Maandag 30 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We worden al heel vroeg uit bed gebeld. Er zijn drie Russische dames die om 7 uur al naar de kant gebracht willen worden. Ze gaan in de baai die iets noordelijker ligt naar het strand en dan in de loop van de dag met de trein naar Syracuse. De vier anderen gaan zeilen en willen op tijd vertrekken, daarom gaan die drie al van boord. Als Frans ze onderweg vraagt of ze niet van zeilen houden, vertellen ze dat ze mee gedaan hebben aan een zeilwedstrijd en er nu even genoeg van hebben. Prima allemaal, maar voor ons begint de dag daarom wel erg vroeg, terwijl we dachten een beetje uit te kunnen slapen. We gaan zwemmen als Frans terug is, maar hij roept me terug als ik pas een-derde van mijn zwemrondje heb gedaan. Er drijft vuil de baai in, het komt onze kant op, ik zwem snel terug. Het is niet vreselijk ernstig, het lijkt gras en aarde van de kant, maar je weet nooit wat er tussen hangt. Toch maar beter even aan boord blijven. Na ons ontbijt haalt Frans Igor op, die vandaag niet werkt op het mooringfield. Hij zal samen met zijn vriendin en de eigenaar van de trimaran naar Syracuse zeilen. De trimaran is hier al eerder een paar keer geweest en ligt nu een paar dagen om nog wat technische zaken in orde te maken. De eigenaar zou alleen moeten zeilen, maar heeft nog niet veel ervaring met deze boot. Frans zet Igor af en komt mij ophalen, ik mag even aan boord kijken van de trimaran. Het lijkt van buiten zo’n kleine boot, maar binnen is het veel groter dan verwacht. Leuk om het een keer te zien. Frans en ik gaan van boord en gooien de boot los van de boei. We hebben gevraagd om direct de zeilen te hijsen zodat we van het begin af aan foto’s kunnen maken. Als de zeilen op staan vaart de boot direct met 6 knoop weg, we moeten nog aardig gas geven met de RIB om ze bij te houden. We varen er een paar keer om heen en Frans maakt een filmpje als ik een serie foto’s heb gemaakt.

De eigenaar heeft nog geen foto’s met zeil en terwijl ze nog onderweg zijn sturen we alles op via internet. 8 uur later horen we dat de trimaran is aangekomen. Morgen zal Igor wel enthousiaste verhalen hebben, die was al weken aan het azen op een tripje met die boot.

Wij hebben verder een heel rustige dag, twee boten gaan weg en van de derde boot gaan de mensen naar Taormina. George komt in de loop van de dag en samen met Frans probeert hij nog een paar boten te overreden om aan een boei te komen liggen. Helaas hebben ze vandaag niet veel succes. En zo komt het dat we nu nog maar met één andere boot hier vannacht zullen liggen. In de verte zijn de lichtjes te zien van Giardini en Taormina. Om ons heen veel lichtjes van kleine vissersbootjes en verder is het heel donker.

We dachten gisteren nog dat we de hele week zouden blijven, maar vandaag worden de plannen al weer bijgesteld. Woensdag halverwege de dag zal de wind toenemen en donderdag wordt een erg slechte dag met wind en golven. We denken nu dat we woensdag terug gaan naar de haven van Riposto. Waarschijnlijk begint deze week nu toch echt de herfst en is het afgelopen met het mooie zomerweer. We kunnen het ons bijna niet voorstellen, want ook vandaag was het weer heerlijk warm.

Zondag 29 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben ons eigenlijk ingesteld op een rustige zondag, maar dat pakt heel anders uit, de boten die hier vannacht hebben gelegen maken niet direct aanstalten om te vertrekken. We brengen alleen van een grote catamaran 3 mensen naar de kant die terug gaan naar Australië, ze weten niet precies waar de bushalte is en dat is ook moeilijk uit te leggen. Daarom loop ik met ze mee om de weg te wijzen. Ze zijn wat nerveus en we komen 50 minuten voor de vertrektijd aan bij de halte, maar ze zijn blij. Ze gaan vanmiddag pas om 3 uur vliegen, maar hun vrienden van de catamaran moeten vandaag nog 10 uur varen voor ze op de volgende ligplaats zijn. Daarom willen ze niet te laat van de boot af, er is tijd genoeg om op het vliegveld te komen. Ze doen er 36 uur over om thuis te komen, en dan mopperen wij wel eens dat we geen rechtstreekse vlucht naar Nederland hebben en 3 of 5 uur in Milaan moeten wachten.

Ik geniet nog even op de kant van een terrasje en koffie en als Frans me komt ophalen zijn de eerste dagjesmensen al aangekomen. In de loop van de middag komen er nieuwe boten bij voor de nacht, op een gegeven moment begint het helemaal een beetje ‘vol’ te worden. Niet echt natuurlijk, want het is echt het einde van het seizoen, maar het is voor een zondagmiddag in de laatste week van september redelijk druk. En nu is het 19.00 uur en gaat Frans de eerste mensen al weer terug halen van hun uitstapje naar Taormina. Het is al weer helemaal donker, de dagen worden steeds korter. De temperatuur is nog steeds heerlijk, overdag echt warm, en ‘s avonds echt maar een beetje koeler. Alleen sommige avonden is het vochtiger, daaraan merken we dat het bijna oktober is.

Zaterdag 28 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We halen voor één boot brood bij de bakker en zijn al vroeg weer terug. Frans moet mensen naar de kant brengen en in de tussentijd zwemmen we voor het ontbijt. Het water begint duidelijk kouder te worden, ik heb daar meer last van dan Frans. Als ik een stukje heb gezwommen voelt het beter aan en ik red het om mijn vaste rondje te zwemmen. Er is, net als gisteren, wel wat stroming, maar gelukkig niet zo sterk. Als Frans de mensen ophaalt, ga ik direct mee. Ik breng ze even naar de bushalte en ga dan met de auto boodschappen doen. Het is de gebruikelijke zaterdagdrukte en bij iedere zijweg staan auto’s die de hoofdweg op willen rijden. Ze beginnen de weg op te rijden en hebben de neus van de auto meestal al helemaal op de rijbaan als er nog een grote stroom auto’s aan komt. Ik rijd meestal niet zo dicht achter mijn voorganger en dan zien ze een gaatje en draaien heel rustig de hoofdweg op. Natuurlijk moet je dan in de remmen. Het gebeurt een paar keer en dan schuif ik toch maar dichter naar de voorganger. Als je dit accepteert de hele weg naar de supermarkt in Fiumefreddo, dan ben je minstens 20 minuten langer onderweg. En achter je begint iedereen te toeteren, want iedereen moet in de remmen. En dat toeteren is veel erger dan die 20 minuten. Ze zijn zo ongeduldig en onbeleefd in het verkeer.

In de supermarkten vul ik in gedachten mijn voorraad aan, we weten nog niet hoe het volgende week gaat. Misschien blijven we nog en het kan ook zijn dat de boeien worden opgeruimd en wij nog voor anker blijven liggen als het goed weer is. En we hebben geen bijbootje bij ons, we kunnen er dan niet af. De grote RIB zal met de laatste lading boeien ook op de kant gehesen worden.

En zo loop ik door de supermarkt om vooral wat dingen uit te zoeken die we langer kunnen bewaren. Maar als ik terug aan boord ben hoor ik nog net George tegen Frans zeggen, dat hij het maar even moet overleggen met mij. Het blijkt dat George denkt dat het volgende week nog mooi weer blijft en dan wil hij de boeien nog niet afbreken. Misschien komen er onverwacht nog boten net als gisteren. Ook vandaag hebben ze een grote catamaran aangelegd. En alle mensen die gisteren kwamen zijn vandaag naar Taormina en blijven nog een nacht. Het is nog ‘zomer’ hier, iedereen geniet van het zwemmen en de aangename temperatuur. De zon is niet meer zo krachtig en af en toe is er een beetje wind, het is heerlijk nu op het mooringfield. Dus wij blijven ook nog even, er is niets wat op ons wacht en we kunnen de hele winter nog in de haven liggen

Vrijdag 27 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De dag begint heel rustig, we hebben geen ontbijtklanten en hoeven daarom niet naar de bakker. We weten dat de catamaran naast ons pas om 10 uur weg gaat, we kunnen dus een beetje uitslapen. We starten de dag met zwemmen en dat valt niet mee. Er is zo’n sterke stroming dat ik moeite heb om in het zwemgebied langs de lijn met boeitjes vooruit te komen. Als ik me even op de rug laat drijven ga ik al achteruit. Maar uiteindelijk haal ik toch het eindpunt van de zwemlijn en ben ik in de helft van de tijd weer terug bij de boot. Met de stroom mee zwemmen kost heel wat minder moeite. Frans maakt de boot schoon op de waterlijn en duikt even onder de boot. De onderkant blijkt behoorlijk schoon waarschijnlijk door het varen 2 dagen geleden. Om 10 uur maken we de catamaran los van de boei en dan liggen we hier nog alleen met de trimaran.

George en Igor zijn in de garage aan het werk. We zijn alleen op het mooringfield en studeren op internet of er een boot in aantocht is. Het blijft verraderlijk stil deze ochtend en we besluiten naar de kant te gaan om wat fruit te halen. Frans blijft bij de RIB in het kleine haventje en ik hol naar de winkel. Als ik terugkom kan ik op de kade zien dat er een catamaran om de hoek bij het mooringfield komt vanaf het noorden. Ik spring in de RIB en Frans geeft flink gas om op tijd bij de boeien terug te zijn. Als we dichterbij komen zien we dat het een bekende boot uit Riposto is. De eigenaar en zijn zoon varen dagelijks met gasten rond vanaf de haven en lunchen altijd op het mooringfield, zodat de mensen rustig kunnen eten en zwemmen. Ze liggen altijd aan dezelfde boei en precies als ze daar zijn komen wij er ook aan. Dat zal je nu altijd zien, zitten we eerst een paar uur te wachten en precies als we even weg gaan komt er een boot aan, net op tijd gezien dus.

In de loop van de middag komt en nog een grote catamaran binnen en een zeilboot. Liggen we hier toch weer met 4 boten. Hopelijk komen er komende 2 dagen nog wat dagjesmensen om te zwemmen We wachten het weekend af en maandag komt de catamaran uit Riposto terug voor een paar uur. En dan zal het wel afbreken worden.

Donderdag 26 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De dag begint heel rustig, we halen voor één boot croissants voor het ontbijt. Twee boten vertrekken rond negen uur en dan is er buiten onszelf en de trimaran niemand meer hier. In de loop van de ochtend komt George langs en die kondigt aan na het weekend op te gaan breken. Dat betekent dat de boeien los gemaakt gaan worden en naar de kant worden getransporteerd. Op de kade wordt alles schoon gemaakt en naar Riposto gebracht waar het voor de winter wordt opgeslagen. Frans en ik overleggen wat we gaan doen als ‘onze’ boei wordt losgemaakt. We hebben wel zin om nog een paar dagen te blijven in de baai. We kunnen bij het strand voor anker gaan en als de wind uit de zuidelijke richting komt liggen we prima aan de andere kant van de baai bij Giardini Naxos. En net als we bedenken, dat we dan geen RIB meer hebben om van de boot af te komen, komt George met het bericht dat er minder goed weer op komst is volgende week. We hebben het hier al zo vaak zien veranderen, dat we denken dat het op deze termijn moeilijk plannen is. We wachten wel af. Onze plaats in de haven is vanaf 1 oktober gereserveerd en we zagen een paar dagen geleden, dat er al niemand meer lag. We kunnen dus ook eerder daar naar toe, maar hopen dat we hier zo lang mogelijk kunnen blijven. Het liggen in de baai geeft meer vrijheid, alhoewel het zo de kade op lopen in Riposto ook fijn is. Helaas is onze dagelijkse zwempartij dan afgelopen.

De dag kabbelt een beetje voort en er wordt nog een grote catamaran aangelegd. Frans brengt acht mensen naar de kant, ze gaan in Taormina eten. En dan is het half zeven en begint het donker te worden. Het gaat heel snel, in een half uur is het echt pikkedonker. Er zijn aan het eind van de middag wat wolken gekomen en daarom is de lucht prachtig gekleurd. Ik zal een foto plaatsen, hoewel die nooit zo mooi is als de gekleurde wolken en mooie lucht om je heen te zien.

Woensdag 25 september 2019. Van Porto dell’Etna in Riposto terug naar de baai bij Taormina.

We hadden gisteravond gehoord dat we vanochtend weer terug kunnen naar het mooringfield van George. We zijn blij, we hebben ons ingesteld op nog een paar weken aan de boei liggen. Er komen vast nog een paar mooie zomerdagen en alles moet nog afgebroken worden. En dat afbreken is heel lastig als er niet minstens één van onze boten ligt. We zijn vandaag daarom vroeg op, er zijn nog een paar dingen te doen voor we kunnen los gooien. De boot wordt gepoetst, wat vooral buiten heel nodig is. De Etna ‘spuugt’ nog steeds af en toe zwarte wolken uit en dat geeft zwart stof en kleine steentjes op de boot. Gistermiddag, toen het een paar uur hard waaide, hoopte het stof zich helemaal op. Frans spuit de boot een aantal keren af en steeds als al het water aan de achterkant van de boot is weggelopen, ligt er achter de lijnen en andere dingen aan dek weer een bergje zwart stof. Maar uiteindelijk redt hij het toch om een mooie schone boot te krijgen. De gebruikte watertank wordt nog bijgevuld en we nemen afscheid van Engelse mensen, die morgen terug naar huis gaan. We leerden hen kennen op het mooringfield, zij gingen met ons mee naar de haven in Riposto toen er harde wind en golven kwamen een paar dagen geleden. Ze laten de boot in de haven liggen en komen in de loop van de winter terug.

We gooien los en varen de haven uit. Net als op de heenweg kunnen we het voorzeil uitrollen om wat extra snelheid te maken. Er is niet veel wind, maar het helpt altijd een beetje. Onderweg zien we meerdere keren dat er zwarte wolken uit een krater van de Etna komen. Het blijft onrustig bij de vulkaan, die nu al zoveel weken ‘puft’ en zwarte stofwolken uit blaast. Als we bij het mooringfield komen ligt Igor al met de RIB bij ‘onze’ boei om ons weer vast te maken. Het is alsof we niet weg geweest zijn. In het begin is het water nog wat onrustig, maar om 18 uur is het net als ‘s morgens vroeg spiegelglad water rondom de boot.

George praat ons even bij. Er zijn een paar andere boten en vanmiddag komt er nog een zeilboot bij, die zich heeft aangemeld. Verder is het heel rustig. We kunnen veel boten op internet zien, als ze richting Taormina varen. Een paar keer gaan Frans en Igor een stukje naar het noorden met de RIB om te vragen of boten aan een boei willen liggen. Ze hebben samen niet veel succes vandaag. Ik kan zien, dat er een heel groot zeilschip komt dat 68 meter lang is. Boven de 50 meter moeten boten ankeren met een loods er bij. Ook dit keer zien we al ver voor de zeilboot het kleine loodsbootje verschijnen. Ik heb natuurlijk foto’s gemaakt, maar zo tegen de zon in vanaf onze boot is het moeilijk te zien. We kunnen nu aan de (hele kleine) mensen aan dek zien hoe ver hij van ons af ligt. Aan onze boeien kunnen boten van maximaal 50 meter liggen.

Het kleine witte bootje wat naast het zeiljacht vaart is Igor, die het allemaal wel eens van dichtbij wil bekijken. Het is echt enorm!. De hele nacht zijn de masten verlicht en onder water is ook verlichting zodat je de hele boot in het donker kan zien.

Dinsdag 24 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als Frans in de garage bezig is vraagt George of hij een buitenboordmotor op wil halen in de haven. Die gaat voor reparatie naar een bedrijf in Catania. Als Frans en George daar, na het seizoen op het boeienveld naar toe gaan, nemen ze hem mee. De eigenaar gaat morgen terug naar huis en laat de boot in de haven liggen. Het blijkt een stevige en zware motor te zijn, gelukkig gaat de eigenaar even mee om de motor bij de garage er uit te tillen, we dachten dat samen te doen, maar het is mij te zwaar. Daarna brengen we de fietsjes naar de fietsenmaker in Giarre, We bestelden acht maanden geleden nieuwe kettingen van roestvrij staal. De huidige kettingen roesten vreselijk en geven daardoor af aan onze kleding. We dachten er nooit meer iets van te horen, maar een paar dagen geleden kreeg George een telefoontje dat de kettingen binnen zijn. De zaak is middenin de drukke winkelstraat van Giarre, ik blijf in de auto wachten tot Frans met de fietsenmaker heeft gesproken. Het duurt een hele tijd voor hij terug is, ik dacht dat hij moest wachten op een andere klant. Maar er bleek een probleem, de kettingen waren bedoeld voor een fiets met acht versnellingen en onze fietsen hebben er negen. Na enige discussie in het Italiaans wordt afgesproken, dat de fietsenmaker een versnelling er af haalt en de fietsen passend maakt voor de ketting. We zullen maar niet vragen om nog een keer een ketting te bestellen, dan moeten we misschien weer zo lang wachten. Vreemd dat ze niet goed zijn, een van de fietsen was daar voor een reparatie toen Frans vroeg om nieuwe kettingen. Hopelijk komt het nu goed, daar zijn we niet helemaal zeker van maar we zien wel….

Als we terug zijn is het lunchtijd en zitten we heerlijk buiten in de warme zon. George stuurt een bericht, dat het op het Mooringfield nog steeds niet rustig is. De wind komt pal de baai in en we besluiten om vandaag niet terug te gaan. Hopelijk wordt het morgen, maar de wind gaat nog alle kanten op draaien, dus ook dat is niet zeker. Halverwege de middag begint het opeens enorm hard te waaien. En inderdaad, zoals de voorspelling aangeeft, draait de wind van oost via zuid naar noord. Het is plotseling een hels kabaal om ons heen, de wind giert langs de masten en de lijnen tikken er tegen aan. Dachten we twee uur geleden tijdens de lunch dat het nog steeds zomer was, nu is het ineens herfst met krachtige wind en moeten we een trui aan.

Maandag 23 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint lekker zonnig en in de loop van de ochtend wordt het weer net zo warm als de afgelopen maanden. Het duurt niet lang of er staat 31 graden op de thermometer. Er is een heel klein beetje wind, waardoor het buiten in de kuip heerlijk is. Binnen is het erg warm, als je iets doet plakken direct de kleren aan je lichaam. Het is erg vochtig in de lucht, misschien komt het daardoor. Frans gaat naar de garage om een paar reparatieklusjes af te maken. Er zijn 3 pompen om de grote RIB’s bij te pompen als ze wat slapper zijn geworden. Alle drie de pompen zijn kapot. Gelukkig had George nog een grote voetpomp aan boord toen we op het mooringfield waren. Omdat we het idee hebben dat we morgen of overmorgen wel weer terug gaan naar de baai bij Taormina, ga ik boodschappen doen. We hebben, toen we hier deze keer kwamen, de fietsen uit de garage gehaald. De vorige keren hebben we dat niet gedaan en het is best lastig als je alles lopend moet doen. Zelfs naar de garage is het gemakkelijk om een fiets te hebben. Dus ik ga voor de eerste keer na de zomer op de fiets naar de supermarkt in Giarre. Ik verwacht dat het moeizaam gaat na een zomer zonder veel beweging. Maar het valt alles mee, het is alleen heel warm. Omdat ik denk dat we morgen misschien vertrekken, gooi ik teveel boodschappen in de kar, mijn ogen zijn groter dan mijn rugzak. Hij kan nog net dicht en is loei-zwaar. Ik kan er wel mee fietsen, maar afstappen lukt niet geweldig. Halverwege de grote straat naar beneden naar Riposto besluit ik maar te gaan lopen. Er passeren zoveel auto’s, die vlak langs me gaan, dat het veiliger is om de benenwagen te gebruiken.

Na de lunch gaat Frans nog een paar uur terug naar de garage. Hij is daar alleen, George is op de scooter naar Giardini om te kijken hoe het op het Mooringfield is. Als ik dit typ hebben we nog geen bericht over de stand van zaken daar. Hier in de haven is het water vandaag rustig na een onrustige nacht. Er kwam wat deining binnen, nu is er niets meer te merken van de golven en deining buiten de haven.

Zondag 22 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is echt zondag vandaag, we starten de dag met een uitgebreider ontbijt, maar jammer genoeg kunnen we niet zwemmen. Het lijkt aan het begin van de dag ook niet zulk mooi weer, maar ik weet zeker dat we in de baai bij Taormina toch wel lekker even het water in waren gegaan als we daar hadden gelegen. Maar helaas, het mag nog niet zo zijn en de beslissing wanneer we wel terug gaan is nog niet genomen. De ochtend blijft het wat somber weer, Frans gaat naar de garage om samen met Igor verder op te ruimen. Ze schieten lekker op en stoppen er tussen de middag mee. Igor begint aan twee vrije dagen en Frans komt terug op de boot om te lunchen. Hij heeft daarna nog een klusje aan boord te doen. Gisteren ontdekte hij dat er weinig olie in de keerkoppeling zit en vandaag heeft hij een paar uur om dat te regelen, de nieuwe olie is al aan boord. Hij zegt aan het eind dat het wel weer een binnenklus is, waardoor het extra warm is om te werken. Het weer is inmiddels omgeslagen naar zonnig, maar wel winderig. De zon maakt het werken binnen extra zwaar en de wind geeft binnen geen afkoeling. Normaal zouden we de luiken allemaal open zetten om nog een beetje verkoeling te hebben beneden in de boot. Maar sinds vanmorgen komt er ook Etna-stof mee met die wind. Ik heb mijn computer al binnen gezet, het toetsenbord zat onder het zwarte stof. De muis op het muismatje rolde stroef en als we over de tafel vegen hebben we zwarte vingers. De boot zit natuurlijk ook weer onder, we moeten wachten tot het over is voor we kunnen schoonmaken, het heeft nu nog geen zin. Het is de afgelopen nachten zwaar bewolkt geweest waardoor wij de kraters van de Etna niet kunnen zien. Op internet verschijnen steeds foto’s en filmpjes van de dorpen die tegen de helling liggen en soms boven die wolken wel het vuur en de uitbarstingen kunnen zien. Zeker als het waait zoals vanmiddag, komt er stof mee. We hebben er hier meer last van dan in de baai bij Taormina.

Zaterdag 21 september 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië

Na het ontbijt gaat Frans naar de garage, later komen Igor en George ook. De garage moet opgeruimd worden zodat de boeien en alle andere spullen van het mooringfield daar opgeborgen kunnen worden. De mannen hebben de garage al niet geweldig netjes achter gelaten na de opbouw van het Mooringfield, en in de zomer zijn er diverse spullen terug gebracht naar de garage en gewoon neergezet waar plaats was. Nu moet er een beetje orde gebracht worden in de chaos. Na een paar uur werken ziet het er al heel anders uit. Er begint al weer ruimte te komen voor alle spullen die in de winter hier moeten liggen. Gelukkig wordt alles in Giardini schoon gemaakt op de kade, zodat de spullen schoon aankomen in Riposto.

Ondertussen doe ik de ‘gewone’ huishoudelijke klussen, toch een stuk gemakkelijker hier om boodschappen te doen zo op de kade. Vanuit het mooringfield moet ik 10 kilometer rijden met de auto voor ik bij een grote supermarkt ben. We gaan volgende week terug naar de boeien en daarom leg ik vast een beetje voorraad aan. Het zal nog wel een paar dagen duren voor we terug gaan, de weersvoorspelling geeft nog steeds aan dat de deining in de baai bij Taormina stevig is de komende dagen. Frans is op een boot geweest die aan de andere kant van de vaste kade ligt hier in de haven van Riposto. De boot ging nog stevig heen en weer en had duidelijk meer last van de deining dan wij hier aan de andere kant van de vaste kade.

Het weer is vandaag weer hetzelfde als gisteren, vanmorgen zijn er heel laag hangende wolken, het is bijna mist. We kunnen de dorpen tegen de helling van de Etna niet zien. Het regent af en toe, de temperatuur is wel behoorlijk hoog. We lopen nog steeds in korte broek en shirtje alsof het zomer is. Er zijn in de haven, maar ook in het dorp, nog veel toeristen. Zij hopen natuurlijk ook op nog een paar dagen mooi weer, het kan nog best veranderen en weer lekker zonnig en warm worden. Daar hopen we allemaal op.