Donderdag 24 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag ga ik naar Ikea in Catania. Dat klinkt eenvoudig, maar is nog wel een hele reis. Het is fijn, dat ik op internet kan zoeken hoe laat de trein gaat. Buiten de spits gaat er niet elk uur een trein en soms is het de trein uit Rome, die wel stopt in Giarre-Riposto, maar waar je niet met een ‘gewoon’ kaartje in mag. Je moet reserveren en dat kan niet voor zo’n kort stukje van een half uur. Heel apart, want soms is die trein bijna leeg. Maar ik ben op tijd voor de regionale trein en weet hoe laat in Catania de bus gaat, er zijn drie minuten om over te stappen. Als de trein in Catania op het achterste perron stopt spring ik er uit en begin te rennen. Snel een kaartje kopen buiten het gebouw en ik sprint naar de bus, die staat op de plek waar ik altijd ben ingestapt. Gelukkig kijk ik nog snel of het het juiste nummer is, helaas het is een andere bus dan die ik moet hebben. De chauffeur komt aan en die wijst waar ‘mijn’ bus staat. Dat is helemaal terug naar het loket, waar ik net was. En er rijdt net een bus weg….tja, die had ik moeten hebben. De dame aan het loket legt uit, dat ik toch echt die wegrijdende bus moest hebben, ik moet een uur wachten. Maar dan gaan we ook echt en op tijd. Het is weer een hele belevenis, zoals ik al eerder heb beschreven. Het is een oude rammelende bus en de chauffeur scheurt over de weg. Na het gedeelte in de stad komen we wat meer op buitenwegen en over industrieterreinen. Grote gaten in de weg maken dat het een hels lawaai is in de bus. We rijden een groot stuk langs de snelweg waar veel op- en afritten zijn en rotondes. Voorrang ‘krijgen’ kennen ze hier niet, het is een kwestie van je er tussen duwen, want anders kom je nooit verder. Nou lukt dat veel beter met een bus dan met een personenauto, dus we schieten lekker op. We komen buiten de stad door een van de armste wijken van Catania, het ziet er vreselijk uit. De flats zijn slecht onderhouden, de groenvoorziening wordt nooit iets aan gedaan, het vuilnis ligt gewoon overal en de wegen zijn hier vreselijk slecht. Misschien hebben jongere mensen die hier wonen nog wel een auto, in de bus zitten voornamelijk oudere mensen die op de markt boodschappen hebben gedaan, aan hun plastic tassen te zien. Er is niemand die een buskaartje afstempelt in de automaat. Wij doen dat altijd wel, maar we hebben inderdaad nog nooit controleurs gezien. Misschien valt de armoede me extra op na een seizoen op het mooringfield, waar prachtige luxe boten lagen en mensen waren die duidelijk veel geld hadden. Het verschil met alles wat ik vandaag zie is wel erg groot.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *