Maandag 2 september 2019. Van de ene kant van de baai bij Taormina naar de andere kant.

Na het opstellen en versturen van ons blog van gisteren begon het weer plotseling te veranderen. Er kwam een sterke deining de baai binnen aan de kant van het mooringfield. Frans legt een achterlijn waardoor we wat rustiger op de golven liggen. Tenminste, dat zeggen ze altijd. George ligt altijd aan de boei en met een achterlijn aan een ander blok. Ik heb het gevoel dat je de boot beter kan laten bewegen rondom de boei. Maar als het te erg wordt is het inderdaad beter om een achterlijn te hebben. George verhuist naar de andere kant van de baai, wij besluiten om het af te wachten. Als we ook naar de andere kant gaan zijn we binnen 5 minuten weg. In de loop van gisteravond is er geen reden om ook weg te gaan en om 21 uur begint het enorm hard te regenen. Later zullen we zien dat hierdoor het dek leeker schoon is gespoeld, heeft het toch nog een voordeel. In de nacht worden we beide een paar keer wakker van de deining en de golven. De RIB slaat enorm hard tegen de boot, het water spat hoog op. Kennelijk zijn we er toch aan gewend want we slapen rustig verder.

Deze ochtend is het water spiegelglad. Er ligt nog en hele grote klassieke zeilboot aan een boei en verder zijn er geen boten meer. De andere boot zal om 11 uur vertrekken om net als George aan de overkant te gaan liggen. Ineens zien we ze om 9 uur al weg varen, het is nog steeds prachtig weer en een rustige zee. Maar plotseling verandert het een komen er dikke golven met schuim er op de baai binnen rollen. Ik geloof dat we nog nooit zo snel klaar zijn geweest om ook over te steken naar de andere kant. We hebben de zorg voor de grote RIB, Frans besluit om hem aan 2 lijnen achter ons aan te slepen, we maken de achterlijn los en vertrekken. Onderweg komen we dikke golven van meer dan een meter tegen. Het is geen probleem voor onze boot, maar de RIB wordt heen en weer getrokken door die golven. Het lukt allemaal en aan de andere kant wacht George op ons, die de RIB overneemt, zodat we kunnen ankeren. Als Frans het anker laat vallen moeten we een klein stukje achteruit varen en als de RIB daar hangt met 2 dikke lijnen, dan is er kans dat ze in de schroef komen. We hadden natuurlijk al afgesproken hoe we dat zouden voorkomen, maar het hoeft allemaal niet want George is er. We hebben de rest van de dag rust, er is alleen af en toe wat deining, maar lang niet zo veel als vanmorgen aan de andere kant. Aan het eind van de middag ga ik nog even naar de kant om nieuw internet te kopen. Na een paar maanden op het mooringfield en alleen af en toe in het kleine dorpje gelopen te hebben, voelt het helemaal ‘vreemd’ aan om over de boulavard te lopen. Veel mensen, heel veel restaurants, zandstrand met een paar duizend parasols, die niet allemaal bezet zijn, winkels…… Dit is een echte toeristenplaats en is heel wat anders dan de rustige baai met boeien heel ver uit elkaar. We besluiten om met de 2 boten ook vannacht hier te blijven. Er wordt nog wind en regen verwacht, morgen kijken we verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *