Maandag 5 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan vroeg onderweg om de boodschappen voor de ontbijtbestellingen te halen. We nemen drie jongelui mee van een zeilboot, die hier al 2 nachten ligt. Ze zijn met hun ouders op zeilvakantie geweest en gaan naar het vliegveld met een taxi. Als we aan de kant komen staat er geen taxi en dat is heel uitzonderlijk. Ik ga eerst naar de bakker, als ik terugkom staan ze nog steeds te wachten. Frans heeft al met het taxibedrijf gebeld maar er blijkt een ongeluk gebeurd te zijn een stuk eerder langs de baai. Het is maar een smalle weg met eenrichtingsverkeer. Als er vóór je iets gebeurt moet je wachten. Ik doe ondertussen nog wat andere boodschappen en uiteindelijk worden ze 20 minuten laten dan gepland opgehaald door de taxi. Later als we terug zijn op onze boot bedenken we dat het allemaal wel erg krap is berekend. Wij zijn altijd heel erg vroeg op het vliegveld als we reizen, soms heeft de trein hier ernstige vertraging. We hebben wel meegemaakt, dat onze trein helemaal niet kwam, maar dat we de volgende moesten nemen en dat is dan 40 minuten later en een stoptrein, die er langer over doet. Als dan de bus van het station naar de luchthaven net weg is, moet je nog een half uur wachten. Het is met de taxi allemaal anders, maar zo rond negen uur kom je op de snelweg in de file bij Catania. Hopelijk hebben ze het gehaald, er moest een jongen naar Londen en broer en zus naar Frankrijk, altijd lastig als je je vliegtuig mist.

Ik ga naar de kant om een paar boodschappen te doen en wat verse spullen te kopen. Ik ben er nog steeds niet aan gewend, dat ik niet zo veel kan mee nemen omdat veel dingen hier binnen 2 dagen niet goed meer zijn. Fruit koop ik terwijl het hard en nog niet eetbaar is. En dan binnen 36 uur moeten we al dingen weg gooien die verrot zijn. Er is zo enorm veel fruit te krijgen en het ziet er fantastisch uit, je hebt zin om extra veel in te slaan en dat is niet een goed idee.

Ik verleng onze internetabonnementen en volgens de berichten op de telefoon is dat ook gelukt. Maar op de boot blijkt dat we geen internet hebben. Nu kan het even duren voor het geactiveerd wordt, maar we zijn er niet helemaal gerust op. En de berichten die later binnenstromen zijn in onbegrijpelijk Italiaans, waar we alleen uit op kunnen maken dat er een loterij is met mooie prijzen. Dat willen we helemaal niet, we zijn tevreden met gewoon internet. We moeten straks George maar vragen om wat voor ons te vertalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *