Vrijdag 30 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De dag begint bewolkt en het duurt zeker tot tien uur voor we de eerste zonnestralen zien. Het is qua weer een vreemde dag. Als de zon schijnt is het direct heel erg warm en als er geen zon is, wordt het enorm benauwd. Door beide situaties is het binnen niet uit te houden. Heel lastig als je toch af en toe wat binnen moet doen. En dan heb ik het nog niet eens over poetsen of afwassen met warm water. Maar we hebben niets te klagen, het zal geen lange tijd meer duren voor het wat koeler wordt. En als we dan straks in de haven terug zijn en aan de winterperiode beginnen, verlangen we naar onze zwemronde in de ochtend. Frans stelde gisteren al voor om in Riposto ‘s morgens in de zee te gaan zwemmen. Ik weet niet of ik daar enthousiast voor wordt, het is een kiezelstrand waar je in weg zakt en dat heel schuin in de zee af loopt. Het water wordt in het najaar heel snel kouder, het is gewoon open zee. Vrienden van ons hebben het vorige winter lang vol gehouden om een paar keer per week te zwemmen in zee, maar hadden al snel een wetsuit aan tegen de kou.

Het is niet zulk mooi open weer, er hangt de hele dag damp tegen de bergen op. We kunnen af en toe de Etna zien en die is nu al een paar dagen “onrustig aan het puffen”. We hebben sterk de indruk dat het te maken heeft met de uitbarsting van de vulkaan op Stromboli, die hier niet ver vandaan is. Hemelsbreed is het 100 km en de beide vulkanen staan met elkaar in verbinding. De uitbarsting daar zal altijd zijn invloed hebben op de Etna, die nu al maanden onrustig is.

De verwachte regen valt nog steeds niet en er lopen langzamerhand weer wat boten binnen aan het eind van de middag. Er is soms wat wind en af en toe wat deining, het blijft heel rustig verder.

Donderdag 29 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We werken het gewone ochtendprogramma af van langs de bakker gaan, zwemmen en ontbijten. Ik heb om kwart over negen een afspraak bij het appartement en daarom moet het allemaal wat sneller dan we normaal gewend zijn. We zijn op tijd en als Frans me heeft afgezet bij de kade gaat hij terug om de thermostaat te installeren, zodat de koelkast het straks weer doet. We hebben nu de koelkast af en toe wel aan, maar moeten hem met de hand bedienen. Daarom was de yoghurt vanmorgen een beetje bevroren. Door de warme zee, en daardoor de warme bootwand, stijgt de temperatuur erg snel als de koelkast uit is. Na zeven uur aan is het wel erg koud geworden. Het is nog een hele klus om alles te monteren, maar het lukt. En nu maar rustig afwachten hoe het gaat en hoe hoog we moeten instellen om weer een gewoon functionerende koelkast te hebben. Het is hier in het zuiden van Europa en op een boot wel een voorwaarde om er een te hebben. Hoewel we wel eens mensen in Griekenland tegen zijn gekomen, die op een kleinere boot geen koelkast hadden. Het lijkt me moeilijk, ook omdat je niet iedere dag naar de winkel kan gaan. Wij hebben vorig jaar in de zomer op verschillende plaatsen gelegen waar geen winkel aan de kant was, dan kan je bijna geen verse spullen bewaren.

Door de weersvoorspelling, die aangeeft dat er regen en wind komt, zijn verschillende boten vanmorgen vroeg vertrokken. We spraken gisteren mensen, die aan de zuidkant van Sicilië nog een stukje naar het westen moeten om bij de afgesproken haven te komen. En als er dan een straffe westen wind blaast, is dat niet prettig. Hier in de baai gaat het weer allemaal anders dan voorspeld. Van de verwachte regen om elf uur hebben we niets gemerkt. Wat later vallen er een paar druppels, maar je kunt er niet eens het getal 10 bij zetten. En zodra de druppels vallen is het op de buiskap te zien, maar binnen een paar seconden is het verdampt. Het is niet genoeg om de natuur wat op te frissen of de branden te doven. Gisteravond hing er ook weer een sterke brandgeur in de baai en zagen we achter de berg grijze rook opstijgen.

Volgende week zal er sterke wind uit de “verkeerde” hoek komen, zegt George. Hij denkt dat we dan misschien naar de andere kant van de baai moeten om wat beter beschermd te liggen. Gezien het niet-uitkomen van allerlei voorspellingen, hebben wij nu het gevoel dat we het maar rustig afwachten. De beide keren dat we naar de overkant zijn geweest, hebben we het in 2 minuten besloten en waren we een half uur later daar. We zien het wel.

Woensdag 28 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We beginnen de dag altijd met een rondje zwemmen, er zijn twee redenen waarom het niet meer zo afkoelt als een paar weken geleden. Het water is enorm in temperatuur gestegen en van het zwemmen krijgen we het altijd al een beetje warm. Het water van onze buitendouche is kouder dan het water van de baai. Er is niet zo veel stroming vandaag en precies na het zwemmen begint het een klein beetje te waaien waardoor er golfjes komen. Maar het blijft heerlijk om zo de dag te beginnen.

Het is drukkend warm vandaag, als ik aan de kant ben, en even in de zon loop, voelt het helemaal niet prettig aan. Het blijft zo tot er in de middag eerst een klein beetje bewolking komt en daarna is om vier uur de zon echt helemaal weg. We denken dan altijd dat het ook minder warm zal zijn, maar de benauwde warmte voelt vervelend aan. En nog steeds wachten we op de regenbui, die aldoor in de lucht hangt en maar niet wil vallen. Op dit soort dagen is de Etna helemaal niet meer te zien, daar hangt een dikke laag bewolking om heen.

Er gaan weer een paar boten weg en er komen weer nieuwe- aan de boeien liggen. Zo langzamerhand komen er ook boten die hier deze zomer al eerder zijn geweest. Het is altijd leuk als mensen ons herkennen en enthousiast vertellen over de tocht die ze intussen hebben gemaakt. Ook leuk is de reactie van sommigen over de ontbijt-service, George heeft het verschillende keren geprobeerd, maar andere jaren is het niet altijd gelukt. Dat komt waarschijnlijk omdat het niet consequent elke dag werd aangeboden. Wij hebben ook wel eens dagen dat er niemand is die iets wil hebben, maar meestal lukt het ons om bestellingen binnen te halen. En het is natuurlijk fantastisch als je croissantjes bestelt en ze lagen een halfuur eerder nog in de oven. Als we vroeg zijn, omdat een boot ook vroeg wil vertrekken, moet ik soms wachten omdat ze nog niet klaar zijn. Ook het brood is nog warm als we het komen halen bij de bakkerij. Die is vanaf zeven uur open en zo vroeg komen er veel werkmensen die iets bestellen. Heel apart is dat ze in de winkel broodjes maken met vleeswaren er op. De mensen wijzen iets aan en het wordt vers gesneden, waarna ze het inpakken om mee te nemen. Er staat een enorme koelvitrine met yoghurt, melk, eieren, kaas, boter, en heel veel andere dingen die de supermarkt ook verkoopt. In het begin ging ik altijd eerst even langs de supermarkt als er iets anders dan brood of croissants besteld werd. Maar de supermarkt is pas om 8 uur open, dus alles meenemen bij de bakker is veel handiger.

Dinsdag 27 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We zijn extra vroeg op omdat een motorboot vroeg wil vertrekken en vooraf nog graag verse croissantjes wil hebben. Het zijn 6 heren uit Libië, ze spreken goed Engels. Ze bestellen croissants met Nutella en die maakt onze bakker inderdaad. Alleen zijn die vanmorgen nog niet klaar en ik moet 10 minuten wachten nadat we alle andere dingen hebben uitgezocht en ingepakt. Ze komen zo uit de oven en zijn dus loei-heet. Keurig op een bord en in papier ingepakt leveren we ze op tijd af, de heren hebben niets te klagen. Dat doen ze ook niet, maar de geplande vertrektijd van 8 uur wordt niet gehaald. We zien ze uiteindelijk om kwart over negen vertrekken, daar zijn wij een half uur eerder voor op gestaan. Maar het geeft niet, als ze maar tevreden zijn en dat waren ze met zulke verse …grote …knapperige croissants met Nutella – geen chocolade (zo bestelden ze het gisteravond lachend). De rest van de ochtend gaat rustig voorbij, behalve dat wij een technisch probleem hebben. De thermostaat van de koelkast heeft het vannacht begeven. Frans meet alles door en probeert nog wat te repareren, maar het is echt de thermostaat. We moeten naar Riposto om een nieuwe te halen. Omdat we nog een paar andere dingen moeten kopen en regelen in Riposto vertrekken we om half 4 met de auto daar naar toe. Eerst gaan we langs de smid, die een onderdeel heeft gemaakt voor de nieuwe onderwaterboei, waar ik al eerder over schreef. Als we bij de werkplaats komen bekijkt Frans alles, maar blijkt dat er een onderdeel in het magazijn is. Frans stapt bij de smid in de auto en ik er achteraan met de auto van George. Nu ben ik al aardig gewend aan het Siciliaanse verkeer, maar zo racend achter iemand aan dwars door Giarre, dat is toch weer een nieuwe ervaring. Ik moet enorm opletten op de dwarstraatjes waar soms plotseling een auto uit komt schieten en ondertussen moet ik de auto van de smid niet zien kwijt te raken. En dan een gesprek van een half uur aan de balie van het magazijn met drie Sicilianen, die geen Engels spreken en Frans probeert het in zijn beste Italiaans. Eigenlijk zou je er een film van moeten maken. Gelukkig is er pen en papier en besluiten ze uiteindelijk om later George te bellen, die moet maar bespreken wat er verder moet gebeuren. We gaan verder om een thermostaat te zoeken, wat op het eerste adres al lukt. We halen nog lampjes voor de RIB’s en wat andere onderdelen in Riposto. En we gaan aan boord van een boot in de haven om een paar technische gegevens te zoeken voor de monteur. Het is een heel programma, maar ineens zien we dat we al 4 uur onderweg zijn. Snel weer terug naar het mooringfield, want George heeft een afspraak en wij zullen deze avond de enige zijn en er komt nog een boot binnen om 22.00 uur. Het lukt allemaal, maar al met al was het wel een drukke dag…..en weer heel warm vandaag.

Maandag 26 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Er staat vandaag weer een stevige stroming langs onze boot. Als we een rondje zwemmen is het moeilijk om bij de boot terug te komen, niet heel ernstig, het is een spiegelgladde zee en er zijn geen kleine bootjes die dwars door het mooringfield gaan. Als we wat later zwemmen blijven we meestal een beetje rondom de boot omdat er vissende mensen langs komen. Frans en de collega’s hebben altijd een beetje hekel aan die vissers. Ze vissen namelijk vaak met een lange lijn en de haakjes blijven vaak in de lijnen onder de boeien hangen. Als ze straks de spullen allemaal op gaan ruimen zitten die haakjes in de lijnen en daar halen ze hun handen aan open, zo is de ervaring. Als ze daar de vissers op wijzen, doen ze net alsof ze het niet horen en varen kalm en vissend door. Gisteren lag er een heel klein bootje met 2 mensen aan de boei naast ons. Ze hadden verschillende vislijnen uit hangen en zo dicht bij de boei met een lijn nar benden naar het betonblok, dan weet je zeker dat er een paar haakjes in zitten als ze weg gaan. Igor probeert ze uit te leggen waar het probleem zit, maar ze gaan niet weg en doen net of ze hem niet zien en horen.. Heel apart dit gedrag van negeren, dat zien we in meer situaties. En wij denken dat het komt omdat we weinig Italiaans spreken, maar ze doen het bij de anderen ook.

We hebben vandaag weer hetzelfde drukkende weer als de afgelopen 3 dagen. En weer verschijnt er boven Taormina zo’n dikke wolk, maar nu blijft de zon wel schijnen. De mensen in het dorp hebben het er over, iedereen hoopt op wat regen. Maar helaas gaat het ook vandaag niet door, het blijft een beetje dampig en heel warm en zonder een druppel neerslag. Ik ga met de auto (zonder airco) naar de grote supermarkt, vooral de terugtocht valt me zwaar, het is verstikkend warm in de auto. Het enige voordeel is dat ik nu voor vijf dagen alles aan boord heb. Ik zet alles op de kade uit de auto en rijd door om te parkeren. Gelukkig vind ik een plaatsje, het is een voordeel om op maandag te gaan in plaats van in het weekend. De wegen zijn overvol, maar het is toch iets rustiger dan op zondag als iedereen naar het strand wil en er veel toeristen zijn.

Zondag 25 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Onze achterburen vertrekken om 7:00 uur en Frans moet de beschermkraag van de ring van de boei naar beneden trekken zodat ze de lijnen er uit kunnen trekken. Soms kan dat de avond voor vertrek al, maar gisteravond was er heel weinig wind en wel stroming. Dan kan de ring van de boei tegen de boot aan tikken en dat is een heel vervelend geluid binnen. We zijn daarom vroeg op, we gaan daarna naar de kant voor de ontbijtboodschappen.

De zondag begint vroeg en we maken ons op voor een drukke zondag. Er komen op deze vrije dag altijd meer lokale boten, iedereen wil dan genieten van het water en lekker zwemmen en snorkelen hier op het mooringfield. Soms komt de dag wat langzaam op gang, we denken eerst dat het daaraan ligt dat we in de ochtend uren niet veel bootjes zien. Maar plotseling komt er achter de berg een enorme wolk vandaan, die eerst nog wit is maar later iets grijzig wordt. In de verte, meer de richting van de Etna op horen we onweer. Het wordt dreigend en Igor, de collega van Frans komt voorbij en zegt dat hij regen “ruikt”. Er zit inderdaad iets tintelends in de lucht. Helaas levert het weer geen druppel regen op, we hebben alleen 3 uur geen zon. Het blijft heel dreigend en daarom denk ik dat er weinig kleine boten komen, het is opmerkelijk stil in de middag. Niet alleen op het mooringfield zijn minder boten dan een willekeurige andere zondagmiddag, ook in de rest van de baai liggen veel minder boten dan anders. We zien geen motorboten en geen zeilboten, dat kan toch niet alleen aan het dreigende weer liggen. Het blijft desondanks behoorlijk warm en we gaan nog maar een rondje zwemmen. Dat is beslist geen straf, we frissen lekker op.

Zaterdag 24 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De dag begint weer als gewoonlijk: even naar de bakker en de boodschappen afleveren. Dan heerlijk zwemmen. Net als anders is het water rustig en pas later komt er een beetje wind en beginnen er golfjes te komen. Frans knoopt nog een paar lijnen, die de duiker maandag zal plaatsen.  Het klinkt eenvoudig maar hij is er een paar uur mee bezig. Het is ondertussen weer een heel warme dag. De temperatuur is niet eens zo hoog als sommige dagen in juli, maar het is een beetje drukkende warmte. Binnen een paar minuten is het shirtje van Frans doorweekt als hij even in de RIB heeft gezeten om iets bij een boot te doen. Binnen in onze boot is het helemaal erg, we proberen het tot een minimum te beperken om binnen iets te doen.

In de loop van de middag betrekt het weer, net als gisteren. We horen in de verte ook onweer en hebben het idee dat het meer rond de Etna hangt dan hier bij de bergen. De hele middag en begin van de avond blijven rondom de top van de Etna de donkere wolken ook hangen. Wij hebben ruim een uur geen zon en dan klaart het weer op. En weer valt er geen regendruppel!

Frans spreekt in de ochtend af met George dat we naar Riposto gaan na de sluitingsperiode voor de lunch. We zullen om 4 uur in de auto gaan en daar ongeveer zijn als de winkels weer open gaan. Er moeten wat onderdelen gekocht worden en hier zijn veel minder winkels. Ook zullen we langs een firma gaan, die bezig is om een onderwaterboei te maken. Frans maakte daar een begin mee en de firma zal een omhulsel maken. De boei is bedoeld om de ketting die aan een betonblok zit omhoog te houden zodat hij niet over het blok schuurt.  Het experiment is al eens mislukt omdat er in de boei te veel water liep, nu willen ze wat anders proberen. Als we bijna op het punt staan om te vertrekken belt George voor alle zekerheid even op om wat te bespreken en dan blijkt dat de firma gesloten is. Gelukkig horen we het bijtijds en hoeven we niet die warme reis te ondernemen voor niets. Frans repareert van 2 van de 3 RIB’s nog het witte toplicht, maar mist nu een paar onderdelen doordat we niets hebben kunnen halen in Riposto. Met wat geknutsel krijgt hij alles weer aan het werk, het is vervelend om zonder licht te moeten varen in de avond. Hopelijk kan hij volgende week alles vinden om het weer helemaal in orde te maken.

Vrijdag 23 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Het is bijna ongelofelijk zo warm als het water is. Als je zwemt voelt het aan als badwater.

Zo ‘s morgens vroeg is het spiegelglad en kunnen we zonder duikbril alles zien op de bodem, zeker als we naar de kant zwemmen en in wat ondieper water zijn. Om 9 uur steekt er een lichte bries op zoals gewoonlijk en dan wordt de bodem direct wat minder zichtbaar.

Frans moet een paar lijnen maken voor aan het betonblok, dat ze gisteren verplaatst hebben. We gaan samen naar het appartement waar de grote rollen met lijnen van allerlei dikten liggen. Er moeten een paar dingen afgemeten worden en dat is heel lastig om alleen te doen. We lopen nog naar de watersportwinkel om een paar metalen onderdelen voor de lijn en wachten n het haventje tot we weer opgehaald worden. De collega’s van Frans hebben intussen het blok nog een stukje verplaatst.

Eerst moeten er aan de 2 lijnen aan beide kanten een oog in gesplitst worden. Alles wordt afgewerkt met dunne lijnen om te voorkomen dat het in het water los laat, Frans is een paar uur bezig. De collega’s leggen intussen boten aan en doen nog een paar andere klusjes. De duiker is uiteindelijk op Frans aan het wachten om alles onder water aan het blok vast te maken. Het is inmiddels eind van de middag en hij wil het doen voor hij weg gaat.

Als alles geïnstalleerd is blijkt dat het blok toch net op een andere plek had moeten liggen. Benieuwd of ze het volgende week nu nog een keer moeten verplaatsen.

Om 4 uur komen er plotseling achter de berg bij Taormina donkere wolken. Na een half uur is er even stralende zon, maar daarna trekt het weer helemaal dicht. Er wordt voorspeld dat het gaat regenen en eigenlijk hoop ik dat een beetje. Er schijnen veel branden te zijn in het binnenland, alles is kurkdroog. Het zou fijn zijn als er een fikse bui komt, die alles even heel goed nat maakt. En dan liefst vannacht, zodat we morgen gewoon weer verder kunnen met het mooie zomerweer. Maar “helaas” valt er geen druppel regen en trekken de wolken weg.

Donderdag 22 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De nacht was rustiger dan gisteren. Er waren minder golven en de deining viel ook mee. Dan slapen we altijd beter, we worden anders toch wakker van een rollende boot of geruis van de golven tegen de kant. Wel worden we om 5 uur wakker van gerinkel van een ankerketting en het lijkt heel dicht bij. We springen uit bed en naar buiten om te kijken wat er aan de hand is en zien op 5 meter afstand een motorboot. Iemand probeert het anker omhoog te krijgen en de ankerlier werkt niet. Ondertussen drijft de motorboot steeds dichter naar ons toe. We weten niet wat er aan de hand is en denken eerst nog dat het anker misschien in de kettingen vast zit van de boeien. Af en toe gaat de ketting een stukje omhoog en weer omlaag. De twee mannen aan boord roepen alleen naar elkaar en zeggen niets tegen ons. Frans roept nog een keer dat ze niet mogen ankeren in het mooringfield, maar ze kijken niet eens naar ons. Intussen heb ik een zaklantaarn gepakt om te kunnen zien wat er nu aan de hand is, het is nog pikkedonker. We zien uiteindelijk dat het anker boven water komt zonder boeienkettingen en de boot vaart verder door richting het strand en gaat daar voor anker. Als ik het aan George vertel terwijl we terugvaren van het boodschappen doen voor het ontbijt, zegt hij dat hij weet wie het zijn. Ze liggen nog steeds in de hoek van de baai bij het strand. Ze hebben gisteren aan een boei gelegen, maar wilden niet betalen omdat ze alleen maar even langs kwamen om te zwemmen en zijn toen later ook voor anker gegaan. Dat gebeurt nu zo vaak dat wij er al grapjes over maken. Mensen willen niet betalen, omdat ze zeggen dat ze George kennen. En iedereen kent hier George, maar volgens ons betekent dat niet dat je overal maar gratis gebruik van mag maken. Het is een heel aparte manier van zaken doen, waar wij nog niet helemaal aan gewend zijn. Als ik met George over praat en zeg dat ik langzamerhand de bakker heel goed ken omdat ik er elke morgen kom en toch moet betalen voor mijn broodjes, moet hij lachen. “Ja, maar dit is Italië”, zegt hij da

Woensdag 21 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Frans heeft gisteravond om half elf nog mensen naar de kant gebracht, die naar een feestje in Taormina gingen. Daarvoor waren de mensen van vier boten ook al naar de kant gebracht. Het was een drukke avond en als ze erg laat weg gaan, komen ze nog veel later weer terug. De laatste ploeg komt pas om half drie vannacht terug. Inmiddels hebben we een enorme deining in de baai. Als Frans aan moet leggen met de grote RIB pak ik altijd de voorlus om die aan onze boot vast te klikken. Nu in het pikkedonker was dat zelfs niet mogelijk. De boot rolt heen en weer en de RIB gaat in precies tegenovergestelde bewegingen een meter omhoog en omlaag. Frans roept dat ik maar niets moet proberen te pakken, hij probeert het vanuit de RIB wel vast te maken. Dat lukt en hij wacht op het moment dat de RIB omhoog komt op een golf om snel aan boord te springen. Het begon gisteravond met een beetje deining maar is inmiddels een fikse deining te noemen. Frans vindt het altijd een graadmeter als de glazen in de kast gaan rammelen. Dat was nu beslist het geval, de handdoeken moesten weer in de kastjes om alles vast te zetten.

Er is voor mij niet veel tijd om uit te slapen, er wacht een ontbijtbestelling. Frans slaapt nog wat, maar is ook bijtijds al weer op. Hij gaat met de duiker een betonblok zoeken, wat een beetje buiten het mooringfield ligt en niet gebruikt wordt. Het wordt verplaatst naar een plek dichter bij de zwemlijn om die wat te kunnen verlengen. De zwemlijn zit aan een aantal kleine betonblokken, parallel aan een paar betonblokken waar de grote oranje boeien aan zitten. Op deze plaatsen worden meestal de motorboten neergelegd van 25 tot 35 meter. Er gaat dan een achterlijn naar de boeien onder de zwemlijn, zodat de boten wat rustiger liggen en niet meer rond kunnen draaien. Ook ligt de achterkant van de boot dan dicht bij het zwemgebied en hebben de gasten wat meer privacy. Ik dacht altijd dat als je zo’n groot betonblok eenmaal hebt laten zinken, je nooit meer iets aan de plaats kan veranderen, maar dit blok wordt over een stuk van 200 meter verplaatst door de duiker met een soort grote ballon waar hij lucht in laat. Met een bootje wordt het blok naar de nieuwe plaats getrokken als hij iets van de grond is. Altijd wel spectaculair, hoewel we het blok natuurlijk niet kunnen zien: