Donderdag 22 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De nacht was rustiger dan gisteren. Er waren minder golven en de deining viel ook mee. Dan slapen we altijd beter, we worden anders toch wakker van een rollende boot of geruis van de golven tegen de kant. Wel worden we om 5 uur wakker van gerinkel van een ankerketting en het lijkt heel dicht bij. We springen uit bed en naar buiten om te kijken wat er aan de hand is en zien op 5 meter afstand een motorboot. Iemand probeert het anker omhoog te krijgen en de ankerlier werkt niet. Ondertussen drijft de motorboot steeds dichter naar ons toe. We weten niet wat er aan de hand is en denken eerst nog dat het anker misschien in de kettingen vast zit van de boeien. Af en toe gaat de ketting een stukje omhoog en weer omlaag. De twee mannen aan boord roepen alleen naar elkaar en zeggen niets tegen ons. Frans roept nog een keer dat ze niet mogen ankeren in het mooringfield, maar ze kijken niet eens naar ons. Intussen heb ik een zaklantaarn gepakt om te kunnen zien wat er nu aan de hand is, het is nog pikkedonker. We zien uiteindelijk dat het anker boven water komt zonder boeienkettingen en de boot vaart verder door richting het strand en gaat daar voor anker. Als ik het aan George vertel terwijl we terugvaren van het boodschappen doen voor het ontbijt, zegt hij dat hij weet wie het zijn. Ze liggen nog steeds in de hoek van de baai bij het strand. Ze hebben gisteren aan een boei gelegen, maar wilden niet betalen omdat ze alleen maar even langs kwamen om te zwemmen en zijn toen later ook voor anker gegaan. Dat gebeurt nu zo vaak dat wij er al grapjes over maken. Mensen willen niet betalen, omdat ze zeggen dat ze George kennen. En iedereen kent hier George, maar volgens ons betekent dat niet dat je overal maar gratis gebruik van mag maken. Het is een heel aparte manier van zaken doen, waar wij nog niet helemaal aan gewend zijn. Als ik met George over praat en zeg dat ik langzamerhand de bakker heel goed ken omdat ik er elke morgen kom en toch moet betalen voor mijn broodjes, moet hij lachen. “Ja, maar dit is Italië”, zegt hij da