Mandag 18 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer een heerlijke dag, na het ontbijt dat we in de achtertent nuttigen, zitten we nog even te lezen en komen moeilijk op gang. Het is zo heerlijk in de zon en uit de wind. We hebben één zijkant van de tent opengeritst, Frans zit in zijn korte broek en doet zelfs zijn t-shit uit. Hij wil wat bruiner worden of het zomerbruin behouden, maar dat gaat niet meer lukken. Het is dan wel lekker warm in de zon, maar veel kracht heeft hij niet meer. Na de koffie gaan we naar de houthandel om zwenkwieltjes te halen voor onder een houten constructie, die Frans aan het maken is. Hij wil een handigere manier hebben om de RIB’s, die George in de zomer gebruikt, op te kunnen stapelen. Ze liggen in de winter in de garage, maar daar is ook niet onbeperkt ruimte, daarom worden ze op elkaar gestapeld. Frans koopt de wieltjes bij de houthandel waar hij vaker is geweest om spullen te halen. Ik blijf buiten wachten aan de overkant van de straat, lekker in de zon. Het wachten duurt wel heel lang, af en toe zie ik Frans wat heen en weer drentelen. Als hij terug komt bij de auto blijkt dat er iemand voor hem was, die nog ‘even’ bleef kletsen. Heel apart dat de andere klanten daar dan op moeten wachten. Ze kletsen zo vreselijk veel, altijd en overal.

Frans gaat naar de garage om verder te klussen. Ondertussen kan ik mooi wat opruimen en het eten voor vanavond klaar maken. Als ik klaar ben heb ik alle afvalzakken weer vol. We sorteren het afval sinds deze winter en dat is op een boot best lastig. Thuis heb je containers en afvalbakken, die in de schuur of buiten staan. Hier kunnen we niet eens een klein afvalbakje hebben, het zou al in de weg staan. Dus staat het glas achter de afwasbak, hangt de plasticverzameling aan het handdoekenrekje en voor het restafval hebben we een zak in een kastje hangen. Gevolg is wel dat we heel frequent alles legen bij het afvalpunt bij de havenparkeerplaats. Als ik daar met mijn spullen ben, zie ik dat er toch heel langzamerhand iets verandert bij de Italianen. In het begin zaten alle containers vol met gewoon alle afval. Nu zie ik dat ze ook meer soort bij soort weg gooien, wat wij al jaren lang gewend zijn. Het grootste probleem zijn nu de viswinkels, die schuin aan de overkant van de weg liggen. Zij dumpen hun afval gewoon ongesorteerd in de haven. Het is gemakkelijk zo’n vuilstortpunt dichtbij, ze laten werkelijk alles achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *