Zaterdag 3 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Frans kwam gisteravond om half negen aan, het wass nog net licht genoeg om foto’s te nemen. We hebben hier nog geen trimaran gehad en daarom bedenkt Frans dat de boei tussen de middelste legger en een aan de buitenkant moet liggen. Bij een catamaran wordt de boei altijd precies in het midden van de boot vastgemaakt, nu kan dat niet. Even later komt Frans aan boord, hij heeft een heerlijke dag gehad. Ze zijn bijna 12 uur onderweg geweest en hebben natuurlijk van alles uitgeprobeerd. Er is zelfs een paar uur zonder de motor gevaren toen er wind genoeg was om te zeilen. De eigenaren van de boot hebben nog dolfijnen gezien, maar helaas was Frans te laat buiten. Ze hebben dus ook niet een stukje meegezwommen met de boot. Er zijn die avond geen mensen die naar de kant willen en opgehaald moeten worden. Het is een rustige avond, dat komt dit keer wel heel goed uit voor Frans. Het kost toch veel energie zo’n dag onderweg en we waren al om half 5 op, het was een lange dag.

Vandaag begint de morgen met onrustige golfjes. Ik besluit toch te gaan zwemmen en op zich gaat het prima, maar het water is steenkoud. We hebben de laatste dagen sterke stroming in de baai en waarschijnlijk draait het rond vanaf zee. Het water is ook niet zo helder als anders. Maar als je eenmaal door bent, is het weer heerlijk om de dag zo te beginnen. Het is vandaag weer warmer dan gisteren en er is bijna geen wind. In de loop van de dag ga ik nog een paar keer zwemmen. Gisteren heeft Igor een hele grote opblaasband uit het water gevist, waarschijnlijk weggewaaid vanaf het strand. Frans maakt er een lange lijn aan vast en ik dobber lekker op het water. Langer dan tien minuten in de zon houd ik het niet uit, dan moet ik weer even helemaal in het water. Het is veel te warm om zo boven het water in de zon te dobberen. Even is er een hele zwerm kleine kwallen, maar na een paar minuten zijn die weer weg. Je ziet dan ook geen mensen in het water, iedereen is voorzichtig en probeert de lange draden te vermijden.

Er zijn wel behoorlijk veel dagjesmensen vanmiddag, maar er zijn maar 2 zeilboten die de nacht hier blijven, naast de boten die er al lagen. Het vreemde is dat er verderop in de baai ook maar weinig boten voor anker liggen en al helemaal geen motorboten. Morgen zal wel een drukke dag, en vooral middag, worden. Het is zondag en iedereen die een bootje heeft gaat er op uit, zeker in de vakantietijd. Augustus is de vakantiemaand voor de Italianen en zeker de mensen die in het binnenland van Sicilië wonen komen naar de kust voor een beetje verkoeling.

Vrijdag 2 augustus 2019. In de baai van Taormina, Sicilië.

We staan vandaag heel vroeg op, het is nog donker. Frans gaat mensen halen, die op de werf in Portopalo staan met een trimaran. Er moest heel veel gebeuren aan de boot en daarom zijn ze uit het water gegaan. Het onderwaterschip is schoon gemaakt en technisch is er onderhoud gedaan. De boot komt naar het mooringfield en een paar klussen zullen hier worden gedaan. De zeilen zijn gerepareerd en hopelijk zitten die er weer op. Het is een zware klus om die naar boven te krijgen als de boot zo hoog op het land staat. In Portopalo worden de boten via een rails het land op getrokken. Als hij in het water is kan je er ook geen zware zeilen meer op tillen, er is geen kade van waaruit je dit soort dingen kan doen.

We rijden om half 6 de snelweg op en zijn in twee-en-een-half uur in Portopalo. Giovanni is mee, hij zal de auto terugrijden. Ikzelf ga terug met de huurauto van de eigenaren van de boot, we moeten in Riposto de auto inleveren. Na een kopje koffie lopen we precies om acht uur de werf op en maken kennis met de booteigenaren. De mensen van de werf treffen al voorbereidingen om de boot in het water te laten. Ze proberen mevrouw in het Italiaans te vertellen, dat ze niet aan boord kan blijven bij de te water lating, Frans moet er bij komen om het uit te leggen. Ze komt heel snel het laddertje af als ze hoort wat de risico’s zijn. Het is fijn, dat de zeilen er al op zitten, dat scheelt veel werk voor ze vertrekken. Giovanni en ik wachten niet tot de boot en de bemanning uitvaren, we gaan vast onderweg. Giovanni is een echte Siciliaan maar is nog nooit in Portopalo geweest. We wisten waar we van de snelweg af moesten op de heenweg en Frans heeft dit stuk al vaker gereden als hij met George een boot ging halen of wegbrengen. Vanaf de snelweg is het nog 25 kilometer en die moeten we nu samen ook weer terug. Dat wil zeggen dat we in 2 auto’s rijden en dus niet kunnen overleggen. Giovanni is jaren vrachtwagenchauffeur geweest en heeft zelfs in Tokyo en New York gereden. Dan denk je dat iemand ook geen moeite heeft met dit korte stukje, waarin we weliswaar weinig borden staan, maar af en toe kan ik zien dat we richting Messina gaan en dat klopt. Maar Giovanni gelooft het niet zo en roept op iedere kruising als een echte Siciliaan naar iedereen die langs komt, in welke richting hij moet rijden. Als hij een fietser ziet begint hij langzaam te rijden en roept uit het raampje waar we naar toe moeten. Het is zo jammer dat ik alleen in de auto zit, je zou er echt een film van moeten maken. En natuurlijk komen we op de snelweg, en zijn we redelijk snel in Riposto. We hebben geen adres waar de verhuurfirma van de auto zit, het moet bij een hotel zijn. Dat weten we te vinden en we rijden aan alle kanten rond dat hotel. We vragen bij een garage en bij een koffietentje, maar niemand weet waar we de auto in kunnen leveren. We lopen het hotel maar in en vragen aan de balie of ze weten waar die firma zit, gelukkig spreekt de receptiedame Engels. Tot drie keer toe vraag ik of ze weet waar de autoverhuur zit en ze antwoordt steeds, dat die in Giarre zit. Ik heb een papier waar het adres van het hotel in Riposto op staat, waar we nu binnen zijn. Giovanni staat naast me en heeft het ook nog een keer in het Italiaans gevraagd. Na weer een stilte zegt ze ineens, dat we bij haar de sleutel in kunnen leveren. Tja……soms wordt het moeilijker gemaakt dan nodig is. We gaan samen in de auto terug naar Taormina en aan boord ga ik eerst zwemmen om een beetje bij te komen.

Op de computer kan ik zie hoe snel Frans met de trimaran gaat. Het schiet in het begin niet zo op, later gaan ze iets harder. Het wordt zeker na 20.00 uur voor ze hier bij Taormina aan de boei liggen.