Vrijdag 18 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na de koffie gaat Frans nog een paar uur nar de garage om wat aan ‘zijn projecten’ te werken. Hij probeert voor George nog steeds een oplossing te vinden voor de grote onderwaterboei die hij enige tijd geleden maakte. Die boei moet de ketting die aan het betonblok vast zit, omhoog houden, zodat hij niet over het beton schuurt. Ze hadden van alles bedacht en berekend en toen ze hem testten op het mooringfield, bleek dat hij vol liep met water. Frans heeft hem open gezaagd en kan nu zien dan het binnenste van de boei zich niet heeft gehecht aan de buitenwand en daar is water tussen gelopen. Ook is hij bezig met de elektrische buitenboordmotor, die hij kreeg van Cam en Vikkie van de trimaran, die hij in het begin van het zomerseizoen heeft omgevaren van Portopalo naar het mooringfield. Cam is bijna de hele zomer in de buurt van het mooringfield geweest, er moesten wat technische problemen worden opgelost voor ze verder konden. Cam had een elektrische motor van het merk, dat Frans graag wilde kopen. De motor was alleen kapot. Frans heeft er op het mooringfield al wat aan gesleuteld en had hem ook opgeladen zodat hij hem kon proberen achter op de grote rib. De motor liep een paar minuten en toen was hij leeg. Nu weet Frans dat de batterijen niet goed meer zijn. Maar die kan hij er niet uit krijgen, ze zitten ingegoten. Daarom moet het hele onderdeel vervangen worden en niet alleen de batterijen. Hij geeft het nog niet op en zoekt nog naar een goedkope oplossing.

Na zo’n lange tijd op het water hebben we zin om morgen met de auto de bergen in te gaan en iets meer te zien van het binnenland. George gaat met de camper weg vanaf vandaag en wij kunnen de gewone auto lenen. We gaan aan het eind van de middag langs de supermarkt om wat proviand in te slaan voor de komende twee dagen. We weten uit ervaring dat in de bergen heel weinig plaatsen zijn waar je iets te eten en drinken kunt kopen. We weten wel waar we ongeveer naar toe gaan en hopen iets noordelijker in het binnenland in een plaatsje te kunnen slapen, zodat we twee dagen daar rond kunnen kijken en niet naar Riposto terug hoeven morgenavond.

Donderdag 17 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

We rennen eerst ons gebruikelijke rondje van iets meer dan 5 kilometer. Ik heb het gevoel dat het een stuk slechter gaat dan de vorige keer, maar ik blijk er uiteindelijk maar 9 seconden langer over te hebben gedaan. Valt dus weer mee. Komt misschien omdat het behoorlijk hard waait. We moeten een beetje bijkomen en zitten heerlijk buiten in de zon, eerst met het ontbijt en niet veel later met koffie. Ondertussen fiets ik naar de garage om de wasmachine te vullen en haal het later weer op. Frans soldeert wat draden aan zijn nieuwe GPS en dan is het tijd om naar de trein te lopen. We gaan naar Giardini om afscheid te nemen van een aantal mensen die we hebben ontmoet in de periode dat we op het mooringfield lagen. We schudden handen bij de bakker, die elke morgen mijn bestelling klaar had staan voor de boten op het mooringfield. We brengen cadeautjes naar de kiosk in het kleine haventje, waar we altijd met de RIB aan hebben gelegd. En we drinken een glas wijn met de mensen van het botenverhuurbedrijf in het haventje, die ons maandenlang hebben geholpen aan te leggen als de kade eigenlijk al vol lag en Frans daar kwam met een boot vol mensen, die aan de kant geholpen moesten worden. Soms hadden we hulp nodig als er lijnen aangepakt moesten worden of de RIB lag in de weg omdat er eigenlijk geen plaats was. Er was altijd een helpende hand of een kop koffie als het druk was. En dan is het leuk om vandaag herinneringen op te halen en een Hollands cadeautje te brengen. Na een paar uur lopen we naar het visrestaurant op de kade, waar we 2 jaar terug een keer hebben gegeten. We zeiden de hele zomer dat we daar naar terug wilden, maar door alle drukte is het er niet van gekomen. Op de heenweg vanaf de trein kwamen we er langs en het zou om 19 uur open zijn. Helaas is het nu om 20 uur nog gesloten, we moeten dus nog maar een keer terug. Misschien is dit de vrije middag, maar het kan ook zijn, dat ze het seizoen al hebben afgesloten. Er zijn al een heleboel zaken gesloten en we zien ook niet veel toeristen meer. Jammer, want het is nog prachtig warm weer. We treinen naar Riposto en lopen naar een restaurant waar we al meerdere keren hebben gegeten. Hier heeft Frans met zijn karaoke-uitvoering een onuitwisbare indruk gemaakt op de eigenaar, die ons ook nu weer heel hartelijk begroet. We krijgen na de maaltijd nog een drankje van hem aangeboden.