Dinsdag 29 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vandaag verder met zijn automatiseringsklus, hij is nog steeds bezig om een verbinding te maken met de navigatiecomputer. Het vordert gestaag, maar het is een hele klus. We gaan samen naar de garage, Frans ruimt een beetje op en heeft nog een paar technische dingen te doen. Ik zoek wat winterkleren op, we stallen altijd wat truien en jassen daar als de zomer begint. Nu het heel langzaam ook hier wat koeler wordt, vooral in de avond, hebben we warmere kleding nodig. We gaan morgen voor een week naar Nederland en ook daarom moeten we de truien te voorschijn halen. Ik heb altijd een beetje problemen met het inpakken van een koffer voor een heel ander klimaat, maar we hebben zo veel berichten uit Nederland ontvangen over het herfstige weer. Het is alleen morgenochtend vervelend, als we een trui en de dikkere jas aan moeten. Normaal gesproken lopen we dan in een half uur berg-op naar het station in Giarre in de dikke kleren terwijl de zon schijnt en we 22 graden op de thermometer zien onderweg. Doordat we beiden een koffertje en kleine tas hebben, is het lastig om de jas in de bagage te stoppen. Maar morgen hebben we daar allemaal geen last van, want we kunnen met de auto van George naar het vliegveld. Dat is ook gemakkelijk voor de terugweg volgende week, niet met de trein en de bus scheelt een heleboel tijd en is veel gemakkelijker natuurlijk.

Door ons vertrek is dit het laatste blog. Halverwege volgende week zijn we terug van ons familiebezoek en berichten we weer over ons leven in Riposto.

Maandag 28 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vaak is vroeg in de ochtend de Etna te zien, die dan de rest van de dag in de wolken verdwijnt. Ook nu hebben we mooi zicht op de bovenkant van de vulkaan als we naar de douche lopen. Er ligt sneeuw, vanaf deze kant gezien zijn het een paar enorme plateaus. Een paar weken terug was er ook al wat gevallen, maar twee dagen later was alles weer verdwenen. Doordat de nachten al wat kouder zijn heb je kans dat het nu wat langer blijft liggen. Eigenlijk verwondert het ons dat er sneeuw is. De Etna is de laatste maanden behoorlijk actief en we zien steeds enorme rookwolken. Toen we twee jaar terug met een excursie mee waren, kon je op 2500 meter al voelen dat de grond erg warm was. En nu met al dat gerommel daar boven moet het nog warmer aanvoelen. En dan is er toch sneeuw die blijft liggen, heel bijzonder.

Frans wil vandaag de mast in, het is windstil weer waardoor de boot mooi stil ligt. Ik heb al twee keer gezegd dat het echt niet kon omdat ik wat anders moest doen. Nu kan ik er niet omheen en moet hem helpen om naar boven te komen. Ik vind het een heel vervelend klusje en ben altijd bang dat er iets gebeurt. Hij zoekt alle spullen bij elkaar die nodig zijn om boven in het toplicht te vervangen. Hij heeft er een besteld waar ook een ankerlicht in zit. We hebben nu alleen een ankerlicht dat lager zit, halverwege de achterstag. Dat geeft prima licht en gaat automatisch aan als het donker wordt. Maar als we in een baai met andere boten liggen die allemaal een ankerlicht hebben boven in de mast, vallen wij minder op van grotere afstand. En, zoals deze zomer op het mooringfield, leek het vanuit de verte net of ons ankerlichtje een lantaarn was die langs de weg stond. Het is beter om beide te hebben en daarom installeert Frans een nieuw licht. Het valt allemaal mee en ik hijs hem maar 2 keer omhoog. Met onze elektrische lier gaat dat gemakkelijk, het weer naar beneden komen vind ik vervelend. Ik zeker altijd nog een keer extra en ben heel geconcentreerd, Frans zegt dat het prima gaat, maar ik ben altijd weer heel blij als het achter de rug is. De windmeter functioneert niet altijd en die neemt hij bij de tweede keer mee terug. Nu weet ik dat hij binnen korte tijd weer een keer naar boven moet om hem terug te plaatsen of een nieuwe te monteren. We zeggen altijd dat iedere klus een nieuwe klus oplevert, en dat is vandaag ook weer zo.

Zondag 27 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn gisteravond met vrienden uit eten geweest bij de wijnwinkel in het dorp, daar kun je heerlijke wijnen kopen en natuurlijk ook wijn drinken. Sinds vorig jaar hebben ze er ook een restaurant bij, heel gezellig en heerlijk eten. Ze zijn gespecialiseerd in Siciliaanse wijnen en ook de gerechten zijn voornamelijk Siciliaans. We kwamen laat terug, het duurt natuurlijk allemaal wat langer dan bij de gewone pizzeria. We hebben direct de klok een uur terug gezet en zo hebben we eigenlijk niets in de gaten van het uurtje meer, behalve dat het super-vroeg donker is.

Na ons zondags ontbijt wat we lekker buiten in de zon nuttigen, gaat Frans nog een paar uur naar de garage. Hij moet wat lassen en heeft daar alle ruimte en apparatuur, zeker nu de camper van George weg is. En ik geniet heerlijk van het zonnige weer na een paar dagen regen en binnen zitten. Vroeg in de middag wordt het wat donkerder en gaat de zon weg. Precies op het moment dat Frans weer terug komt begint het te regenen. Niet heel ernstig, maar door de wind worden de buitenkussens wel nat. De temperatuur zakt ook direct en het wordt te koud om buiten te zitten. Doordat er wolken zijn en het regent is het extra merkbaar dat de klok verzet is en het eerder donker wordt. Maar van deze dag hebben we weer genoten, hopelijk deze week ook nog een paar uur buiten zo overdag.

Zaterdag 26 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vandaag niet zo’n slechte donkere dag als gisteren. Het is wat lichter in de lucht en het regent niet constant, maar er komen af en toe wel buien over ons heen. We hebben vandaag niet veel bijzonders te doen en zijn eigenlijk in afwachting van het vertrek van George met de camper. We mogen in de tijd dat die weg is de auto gebruiken, die hier altijd op het haventerrein geparkeerd staat. Frans gaat naar de garage om nog wat te klussen. En hij heeft een afspraak met George en een collega van het mooringfield om een RIB in de winterstalling te plaatsen. In de garage heeft Frans een soort hijskraantje gemonteerd aan een balk, zodat de zware dingen en b.v. de RIB van de trailer getild kan worden. In de winterstalling van deze RIB is dat natuurlijk niet en moeten ze dat met een paar mensen samen doen. Uiteindelijk komt het natuurlijk allemaal goed. Dat is het laatste ding van het mooringfield wat nog op zijn plaats gezet moest worden, nu is alles klaar en het seizoen echt afgelopen. Als Frans terug naar de boot komt om te lunchen is hij nog niet binnen of George belt al weer. Die moet voor hij vanmiddag vertrekt een papier invullen met het nummer van zijn marifoon. Daarvoor moet die van de wand afgeschroefd worden en hij heeft geen schroevendraaier. Frans loopt terug naar de boot met een serie schroevendraaiers, het blijkt nog niet eenvoudig, maar het lukt. Dat wordt nog wat als Frans hier niet is en George moet iets doen waar gereedschap bij nodig is. Uiteindelijk vertrekken George en Donatella aan het eind van de middag, zij zullen nog oversteken bij Messina naar het vaste land en daar vannacht blijven tot ze morgen weer verder rijden richting Toscane. Wij hebben nu de auto en doen wat boodschappen aan het begin van de avond. Dat doen we nooit op zaterdag en het valt op dat het overal enorm druk is. We moeten naar twee supermarkten en op beide parkeerterreinen is het moeilijk een plaats te vinden. Ook op de terugweg is het op de weg druk, het is moeilijk om tussen de hele stroom auto’s de weg weer op te draaien als we klaar zijn in de winkels.

Vrijdag 25 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We waren gisteren al gewaarschuwd en als we wakker worden klopt de voorspeling: het regent! Het is helemaal een beetje vreemd na al die weken in september en oktober dat we zulk mooi en warm weer hadden. Wel waren er af en toe buien, maar op een paar uitzonderingen na waren het soms niet meer dan 10 spetters, die al verdampt waren voor ze de warme grond bereikten. Maar nu is het echt. Dikke druppels horen we op de boot vallen, er is geen noodzaak om vroeg op te staan. Als we echt vinden dat we er uit moeten, ontbijten we eerst. Het lokt helemaal niet om onder de paraplu naar het douchegebouw te lopen, maar daar moeten we wel aan geloven in de loop van de ochtend. Het is grauw en donker als we terug komen aan boord en de schemerlampjes gaan aan. We horen af en toe onweer en zien een paar keer bliksem in de lucht. Soms beweegt de boot wat, dan komt er kennelijk een beetje deining de haven binnen. Ik heb me voorgenomen om niet de kachel aan te doen. Door de hoge vochtigheid en het dalen van de temperatuur wordt het kil in de boot. Dan maar een trui aan, want de thermometer geeft 22 graden aan, die kachel gaat echt niet aan. Frans vertrekt naar de garage, hij heeft nog wat te doen en George is daar voor de laatste dag. Die vertrekt morgen voor een paar weken met de camper naar Toscane.

Ik heb koude handen en voeten, maar ik doe de kachel niet aan, misschien komt het ook omdat wij alleen warmte gewend zijn en het daarom sneller koud hebben. Om 15 uur wordt het plotseling licht in de lucht, er zijn nog steeds stevige buien. Pas om 18 uur wordt het droog. We waren van plan om morgen en zondag twee dagen weg te gaan, maar gezien de voorspelling blijven we liever in Riposto. Het zal het weekend bewolkt blijven en zondag weer regenachtig. En om de hele dag in de regen in de auto te zitten en niet lekker te kunnen wandelen in de streek waar we naar toe willen, daar is niets aan.

Donderdag 24 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag ga ik naar Ikea in Catania. Dat klinkt eenvoudig, maar is nog wel een hele reis. Het is fijn, dat ik op internet kan zoeken hoe laat de trein gaat. Buiten de spits gaat er niet elk uur een trein en soms is het de trein uit Rome, die wel stopt in Giarre-Riposto, maar waar je niet met een ‘gewoon’ kaartje in mag. Je moet reserveren en dat kan niet voor zo’n kort stukje van een half uur. Heel apart, want soms is die trein bijna leeg. Maar ik ben op tijd voor de regionale trein en weet hoe laat in Catania de bus gaat, er zijn drie minuten om over te stappen. Als de trein in Catania op het achterste perron stopt spring ik er uit en begin te rennen. Snel een kaartje kopen buiten het gebouw en ik sprint naar de bus, die staat op de plek waar ik altijd ben ingestapt. Gelukkig kijk ik nog snel of het het juiste nummer is, helaas het is een andere bus dan die ik moet hebben. De chauffeur komt aan en die wijst waar ‘mijn’ bus staat. Dat is helemaal terug naar het loket, waar ik net was. En er rijdt net een bus weg….tja, die had ik moeten hebben. De dame aan het loket legt uit, dat ik toch echt die wegrijdende bus moest hebben, ik moet een uur wachten. Maar dan gaan we ook echt en op tijd. Het is weer een hele belevenis, zoals ik al eerder heb beschreven. Het is een oude rammelende bus en de chauffeur scheurt over de weg. Na het gedeelte in de stad komen we wat meer op buitenwegen en over industrieterreinen. Grote gaten in de weg maken dat het een hels lawaai is in de bus. We rijden een groot stuk langs de snelweg waar veel op- en afritten zijn en rotondes. Voorrang ‘krijgen’ kennen ze hier niet, het is een kwestie van je er tussen duwen, want anders kom je nooit verder. Nou lukt dat veel beter met een bus dan met een personenauto, dus we schieten lekker op. We komen buiten de stad door een van de armste wijken van Catania, het ziet er vreselijk uit. De flats zijn slecht onderhouden, de groenvoorziening wordt nooit iets aan gedaan, het vuilnis ligt gewoon overal en de wegen zijn hier vreselijk slecht. Misschien hebben jongere mensen die hier wonen nog wel een auto, in de bus zitten voornamelijk oudere mensen die op de markt boodschappen hebben gedaan, aan hun plastic tassen te zien. Er is niemand die een buskaartje afstempelt in de automaat. Wij doen dat altijd wel, maar we hebben inderdaad nog nooit controleurs gezien. Misschien valt de armoede me extra op na een seizoen op het mooringfield, waar prachtige luxe boten lagen en mensen waren die duidelijk veel geld hadden. Het verschil met alles wat ik vandaag zie is wel erg groot.

Woensdag 23 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we buiten zitten met ons ontbijt hebben we prachtig zicht op de Etna. Er komt weer uit verschillende kraters een dikke rookpluim die donkergrijs van kleur is. We zeggen wel steeds dat het een rookpluim is, maar het heeft meer de vorm van een ‘pufje’ en dan heel erg groot. Als zo’n ‘puf’ boven de vulkaan uit komt is hij donker van kleur, soms zelfs zwart. Omdat het hoogste punt dat we hier kunnen zien ruim 30 kilometer hier vandaan is, moet zo’n uitstoot een paar kilometer hoog zijn en honderden meters breed. Daar boven is meestal een beetje wind en daarom verspreid de wolk zich snel en het stof waait weg. Helaas is dat vaak onze kant op, waardoor het hier dan naar beneden komt en we een zwarte laag over de boot heen krijgen. Het hangt natuurlijk ook lekker in de lucht waardoor het binnen ook stoffig wordt en je het soms na een dag overal op ziet. Als je met je hand over de tafel veegt, is het zwart. Ik schreef al eerder deze zomer , dat we daar in de baai bij Taormina veel minder last van hadden. Nu is dat nog een klein stukje verder van de kraters die we hier kunnen zien, maar waarschijnlijk staat de wind veel meer in de richting van Riposto dan naar Taormina. Ik moet vaak denken aan al die mensen in de dorpen tegen de helling, die moeten er echt heel veel last van hebben.

Frans heeft vanochtend nog een paar dingen in de garage te doen. Als we lunchen heeft hij nog het idee dat hij terug gaat. Maar uiteindelijk komt het er niet van. Hij is nog steeds bezig met de installatie van de computer voor het grote scherm, waar we het navigatieprogramma op hebben staan. Hij is nu iets aan het maken, dat volgens de boekjes helemaal niet kan, maar Frans denkt dat het wel gaat lukken. Het kost alleen veel denkwerk en veel rekenwerk en vooral veel tijd. Gelukkig hebben we dat laatste en daarom is hij lekker bezig.

Dinsdag 22 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint weer zoals we nu al een paar weken zien: het is weer lekker zonnig en warm. Het wordt bijna eentonig, maar het zal niet snel vervelen. We weten dat er, ook hier in het zuiden van Italië, het weer toch ook echt wat minder wordt. Vanaf december komen er altijd een paar stormen langs, er is een grotere kans op regen en de temperatuur zal zakken. Dat is ook de reden dat we er van genieten zolang dit nog duurt. We hebben beiden nog een korte broek en slippers aan. Ik doe een paar boodschappen in het dorp en daar valt het op dat de Italianen al aan dragen van de wintergarderobe zijn begonnen zijn. Ze hebben allemaal lange broeken aan en donkere kleding. Vaak hebben ze al een jas aan en soms is dat de winterjas. Ik val helemaal een beetje uit de toon. Vorige week waren we in het kleine haventje in Giardini, waar we de hele zomer met de grote RIB hebben aangelegd als we naar de kant gingen. Bij de kiosk daar verhuren ze in de zomer ook parasols en ligbedden. Nu was alles opgeruimd en er zat niemand meer op het strand terwijl het 28 graden en zonnig was. De beheerder vertelde, dat de Sicilianen na 8 september niet meer naar het strand gaan. Ze kijken op de kalender en het maakt niet uit wat voor weer het is. We reden langs een stuk strand waar wat meer hotels zijn, daar zaten wel nog mensen, maar waarschijnlijk allemaal toeristen. En zo zal het ook met het dragen van warme kleding zijn, ze kijken op de kalender wanneer de korte broek wordt opgeborgen.

Frans klust vandaag weer in de garage. Hij is lekker bezig met de elektrische buitenboordmotor en geeft het nog niet op, er moet volgens hem toch een manier zijn om de batterijen te vernieuwen.

Maandag 21 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We waren gisteravond moe van het weekend, we hebben het fantastisch gehad en heel veel indrukken opgedaan. Doordat we een nacht in Montalbano hebben geslapen konden we de tweede dag door een heel ander stuk van het eiland rijden. We hebben onderweg al plannen gemaakt om nog een ander stuk van Sicilië te gaan bekijken. Hopelijk blijft het nog even mooi weer.

We slapen een beetje uit vanochtend, we hebben niets speciaals op het programma staan. Daarom is het ontbijt wat later en direct de koffie er achteraan. We genieten ook vandaag weer van het heerlijke weer, het is zonnig en warm. Toen we gisteren op de boot terug kwamen, zagen we direct dat er weer Etna-stof naar beneden was gekomen. We hadden de hele dag gezien dat er dikke donkere wolken uit de kraters kwamen, maar dachten dat het de andere kant op zou waaien. Helaas is het ook in Riposto gevallen. Frans spuit de boot af met de hogedrukspuit. Het is nog een heel karwei want iedere keer als je denkt dat het nu wel schoon is blijkt er toch nog zwart stof te liggen of van hogere delen van de boot naar beneden te stromen. Hij is een paar uur bezig en dan ziet de boot er weer heel anders uit. Hopelijk blijft het zo een paar dagen, maar gezien de enorme rookpluimen, die ook vandaag weer opstijgen, zal het deze week niet de laatste keer zijn dat hij deze klus heeft gedaan. Als de boot weer droog is kunnen we nog net genieten van de laatste zonnestralen. Het wordt vroeg donker en dat gaat heel snel

. En natuurlijk wordt het ‘s avonds ook een stuk frisser in deze tijd van het jaar.

Zondag 20 oktober 2019. Van Montalbano terug naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een nacht heerlijk slapen in Montalbano staan we op tijd op. Er zitten luiken voor de 2 smalle deuren en het badkamerraampje, daarom was het heel donker in de kamer. Als we wat open doen komt er direct heerlijk zonlicht binnen en in korte broek en shirtje stappen we naar buiten. Het lijkt wat helderder dan gisteren, we lopen eerst nog langs het uitzichtpunt om een paar foto’s te nemen voor we in de auto stappen. We rijden eerst een stuk naar het zuiden richting de Etna. Het is vandaag een totaal ander landschap dan gisteren. Het is wat weidser met in de verte wel hoge bergen. We zien vandaag enorm veel koeien en schapen, soms lopen ze achter een hek, maar vaak lijkt het alsof ze vrij lopen wel met grote bellen om. We rijden richting een groot meer, het blijkt nog moeilijk om er vlak bij te komen. De navigatie stuurt ons een paar keer door super-smalle straatjes in dorpen en een aantal maal moeten we keren. De auto van George is toch breed en vooral lang, zodat we korte bochten moeilijk kunnen nemen. En vaak is het zo steil, dat we vrezen niet om te kunnen keren als het nodig is of bang zijn voor tegenliggers. Maar uiteindelijk komen we vlak bij het meer en parkeren als we niet verder kunnen door een slagboom. We dachten een rustige wandeling te maken het laatste stukje maar als we uit de auto stappen horen we veel mensen. In het bos waar we eerst door gaan blijken vaste barbecues te staan en veel picknicktafels. Het is een drukte van jewelste, het ruikt er heerlijk want alle barbecues zijn aan. Het is toch ongelofelijk op 20 oktober. Het is zelfs erg warm als we een stuk lopen, natte shirtjes…verhitte hoofden. We zien in de verte dat er een stuwdam is in het meer, daar gaan we met de auto naar toe. Het staat niet op de kaart en de navigatie, maar uiteindelijk vinden we hem. Het blijkt allemaal niet meer in bedrijf en het water staat super laag. In het meer zien we trouwens ook hele plakkaten droog gevallen. We lopen over de stuw heen en zien dat de weg aan de andere kant doorgaat. Maar als we met de auto proberen, lopen we toch vast en moeten terug om een andere weg te vinden om weer een beetje richting Riposto te komen. We gaan het laatste stuk van Catania naar Riposto over de snelweg. Het is mooi geweest, we zijn om 18 uur weer aan boord na een fantastisch weekend vol herfstkleuren, maar toch nog zo zomers.