Donderdag 10 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er komen vannacht een aantal fikse regenbuien over en ook vanochtend vroeg regent het. Daardoor maken we niet veel tempo om vroeg op te staan. Het is donker en grijs en belooft niet veel goeds voor vandaag. Maar dat valt dan weer mee, om negen uur is het droog en zonnig, iets dat we totaal niet verwachtten een paar uur geleden. We kunnen zelfs buiten ontbijten, de banken in de kuip zijn al weer droog na al dat water. We zien vanaf de boot de top van de Etna, die vandaag weer heel onrustig is. Er komen enorme witte en licht-grijs gekleurde wolken uit de kraters. We hebben dan altijd het gevoel dat we dichtbij zouden willen kijken, maar helaas lukt dat niet zonder gids en ook zij gaan niet verder naar boven als er zulke uitbarstingen zijn. Het is jammer dat er in dit jaargetijde zo vaak wolken rond de Etna hangen. We kunnen maar zelden, zoals vandaag, zien wat daar boven gebeurt. We hopen op een heldere nacht zodat we kunnen zien of er lava naar beneden komt.

Frans zoekt spullen bij elkaar om naar Giardini te gaan. Er moeten wat haken gemaakt worden in het strandhuisje om de lange boeienlijn, die het zwemgebied van het mooringveld markeerde, aan op te hangen. Igor en een collega zijn daarginds nog steeds bezig met het schoonmaken van alle spullen die de hele zomer in het water hebben gelegen. En dat moet dan ook ergens opgeborgen worden en getransporteerd worden naar Riposto. Frans bedacht gisteren, dat de zwemlijn met die enorme berg met kleine drijvers veel beter in Giardini kon blijven. George was het er mee eens en vandaag zouden ze dat gaan regelen. Maar George heeft nog wat andere afspraken en verschuift de klus naar morgen. Frans kan daarom vandaag verder met de klusjes aan boord waar hij gisteren aan begonnen is. Het kost natuurlijk veel meer tijd dan hij in gedachten had en af en toe zoekt hij alle kastjes en dozen af naar een onderdeeltje, wat nodig is. Halverwege de middag bedenkt hij, dat hij een noodzakelijk onderdeel al eerder heeft gebruikt voor wat anders. Inmiddels heeft hij een kastje helemaal voor niets uitgepakt en komt tot de ontdekking na het weer inpakken, dat niet alles meer past. Zo woekeren we met ruimte op de boot, er komt regelmatig iets van gereedschap bij en er gaat nooit iets van boord. Af en toe lees ik iets over een ‘tiny house’, dat gevoel heb ik nu ook vaak. Alleen kun je daar nog wel iets ‘buiten’ zetten, of hebben mensen er in de buurt een garagebox bij. Als wij iets ‘buiten’ zetten ligt het direct in het water. Nog afgezien van het grote probleem dat alles roest aan boord.