Vrijdag 31 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De wind is gaan liggen en de zon schijnt weer heerlijk, we kunnen buiten ontbijten ondanks het ontbreken van de achtertent en buiskap. Het is niet koud en zo zonder wind krijgen we nog meer een voorjaarsgevoel. Ook anderen in de haven zeggen het. Frans gaat naar de werkplaats om verder aan zijn boeienproject te werken. Ze zijn nog steeds bezig om te proberen de boeien verlicht te krijgen. Er zijn inmiddels twee prototypen en het ziet er naar uit dat het gaat lukken. Als hij terug naar de boot komt, tussen de middag, kunnen we nog steeds lekker buiten zitten. Om drie uur is het plotseling afgelopen met de fijne temperatuur. De zon schijnt iets minder, er zit een beetje bewolking voor en dan wordt het direct koeler. Ik sluit de ingang af en zet het kacheltje aan. In de boot is namelijk niets te merken van die warmte van de zon in de eerste uren van de dag. Het is koud binnen. Ik denk wat op het voordek te horen maar kan door het voorluik niets of niemand zien. Een half uur later wordt er op de boot geklopt en klim ik naar buiten. Donatella zegt: “Ooh, je bent er dus toch…..”. Blijkt dat de reparateur bij de boot is geweest en de buiskap op het dek heeft gegooid. Het is een vreselijk aardige man, maar hij is altijd een beetje “schuw”, omdat hij niet met ons kan communiceren. Er zit een briefje op de buiskap, wat we moeten betalen. Natuurlijk had ik dat meteen willen doen, maar ik kreeg de kans niet. Hij heeft tegen Donatella gezegd dat er niemand aan boord was. Hij liet bij haar een tas met minstens 6 kilo sinaasappels achter, die ze nu met mij komt delen. Vorige winters kregen we ook altijd sinaasappels van hem. Ze eten ze zelf niet omdat ze deze niet lekker vinden, ze smaken namelijk een beetje naar vanille. Wij vinden ze heerlijk, Frans moet maar gaan afrekenen en nog een tas vragen.

Donderdag 30 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We ontbijten buiten in de zon, het is wel wat winderig maar de temperatuur is goed. Steeds meer een stukje voorjaar, terwijl we af en toe tegen elkaar zeggen dat het nog maar januari is. Het zal nog erg tegenvallen als het weer een dag donker en koud is, maar daar denken we maar niet aan. Tussen de middag heb ik wel buiten de tafel gedekt voor de lunch. Frans is in de werkplaats bezig en komt op de fiets terug naar de boot. Hij vindt het nog tamelijk fris, de wind is ook nog iets toegenomen. We hebben geen buiskap en geen achtertent op de boot, waardoor we tamelijk onbeschut zitten in de kuip. We besluiten toch maar binnen te eten, het was iets te optimistisch gedacht van mij.

Door de wind waait ook de bewolking rondom de Etna weg. De regen en lage temperatuur van vorige week heeft gezorgd voor enorme sneeuwvlakten op de hellingen. Daar is de afgelopen dagen behoorlijk wat van weggesmolten. Wel bijzonder is, dat het smelten rondom de kraters veel harder gaat dan anders. We zien ook weer behoorlijk wat rookpluimen, de Etna is weer wat actiever dan een paar weken geleden. We horen nog geen gerommel en de rook is wit of lichtgrijs, een echte uitbarsting zal het wel niet zijn, denken we.

Het is duidelijk steeds langer licht, de verschuiving van het begin van de avond gaat heel hard. Vandaag moeten wel eerder de luiken in de ingang, het is vroeg in de middag al kouder. Misschien ook doordat de ingang zo open is zonder buiskap en tent. Hopelijk gaat de reparatie niet lang duren.

Woensdag 29 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De buiskap die vannacht te nog te drogen hing, na de schrobbeurt van gisteren, is ondanks de vochtige nacht helemaal droog. Frans legt hem in de auto van George en rijdt er mee naar de garage, waar hij tussen de middag opgehaald wordt. We hopen, dat de reparateur alles goed begrijpt, die spreekt werkelijk geen woord Engels. Frans heeft het in zijn beste Italiaans wel uitgelegd, maar we weten dat hij “ja” knikt, ook al begrijpt hij het niet helemaal. Het vervangen van de ramen zal hij wel begrepen hebben en misschien ontdekken we straks nog een naad, die niet dicht is, dan moet de buiskap nog maar een keertje terug.

Ik ga naar het grote winkelcentrum in Catania. Eerst met de trein en dan loop ik naar het busstation aan de andere kant van het centrum dan waar het station is. Ik keek eerst nog wel bij het station of ik een bus zag naar het busstation, maar misschien sta je daar dan een half uur op te wachten en het is maar 20 minuten lopen. Het is weer een echt Italiaanse “dollemansrit”. Het tempo ligt hoog en we gaan af en toe rakelings langs tegemoetkomende auto’s en vrachtwagens. Ik kijk hoe laat ik uit de bus stap bij het busstation en bedenk dat er rond die tijd, over 3 uur, wel weer een bus zal langskomen. De busroute ligt rondom het winkelcentrum en is het keerpunt voor de bus weer terug gaat richting centrum. Het elektronische bord doet het ook weer, daar geven ze op aan over hoeveel tijd de volgende bus gaat. Ik doe mijn boodschappen en drink koffie voor ik weer terug loop naar de bushalte. Er staan al een aantal mensen te wachten, dus ik denk dat het niet zo lang zal duren voor de bus komt. Hij rijdt tenslotte ieder half uur, dus dat gaat lukken…..denk ik. Maar ik was even vergeten, dat dit Sicilië is, waar men zich niets aantrekt van afspraken en tijd en dienstregelingen. Uiteindelijk wachten we met behoorlijk wat mensen ruim een uur voor de bus komt. Je snapt er niets van. Op het busstation kijk ik nog of ik een bus kan vinden naar het treinstation, maar dat geef ik al snel op. Ik zie het niet echt op het infobord en misschien moet ik dan weer zo lang wachten. Ik besluit maar terug te lopen naar de trein, goed voor de noodzakelijke beweging.

Dinsdag 28 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De tijd raast voort, aan het eind van deze week is het al weer februari. De afgelopen week hebben we diverse malen geschreven over het weer: als het mooi weer is hebben we al het gevoel dat het voorjaar wordt, bij een donkere dag is het nog steeds echt winter. Onze kluslijst is nog steeds lang en we moeten daar echt iets aan doen. We hebben een afspraak om de buiskap te laten maken. Er zijn wat stiksels los, het garen is op sommige plaatsen helemaal vergaan. De plastic ramen zijn door de zon aangetast en totaal ondoorzichtig geworden. De buiskap moet dus losgemaakt worden en dat heeft nog wat voeten in aarde. Eerst wilde Frans het aan het eind van de middag doen, maar aan het begin van de dag lijkt ons beter. We zijn er toch langer mee bezig, dan verwacht want de ritsen gaan niet meer los. Dat wil zeggen: tot het einde lukt het met moeite, maar dan stokt het. Met wat chemische hulpmiddelen lukt het Frans uiteindelijk om alle ritsen open te maken, er zitten om alle buizen lange ritsen, het zijn er dus een aantal. We hebben eerst de achtertent afgebroken en over de giek gelegd. Als de buiskap op het dek ligt besluiten we om hem toch maar op de steiger af te schrobben. Er zitten zwarte plekken op, het weer zit er in. Dat krijgen we met sop en de bezem er niet af, het wordt wel een beetje minder. De kletsnatte buiskap hangen we over de waslijn, inmiddels is het half drie in de middag. Ik denk dat hij niet meer droog wordt, maar om 5 uur blijkt het toch beter dan ik dacht. We laten hem maar buiten hangen en hopen dat morgenochtend het vocht van deze nacht verdampt is als Frans hem met de auto weg brengt.

Ik ben echt benieuwd of het allemaal gaat lukken. De buiskap zit vreselijk strak over het frame heen. Onderaan zitten een soort drukkers, die al niet meer allemaal dicht kunnen. Als het repareren van de stiksels de buiskap nog strakker maakt, vrees is dat het niet meer past. Maar we wachten af. We hebben nu wel een heel kale boot zonder achtertent en buiskap, de belofte is dat de reparatie een paar dagen duurt.

Maandag 27 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint weer heerlijk zonnig en als we naar de douche lopen ziet het er goed uit. Het blijft ook wel zonnig, maar is toch een stuk koeler dan gisteren. Frans probeert met heel veel spoelen ons watertank-probleem op te lossen. Gisteren heeft hij een ontsmettingsmiddel in beide tanks gedaan en dat de hele nacht in laten weken. Hopelijk zijn alle bacteriën die er niet in horen, verdwenen. Zeker weten we dat nooit, het blijkt altijd pas na een paar dagen als er water in de leidingen heeft gestaan. Hij spoelt beide tanks 3 keer met schoon water van de steiger. Het duurt altijd een hele tijd voor een tank vol is en nog langer voordat hij weer leeg is. Het pompje in de boot is niet groot en het helpt niet veel als we alle kranen opendoen, er komt per kraan een steeds kleiner straaltje uit. Ik ga op de fiets naar Giarre en als ik terug kom tussen de middag is de klus bijna geklaard. Frans gaat daarna nog een paar uur naar de werkplaats. Igor komt na zijn werk op de werf ook en samen maken ze nog een tweede testboei die bedoeld is geheel onder water te blijven. In de middag loop ik nog even het dorp in, het is beslist kouder dan gisteren. De Etna is prachtig te zien, er zijn weinig wolken omheen. We kunnen nog steeds de rookwolken uit de krater zien. En die zorgen nog steeds voor stof op de boot. Niet alleen op het dek en in het gangboord is het te zien, ook onder de buiskap is iedere dag stof te zien. Heel apart, want de ruimte onder de buiskap en de kuip is afgesloten door de achtertent. Maar ook binnen hebben we altijd zwart stof, we snappen soms niet hoe het binnen komt.

In de loop van de middag wordt het wat kouder en de dag is “vroeg” afgelopen. Om half 6 is het al donker en dat is eerder dan op de dagen dat het wat warmer is. Het is toch nog winter, al vergeten we dat wel eens als we lekker in de warme zon zitten midden op de dag.

Zondag 26 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

In de ochtend is het nog een beetje wisselvallig nadat het vanmorgen heel vroeg regende! Wel kunnen we buiten in de achtertent ontbijten, af en toe gaat de zon weg. Tegen het eind van de ochtend is het echt zonnig en krijgen we weer het “voorjaarsgevoel”. Ik fiets naar de supermarkt in Giarre, die de hele zondag open is. Lekker om weer te fietsen, heb me alleen te dik aangekleed. Soms is het op de boot zo moeilijk in te schatten hoe koud of warm het aan de wal is. Ik heb nu duidelijk een trui te veel aan onder mijn jack. Voor ik terugfiets verdwijnt die in mijn rugzak.

Frans blijft vandaag aan boord om een paar klusjes voor ons zelf te doen. Het plafond in het toilet begint aan één kant los te laten, hij wil er iets aan doen voor het helemaal naar beneden komt. Er zit een dunne laag schuimplastic om een plaat en daarna is er bekleding op gelijmd. We hadden al het gevoel, maar als Frans de plaat losmaakt blijkt het schuimplastic helemaal verpulverd te zijn. Hij staat het buiten uit elkaar te halen en het wordt een grote stofbende aan dek. Het kost nog behoorlijk wat tijd om er weer nieuw schuimplastic en de bekleding op te spannen, uiteindelijk lukt het. Als alles weer op zijn plaats is, kan ik stofzuigen. Ondanks dat Frans het grootste gedeelte van het werk buiten deed, ligt er toch overal donkergeel stof van het oude schuimplastic.

Ondertussen spoelt Frans de watertanks. We zijn de laatste maanden een beetje aan het sukkelen met ons water, af en toe zit er een smaakje aan, waarschijnlijk zit er iets in de tanks of misschien in de leidingen. We hebben al een keer een paar dagen ontsmettingsmiddel in de tanks gehad en daarna 3 keer doorgespoeld. Nu begint het weer. Het duurt zo lang voor alles vol is en weer leeg getapt, dat we aan het eind van de middag zijn gestopt om morgen weer verder te gaan. Het is inmiddels schemerig en wordt snel kouder. Met de zon was het vandaag heel aangenaam, maar zodra het donker wordt zakt de temperatuur enorm.

Zaterdag 25 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het begint bijna een beetje eentonig te worden, maar de dag begint weer grijs. In de loop van de ochtend begint het zelfs te motregenen. Ik race naar buiten, de handdoeken hangen nog buiten. Kennelijk is het nog niet lang aan het regenen, want ze zijn nog redelijk droog. Gelukkig, want veel dingen binnen drogen geeft zoveel vocht binnen En in een boot heb je altijd al veel vocht binnen. Als het weer zo is als nu draait de ontvochtiger steeds als we aan boord zijn. We legen de bak als hij half vol is. Op een regenachtige dag gooit Frans er ongeveer 10 liter water uit. Door de wat drogere lucht in de boot kunnen we het wel beter warm houden met het kleine kacheltje. We hopen dat het weer toch snel weer wat beter wordt, helaas zal het nog even duren, dit is de winter, ook in Italië. Hopelijk volgende week weer wat zonnigere dagen.

Frans gaat al vroeg naar de werkplaats. Igor heeft een bericht gestuurd dat hij er ook al vroeg is. Igor is de collega van Frans, die afgelopen zomer ook op het mooringfield heeft gewerkt. Zijn vader heeft een werf in Catania en in de weekends werkt hij af en toe voor George in de werkplaats. Igor heeft nu een paar dingen meegenomen van de werf om met de boeien aan de slag te kunnen. Hij heeft glasmat en polyesterhars bij zich alsmede een apparaat om polyetheen te kunnen “lassen” op de boeien. Frans wil een zonnepaneeltje op een boei plaatsen, en ze testen het lasproces.

Ze repareren een paar boeien die lek zijn. Het is een productieve dag in de werkplaats.

Als Frans aan het eind van de middag terug komt op de boot heb ik lekkere hapjes gemaakt voor bij ons glaasje wijn. En onder het nuttigen ervan test Frans zijn muzikale geheugen als ik muziek opzet van de jaren 60 en hij raadt wie de muzikanten zijn. Dit soort dingen horen bij de winter, waarbij we heel andere vrije tijdsbesteding hebben dan in de zomer, als we bijna niet binnen zitten, maar de hele dag buiten zijn. Als ik aan de zomer denk, dan mis ik direct mijn zwemmen en de heerlijke warmte van de zon. Maar de tijd gaat zo snel, voor we het beseffen is het al weer voorjaar en wordt het warmer. We moeten alleen even deze grijze weken door.

Vrijdag 24 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Heel onverwacht is het vandaag een mistige dag we lazen in de voorspelling dat er alleen een beetje sluierbewolking zou zijn, maar dat is echt een dikke laag wolken geworden. Hierdoor is het koud. Het waait niet maar toch hebben we een lage temperatuur doordat de zon niet schijnt. Frans gaat naar de werkplaats om nog wat te doen aan de rail op de mast. In de loop van de dag krijgt hij voor elkaar dat de houder van de boom goed over beide stukken rail heen glijdt en tussen de middag monteert hij de boom weer op de mast. Er is een klus geklaard, hopelijk hebben we er deze zomer plezier van als we de boom in de genua willen gebruiken. Ondertussen heeft hij in de werkplaats de verlichting van de grote RIB van George gerepareerd. Het lampje bovenop was in de laatste weken op het mooringfield kapot gegaan. Het reservelampje paste natuurlijk niet en Frans zette alles vast met knalgeel tape. Het zag niet uit, maar het lampje werkte en dat was het belangrijkste.

Ondertussen is het voor mij een binnen-zit-dag. Er is echt niets aan buiten, het lokt absoluut niet om een stuk te wandelen of te fietsen. Ik loop alleen naar de groentewinkel die, na drie weken vakantie, weer geopend is. Ik wordt breeduit verwelkomd en ben blij dat de zaak weer open is. Er zijn niet veel alternatieven als ik fruit wil kopen en nergens zijn er zulke aardige mensen. Het is altijd hilarisch als je daar boodschappen doet. Het is vader en zoon en een medewerker en er gebeurt altijd iets. Vandaag komt er een autoverkoper voorrijden en begint met de zoon te onderhandelen over de prijs. Vader bemoeit zich er ook mee en de medewerker kijk toe, maar heeft even later commentaar op de onderhandelingen. De zoon blijft buiten als ik mijn fruit bij elkaar heb gezocht en vader loopt mee naar de kassa, terwijl hij zijn mening geeft over die auto. Precies kan ik het nog niet volgen, het gaat in rap-Italiaans. Zoon heeft iedere paar weken een andere auto, het is vast zijn hobby om zo snel te wisselen.

Donderdag 23 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een paar dagen wat minder mooi weer en veel regen is het vandaag weer lekker zonnig als we wakker worden. Frans begint daarom de dag met een rondje hardlopen, wat hem niet meevalt.

Maar later vertelt hij me dat hij een klein stukje over het ‘strand’ is gelopen. Dan denken wij altijd aan een prachtig vlak zandstrand, maar hier is dat los grind waarin je diep weg zakt. Het is mega-zwaar, ook omdat het vrij schuin afloopt naar het water.

Door het mooie weer kunnen we weer lekker buiten zitten in de zon, het is zo warm dat we zelfs de achtertent aan de zonkant helemaal open ritsen. Als iemand me belt uit Nederland en vraagt hoe warm het dan is, zie ik op de thermometer dat die 22 graden aan geeft, dat is een groot verschil met de 6 graden aan de kust daar. Het verwondert ons nog altijd, dat het weer hier zo enorm snel wisselt. Was het 2 dagen geleden echt koud met harde wind en regen, nu is het plotseling bijna warm en voelt het alsof het voorjaar begint. Omdat het fijn weer is kan Frans zijn klusje aan de mast afmaken. Tenminste, dat denkt hij als hij de spullen bij elkaar zoekt en weer omhoog gehesen wordt.

Hij wist al dat het nieuwe stukje rail aan de mast ietsje dikker was en dacht het op te lossen door bij de aansluiting het richeltje weg te slijpen. Dat lukt prima, maar de wagen glijdt nog niet over het bovenste stuk. Hij komt weer naar beneden en neemt wat spullen mee om er in de werkplaats verder aan te werken. Na een paar uur slaan met een grote hamer en schuren past het weer. Inmiddels is het donker en kan hij niet meer kijken of het inderdaad beter past allemaal. Morgen verder!!

Woensdag 22 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is echt een teleurstelling, als we wakker worden is het nog steeds aan het regenen. En dat terwijl de voorspelling aangeeft dat het vandaag droog zal zijn. We lopen naar de douche terwijl het aan het motregenen is. In de loop van de ochtend valt er af en toe een bui en blijft het nog steeds grijs en donker in de lucht. Ineens is het tussen de middag afgelopen met het slechte weer. De zon schijnt, er is geen wind meer en alles in de haven ziet er plotseling heel anders uit. Frans komt vanuit de werkplaats terug om te lunchen en zegt, dat het nog maar even duurt voor we weer buiten in de achtertent kunnen zitten. Nou, dat is een beetje overdreven, want de temperatuur is nog steeds laag, maar het gaat gelukkig weer de goede kant op. Als hij weer naar de werkplaats is gaat de zon heel langzaam weer weg. Ik loop naar de winkels en heb een winterjack aan, het blijft wat kil en zeker als de zon weg is. Maar dat het droog is, is al heel fijn. Hopelijk hebben we morgen weer een hele droge dag en knapt het weer langzaam weer wat op. Het scheelt al behoorlijk veel dat de dagen langer worden. Als het een donkere dag is hebben we het niet zo in de gaten. Vandaag is het beslist later donker, we gaan weer richting het betere weer en hogere temperaturen. Dan wordt het ook weer tijd om plannen te maken.