Donderdag 27 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We worden rond 4 uur vanochtend wakker van lawaai, het is hard gaan waaien en dan slaan allerlei lijnen tegen masten. Ook de wind zelf maakt tussen de masten en boten veel geluid. De boot ligt goed vast, Frans kijkt of de buurboten niet te erg tegen ons aan duwen. Dat valt mee, dus we gaan maar weer slapen. Ik heb altijd het gevoel, dat we binnen in de boot veel meer geluid horen bij harde wind. En als het donker is lijkt het allemaal ook erger. Als we naar de douche lopen is het een heel stuk rustiger en denken we alles gehad te hebben. Maar teruglopend hangt er een dikke zwarte wolk boven Riposto en om 10 uur begint het heel plotseling weer enorm hard te waaien. Nu zitten we buiten in de achtertent en blijkt dat zo buiten zittend het geluid nog veel erger is. Het waait trouwens ook harder dan vannacht. Frans stelt zijn fietstocht naar de werkplaats maar even uit en gaat pas als het even ietsje rustiger is. Maar in de loop van de ochtend krijgen we nog een paar stevige stormperiodes over ons heen. Op een gegeven moment meten we 42 knoop. Wij liggen aan de eerste steiger na de vaste kade en daarom nog redelijk binnenin de haven. Het zal wat meer naar buiten aan de vierde steiger nog wel erger zijn. Soms duurt zo’n stormperiode maar 20 minuten en dan stopt het heel plotseling om na korte tijd weer opnieuw te beginnen. In de middag verdwijnt de harde wind langzaam en nu aan het begin van de avond is het rustig.

Tussen alle storm door fiets ik een paar keer naar de werkplaats om de wasmachine te vullen. We reizen morgen naar Nederland. Ondanks alle berichten over het virus en alle maatregelen in Noord-Italië, gaan we toch maar onderweg, er is nog geen negatief reisadvies afgegeven. We oriënteerden ons de afgelopen dagen uitgebreid op internet. We schrijven de komende week geen blog en zijn 9 maart weer terug aan boord.

Woensdag 26 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans staat op het punt om naar de werkplaats te gaan en dan horen we een pomp lopen onderin de boot. Dat betekent meestal dat er ergens water staat. Als we een vloerdeel optillen staat er in één vak een flinke laag. Gelukkig is het zoet water en moet er dus binnen in de boot iets lekken. Het voert te ver om helemaal te beschrijven wat Frans allemaal getest heeft en waar hij gezocht heeft, maar uiteindelijk vindt hij een slang, die een beetje lekt en blijkt de stroomdraad van de pomp ook niet meer goed vast te zitten, waardoor hij niet eerder is aangeslagen. Ondertussen zijn we wel 2 uur verder en besluit hij maar aan boord te blijven om te lunchen. Ondertussen komt Peter nog even langs met een serie vragen over de watermaker en andere technische zaken, waar hij over nadenkt in verband met zijn nieuwe boot. En zo is voor je het weet de ochtend al weer voorbij.

De middag besteed ik aan het sorteren van foto’s en het maken van een presentatie over het boeienveld van George. Hij moet een paar presentaties geven en wil wat beelden laten zien terwijl hij zijn verhaal vertelt. Heel veel mensen hebben geen idee hoe het allemaal in zijn werk gaat. Omdat wij de hele periode aan een boei hebben gelegen, heb ik veel foto’s kunnen maken van alles wat er gebeurt: hoe het aanleggen gaat, hoe de boten in de baai liggen, hoe dichtbij de grot is enzovoort. Ook en foto van Frans met een volle RIB met mensen die naar de kant gebracht worden. Leuk om te zien en handig als George uitlegt wat er gebeurt. Gelukkig heb ik wat hulp in Nederland om logo’s in de foto te zetten, die dan volgens George een bepaalde kleur moeten hebben. En het moet eerst boven aan de foto en dan toch maar weer niet. De volgorde moet een beetje passen in zijn verhaal en daarom hussel ik alle foto’s door elkaar om ze goed te krijgen. Ik ben er lekker mee bezig!

Helaas al even geen foto’s meer bij ons blog. We hebben een update-probleem en kunnen geen foto’s plaatsen. Zeker als ik zo met de foto’s bezig ben, denk ik dat het leuk is om er nog een paar te plaatsen. Helaas lukt dat niet zolang het technische probleem met de site niet is opgelost. Er wordt aan gewerkt. Tot zolang alleen een tekstbericht.

Dinsdag 25 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We verschillen vandaag van mening over het weer en dan vooral de temperatuur. We beginnen de dag weer heerlijk buiten zittend en drinken koffie voordat Frans naar de werkplaats gaat. We ritsen, als we buiten zitten, direct de zijkant van de achtertent helemaal open, maar hebben natuurlijk wel de beschutting van de tent. Je hebt geen last van een zuchtje wind en de temperatuur loopt snel op in het beschutte stuk van de kuip van de boot. Ik loop zonder jas naar de groenteman op de kade en vind het heerlijk weer. Maar als Frans tussen de middag komt lunchen, vindt hij het koud. Nu is het in de werkplaats eigenlijk altijd een lage temperatuur en de kou blijft er echt hangen. Hij heeft al een mat voor de werkbank gelegd, zodat hij niet de hele dag op het koude beton staat. Maar heel veel helpt het natuurlijk niet. En op de fiets terug rijdend van de werkplaats naar de haven heb je ook een heel ander gevoel van de temperatuur. Maar het blijft toch echt een beetje voorjaar hier. Schuin achter ons aan de vaste kade liggen een paar grote zeilboten en vandaag kwam daar de zeilmaker de zeilen monteren. Dat is echt een teken dat de winter een beetje voorbij is en de eigenaar snel komt om weer lekker te zeilen. Je weet natuurlijk nooit hoe het zich verder ontwikkelt, want er kan best nog een storm en wat minder weer komen.

Ik ben verder niet weg geweest en heb de halve dag op internet gezocht naar de laatste informatie over de ontwikkelingen rond het virus. Zouden we er normaal gesproken niet zo mee bezig zijn en het gevoel hebben dat het gelukkig nog ver weg is, nu we moeten reizen vrijdag en een tussenlanding hebben in een gebied waar al “code geel” wordt gegeven, kijken we er toch anders tegen aan. En kunnen we het voor vrijdag nog redelijk overzien, we willen 10 dagen later ook weer terug naar de boot. Hoe het er dan voor staat valt nu helemaal niet te voorspellen.

Maandag 24 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een lekker weekend is het vandaag weer gewoon maandag. Het is al vroeg druk op de kade wat we merken aan de auto’s die er rijden. Vooral op zondag zijn er veel minder mensen onderweg en dat is te merken in de middaguren. Het is extra stil in de uren dat doordeweeks alles gesloten is in de lunchpauze, die meestal tot 16:00 uur duurt. Sommige winkels gaan pas om 17:00 uur of later weer open. Alleen de grote supermarkten in Giarre, waar ik op de fiets naar toe ga, hebben geen middagsluiting en zijn zeven dagen in de week open.

Ik weet niet of het aan carnaval lag of kwam door het mooie weer: maar gistermiddag was het druk met wandelaars op het pad langs de zee waar we liepen. En ook op het terrasje waar we zaten, bleef een vrij tafeltje niet lang onbezet.. Langs het pad is een laag muurtje waar deze middag veel mensen heerlijk in de zon zaten. Het is eigenlijk een van de weinige plekken waar wat ruimte is voor kinderen om te fietsen, die waren er dan ook in grote getale. Slechts enkele kinderen waren verkleed, er wordt behalve op de school niet veel aan gedaan, misschien is dat in Noord-Italië anders. In Venetië viert men wel altijd carnaval met grootse verkleedpartijen en geweldige feesten. Jammer dat het dit jaar allemaal is afgelast door de problemen rondom het virus.

Vanmiddag fiets ik naar Giarre, de wind is gaan liggen en het is een heerlijke temperatuur. Meestal ga ik in de ochtenduren, maar ik merk dat ik eigenlijk veel beter ‘s middags kan gaan. Zoals ik hierboven al beschrijf, zijn de middaguren heel erg rustig op de weg. Je hebt veel minder last van auto’s die vlak langs je rijden.

Frans is nog steeds met de boeien bezig in de werkplaats. Het lukte vorige week niet allemaal zoals hij het zich had uitgedacht. Ook vandaag ontsnapt er lucht uit een boei waar hij een soort ventiel op heeft gemonteerd. Was de kit toch nog niet helemaal droog als hij hem op spanning brengt. Maar goed, het kan ook niet allemaal direct lukken, soms zijn er vier testen voor nodig voor ze de goede methode hebben uitgevonden.

Zondag 23 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben een afspraak om koffie te drinken bij de vrienden, die ook aan onze steiger liggen en waar we mee op wintersport zijn geweest. Even bijpraten dus en de nieuwe plannen bespreken. Frans en Peter gaan vanuit Noord-Duitsland een nieuwe boot omvaren. Er is zo veel te bespreken, vooral op technisch gebied, dat de dames op een gegeven moment maar afhaken. Swetlana gaat sporten, douchen en boodschappen doen. Ook ik ga de kade op, want inmiddels is het al richting twaalf uur, op zondag gaan de winkels eerder dicht voor de lunch en blijven dan gesloten. Maar ik ben nog op tijd om een paar dingen te halen. Als ik al lang terug ben aan boord komt Frans terug van het mannenoverleg. Volgens mij komen er nog minstens drie “vergaderingen” en dan hebben ze nog niet alles besproken. Nu staat de boot nog op de werf en kan er nog gemakkelijk aan gewerkt worden. Zo komen ze bijvoorbeeld tot de conclusie dat er toch een paar zonnepanelen op de bimini moeten om ook buiten de havens elektriciteit te hebben zonder direct de generator te hoeven starten. Begin april gaan ze proefvaren en eind mei wordt de boot omgevaren naar de Middellandse Zee. Frans verheugt zich al op deze lange tocht, hopelijk hebben ze mooi weer en vooral goede wind.

In de middag gaan we een eind lopen. Het is fris, maar wel lekker zonnig. Eerst kijken we aan de andere kant van de haven, waar de vissersboten liggen. We lopen over de hoge muur helemaal tot de ingang van de haven.

Altijd leuk om de zeilboten van de andere kant te zien. We hebben mooi uitzicht op de Etna, hoewel het niet erg helder is. Teruggekomen bij het begin van de muur, hebben we er eigenlijk nog niet genoeg van en besluiten we te kijken of ons favoriete terrasje aan de kust open is. Als we vanaf de verte de parasols zien staan, weten we dat we daar lekker kunnen zitten en genieten van de laatste middag zon voor die achter de Etna verdwijnt. Ondanks de lage temperatuur (voor hier) is het aangenaam om daar te zitten. En zo sluiten we deze eerste voorjaarszondag af.

Zaterdag 22 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het waait een beetje vanochtend en er is lichte bewolking, daarom is het een stuk kouder dan de afgelopen dagen. Het valt een beetje tegen, we kunnen de eerste helft van de ochtend ook niet buiten zitten. Misschien komt het ook, omdat we vroeger op zijn dan anders. Frans gaat om half 9 al naar de werkplaats. Hij heeft een afspraak met iemand, die zal helpen om het nieuwe scharnier in de deur van de droger te zetten. Hij heeft toegezegd dat het met een “trucje” zo gebeurd is. Later vertelt hij, dat de man op een bepaald punt 3 schroevendraaiers tussen de rand zette, dat durfde Frans niet. Je weet nooit wat het effect is en hij wist natuurlijk niet dat daardoor de scharnier vrij zou komen om te monteren. Gelukkig loopt het allemaal goed af. De monteur is ook de instructeur van de zeilclub, die hun boot naast ons heeft liggen. Zij geven iedere zaterdag cursus van half 10 tot half 1, daarom moest Frans vroeg in de werkplaats zijn. De cursisten kennen ons langzamerhand ook en het blijft voor ons vermakelijk als ze na een lange instructie wegvaren. Niet iedereen is er zo handig in om de moorringlijnen los te gooien. Het levert nog wel eens geschreeuw op voor dat ze echt weg kunnen varen. Als ze na een paar uur terug komen zit ik inmiddels buiten in de achtertent. Het is wel zo dat één van de instructeurs de boot weer terug naar de steiger vaart, maar ook dat gaat niet altijd handig. Dit keer moest hij voor en achter zich nog instructies roepen en er stond niemand klaar met de landvasten. De boot lag al bijna tegen de steiger aan voor de lijnen werden gepakt. Soms denk ik wel eens dat het met z’n tweeën veel gemakkelijker is, dan met acht man waarvan er een paar niet weten wat ze moeten doen.

In de loop van de middag begint het steeds harder te waaien. We dachten gisteren dat we het allemaal gehad hadden, maar blijkt er vandaag toch nog een staartje van de storm over de haven heen te komen. Het is weer een hels lawaai en, buiten de vaste mensen in de haven, is er niemand meer te zien. Ik denk dat het in het dorp ook heel stil is, mensen gaan meestal niet onderweg met dit weer. Om vijf uur is het net zo plotseling afgelopen, als dat het begonnen is. Hopelijk krijgen we een rustige avond en nacht.

Vrijdag 21 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Hadden we gisteren zo’n “stormachtige” dag, vandaag is het plotseling weer bijna windstil. En natuurlijk lekker zonnig zodat we vanaf het ontbijt al heerlijk buiten zitten. Na de koffie vertrekt Frans naar de werkplaats om wat klussen te doen. Hij studeerde gisteravond lange tijd op internet om te achterhalen of hij de scharnier van de deur van de droger kan repareren. De helft is er van afgebroken toen hij op het zoldertje achter de droger een grote boei wilde pakken. Door een verkeerde beweging is de boei naar beneden gevallen langs de deur van de droger, die een beetje open stond. Daar kon het scharnier niet tegen. En nu studeert Frans op het verwisselen van het scharnier. Hij heeft na lang zoeken wel de goede instructie gevonden, maar daar staat in dat er 13 schroeven uit de deur moeten en hij kan er maar 9 vinden, en nog belangrijker: het scharnier is niet bereikbaar, hij krijgt het niet open. Ondertussen is hij met een technisch klusje op de boot bezig, wat ook niet zo goed lukt. Het zit hem dus niet zo mee. Zijn werk aan de boeien vordert wel: alle stangen zijn uit de boeien, alles is gesorteerd en gelabeld. Ze kunnen weg gebracht worden zodat de smid ze kan laten galvaniseren voor een betere bescherming. Hopelijk komt er zo geen roest en aanslag meer op als alles in het water ligt. Halverwege de dag komt er een bericht van George, die na een paar dagen weg met de camper, weer op de terugweg is en eind van de middag terug zal zijn. Frans moet de stangen en een heleboel andere spullen daarom opruimen om plaatst te maken voor de grote camper van George. Als hij terug aan boord is, blijkt het allemaal gelukt. Alles is opgeruimd en de camper staat weer binnen in de garage/werkplaats. Het scharnier van de droger is niet gelukt, maar er komt morgen een kennis van George, die samen met Frans het probleem zal oplossen. Ondertussen heb ik vandaag een paar internetklussen gedaan, want we hebben weer fantastisch internet. De laatste keer dat we bij TIM waren omdat mijn account het helemaal niet meer deed, adviseerde de medewerker om een ander contract af te sluiten. Voor 8 euro minder zouden we dezelfde GigaBit’s krijgen en nog onbeperkt kunnen bellen ook. Nou hoeft dat laatste niet zo voor ons, maar we hebben toch maar beiden een nieuw contract afgesloten, misschien gaan we ooit wel veel bellen met dit Italiaanse nummer. En voor 16 euro besparing op 2 abonnementen kunnen we precies één keer pizza eten in ons favoriete restaurantje! Een contract duurt hier maar één maand, dus als we weer iets anders tegen komen dat beter is, doen we dat.

Donderdag 20 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vanochtend heel vroeg, als we nog in bed liggen, begint het te waaien. Tegen de tijd dat we opstaan is het nog wat sterker geworden, Frans kijkt op het weerbericht en constateert dat dit helemaal niet voorspeld is. Het zou maar tien knopen waaien, maar dit is zeker 25 knopen, het waait uit het noorden, precies waar de ingang van de haven zit, we merken nu al dat er golven in rollen en als die zich straks wat meer hebben opgebouwd zal dat nog wel erger worden. Frans gaat naar de garage en ik besluit om toch maar op de fiets naar Giarre te gaan. Om het haventerrein af te komen moet ik fiks tegen de harde wind op trappen, de lange weg naar boven is tussen de huizen, daar valt het mee. Maar als ik de grote open weg in rijd, waar de supermarkten zijn, heb ik de wind natuurlijk pal tegen. Het is allemaal niet zo erg, maar op zulke momenten zou ik willen dat de auto’s niet zo dicht langs me passeren. Een ruk aan het stuur door de wind kun je je op zo’n moment niet veroorloven, maar het gaat allemaal goed. Behalve dan dat als je een stilstaande auto wil passeren en er komt iemand achter je aan, dat die toetert dat ik maar even moet wachten. Ik schreef het gisteren al over onze trip vanaf Agrigento, maar een beetje sociaal gedrag is de automobilisten vreemd. En met fietsers rekening houden zijn ze helemaal niet gewend. Maar het gaat allemaal goed en ook tijdens de terugreis loopt het allemaal goed af. Als terug kom op de kade blijkt het nog harder te waaien. Bij de grote zeilboten aan de vaste kade in de haven, is de schipper van één van de boten al aan het kijken of het allemaal wel goed gaat. Twee boten verder dan zijn boot ligt een zeilboot, die helemaal scheef draait in de wind. De achterkant komt bijna tegen de stenen kade aan. Je zou denken, dat de havenmeesters even door de haven varen of lopen om de verlaten boten te controleren, maar dat zijn ze hier niet gewend. Het is niet voor niets, dat veel vaste bewoners alles aan “hun” steiger controleren. Ook wij lopen op dit soort dagen (en soms nachten) alles na. George en kennissen van een paar andere boten zijn er allemaal niet. Bij het langslopen kijken we altijd of de stootwillen nog goed zijn en alle lijnen nog vastzitten. We hopen dat anderen dat bij ons ook doen als we een paar dagen weg zijn. De laatste keer met harde wind was er een lijn van onze Noorse buurman helemaal doorgesleten. Frans heeft alles in orde gemaakt, de eigenaar komt niet eerder dan in april weer naar Riposto.

Omdat ik van harde wind geen foto’s kan maken, toch nog maar een paar foto’s van de krijtrotsen en Agrigento:

Woensdag 19 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We moeten allebei een beetje bijkomen van de paar dagen naar Agrigento. Frans is waarschijnlijk nog moe van de terugrit, ik had natuurlijk een “spannende” route bedacht. We wilden niet over de snelweg jakkeren, ik stippelde een route uit over de binnenwegen, waar ook nog grote hoogteverschillen in zaten. Het was echt een prachtige tocht, maar werd zwaarder dan verwacht. We wisten het al: maar de Italiaanse automobilisten hebben een totaal andere manier van rijden dan wij in het nette Nederland gewend zijn. Er gebeurde van alles onderweg. Ze rijden veel te hard en halen in waar het verboden is en liefst vlak voor een bocht zodat ze niet kunnen zien of er iets aan komt. Er waren een paar stukken in het traject met nieuw wegdek, maar natuurlijk ook stukken met diepe kuilen in het afvalt, rare richels, overhangende bomen, haarspeldbochten…..en ondertussen moesten we natuurlijk ook van de omgeving en het uitzicht genieten. We reden een heel stuk “nieuwe” weg vanuit Agrigento, maar dat stopte ineens in een volgende grote plaats, waar we eerst twee keer een rotonde reden voor we het omleidingsbordje zagen. Het volgende omleidingsbordje zat verscholen achter een struik, zodat we op een oprit moesten staan om te kijken in welke richting we moesten. En natuurlijk kwam er een vrachtwagen, die de oprit naar het bouwterrein op moest, en wij stonden hopeloos in de weg. De omleiding gaf aan, dat we terug moesten en na 2 kilometer waren we de bordjes kwijt. Nog maar eens terug naar die rotonde en weer terug de snelweg op…..tja, uiteindelijk  vonden we gelukkig het punt waar we van de weg af moesten om een op een andere weg verder te kunnen. En niet alleen hier, maar ook op andere stukken: als je even aarzelt of kijkt waar je naar toe moet: direct is er getoeter om je heen, ze hebben vreselijk weinig geduld. En vaak als je in het buitenland rijdt kunnen de andere automobilisten aan je nummerbord wel zien dat je misschien de weg niet precies kent. Maar hier rijden we in een Italiaans bestelbusje en denkt iedereen dat je het allemaal wel weet en kent. Het hierboven beschrevene is maar een klein stukje van onze belevenissen met de auto, we kunnen er een paar bladzijden mee vullen. Nooit richting aangeven, op de verkeerde rijbaan gaan rijden omdat ze en stuk verder aan de andere kant van de weg moeten zijn, midden op de weg stil gaan staan omdat ze met een bekende willen praten……. Als je dan 5 uur achter het stuur hebt gezeten, ben je moe als je terug in Riposto bent. En vandaag zit het klussen van Frans ook al niet mee. De bestelde onderdelen die we vorige week in Acireale haalden, zijn de verkeerde maat. Het zijn ventielen voor de boeien en nu passen ze niet. En de reparatie van de deur van de droger, waarvan een scharnier kapot is, lukt ondanks bestudering van de instructiefilmpjes, ook al niet. Morgen moet hij alles maar opnieuw bekijken.

Bij het blog van gisteren plaatsten we een paar foto’s. Hierbij nog vier foto’s van de Vallei van de Tempels:

Zondag 16 februari tot en met dinsdag 18 februari 2020, o.a. Agrigento.

We vertrekken zondagochtend vroeg richting Agrigento, waar we voor een nacht een kamer hebben gereserveerd in een Agriturismo. We rijden het eerste stuk tot Catania over de snelweg en daarna over de provinciale weg naar Gela, dat aan de zuidkust van Sicilië ligt. Het is prachtig weer, zonnig en helder, precies het weer dat we willen hebben op zo’n tripje. Na Gela blijven we dicht langs de kust rijden, zodat we af en toe prachtig uitzicht over de zee en de omgeving hebben. Dit is een stuk waar we nog niet eerder hebben gereden en het is toch weer heel anders dan de oostkust bij Riposto. Totaal is het ongeveer 200 kilometer, we zij daarom vroeg in de middag bij Agrigento. Daar bezoeken we de Vallei van de Tempels. Het is in totaal een wandeling van ongeveer 6 kilometer als je langs alle oude tempels loopt. Van de ene tempel is iets meer bewaard gebleven dan van de andere, maar het ziet er geweldig uit zo in het glooiende landschap. Ondanks de zondagmiddag is het niet druk. Wel behoorlijk warm en het is toch heel apart om hier half februari te lopen in een T-shirt. Hier in het park zien we direct waar de streek zo bekend om is: amandelbomen. Ze staan in volle bloei en dat versterkt voor ons het voorjaarsgevoel. We rijden naar de Agriturismo, die we hebben geboekt voor een nacht. We lezen op de site al, dat het moeilijk te vinden is en gaan inderdaad via een buitenwijk van Agrigento en onder twee hele hoge bruggen van de snelweg door om er te komen. Als we van een lokale weg schuin omhoog draaien is er zelfs geen asfalt meer. We “hotsen en botsen” door diepe kuilen steil omhoog en komen na een paar minuten bij onze overnachtingsplek aan. Het ziet er keurig uit en als we de sleutel hebben opgehaald blijkt het ook binnen geweldig. We dineren daar ‘s avonds en blijken niet de enige gasten te zijn. Met nog vier Engelsen zitten we aan het diner, maar verder is het erg rustig. Het is echt nog geen toeristenseizoen.

De volgende dag besluiten we om nog een nacht bij te boeken, er zijn nog een paar dingen die we willen zien hier. We rijden eerst naar de kust en dan iets westelijker naar Scala dei Turchi, dat zijn enorme krijtrotsen die hoog boven de zee uit steken. We parkeren de auto, ook geen probleem in deze tijd, en lopen langs het strand naar de krijtrotsen die we al van verre zien. De rotsen zelf zijn afgezet met een hek, maar op een enorm bord staat precies waar je wel mag lopen en waar het gevaarlijk is. We kruipen onder het hek door, wat iedereen doet trouwens, en klimmen op de krijtrotsen. Het is echt fantastisch en natuurlijk hebben we een prachtig uitzicht.

Als we terug gaan, lopen we nog een stuk langs het strand, het is een breed zandstrand, heel anders dan aan onze kant van het eiland. Later rijden we een stuk met de auto wat oostelijker langs de kust om nog een strandwandeling te maken. Daarna nog de oude binnenstad van Agrigento te voet doorkruist wat, door de vele trappen en het aanzienlijke hoogteverschil, een aanslag op onze kuiten bleek. Aan het eind van de middag zijn we weer terug in onze Agriturismo, en weer is er een heerlijk diner.

Vandaag vertrekken we vroeg voor de terugrit naar de boot. We hebben een andere route uitgestippeld, niet meer langs de kust maar vanaf Agrigento het binnenland in om uiteindelijk aan de zuidkant van de Etna uit te komen. We rijden over prachtige nieuwe wegen en hele oude- vol met kuilen. En overal boomgaarden vol bloesem van de amandelbomen. We passeren diverse kleine dorpjes, die niet een “rondweg” hebben zodat we er steeds dwars doorheen moeten. Het is ook weer een avontuur met Italiaanse automobilisten, die zich nergens wat van aan trekken. Maar na een heerlijke rit met zonnig- en helder weer en prachtige uitzichten zijn we aan het eind van de middag weer terug in Riposto. We zijn drie dagen weg geweest maar hebben het gevoel dat het ruim een week is.