Maandag 7 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op want we willen eerst hard lopen. De hele zomer hebben we weinig aan sport gedaan en vooral Frans heeft weinig beweging gehad. Er zijn soms weken voorbij gegaan zonder dat hij aan de kant was. Ikzelf ben nog af en toe naar een winkel geweest in Giardini, soms was het om boodschappen te doen, maar af en toe waren er spullen nodig van de watersportwinkel, die een heel eind verder lag dan het kleine haventje. Ook ben ik af en toe met Donatella naar een adres geweest waar zij iets moest regelen en dan liepen we soms een uur. Maar al met al heb ook ik veel minder gedaan dan we normaal bewegen. We hebben afgesproken dat we het rustig aan zullen doen en niet langer lopen dan ons ‘kleine rondje’ van ruim 5 kilometer. En als het niet gaat, zullen we wandelen. We starten goed, voor mij valt het heel erg mee in het begin. Frans heeft last van een oude knieblessure en stopt een paar keer om te wandelen en een paar oefeningen te doen. Tussendoor loopt hij veel harder dan ik, dus hij komt ook bijna tot het gewone rondje. Ikzelf ga in een verlaagd tempo goed en durf niet te stoppen, omdat ik vrees dan niet meer op gang te komen. Ik doe 6 minuten langer over het rondje dan voor de zomer, het valt dus nog mee. Maar nu, een paar uur later heb ik spierpijn en last van mijn knieën. Dat wordt een rustdag inbouwen, nu was ik toch niet van plan om morgen weer te gaan rennen! Maar het begin van iets meer beweging is er dus.

De afgelopen dagen is de Etna weer erg onrustig. We zagen gisteren en eergisteren al dikke zwarte wolken uit een krater komen.

Gisteren zagen we de rook richting Riposto gaan, toen we onderweg naar de haven gingen. En hier aangekomen waren alle boten bedekt met een laag zwart stof. Vandaag is het iets minder, maar ook nu ligt er steeds meer stof op de boot. In de ochtend vallen er af en toe een paar druppels regen, wat de situatie nog erger maakt. Zelfs op de steiger ligt zwart stof en met matjes en schoenen-uit proberen we de situatie binnen nog een beetje schoon te houden. Om 17 uur begint het echt te regenen, eerst een zware bui en later iets minder. Hierdoor spoelt er tenminste wat zwart gruis van de boot maar we kunnen morgen pas zien of het echt heeft geholpen. En anders zit er niets anders op dan de slang uitrollen en alles afspuiten. We hebben alle luiken dicht en alleen het toegangsluik open, maar ook binnen dwarrelt zwarte stof.

Gisteravond kregen we een laatste foto van het mooringfield. De duiker was bijna klaar met het losmaken van de boeien

Vandaag worden de boeien schoon gemaakt en gaan daarna op transport naar de garage in Riposto

Zondag 6 oktober 2019. Van de baai bij Taormina naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Dit is de laatste ochtend dat we aan de boei in de baai bij Taormina liggen. Er is vannacht niemand hier geweest en vanochtend zijn we alleen omringd door een aantal kleine bootjes met vissers. We willen voor de laatste keer zwemmen, maar er ligt wat stof op het water. Niet zo heel erg en normaal houdt ons dat niet tegen, maar er zitten heel af en toe van die kleine kwalletjes tussen, die zo gemeen steken. En hun aanwezigheid houdt ons wel tegen. Het is meestal een teken dat er stroming vanaf zee is de baai in, daar komen die kwalletjes vandaan. We ontbijten in zwemkleding, het is nog heerlijk warm en zonnig. Natuurlijk hebben we altijd ruim voldoende eten aan boord, we wisten de afgelopen maanden niet altijd wanneer ik aan de kant boodschappen kon doen. En nu op de laatste dag ontdek ik een open zak met broodjes, die wel erg droog zijn geworden. Nu doe ik niets liever dan de vissen voeren, die behoorlijk tam zijn geworden. We hoeven maar over het dek te lopen of bij het trapje aan de achterkant te staan of ze komen al aan zwemmen. Daarom nu voor de laatste keer vissen voeren met droge broodjes.

Als we klaar zijn met ontbijten zijn inderdaad het vuil en de kwallen verdwenen en kunnen we zwemmen. Wel is er net als de voorgaande dagen een sterke stroming. Ik durf niet eens naar het zwemgebied te gaan, bang dat ik niet terug kom. Ik zwem de andere kant op tegen de stroming in zodat ik het gemakkelijk heb op de terugweg. Aan de ene kant is het jammer dat we morgen niet kunnen zwemmen, aan de andere kant begint het wel steeds kouder te worden, zeker als er zo’n sterke stroming vanaf zee de baai in komt.

Halverwege de ochtend gaat Frans onze RIB naar de kant brengen. Die gaat direct op een trailer en wordt naar Riposto naar de garage gebracht. Hij komt terug met de RIB van George, die gebruikt wordt om de boeien naar de kant te brengen. Vanmiddag komt de duiker, die alles los zal koppelen. Daarna is er nog wel een paar dagen schoonmaken nodig en een paar ritten naar Riposto om alle spullen op te kunnen ruimen.

We ruimen de boot op en varen om twee uur weg. Het weer is wat verslechterd, vooral boven Riposto en op de helling van de Etna. Het is nog steeds een heerlijke temperatuur, ook zonder de zon. En tot het einde van de trip hebben wij het droog, maar kunnen we zien dat het boven land heel hard regent. We voorzien dat we net als de vorige keer met een enorme hoosbui de haven in zullen varen. Maar dat valt uiteindelijk mee, we voelen wel wat spetters maar hebben geen echte regen. Frans heeft de haven een mailtje gestuurd, dat we vanmiddag binnen varen en graag op onze gereserveerde plaats willen liggen. George melde begin deze week, dat er een andere boot lag op die plaats. Ondanks de belofte, dat ze die zouden verplaatsen, is dat natuurlijk niet gebeurd. Het is hier tenslotte Sicilië. Terwijl we de het kantoor voorbij varen en vragen om assistentie en of de plaats vrij is, komt de RIB van de havenmeesters al aanvaren. We draaien langs de kop van de steiger en ik zie al dat de plaats niet vrij is, natuurlijk niet. De havenmeesters krijgen ruzie en wij worden achteruit gedirigeerd en moeten wachten tot ze de buurboot, die op onze plaats ligt, verplaatst hebben. Normaal zouden we er niet zo’n probleem van maken en op de volgende plaats gaan liggen. Maar dan komen we naast een hoge boot van een natuurbeschermingsorganisatie, die hier waarschijnlijk de hele winter blijft liggen. Die belemmert het uitzicht en wij zijn de hele winter aan boord, in tegenstelling tot onze buurboten. Daarom willen we graag op onze gereserveerde plaats liggen. En dan is het alsof we niet weg zijn geweest, terwijl we met een paar kleine onderbrekingen toch vijf maanden in de baai hebben gelegen.