Vrijdag 20 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We waren moe gisteravond en slapen een heel klein beetje uit. Niet lang, want we moeten beiden weer wennen aan alle geluiden van de haven en de straat buiten het terrein. De vermoeidheid komt vooral van een paar uur op een sterk bewegende en rollende boot zitten. Je lichaam probeert de bewegingen op te vangen en toen we dachten dat we wel snel weg zouden gaan begonnen we de boot klaar te maken voor vertrek. Je loopt dan over het dek en dan valt het bewegen van de boot helemaal op.

We genieten van de eerste keer weer douchen, altijd een luxe gevoel zo’n brede stortdouche na een lange tijd op de boot. Als we ontbijten zien we in de verte de eerst grijze wolken al aankomen. Niet lang daarna zijn ze bijna zwart en kun je duidelijk zien dat het bij de Etna aan het regenen is. Het duurt niet lang voor het bij ons ook regent, na 10 minuten gaat de regen over in een stortbui. De bellen staan op het water en het lijkt wel avond, zo donker is het. En donker blijft het, ook als de stortbui is afgelopen. De hele dag door houden we die buien, er is niets aan. Je krijgt dan ook direct het gevoel dat de zomer is afgelopen en we zo de herfst in gaan. Maar uit ervaring weten we dat als de zon weer schijnt, het direct ook weer zomer lijkt.

Wij liggen nu aan de vaste kade, onze vaste winterplaats aan de steiger is pas vanaf 1 oktober beschikbaar. George ligt aan die steiger, we kunnen dus niet even langs gaan. We houden per telefoon contact, maar hij stelt in verband met de regen het moment uit dat ze naar de garage kunnen gaan. Uiteindelijk vertrekt hij met Frans pas om 15 uur, ze moeten nog een paar klussen op een boot doen en zijn daar een paar uur druk mee.

Het blijft de hele dag grijs en grauw en daarom is het al om 19 uur donker. Niets aan en een wereld van verschil met 2 dagen geleden, toen we de hele dag in de stralende zon zaten en het nog verschrikkelijk warm was. De voorspelling voor golven en deining op het Mooringfield geeft aan dat het daar nog een paar dagen onrustig blijft. We hopen dat we snel terug kunnen om nog een paar mooie dagen daar te hebben. Alle boeien moeten worden afgebroken en naar de kant getransporteerd. Dat is veel handiger als ze dat kunnen doen, terwijl de Bolbliksem er ligt. We wachten af, het ziet er naar uit dan we volgende week pas terug gaan.

Donderdag 19 september 2019. Van de baai bij Taormina weer terug naar de haven van Riposto.

We hebben een drukke ochtend, er moeten mensen naar de kant, mensen opgehaald die naar een vertrekkende boot willen, boten losgegooid en mensen gaan op een Etna-tour en moeten op de taxi gezet worden. En dan moeten we tussendoor ook nog broodjes brengen naar 2 boten. Het is net een baan! Maar wel ontzettend leuk en iedereen is opgewekt en geeft complimentjes over de service op het mooringfield. We zijn alleen, want de boot van George is in Riposto en hij slaapt in het appartement. Hij is eerst een boodschap doen in Taormina en komt pas later in de ochtend naar het Mooringfield. Ook Igor is wat later, dus Frans is even de “baas” van het Mooringfield. Gelukkig is er tussendoor wel tijd om lekker te zwemmen. Het water is weer heerlijk en fantastisch helder. Ik zwem langs de boeienlijn van het zwemgebied en een paar keer kan ik een heleboel kleine zwarte visjes zien, die nieuwsgierig aan komen zwemmen en dan een stuk met me mee gaan. Oohh, wat zal ik dit zwemmen missen als we hier weg gaan!

Het is prachtig zonnig en toch kijken we steeds naar de lucht om te checken of de voorspelling uit gaat komen. Er is hardere wind op komst en deining precies de baai in. Ik denk dan altijd dat het wel mee zal vallen. Gisteren bespraken we met George de weerberichten en toen zou het ook nog wel tot vrijdagochtend kunnen duren voor we onze boei moeten verlaten. Dan houdt ik al bijna geen rekening meer met een verhuizing op donderdag. Igor en George zijn inmiddels in de baai en nemen de RIB van George mee om die vast naar de kant te brengen. Die gaat naar de werf voor onderhoud en dan naar de winterstalling. Als ze samen bezig zijn bij de kade om de RIB uit het water te takelen, komt er plotseling veel wind en ook direct golven en deining. George belt dat we een Engelse boot los moeten gooien, die gaan naar de haven in Riposto. Als Frans terug komt zegt hij dat hij ook wel zin heeft om nu te gaan. Het weer verslechtert snel, we maken vast alles klaar voor vertrek. Er liggen nu nog maar 2 boten, de hele grote Nederlandse zeilboot en de zeilboot waarvan alle mensen aan de kant zijn. Als Igor en George komen maken ze ons direct los en varen we weg. Vrij snel kan het voorzeil uit en maken we een fijne snelheid richting Riposto. Maar in de verte is het weer niet goed. We horen onweer om ons heen, zien bliksem in de zee, heel veel regen in de verte en als we nog maar een half uur te gaan hebben begint het hard te regenen. We varen met regen de haven binnen en als we aangelegd zijn en inmiddels heel nat zijn, wordt het even droog. Dat is altijd zo. We kijken bij de Engelse boot, die vanmorgen nog achter ons lag op het Mooringfield en ook zij waren drijf nat, maar alles oké. Nu zijn we weer terug in Riposto, even op een andere plaats want onze ligplaats is pas vanaf 1 oktober besproken. We hopen dat het de komende dag nog wat beter weer wordt en dat we volgende week nog voor korte tijd terug kunnen naar het Mooringfield. Maar voor nu is het lekker om weer in de haven te zijn en zo de kade op te kunnen lopen.

Woensdag 18 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We zijn, net als gisteren, vroeg bij de grote motorboot met de broodbestelling voor het ontbijt. Dat wil zeggen dat er alleen croissantjes besteld zijn omdat er nog zoveel brood over was van de bestelling gisteren, vertellen ze. Er staan direct 5 kinderen op het achterdek, die duidelijk niet tevreden zijn met het plan van de ouders om vandaag te vertrekken. We horen dat ze 6 uur gaan varen naar Syracuse en de kinderen willen hier niet weg. De boot ligt tegen het zwemgebied aan en er liggen surfplanken en allerlei speeltuig achter de boot. De ouders hebben besloten verder te gaan, er zit niets anders op. We wensen hen een goede vaart en hopen dat ze nog eens terug komen. “Ja…” gillen de kinderen naar Frans als hij het vraagt. We zwemmen lekker en als we net aan het ontbijt willen beginnen wordt gevraagd of ik met een dame van één van de zeilboten naar de dokter wil gaan. Auto geregeld, Italiaans sprekende begeleider geregeld en in de auto. Na enig zoeken vinden we een soort dokterspost, maar die blijkt na 15 september alleen ’s nachts open. De mensen in een naastliggend kantoor zijn zo  vriendelijk om te bellen en te proberen een dokter te vinden, wat niet lukt. We moeten weer terug naar het kleine haventje waar we aan land komen. Intussen komt George daar, die belt met zijn eigen huisarts. We gaan naar Taormina maar zijn intussen al bijna 2 uur onderweg. Gelukkig kunnen we daar wel terecht en met een recept gaan we terug naar de apotheek in Giardini. Wat een enorme zoektocht om bij een dokter te komen. George wilde niet naar het ziekenhuis, want daar zouden we minstens 12 uur onderweg  zijn voor we de hele papiermolen en alle onderzoeken hadden doorstaan. Vreemd systeem hier in Italië. Ik heb de rest van de dag het gevoel dat ik een paar uur mis van deze dag. En dat klopt natuurlijk, het duurde lang voor we uiteindelijk het doel hadden bereikt dat de dame een recept had voor haar medicijnen. Alleen het vinden van een dokter kostte al veel tijd, op een gegeven moment waren er vier mensen tegelijk aan het bellen zonder enig resultaat. Het vinden van een parkeerplaats toen we uiteindelijk ergens terecht konden was ook een ramp, maar gelukkig wist George in Taormina een plekje.

In de middag komt er een hele grote zeilboot langs het Mooringfield varen, op weg naar een plaats om te ankeren. Frans weet ze te overreden om lekker rustig aan een boei te komen liggen. Hij ligt aan de uiterste punt van het Mooringfield en van ons uit gezien recht tegen de zon in. Als ik aan Igor vraag om me aan de andere kant van de boot te brengen om een paar foto’s te nemen,  is Frans al aan boord. Het gebeurt niet heel vaak dat er Nederlanders komen en zeker niet met zo’n prachtige grote boot. Ik zal een foto plaatsen.

Dinsdag 17 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië

We moeten om half 7 iemand los maken van een boei, Frans is al vroeg aan dek en dan blijkt hun motor al te lopen. Prima, dan is het klusje ook eerder klaar, we zijn nu wel erg vroeg op, maar een andere boot wil al om 8.00 de bestelde broodjes hebben, dat komt mooi uit. We gaan een half uur eerder dan normaal naar de bakker, ik weet wel dat hij om zeven uur open is, maar dit had ik niet verwacht: de mensen staan tot buiten in de rij te wachten. Er zitten een paar bestellingen bij die klaar staan, maar verder moet ik gewoon op mijn beurt wachten. We komen op tijd bij de motorboot, die bij ons besteld heeft en de chef zou klaar staan omdat die naar de viswinkel wilde. De eigenaar van de boot heeft echter anders beslist, de plannen zijn veranderd en het vervoer naar de winkels is niet meer nodig. Tot om één uur de telefoon gaat en ik toch verwacht word om met de chef naar de winkels te gaan, of ik direct wil komen. We springen in de RIB en gaan naar de motorboot, waar we één minuut moeten wachten, zo wordt gezegd, dus dobberen we10 minuten achter het motorjacht en dan komt de chef. De kapitein legt uit, dat ze moesten wachten op geld op de creditcard, tja …..allemaal technische problemen. Ik ga met twee bemanningsleden naar de kant en dan blijkt dat ze naar de groente- en fruit winkel en de grote viswinkel willen. Het is al na één uur en buiten het seizoen is hier alles gesloten tussen 1 en 5 uur. En uit ervaring weet ik dat je echt niet naar de grote viswinkel hoeft te gaan na een uur of 11. Die starten al om 6 uur ‘s morgens en leveren aan alle grote hotels en restaurants. Dus het wordt alleen de grote supermarkt, waar ze overigens ook een prachtige visafdeling hebben. De heren blijken alle tijd te hebben en zoeken heel rustig hun lijstje bij elkaar. Ze komen beiden uit Kroatië en spreken samen een taal waar ik helemaal niets van begrijp. Ik haak na 15 minuten af en ga koffie drinken. Zij hebben daarna nog een uur nodig om twee enorme karren te vullen. We komen zwaar beladen weer terug bij hun boot.

Frans maakte in het begin van het seizoen een klein houten tuinhuisje op het strand. Voor ons heet het dan ook het strandhuisje. Er ligt wat materiaal in dat niet gebruikt wordt, en de jerrycans staan daar om de RIB’s bij te vullen. Het slot doet het niet geweldig en nu blijkt er iemand ‘s nachts in te slapen. Frans maakt er een nieuw slot op, alleen slapen zou nog acceptabel zijn, maar er staan ook een paar waardevolle dingen en dus volle benzinevaatjes in.

De weersvoorspelling voor vrijdag ziet er niet goed uit, de wind zal pal uit het oosten de baai in lopen. George verwacht dat we terug gaan naar Riposto. Zijn boot is daar nog steeds, wij zullen weer terug moeten varen. De heren hebben al een heel plan om de dagen daarna in te vullen. De garage moet opgeruimd worden, zodat alle spullen van het Mooringfield, de lijnen, de boeien en alle technische dingen, daarin opgeruimd kunnen worden na een fikse schoonmaakbeurt.

Maandag 16 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We zwaaien eerst twee zeilboten uit na ze losgemaakt te hebben van de boeien. En dan gaan we zwemmen zoals gewoonlijk. We gaan beiden aan de kant kijken met de duikbril na de “verplichte” activiteit. Ik zwem eerst langs de zwemlijn naar de andere kant van het zwemgebied en Frans maakt de onderkant van de boot schoon. Het is spiegelglad water en direct bij de boot zien we onder water nog steeds die enorme school vissen. Het zijn twee soorten en ze komen heel dichtbij zolang we niet bewegen. We zwemmen naar kant om bij de rotsen te kunnen kijken. Omdat er bij de boot zoveel prachtige vissen zijn, denken we dat aan de kant ook te zien. Maar daar zijn helemaal niet zo veel vissen en wat ook tegen valt is de begroeiing tussen de rotsen. We zagen in Griekenland vorige zomers veel verschillende soorten planten en zelfs anemonen. Hier is heel weinig te vinden. Je snapt niet wat die vissen eten, we zien ze daar trouwens niet veel. Als we uit het water komen is het koud. Het water is nog wel warm, maar de zon schijnt niet meer zo fel en er waait een zwakke wind. Het blijft ook tijdens het ontbijt koud, ik doe zelfs een shirt aan. Dan denk je echt dat het afgelopen is met de zomer. En dat is natuurlijk ook zo, we gaan op het najaar aan. Maar een uur later is het al weer ontzettend heet. De dagen worden korter en de periode dat het heel warm is wordt nog korter.

Ik ga ‘s middags naar de supermarkt die de hele dag open is. Onderweg moet ik eigenlijk even tanken, maar alle tankstations zijn gesloten tussen 13 en 16 uur. Ook veel kleinere winkels waar ik langskom zijn dicht, terwijl die in het seizoen de hele dag open zijn. Op straat is het stil, in de winkel heel rustig…………het loopt echt een beetje naar het einde. Maar zolang de boeien nog niet zijn opgeruimd en het nog mooi weer is, blijven wij nog even!

Zondag 15 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Het water in de baai is nog steeds bijna elke morgen heel rustig, er is geen golfje te zien, wel staat er een sterke stroming. Ik zwem mijn vaste stuk langs de zwemlijn van het Mooringfield. Dat bevalt beter dan de rondjes om de boot. Het is een stuk verder en vandaag op de heenweg tegen de stroom in. De terugtocht gaat een stuk makkelijker en sneller. Als we hebben ontbeten is het nog steeds vlak water, maar de stroming neemt toe. Heel grappig is dat de vissen tegen de stroom in zwemmen naast de boot en ondanks de luwte van de boot helemaal stil hangen. We hebben nog wat oud brood en voeren de vissen, ze vechten om een stukje. Er zitten naast de vissen die we hier altijd zien, een paar hele grote tussen, prachtig groen van kleur. De kleine vissen zijn er terecht bang van, dat soort vissen leeft niet alleen van een paar stukjes brood.

Het is weer echt zondag vandaag: er komen weer behoorlijk wat boten, die hier een paar uur blijven en voor de avond weer weg gaan. Natuurlijk zijn er motorboten, waar maar twee mensen op zitten. Er zijn ook boten, die helemaal vol zitten inclusief een schare kinderen. De mensen van één motorboot willen in de volgende baai bij een restaurant lunchen, maar ze hebben alleen een kleine bijboot, waar maar 4 mensen in passen. Frans brengt de andere 9 met de grote RIB naar het strand bij het restaurant. Zijn passagiers hebben op de heenweg al veel plezier, waarschijnlijk hebben ze alvast een drankje genomen op hun boot.

Als ze drie uur later terugkomen horen we ze al van verre aankomen, ze roepen naar de boten waar Frans langs komt, iedereen kent iedereen van de dagjesmensen. Een paar springen al in het water als Frans bij de achterkant van de motorboot is.

En nu is het begin van de avond en zijn er zojuist twee kleine zeilboten binnengekomen die hier overnachten. De grote motorboot met Russische gasten ligt aan de andere kant van het Mooringfield, dan waar wij liggen, dus een eind weg. Zij blijven ook tot morgenochtend. Soms kijk ik ‘s nachts wel eens buiten als ik wakker ben. De boeien liggen redelijk ver uit elkaar, wij hebben daarom niet altijd in de gaten als mensen heel vroeg vertrekken. Behalve als ze met een achterlijn vast zitten aan een andere boei om wat rustiger te liggen. Dan hebben ze hulp nodig om de achterlijn los te maken en die terug aan boord te krijgen.

Vrijdag 13 september 2019. Van Porto dell’Etna in Riposto naar de baai bij Taormina, Sicilië.

Door ons dagje uit gisteren zijn we vandaag wat later aan de dag begonnen. Dat komt niet alleen door ons uitstapje en late diner, maar ook doordat we nog steeds in de haven van Riposto liggen. Op het mooringfield, waar we deze zomer zijn, is altijd veel te doen. Hier in de haven liggen we eigenlijk te wachten tot we weer terug gaan naar de baai bij Taormina. Er zijn natuurlijk genoeg klusjes op de boot te doen, Want we zijn hier gekomen met een probleem met de watertanks. Er zit een vieze smaak aan ons water en eigenlijk is dat alleen in de haven op te lossen. Eergisteren heeft Frans de tanks en leidingen schoon gemaakt en daarna alles 3 keer gespoeld. Gisteren proefden we nog een beetje chloorsmaak aan het water. Daarom zijn de tanks vandaag nog drie keer gespoeld. Het vullen gaat veel sneller dan het leeg laten lopen, het kost heel veel tijd. En water natuurlijk, daar hebben we wel zorgen over maar het kan niet anders. We hebben de hele zomer ons eigen water gemaakt, nu moeten we helaas water van de haven gebruiken. Na een paar uur spoelen is nu het water weer helemaal top, we hopen dat dat zo blijft.

Ik heb een dikke was gedraaid in de machine in de garage, dus alles is weer schoon. We lopen eigen lijk de hele dag te wachten op het vertreksein om weer terug te gaan naar het Mooringfield. We hebben George vanmorgen gesproken, hij is met de auto al terug gegaan. Zijn boot blijft nog even in de haven en hij zal ons bellen als wij met onze boot kunnen komen. Frans studeert iedere 2 uur op allerlei weerberichten en we hebben wind uit verschillende richtingen vandaag. Ook wordt de wind sterker midden op de dag, de palmbomen zwaaien heen en weer en de vlaggen van de haven staan strak. Dan denk ik, dat het vandaag niets meer wordt met het omvaren, maar hier verandert het binnen een kwartier en de windrichting draait ook van zuid naar noord. Uit eindelijk belt George om 5 uur dat het rustig is op het Mooringfield, geen golven en de wind uit het noorden dus we liggen daar in de goede hoek. We varen binnen 10 minuten uit en hebben direct bij de uitgang van de haven stevige golven tegen, dat blijft zo voor het grootste gedeelte van de trip. We doen er een half uur langer over en maken flinke klappen op het water. Gelukkig is het in de baai rustiger en nu liggen we weer lekker aan ‘onze’ boei op het Mooringfield. Als het donker is kijken we af en toe naar de Etna, waar wel wolken voor hangen, maar toch het vuur te zien is van de uitbarsting van eerder deze week. Het blijft fascinerend om te zien.

Donderdag 12 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag een afspraak met vrienden die op Sicilië met vakantie zijn. Ze logeren in Giarre, hier vlak bij, en hebben een huurauto. Als ze komen gaan we eerst koffie drinken en bespreken wat we gaan doen deze dag. Ons plan voor deze dag is redelijk in dezelfde richting als zij hebben bedacht, we gaan in de auto eerst naar Gole Alcantara. Wij zijn daar al eerder geweest, maar altijd als er weinig anderen waren. Vandaag is het prachtig weer om daar in het water te zijn en zijn we dus beslist niet alleen. We hebben nog nooit zoveel auto’s op het parkeerterrein gezien. Nu verspreid de drukte zich over het hele gebied, maar als we beneden komen bij de rivier zijn daar toch veel mensen in het water en aan de kant. We lopen eerst naar de overkant van de rivier met alle spullen om in de schaduw te kunnen zitten. Frans loopt een eind stroomopwaarts om de watervallen te zien, de anderen gaan met hem mee. Het water is behoorlijk koud, dat zijn we helemaal niet meer gewend na maanden zwemmen in een opgewarmde zee. Als we trek krijgen, gaan we naar Castiglione waar we eerst wat rondkijken en dan op een pleintje een restaurant ontdekken. De geplande ‘lunch’ valt wat groot uit zodat we echt nog een rondwandeling nodig hebben. Het is een prachtige plaats met een oud kasteel en een paar mooie kerken. Net als de vorige keer hebben we wat moeite om de plaats weer uit te rijden. Er in rijden is geen probleem en als je later weg gaat staat je auto in de richting, waarin je het dorp verder in rijdt. En net als je denkt dat de straatjes niet smaller kunnen worden kom je weer uit bij de plek waar de auto stond, maar blijk je in de andere richting het dorp weer te moeten verlaten. We maken vandaag precies dezelfde fout als de vorige keer, misschien kunnen we het nu onthouden hoe we deze plaats kunnen verlaten. Castiglione ligt tegen een berg op, je hebt grote hoogteverschillen en hele smalle straatjes met veel eenrichtingsverkeer.

We rijden een prachtige weg met veel haarspeldbochten richting Etna en proberen nog wat foto’s te maken van de zwarte heuvels aan de voet van de vulkaan. Het is eigenlijk al te laat, maar toch goed dat we nog even deze omweg gemaakt hebben. Wij kunnen nog veel vaker de Etna op, onze vrienden komen speciaal naar dit stuk van het eiland om er wat meer van te zien. Ze gaan morgen naar de andere kant en hopelijk is er dan goed zicht op de toppen. Als we terug zijn in de haven is het donker en kunnen we af en toe het vuur zien dat na de laatste uitbarsting weer hoge vlammen geeft. Het is niet helemaal helder, we hopen morgen beter zicht te hebben. We sluiten deze heerlijke dag af met een lekker etentje buiten op een terras in Riposto en nemen afscheid van onze vrienden.

Woensdag 11 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het zwaar bewolkt met een donker grijze lucht, het belooft niet veel goeds maar dat pakt 2 uur later toch heel anders uit. Het wordt langzaam lichter in de lucht, de wolken trekken weg en de zon gaat schijnen. Het is dan ook direct weer heel warm. Dachten we eerst dat de herfst zou beginnen, het is plotseling weer hoogzomer. We horen, dat we gisteravond iets gemist hebben. Vroeg in de avond onweerde het en al snel was het enorm hard aan het regenen. We zitten altijd wel droog onder de bimini, maar als het heel hard regent beschermt die niet voldoende. We zijn binnen gaan zitten en hoorden wel gerommel en harde knallen van de bliksem, maar hebben er verder niet op gelet. En vanochtend vertelt George, dat de Etna weer een enorme uitbarsting had. Er was tussen de bewolking door te zien dat er enorm hoog vuur uit een krater kwam. Vandaag is er niet veel anders te zien dan ‘normaal’, er komt een dikke rookpluim uit een krater. We zijn natuurlijk heel benieuwd of we vanavond nog wat zien, meestal is dat vuur niet na één dag weer afgelopen. Er hangen alleen nu weer hele dikke wolken rondom de top die het zicht belemmeren. En als ik dit stukje typ is het weer donker en grijs rondom de vulkaan en hebben we al een fikse bui gehad.

We benutten deze dag in de haven om de boot af te spuiten. Dat is hoognodig na al het Sahara-stof en Etna-gruis. We zijn altijd zuinig met ons zoete water van de watermaker, wat we niet gebruiken om de boot te poetsen. Het water van de Middellandse Zee is zo vreselijk zout, dat een emmer water over het dek gooien geen goed idee is. Er zouden zoutkristallen achter blijven, heel vervelend. De blauwe lijnen waar we mee aan de boei liggen, zijn helemaal wit op het punt waar ze steeds het water raken.

Het is toch weer vreemd om in de haven te liggen, we missen het zwemmen en de vrijheid en privacy.

Frans is natuurlijk blij om eindelijk weer even op land te kunnen lopen. Ik ga nog wel eens naar de kant in Giardini, hij blijft meestal op het Mooringfield. We halen met de auto een nieuwe thermostaat voor de koelkast en gaan dan koffie drinken op een terrasje. Even genieten van het aan wal zijn.

Dinsdag 10 september 2019. Van de baai bij Taormina naar de haven van Riposto.

We zwemmen eerst, dat wil zeggen ik zwem een half uur en Frans poetst aan de onderkant van de boot in die tijd. Hij heeft langzamerhand de boot, en vooral de schroef en het roer, weer schoon. Als hij een paar dagen niet duikt met een schuurspons en krabber, begint het al weer aan te groeien. De vissen die in grote getale onder de boot ‘hangen’, komen zo dicht mogelijk bij hem om direct het los gekomen vuil op te eten. Ze zijn nu zo aan ons gewend dat ze heel dichtbij komen als we bij het trapje in het water gaan. Maar ze komen zelfs als we in het gangboord van de boot gaan staan, ze verwachten dan blijkbaar dat we iets te eten over boord gooien. Ze vechten als het brood is, fruitschillen zijn ietsje minder in trek.

Na het ontbijt ruimen we het dek en de boot op en wachten op George. Hij heeft zijn boot gisteren al omgevaren en komt straks onze RIB ophalen. Die wordt in de haven aan de andere kant van de baai bij Naxos gestald. Het kleine haventje waar we altijd aan land gaan is te onbeschermd als er harde wind komt. Igor blijft in het appartement in Giardini en George komt later op de dag met de auto naar Riposto. Wij vertrekken om elf uur met stralende zon en prachtig rustig water. Als ik niet zelf het weerbericht had gelezen zou je je afvragen waarom we weg gaan. We zijn zo gewend aan het Mooringfield, dat we het enorm missen als we weer in de haven moeten liggen. Straks in de winter is dat natuurlijk ook weer gewoon, maar nu denken we aan het zwemmen en de heerlijke avonden buiten. Eigenlijk leven we de hele dag buiten en genieten van elk moment van de dag. In de haven liggen we ingeklemd tussen andere boten en hebben we minder privacy.

Mede door de schone schroef en onderkant van de boot zijn we in vijf kwartier bij de haven. Ook heeft de genua een beetje meegetrokken, dat helpt toch altijd. Als we aan de steiger liggen begint Frans direct de boot schoon te maken. En we moeten de watertanks schoon maken, want er zit een vies smaakje aan. Hij koppelt de watermaker af en gooit ontsmettingsmiddel in de tanks, we draaien alle kranen open zodat het ook in alle leidingen zit en we sluiten ons watersysteem. Er ligt een slang op het dek vanaf de steiger, waar we water kunnen tappen. Laat het ontsmettingsmiddel maar zijn werk doen, we hebben even uit de kranen geen stromend water. Het is goed dat Frans direct begonnen is met werken, om 16 uur begint het enorm hard te regenen, echt een plensbui van anderhalf uur. We verwachten nog harde wind, maar als ik dit typ is het nog bladstil. Inmiddels is de laatste boot van vannacht van het mooringfield binnen komen varen. En ook een boot die vlak bij ons voor anker lag, heeft de veilige haven opgezocht. Iedereen verwacht slecht weer en ik kan het me nog niet goed voorstellen. De regenbui is niet zo erg, maar harde wind is niet prettig als je zo open ligt aan een boei, we zullen zien…….