Donderdag 5 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Als we wakker worden is het donker en grauw buiten, er een fikse deining en ook de golven rollen de baai in. We voelen spetters regen als we onderweg gaan naar de bakker voor de ontbijtboodschappen. Het is de eerste keer sinds mei dat we een jack over het T-shirt aan hebben, het lijkt wel herfst. In het middelste stuk van de boeien tot het kleine haventje worden de golven nog even hoger en moet Frans gas terug nemen, de RIB bonkt op de golven. We hebben het gevoel dat het mooie weer nu echt afgelopen is, ook na die enorme regenbui van gisteren. Gisteravond zaten we voor de eerste keer een avond binnen, het voelde helemaal een beetje vreemd. We zijn gewend om de hele dag en avond buiten te zitten. Als we terug varen naar het mooringfield is het nog niets erger, lastig dat we na het afleveren van de broodjes een zeilboot los moeten gooien. Door de sterke deining is het een hele klus om de beschermhoes, die de boot beschermd tegen de grote ring waar de lijnen door zitten, naar beneden te trekken. Gelukkig zijn we met z’n tweeën, zodat Frans de boot kan sturen en zorgen dat het dakje van de grote RIB niet tegen het anker van de zeilboot botst. We hebben in verband met het onrustige weer allemaal een achterlijn en ook die moet los van de vertrekkende boot. Er staat, door de golven, zo’n spanning op dat we de knoop niet los krijgen. Ze gooien hem op de zeilboot in het water en als hij los is brengen we hem weer terug. We kijken hen nog even na, de boot stampt op en neer in de baai, hopelijk is het verderop wat rustiger. Wij krijgen om half tien ineens heel ander weer, er zijn nog wel wat wolken, maar de zon breekt door en de wind en de golven nemen af. Het is weer gewoon zomer.

Voor de Italianen is het wel echt september en het einde van het seizoen. Op de kant wordt al veel opgeruimd, kleine bootjes worden uit het water gehaald en de verhuur van boten is al gestopt. Er zijn nog wel toeristen op het strand, maar duidelijk veel minder dan de afgelopen twee maanden.

In de middag komen er drie boten binnen, natuurlijk tegelijkertijd. En dan bellen er mensen, die naar de kant willen, sommigen willen terug naar het mooringfield en er staan mensen op de kade, die met bagage van het vliegveld komen en naar hun vrienden gebracht willen worden. Als het even rustig is, moeten we daar met George altijd enorm om lachen. Je zou het niet eens zo kunnen organiseren als je wil dat iedereen met een boot tegelijk hier aan wil leggen. Maar als er reserveringen zijn, zegt George altijd vooraf al, ze komen tegelijk, vaak aan het eind van de middag.