Zondag 1 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Er waren verschillende boten waarvan de mensen na 12 uur vannacht terug kwamen. De laatste kwam om half twee, we hebben daarom maar een korte nacht. Toch beloofden we gisteravond een boot, met vier mannen uit Libië, om ook vanochtend croissantjes te halen. Ze zijn hier al 4 dagen en hebben iedere morgen van ons ontbijt ontvangen. Beetje flauw om dat nu ineens niet meer te doen. Daar komt nog bij dat als we de bestelling binnen krijgen we nog niet weten hoe laat iedereen terug komt naar het mooringfield.

Frans slaapt in de ochtend nog een beetje bij, maar ik ben zo wakker dat het niet lukt om wat bij te slapen. Er is niet veel te doen vandaag, het is een beetje ’vreemd’ weer. Het lijkt de eerste uren alsof er een beetje mist hangt, het is dampig. Wel is de temperatuur hoog, ondanks dat er geen zon is. Het Door het weer blijven ook de dagjesmensen weg en er is maar één nieuwe boot binnengekomen vanmorgen vroeg. De mensen gaan een dagje naar Taormina en komen in de loop van de middag terug. Frans brengt ze naar de kant en ze gaan met de bus naar boven, in tegenstelling tot de meeste mensen, die bij George een taxi bestellen en zo ook weer terug komen. Het probleem met de bus is alleen, dat er langs het grootste gedeelte van de baai langs het strand een weg loopt met éénrichtings-verkeer. De bushalte is direct bij het kleine haventje waar de mensen uitkomen als ze op de kade staan. Op de terugweg moeten ze daarom op een heel andere plaats uitstappen, namelijk aan de weg die door het dorp loopt langs de huizen en de winkels. Als je hier nog nooit geweest bent herken je niet welke halte je moet hebben om weer naar het haventje te kunnen lopen. Ze eindigen de bustocht daarom helemaal aan het eind van de baai en zijn veel te ver doorgereden. Frans is al op hun aan het wachten aan de kade, ze belden dat ze onderweg waren en plotseling komt het telefoontje dat ze nog een stuk terug moeten met de bus. George zegt dat hem dat al vaak is overkomen en zeker ‘s avonds als de mensen helemaal niet herkennen waar de bus rijdt. En de Italiaanse buschauffeur spreekt beslist geen Engels, zodat je niet kunt vragen waar je er uit moet.

Begin van de middag begint het plotseling te regenen. Het is maar een kleine bui van dikke druppels, maar het is op het land waarschijnlijk al verdampt voor het de grond wat nat kan maken. Vlak na de bui komt de voorspelde deining. Wij vinden het nog wel meevallen op het moment dat ik dit typ, maar George heeft een kleinere boot en die ‘danst’ op het water. Hij besluit om 18 uur om naar de andere kant van de baai te gaan en hoopt daar wat rustiger te slapen. Wij kijken het nog even aan en blijven hier als het niet erger wordt dan dit. Drie boten vertrekken vannacht of morgen heel vroeg. En dan wacht iedereen weer op mooi weer zodat we de laatste weken op het mooringfield goed kunnen afsluiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *