Donderdag 28 november2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een beetje rommelige dag vandaag. Frans gaat naar de garage om te klussen en ik zoek alle spullen en kleding bij elkaar voor ons vertrek morgen. We gaan heel vroeg onderweg naar het vliegveld in Catania. We reizen naar Dublin, waar vrienden een huwelijksfeest organiseren. We kennen hen van twee winters hier in Riposto. Ze zijn afgelopen winter getrouwd in Mexico en geven nu een feest voor familie en vrienden. We verheugen ons er op om hen weer te zien. Zij hebben de boot in Griekenland achter gelaten na de zomer, na een rondreis zullen ze hem in het voorjaar weer ophalen en dan richting Canarische eilanden varen, om van daaruit over te steken naar de Cariben. We kunnen morgen het busje van George gebruiken en dat is maar gelukkig, want de treinen rijden niet, er is weer een staking van het personeel, we kregen begin van de week al bericht dat er geen treinverkeer is. Nu weten we uit ervaring dat er dan soms toch treinen rijden, maar het is een te groot risico als we op tijd op het vliegveld moeten zijn. We komen zondagavond weer terug, maar dat is heel laat. Dan is er helemaal geen trein meer om in Riposto te komen. Daarom is dit veel gemakkelijker en zijn we van niemand afhankelijk. We vliegen morgen en zijn op tijd voor de ontmoeting met onze vrienden en een gedeelte van de gasten. Zaterdag hebben we de tijd om Dublin te bekijken, hopelijk is het redelijk weer. Om vijf uur beginnen de ceremonie en het feest. Zondag vliegen we weer terug.

Daarom zal er de komende drie dagen geen blog van ons verschijnen. Maandag brengen we verslag uit van onze reis naar Dublin.

Woensdag 27 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vanochtend doe ik eerst een paar huishoudelijke klusjes en om 12 uur vertrek ik met de trein naar Catania. Ik ga de bestelling ophalen, die we bij een bedrijf hebben gedaan. We willen graag een plaatje gegraveerd hebben op een cadeautje voor onze vrienden, die komend weekend hun trouwfeest hebben. George heeft van tevoren gebeld en de winkel is de hele dag open. Dat is natuurlijk niet zo, als ik er aan kom is de deur op slot. Hopelijk is er zo dadelijk iemand, ik benut de tijd om bij het operagebouw op het pleintje waar we vaker zitten, koffie te drinken. Het is super weer, lekker warm en buiten op het terras prima om de wachttijd te overbruggen. Als ik daarna terug loop naar de winkel, is de eigenaar terug. Ik krijg de wind van voren! Een hele tirade in het Siciliaans, waaruit ik begrijp, dat onze bestelling niet klaar is. Maar dit is de derde keer dat ik terug kom en nu hebben we nog niets. De eigenaar van de zaak gaat gewoon door met zijn werk en ik blijf bij de balie staan, dit is echt niet zoals we hebben afgesproken! Uiteindelijk komt hij toch naar me toe, pleegt een paar telefoontjes en zegt dat ik het maar elders moet proberen. Hij laat me een visitekaartje zien van een bedrijf, waar ik dan met de auto naar toe moet rijden, begrijp ik. Ik kan hem nog net duidelijk maken, dat ik met de trein ben, hij draait zich al om. Buiten bel ik Frans, het internet is miserabel en ik kan niet zien waar ik naar toe moet. Ik koop een plattegrond van Catania en zie, dat het inderdaad een heel eind lopen is. De straat staat nog net op het randje van de kaart, ik moet op nummer 176 zijn. Er zit niets anders op dan te lopen. Gelukkig zegt Frans in welke richting ik moet lopen, want mijn slechte richtingsgevoel had heel iets anders bedacht. Uiteindelijk na wat omzwervingen en drie keer de weg vragen vind ik de juiste straat en dan is het nog en heel eind lopen naar nummer 176. Inmiddels is het lunchtijd en de winkel is gesloten, dat wordt nog een rondje koffie. Na een uur loop ik voor de tweede keer langs de winkel en is het rolluik open. Als ik vertel wat ik wil hebben, blijkt dat ik 50 minuten moet wachten en dan is het klaar. Fijn zo, heb ik toch wat we graag willen hebben. Maar inmiddels ben ik wel al 4 uur aan het lopen en wachten, maar gelukkig niet voor niets. Uiteindelijk loop ik met onze bestelling weer terug richting de stad en vind onderweg de goede richting voor het station. Uiteindelijk ben ik ruim 6 uur onderweg om “even” iets op te halen in Catania. Ondertussen is Frans het cadeautje ophalen, waar het gegraveerde plaatje op moet, tenminste dat denkt hij. Want dit is de tweede zaak waar we het bestelden en na alle beloften is ook hier het gevraagde artikel niet aanwezig, ondanks alle beloften. Nu zijn we dus 8 weken bezig om iets te regelen en is het er nog niet, dit is weer echt Italiaans. Ze beloven van alles en het komt nooit uit zoals je verwacht. Het is moeilijk zaken doen hier.

Dinsdag 26 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De temperatuur hier in Zuid-Italië daalt heel langzaam naar het winterniveau. Door de zon overdag is het nog steeds heerlijk warm, maar de avonden en nachten worden toch steeds kouder. En als we dan een dag zonder zon hebben en met veel regen zoals afgelopen zaterdag, zien we dat als het helder is aan de Etna. Gisteren was het nog bewolkt rond de top, vandaag is een heldere dag. Er ligt, na al die neerslag, weer heel veel nieuwe sneeuw op de hellingen en de sneeuwgrens is lager dan de vorige keer, maar heeft, volgens ons, de dorpen zoals Randazzo nog niet bereikt. We hebben natuurlijk zin om te gaan kijken als er weer een mooie zonnige dag is, maar George is vandaag weer terug en dan willen we niet te veel gebruik maken van zijn auto. Een probleem met plannen is ook, dat je nooit van tevoren weet of het een heldere dag gaat worden of niet. Dat zie je ‘s morgens pas en dan weet je nog niet of dat een paar uur zo blijft en het de moeite is om naar boven te rijden.

Frans werkt een paar uur in de garage aan zijn elektrische buitenboordmotor. Hij doet het inderdaad, alleen zakt de accuspanning erg snel, er valt dus nog wat aan te klussen. De motor moet het minstens een uur op gewone snelheid uit houden. Als we ergens voor anker liggen en naar de kant willen, moeten we toch een redelijke afstand kunnen overbruggen en ook weer terug kunnen op de motor. Ik schreef eerder deze week al over ons roeiavontuur bij Mallorca, wat met een volle dinghy niet heel succesvol was.

We hebben gisteren een heerlijke dag gehad met onze tocht naar Syracuse. Ik plaatste al wat foto’s bij het blog. Buiten de grotwoningen, die Frans zo intrigeren, zijn er ook een aantal grotten, die ontstaan zijn door de exploitatie van steengroeven, waar de huizen in Syracuse destijds van gebouwd werden. Het “Oracchio di Dioniso” (het oor van Dionysius) is de grootste groeve, waar gevangenen in leefden. Heel indrukwekkend en enorm hoog.

Maandag 25 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een regenachtige zondag is het vandaag weer lekker zonnig als we wakker worden. We gaan vandaag ons geplande uitje van gisteren inhalen, het regenachtige weer was niet geschikt om een dag weg te gaan. We gaan naar Syracuse en willen graag over de provinciale weg rijden. Dat blijkt nog erg moeilijk, vooral ter hoogte van Catania. Onze navigatie blijft de weg wijzen naar de snelweg en als we naar de wegnummers kijken en in de gaten houden naar welke plaats we willen, gaat het in de stad helemaal mis. Er staan heel weinig borden en we moeten dwars door de stad om zuidelijker weer op de goede weg te komen. Uiteindelijk met wat rondjes in het centrum van Catania kunnen we de goede weg weer vinden. Maar 20 kilometer voor Syracuse rijden we ineens weer op de snelweg. Uiteindelijk vinden we vrij snel de straat waar het archeologische vindplaats is waar we willen kijken. Frans is altijd gefascineerd door grotten en hier zijn heel oude Griekse grotwoningen. Ook is er een mooi amfitheater dat nog goed bewaard is gebleven. Wij hebben de hele rit mooi zonnig weer gehad, maar hier is alles drijfnat van een fikse bui, die kennelijk nog niet lang geleden is gevallen. Als we voldoende hebben gezien, rijden we naar het centrum van Syracuse. Vlak bij de brug naar de oude stad vinden we een parkeerplaats. Dat is natuurlijk het grote voordeel als je buiten het seizoen bent, er zijn maar weinig toeristen en nog plaats genoeg voor onze auto. In het oude centrum lopen we door prachtige straatjes en een stuk langs het water en natuurlijk kijken we bij de twee havens. Het is in deze tijd van het jaar dan wel erg rustig, maar daardoor zijn ook veel zaken gesloten. Twee jaar geleden waren we hier in het voorjaar met prachtig warm weer, toen zaten alle terrasjes vol en kon je overal lekker in de zon zitten. Nu is dat heel anders en door de lage temperatuur lokt het ook niet erg om buiten te zitten. Het geeft een heel andere sfeer in de oude stad. Voor de archeologische dingen was het fijn dat het rustig was, in de oude stad is het gezelliger als het warmer is en de terrasjes open zijn.

Zaterdag 23 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag weer een heerlijke warme dag, het wordt bijna eentonig. Maar mooi weer verveelt nooit, dus we genieten er van. Na de koffie gaat Frans naar de Nederlandse boot die in de verkoop is, er komen Zwitserse kijkers. Die blijken in Ragusa ook een boot bekeken te hebben. Frans praat een hele tijd met hen en bericht daarna de eigenaar en George over de bezichtiging.

Hij vindt het leuk om op deze manier betrokken te zijn bij het zaken doen. Gelukkig zijn wij er zakelijk niet bij betrokken en zijn het alleen de belangen van anderen, die hij moet behartigen.

Ondertussen ga ik met de auto naar een grote supermarkt, waar ik deze zomer vaker kwam. Het is 20 km rijden richting het noorden. Als ik mijn boodschappen daar heb gedaan rijd ik terug om halverwege naar de Lidl te gaan, “onze” Lidl in Giarre wordt nu al weken lang verbouwd en de laatste twee keer was er nog maar een halve winkeloppervlakte. Daarom zijn diverse producten niet voorradig en in Fiumefreddo waar ik nu ben, is een hele nieuwe winkel met alles op voorraad. Als ik weer weg rijd bedenk ik dat ik nooit vanaf deze winkel terug naar Riposto ben gereden, maar altijd naar de baai met het mooringfield bij Taormina. Klinkt allemaal heel eenvoudig, maar dat is het niet op Sicilië. Er zijn hier enorm veel eenrichtingsverkeer-straten, waardoor je soms een heel stuk omrijd en over andere wegen komt dan op de heenweg. Als ik bij het stoplicht kom, waar ik af ben geslagen naar de winkel, kies ik natuurlijk de verkeerde richting om terug naar Riposto te komen. Ik sla een zijweg in om te keren, maar dan heb je tegenwerking van Italiaanse chauffeurs. De wegen zijn smal en je moet 2 keer heen en weer voor je bent omgekeerd. Eerst racet er iemand achter me langs en gelukkig zie ik nog net dat er iemand voor me langs vliegt. Het is ook zo moeilijk te zien met schots en scheef geparkeerde auto’s, maar het lukt. Het is inmiddels middagpauze en lunchtijd, dus niet meer zo druk. Anders gaan ze nog allemaal toeteren ook!

Vrijdag 22 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig weer als we opstaan, lekker zonnig en behoorlijk warm. Als we buiten ontbijten doet Frans zelfs zijn T-shirt uit, in de zon is het echt warm. Hij vertrekt na de koffie naar de garage om verder te gaan met zijn project van de elektrische motor. Als hij, laat in de middag, terug komt meldt hij dat het gelukt is. De batterijen, die hij aan elkaar soldeerde, laden weer op. Hopelijk gaat ook de laatste stap in dit experiment lukken. Dat zou natuurlijk wel fantastisch zijn. Onze buitenboordmotor is echt niets meer waard. Frans heeft hem in de garage nog bekeken, maar er is echt niets meer mee te beginnen. Als we voor anker liggen, gaan we met de rubberboot naar de kant, voornamelijk om boodschappen te doen. Als Frans me weg brengt en weer op komt halen met het bijbootje, moeten we voor honderd procent op de motor kunnen vertrouwen. We gaan nooit kilometers ver weg, maar die ene keer op Mallorca zullen we niet snel vergeten. Frans had me af gezet bij de kade en kwam me twee uur later weer ophalen. Onze bijboot is niet groot en ik had mijn boodschappentas en een kratje op wieltjes volgestapeld met spullen. We kunnen er dan nog net zelf bij zitten in het bootje. Na 100 meter varen op de motor pruttelt die wat en stopt er mee. Blijkt dat er geen benzine meer in zit. Dus dat werd roeien, maar als de boot vol zit met boodschappen en ons zelf kunnen we ons niet bewegen of verplaatsen. En Frans zat bij de motor en dus verkeerd-om om goed te kunnen roeien. Er zat niets anders op, dan toch maar te proberen en dan is het nog een heel eind naar de boot. Na 20 minuten roeien, waarin we niet heel erg opschoten door de korte golfjes, kwam er een huurboot langs met acht Duitse mannen, die hulp aan boden. Ze sleepten ons naar de Bolbliksem terug en vertelden onder de hand, dat ze vaak in Nederland op het IJsselmeer waren geweest om te zeilen. Nooit zullen we dat vergeten en we waren hen heel dankbaar. We controleerden daarna iedere keer of er wel benzine in het motortje van de bijboot zat. We zullen de volgende zomer moeten controleren of het motortje wel opgeladen is door de zonnepanelen als we naar de kant gaan.

Donderdag 21 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig helder weer vanochtend, als we naar de Etna kijken zien we dat er al sneeuw is weggedooid sinds gisteren. Dat kan ook niet anders als er steeds nog uitbarstingen zijn waardoor er dikke wolken uit de kraters komen. Ik schreef al eerder dat de grond tot een heel eind van de kraters erg warm is. Daar begint de sneeuw direct te smelten, maar toch ligt er, van hier af gezien, nog enorm veel. Een gedeelte van de sneeuw is al grijs doordat het bedekt is door gruis. En niet alleen daar boven is gruis gevallen, ook hier beneden is op de boot te zien dat er weer een paar wolken hierheen zijn gewaaid. Niet alleen buiten ligt het, ook binnen is het te zien op de kookplaat en de tafel. Eigenlijk heel opmerkelijk, want door de wintertent over de kuip is er beslist minder lucht die binnenstroomt.

We lopen samen naar de garage waar nog steeds het bestelbusje van George binnen staat.

We hebben het idee dat George en Donatella dit weekend wel weer richting Riposto komen.

Dan moet de camper weer in de garage gestald worden. We brengen het busje naar een leegstaande loods waar nog enige spullen van George staan. Het is een oude bedrijfsloods met hoge stalen deuren bij de ingang. Frans heeft een paar weken geleden heel veel moeite gehad om de deuren open en dicht te schuiven. De laatste keer heeft hij al wat olie op de richels gesmeerd om het iets beter te laten lopen. Nu we met z’n tweeën zijn, gaat het een stuk makkelijker. Als we terug zijn op de boot drinken we koffie terwijl we heerlijk in de zon zitten. Frans gaat daarna naar de garage om verder te werken aan zijn elektrische buitenboordmotor. Hij kreeg hem van Cam van de trimaran, Frans is met hem meegevaren vanaf Portopalo naar Taormina een paar maanden geleden. Cam beloofde hem toen de motor, hij kreeg hem niet meer aan de gang. Frans heeft de batterijen getest en probeert met degenen die nog functioneren de boel weer aan de gang te krijgen. Het is een hele klus, maar het is leuk werk en het zou super zijn om de motor weer aan de gang te krijgen.

Woensdag 20 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig helder als we opstaan, verschillende keren zagen we ‘s morgens de Etna goed en als we dan na het ontbijt keken, was de top al weer in wolken gehuld. Ik neem mijn fototoestel mee naar de douche om op de kade foto’s te maken. Gisteren was het in de middag regenachtig in Riposto en behoorlijk koud. Dan is het zeker dat het boven op de Etna aan het sneeuwen is en vandaag kunnen we dat prachtig zien.

Ik ga met de trein naar Catania om de bestelling van Frans van vorige week op te halen. We hebben het vanmorgen niet uitgesproken onderling, maar we weten van tevoren dat het er niet is op de afgesproken dag. En inderdaad, als ik in de winkel kom blijkt dat ik maandag terug moet komen. Eerst sputter ik nog wat en zeg dat ik met de trein uit Riposto kom. Ze bieden excuses aan, maar ik moet echt maandag terug komen. Ik loop verder naar het busstation en zie dat de chauffeur net in de bus stapt die mij naar het winkelcentrum gaat brengen. Even een spurt en ik heb hem gehaald! Binnen 20 minuten ben ik op de plaats van bestemming. Ik moet een paar boodschappen doen en heb alle tijd om rond te kijken. Het is een groot winkelcentrum met heel veel mooie winkels in alle prijsklassen. We verbazen ons er vaker over, dat de winkels kunnen bestaan, het is totaal niet druk en er zijn heel weinig mensen. Alles is in Kerstsfeer, ze slaan hier natuurlijk Sinterklaas over. Jammer dat we op een boot wonen, ik kan weinig aanschaffen om in de kerstsfeer te komen. Het ontbreekt ons aan ruimte, maar toch leuk om het allemaal te bekijken.

Als ik terug ga en bij de bushalte aankom, vraagt een wachtende meneer of ik weet hoe laat de bus gaat. Hij staat al meer dan een uur te wachten. Het is duidelijk geen Italiaan en spreekt goed Engels, we wisselen ervaringen uit over het busvervoer en de dienstregeling. In Amsterdam vond hij dat het allemaal veel beter geregeld is, natuurlijk ben ik het met hem eens. Ik denk dat het specifiek iets van Sicilië is, hij zegt dat het in Milaan precies hetzelfde is: ze houden zich hier totaal niet aan de dienstregeling. Ik zeg, dat ik nergens een dienstregeling heb kunnen vinden en hij vertelt dat hier iedere 20 minuten een bus langs moet komen. Tja, zo gaat dat in Italië.

Als ik in de bus zit blijkt, dat de chauffeur erge haast heeft: tijdens de rit van het winkelcentrum naar het busstation hebben we ongeveer 25 keer een bijna-ongeluk en zijn er zeker 10 brommers bijna onder de bus gekomen. Als wij zelf hadden gereden, zouden we gemiddeld 25 kilometer langzamer hebben gereden, terwijl de bus groter en breder is. Hij gaat rakelings langs tegemoetkomende verkeer en geparkeerde auto’s, snijdt alle bochten af zodat anderen in de problemen komen en probeert in zo kort mogelijke tijd het traject af te leggen. Het is weer een enerverende ervaring, alles loopt goed af.

Dinsdag 19 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het grauw en grijs als we opstaan, maar de temperatuur is tamelijk hoog, we zitten een paar uur lekker buiten. Dat wil zeggen, we zitten in de achtertent en dat is natuurlijk niet echt helemaal ‘buiten’. Als we af en toe naar binnen gaan blijkt het binnen kouder, dan in de achtertent. Het hele kleine beetje zon af en toe warmt de ruimte in de achtertent behoorlijk op.

George is nog op vakantie met de camper en daarom moeten wij de honneurs waarnemen op sommige boten. Er komt misschien een kijker voor de Nederlandse boot die bij George in beheer is. We gaan kijken of we misschien schoon moeten maken, maar het blijkt binnen en buiten perfect in orde te zijn. De kijker kan komen, maar we hebben nog geen bericht ontvangen. Goed om te weten dat alles schoon is, soms staan mensen ineens bij de boot en weten wij van niets. We wachten af of de kijk-afspraak door gaat, volgende week is George weer terug. Ik doe een paar boodschappen en we gaan samen naar de garage. We zullen het transportbusje van George weer terugzetten in de loods, waar die normaal staat. Frans heeft de wandplaten er uit gesloopt, die moeten vernieuwd worden. Dat zal hij samen met George doen als die weer terug is van vakantie. Als we naar de garage lopen voelen we af en toe een verdwaalde regendruppel. Vlak bij de garage begint het echt te regenen. In de garage zet ik de wasmachine aan en Frans maakt een klus af. Ondertussen horen we dat het steeds harder gaat regenen. De garage heeft alleen een heel grote metalen garagedeur, er zitten geen ramen in, maar aan het geluid van de autobanden buiten kunnen we horen dat het heel hard regent. Ik kijk af en toe en er komt een rivier naar beneden door de straat. Frans heeft heel veel hout gezaagd de afgelopen dagen, er valt voor mij dus lekker veel te stofzuigen. Verder ruim ik wat spullen op, die we deze zomer gebruikten op het mooringfield. Ondertussen wordt er weer gezaagd en kan ik weer een keer stof zuigen. Maar dan hebben we toch echt zin om terug te gaan naar de boot. Het heeft geen zin om nu het busje naar de loods te brengen, dan moeten we nog verder door de regen lopen als we terug gaan naar de boot. We lopen dus maar vanaf de garage en zijn redelijk nat als we aankomen. Met ons kacheltje en de luchtontvochter is alles zo weer droog. Het blijft regenen, geen buitje van een half uur, het regent hier direct uren.

Mandag 18 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer een heerlijke dag, na het ontbijt dat we in de achtertent nuttigen, zitten we nog even te lezen en komen moeilijk op gang. Het is zo heerlijk in de zon en uit de wind. We hebben één zijkant van de tent opengeritst, Frans zit in zijn korte broek en doet zelfs zijn t-shit uit. Hij wil wat bruiner worden of het zomerbruin behouden, maar dat gaat niet meer lukken. Het is dan wel lekker warm in de zon, maar veel kracht heeft hij niet meer. Na de koffie gaan we naar de houthandel om zwenkwieltjes te halen voor onder een houten constructie, die Frans aan het maken is. Hij wil een handigere manier hebben om de RIB’s, die George in de zomer gebruikt, op te kunnen stapelen. Ze liggen in de winter in de garage, maar daar is ook niet onbeperkt ruimte, daarom worden ze op elkaar gestapeld. Frans koopt de wieltjes bij de houthandel waar hij vaker is geweest om spullen te halen. Ik blijf buiten wachten aan de overkant van de straat, lekker in de zon. Het wachten duurt wel heel lang, af en toe zie ik Frans wat heen en weer drentelen. Als hij terug komt bij de auto blijkt dat er iemand voor hem was, die nog ‘even’ bleef kletsen. Heel apart dat de andere klanten daar dan op moeten wachten. Ze kletsen zo vreselijk veel, altijd en overal.

Frans gaat naar de garage om verder te klussen. Ondertussen kan ik mooi wat opruimen en het eten voor vanavond klaar maken. Als ik klaar ben heb ik alle afvalzakken weer vol. We sorteren het afval sinds deze winter en dat is op een boot best lastig. Thuis heb je containers en afvalbakken, die in de schuur of buiten staan. Hier kunnen we niet eens een klein afvalbakje hebben, het zou al in de weg staan. Dus staat het glas achter de afwasbak, hangt de plasticverzameling aan het handdoekenrekje en voor het restafval hebben we een zak in een kastje hangen. Gevolg is wel dat we heel frequent alles legen bij het afvalpunt bij de havenparkeerplaats. Als ik daar met mijn spullen ben, zie ik dat er toch heel langzamerhand iets verandert bij de Italianen. In het begin zaten alle containers vol met gewoon alle afval. Nu zie ik dat ze ook meer soort bij soort weg gooien, wat wij al jaren lang gewend zijn. Het grootste probleem zijn nu de viswinkels, die schuin aan de overkant van de weg liggen. Zij dumpen hun afval gewoon ongesorteerd in de haven. Het is gemakkelijk zo’n vuilstortpunt dichtbij, ze laten werkelijk alles achter.