Dinsdag 3 september 2019. Weer terug naar de andere kant van de baai.

Het is vanochtend eerst rustig op het water, later in de morgen wordt het wat onrustiger. We liggen nog aan de andere kant van de baai dan waar de boeien liggen. De nacht was rustig, we hebben heerlijk geslapen. De morgen komt wat langzaam op gang, dat wil zeggen we hebben niet veel te doen. We slapen wat langer en om half 9 ga ik eerst maar zwemmen. Als Frans eenmaal is opgestaan, en we hebben ontbeten, ga ik met George en Donatella naar de kant. George moet naar het postkantoor en blijkt daar 15 klanten vóór hem te hebben. We gaan op een terrasje naast het postkantoor zitten en drinken koffie terwijl we de deur van het postkantoor in de gaten houden en tellen hoeveel mensen er uit komen. Uiteindelijk vergeten we dat natuurlijk, gelukkig sprint George op een gegeven moment het postkantoor binnen en blijkt dat er nog maar 2 klanten voor hem zijn. Net op tijd dus. We lopen langzaam weer terug naar de steiger waar de grote RIB ligt om terug naar de boot te komen. Frans kijkt ieder half uur naar het weerbericht en de voorspelling van golven en deining, maar we weten nog niet wanneer we terug kunnen naar het mooringfield. Ondertussen wast Igor in de haven alle RIB’s en hij vertrekt uiteindelijk naar het mooringfield om een boot aan te leggen. Tussen de middag gaan Frans en George met de RIB kijken of het aan de kant van de boeien beter is, we hebben inmiddels behoorlijk last van golven en deining aan de kant waar we nu liggen. Als ze terugkomen is de deining zo sterk dat Frans bijna niet aan boord kan komen. Ik had het vermoeden dat we zouden vertrekken en heb intussen alles klaar gemaakt voor vertrek. We starten direct de motor en Frans haalt het anker op, hij zegt dat het aan de andere kant beter is. Als we daar aankomen is het inderdaad iets rustiger. We leggen wel direct een achterlijn aan om beter op de golven te liggen. Intussen hebben we een ontzettende bui gehad en in de verte is nu onweer te horen. Af en toe wordt het donker en dan schijnt ineens de zon weer, het is vreemd weer vandaag. Toch zijn we blij weer terug te zijn op het mooringfield. Aan de andere kant liggen we dicht bij een drukke toeristenplaats met veel verkeer, heel veel mensen en muziek op het strand en vooral ‘s avonds heel veel geluid. Dat zijn we hier op het mooringfield helemaal niet meer gewend. Er komt af en toe een bootje langs met muziek of we horen de trein, maar het is lang niet zo luidruchtig. We liggen hier nu met een Engelse- en een Franse boot, verder is er niemand. En buiten het mooringfield is ook bijna niemand meer, er liggen nog twee kleine boten voor anker een stuk verder. Het is natuurlijk niet echt het seizoen meer en ik denk dat mensen moeilijk het weer kunnen inschatten, dat is ook een beetje onvoorspelbaar ervaren we gisteren en vandaag.

Maandag 2 september 2019. Van de ene kant van de baai bij Taormina naar de andere kant.

Na het opstellen en versturen van ons blog van gisteren begon het weer plotseling te veranderen. Er kwam een sterke deining de baai binnen aan de kant van het mooringfield. Frans legt een achterlijn waardoor we wat rustiger op de golven liggen. Tenminste, dat zeggen ze altijd. George ligt altijd aan de boei en met een achterlijn aan een ander blok. Ik heb het gevoel dat je de boot beter kan laten bewegen rondom de boei. Maar als het te erg wordt is het inderdaad beter om een achterlijn te hebben. George verhuist naar de andere kant van de baai, wij besluiten om het af te wachten. Als we ook naar de andere kant gaan zijn we binnen 5 minuten weg. In de loop van gisteravond is er geen reden om ook weg te gaan en om 21 uur begint het enorm hard te regenen. Later zullen we zien dat hierdoor het dek leeker schoon is gespoeld, heeft het toch nog een voordeel. In de nacht worden we beide een paar keer wakker van de deining en de golven. De RIB slaat enorm hard tegen de boot, het water spat hoog op. Kennelijk zijn we er toch aan gewend want we slapen rustig verder.

Deze ochtend is het water spiegelglad. Er ligt nog en hele grote klassieke zeilboot aan een boei en verder zijn er geen boten meer. De andere boot zal om 11 uur vertrekken om net als George aan de overkant te gaan liggen. Ineens zien we ze om 9 uur al weg varen, het is nog steeds prachtig weer en een rustige zee. Maar plotseling verandert het een komen er dikke golven met schuim er op de baai binnen rollen. Ik geloof dat we nog nooit zo snel klaar zijn geweest om ook over te steken naar de andere kant. We hebben de zorg voor de grote RIB, Frans besluit om hem aan 2 lijnen achter ons aan te slepen, we maken de achterlijn los en vertrekken. Onderweg komen we dikke golven van meer dan een meter tegen. Het is geen probleem voor onze boot, maar de RIB wordt heen en weer getrokken door die golven. Het lukt allemaal en aan de andere kant wacht George op ons, die de RIB overneemt, zodat we kunnen ankeren. Als Frans het anker laat vallen moeten we een klein stukje achteruit varen en als de RIB daar hangt met 2 dikke lijnen, dan is er kans dat ze in de schroef komen. We hadden natuurlijk al afgesproken hoe we dat zouden voorkomen, maar het hoeft allemaal niet want George is er. We hebben de rest van de dag rust, er is alleen af en toe wat deining, maar lang niet zo veel als vanmorgen aan de andere kant. Aan het eind van de middag ga ik nog even naar de kant om nieuw internet te kopen. Na een paar maanden op het mooringfield en alleen af en toe in het kleine dorpje gelopen te hebben, voelt het helemaal ‘vreemd’ aan om over de boulavard te lopen. Veel mensen, heel veel restaurants, zandstrand met een paar duizend parasols, die niet allemaal bezet zijn, winkels…… Dit is een echte toeristenplaats en is heel wat anders dan de rustige baai met boeien heel ver uit elkaar. We besluiten om met de 2 boten ook vannacht hier te blijven. Er wordt nog wind en regen verwacht, morgen kijken we verder.