Vrijdag 11 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We vinden dat we voldoende hebben gerust na de eerste keer hard lopen aan het begin van de week en daarom staan we vroeg op om te rennen. Ondanks het tijdstip schijnt de zon al volop en is het warm. Het is altijd verbazingwekkend hoeveel mensen er zo vroeg al aan het wandelen zijn. We lopen over een voetpad met een fietspad er naast, dat langs de zee ligt. We hoeven alleen maar over een heel smal trottoir dat langs de haven loopt en dan zijn we al op dat pad. Verschillende keren moeten we van de stoep af op het fietspad omdat er mensen lopen. Een enkeling zien we rennen zoals wij. Eigenlijk is het niet verwonderlijk dat hier veel mensen wandelen, want in het dorp zijn bijna geen trottoirs en meestal zijn ze maar 50 cm breed. Het lopen gaat een stuk beter dan de eerste keer en hopelijk hebben we morgen niet zo’n spierpijn. Het is goed om na de zomermaanden, waarin we heel veel op de boot waren, weer een beetje meer te bewegen.

De ochtend rommelen we een beetje aan boord. Frans krijgt het navigatieprogramma nog niet aan de gang en is daar een paar uur zoet mee. Ik fiets een paar keer naar de wasmachine, het is fantastisch weer om de was te drogen aan boord omdat de hele dag de zon schijnt. Er zijn veel spullen, die we deze zomer gebruikt hebben die, na het wassen, opgeborgen gaan worden. De laatste portie moet morgen nog maar een paar uur in de zon. Het is toch altijd vochtig aan boord en als de spullen niet echt helemaal droog zijn hebben we snel schimmel in het goed.

Frans gaat halverwege de middag met George naar Giardini om nog wat dingen te regelen daar. De laatste spullen van de boeien zijn schoon en worden vanmiddag naar de garage gebracht. Frans zal nog wat extra versterking op het strandhuisje zetten, dat daar deze winter blijft staan. Ik ben benieuwd of het allemaal heel blijft, de golven kunnen in de winter vier meter hoger komen dan in de zomer. De huisjes staan wel op een verhoging maar er is maar weinig strand op dat punt.

En zo zijn we al weer vijf dagen in de haven en het voelt alsof we niet weg geweest zijn. We hebben hier zo’n ander leven dan op het mooringfield en we hebben de draad van vorige winter gewoon weer opgepakt. We hebben nog geen zicht op hoeveel mensen hier de winter blijven. Een aantal van de vrienden van de afgelopen winters komen niet meer terug. Sommige hebben een andere winterligplaats gevonden, anderen blijven de komende tijd niet aan boord wonen en hebben de boot op de kant gezet.