Zondag 20 oktober 2019. Van Montalbano terug naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een nacht heerlijk slapen in Montalbano staan we op tijd op. Er zitten luiken voor de 2 smalle deuren en het badkamerraampje, daarom was het heel donker in de kamer. Als we wat open doen komt er direct heerlijk zonlicht binnen en in korte broek en shirtje stappen we naar buiten. Het lijkt wat helderder dan gisteren, we lopen eerst nog langs het uitzichtpunt om een paar foto’s te nemen voor we in de auto stappen. We rijden eerst een stuk naar het zuiden richting de Etna. Het is vandaag een totaal ander landschap dan gisteren. Het is wat weidser met in de verte wel hoge bergen. We zien vandaag enorm veel koeien en schapen, soms lopen ze achter een hek, maar vaak lijkt het alsof ze vrij lopen wel met grote bellen om. We rijden richting een groot meer, het blijkt nog moeilijk om er vlak bij te komen. De navigatie stuurt ons een paar keer door super-smalle straatjes in dorpen en een aantal maal moeten we keren. De auto van George is toch breed en vooral lang, zodat we korte bochten moeilijk kunnen nemen. En vaak is het zo steil, dat we vrezen niet om te kunnen keren als het nodig is of bang zijn voor tegenliggers. Maar uiteindelijk komen we vlak bij het meer en parkeren als we niet verder kunnen door een slagboom. We dachten een rustige wandeling te maken het laatste stukje maar als we uit de auto stappen horen we veel mensen. In het bos waar we eerst door gaan blijken vaste barbecues te staan en veel picknicktafels. Het is een drukte van jewelste, het ruikt er heerlijk want alle barbecues zijn aan. Het is toch ongelofelijk op 20 oktober. Het is zelfs erg warm als we een stuk lopen, natte shirtjes…verhitte hoofden. We zien in de verte dat er een stuwdam is in het meer, daar gaan we met de auto naar toe. Het staat niet op de kaart en de navigatie, maar uiteindelijk vinden we hem. Het blijkt allemaal niet meer in bedrijf en het water staat super laag. In het meer zien we trouwens ook hele plakkaten droog gevallen. We lopen over de stuw heen en zien dat de weg aan de andere kant doorgaat. Maar als we met de auto proberen, lopen we toch vast en moeten terug om een andere weg te vinden om weer een beetje richting Riposto te komen. We gaan het laatste stuk van Catania naar Riposto over de snelweg. Het is mooi geweest, we zijn om 18 uur weer aan boord na een fantastisch weekend vol herfstkleuren, maar toch nog zo zomers.

Zaterdag 19 oktober 2019. Van Riposto met de auto naar Montalbano. 

We hebben dit weekend de beschikking over de auto van George. Na de koffie vertrekken we richting de bergen. We hebben even genoeg water gezien deze zomer. Het weer ziet er goed uit, het is heerlijk zonnig. We rijden eerst langs Giardini-Naxos om de waterslang en hogedrukspuit op te halen. De collega’s hebben die gebruikt bij het schoonmaken van de boeien. Als we naar het kleine haventje rijden langs het strand zitten daar veel mensen heerlijk onder parasols en er zijn nog heel wat zwemmers. Het is onvoorstelbaar dat het al de tweede helft van oktober is en iedereen heeft hier nog dunne zomerkleding aan. We merken alleen dat het in de avond wat frisser wordt.

We rijden vanaf Giardini-Naxos de bergen in langs de rand van de Etna. We gaan in noordwestelijke richting en kregen de tip om bij Argimusco te gaan kijken. Het zijn uitgesleten rotspartijen die op een hoogvlakte in het binnenland liggen. We lopen er de hele route naar boven en zijn dan op 1400 meter. Het is kouder hier en af en toe gaat de zon weg. We staan onderweg ettelijke keren stil om te genieten van het geweldige uitzicht rondom met in de verte de Etna. Vrij snel kunnen we ook de zee zien aan de noordkant van Sicilië. Het is niet helemaal helder, maar toch zien we heel in de verte ook de vulkaaneilanden daar liggen. Als we terug zijn bij de auto rijden we richting Montalbano. Halverwege stoppen we om te kijken of we een overnachtingsplek kunnen vinden. Frans vindt iets midden in het centrum, we denken dat we wel iets anders vinden als er geen kamer vrij is. We rijden Montalbano in en de navigatie wijst ons de weg, die steeds smaller en steeds steiler wordt. Op een gegeven moment zien we boven aan een straat nog net op tijd een auto aankomen en kan Frans de stoep op sturen om plaats te maken voor de tegenligger. Ondertussen kijken we naar de huisnummers, waar we moeten zijn, dat is natuurlijk helemaal bovenaan terwijl we rijden in een straat, waar nog net de auto door kan. Als we op een kruising stoppen is daar ook het adres waar we moeten zijn. We bellen het nummer dat bij een deur staat en terwijl Frans in zijn beste Italiaans vraagt of er een kamer vrij is, komt de eigenaar al aanrijden. Die moet ons onderweg naar boven hebben zien rijden. Alles is bezet, hij heeft alleen nog een éénkamer appartement met douche vrij. Wij vinden het prima en lopen eerst nog even rond om bij daglicht foto’s te kunnen maken. Later gaan we terug naar beneden om lekker te eten, en een glas Siciliaanse wijn drinken natuurlijk.