Woensdag 23 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we buiten zitten met ons ontbijt hebben we prachtig zicht op de Etna. Er komt weer uit verschillende kraters een dikke rookpluim die donkergrijs van kleur is. We zeggen wel steeds dat het een rookpluim is, maar het heeft meer de vorm van een ‘pufje’ en dan heel erg groot. Als zo’n ‘puf’ boven de vulkaan uit komt is hij donker van kleur, soms zelfs zwart. Omdat het hoogste punt dat we hier kunnen zien ruim 30 kilometer hier vandaan is, moet zo’n uitstoot een paar kilometer hoog zijn en honderden meters breed. Daar boven is meestal een beetje wind en daarom verspreid de wolk zich snel en het stof waait weg. Helaas is dat vaak onze kant op, waardoor het hier dan naar beneden komt en we een zwarte laag over de boot heen krijgen. Het hangt natuurlijk ook lekker in de lucht waardoor het binnen ook stoffig wordt en je het soms na een dag overal op ziet. Als je met je hand over de tafel veegt, is het zwart. Ik schreef al eerder deze zomer , dat we daar in de baai bij Taormina veel minder last van hadden. Nu is dat nog een klein stukje verder van de kraters die we hier kunnen zien, maar waarschijnlijk staat de wind veel meer in de richting van Riposto dan naar Taormina. Ik moet vaak denken aan al die mensen in de dorpen tegen de helling, die moeten er echt heel veel last van hebben.

Frans heeft vanochtend nog een paar dingen in de garage te doen. Als we lunchen heeft hij nog het idee dat hij terug gaat. Maar uiteindelijk komt het er niet van. Hij is nog steeds bezig met de installatie van de computer voor het grote scherm, waar we het navigatieprogramma op hebben staan. Hij is nu iets aan het maken, dat volgens de boekjes helemaal niet kan, maar Frans denkt dat het wel gaat lukken. Het kost alleen veel denkwerk en veel rekenwerk en vooral veel tijd. Gelukkig hebben we dat laatste en daarom is hij lekker bezig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *