Donderdag 2 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we op de boot naar buiten gaan om te douchen zien we dat er vanochtend een grote vogel is overgevlogen en “iets” heeft achter gelaten. Echt de hele boot zit van voor tot achter onder de witte spetters. Op de boot is nog niet het ergste, maar de achtertent en buiskap zitten ook vol. Na het douchen begint Frans direct met schoonmaken. Hij spuit de boot af en heeft er een schrobber en schoonmaakmiddel bij. Na een uur poetsen heeft hij alles schoon, maar blijken er nog steeds afdrukken van de witte druppels op de stof van bimini en buiskap te zitten. Die gaan er dus niet meer uit, daar is het zuur dus al ingebrand in die korte tijd. Niets aan te doen, hopelijk verbleekt het nog wat.

Door de schoonmaakklus gaat Frans wat later naar de garage. Er is een plaat uit de laadruimte van het busje niet helemaal passend. De zijplaten moesten vervangen worden omdat ze erg beschadigd waren o.a. door vocht. Gelukkig kon hij lekker buiten staan met het schuurwerk, het is zelfs warm door de zon. Hij is verder bezig met het installeren van een lichtje in een boei voor het mooringfield. Omdat alle boeien plat gemaakt zijn om zo min mogelijk ruimte in te nemen, pompt hij met de compressor eerst een boei op. Hij zegt later dat het allemaal zo eenvoudig klinkt, maar dat bv. de compressor eerst weer gebruiksklaar gemaakt moest worden. Zo vliegen voor hem de uren voorbij en vindt hij soms, dat hij “weinig” heeft gedaan.

Ik loop het dorp in om een paar boodschappen te doen. Het is opmerkelijk rustig overal, er zijn weinig mensen op straat en in de winkels. De groenteman wenst me in het Italiaans “Gelukkig Nieuwjaar” en wil dan weten wat dat in het Engels is. Ik leer hem daarna natuurlijk hoe wij dat in Nederland zeggen. Hij probeert een paar keer om “Gelukkig” te zeggen, maar dat is wel heel moeilijk voor een Italiaan. Hij verandert snel van onderwerp en vraagt zoals altijd of ik een plastic tasje voor mijn boodschappen wil hebben. Omdat ik mijn boodschappenmand mee heb weiger ik dat elke keer als ik er kom. En dan krijg ik altijd een complimentje van hem, heel goed dat ik dat plastic niet aanneem. Hij is trouwens een van de weinigen die papieren zakken gebruikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *