Donderdag 6 februari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vannacht is het nog steeds hard aan het waaien, maar heel vreemd om half drie is het bladstil. De boot beweegt ineens niet en het is doodstil in de haven, na twee dagen storm en allerlei geluiden, zowel op onze boot als om ons heen, is dat een vreemde gewaarwording. Kennelijk word ik wakker van de stilte. Als we vanochtend op de “gewone” tijd wakker worden is het weer hard aan het waaien zoals voorspeld is. En dat blijft de hele dag zo. Af en toe is er wat motregen, maar buien zoals gisteren zijn er vandaag niet. Het is wel erg koud. Als Frans tussen de middag terug komt van de werkplaats om te lunchen, doet hij zelfs de grote dieselkachel aan. Overdag en ‘s avonds hebben we het kleine ventilatorkacheltje aan als het koud is, maar Frans vindt het te koud aan boord. Als ik ‘s middags naar de werkplaats ga om iets op te halen, heeft hij een straalkacheltje gevonden. Igor gebruikte dat tijdens het klussen aan de boeien om het polyester wat sneller te uitharden. Frans heeft het ergens gevonden en het bij de werkbank gezet. Hij staat heel dicht bij de grote garagedeur van metaal, die van zichzelf al veel kou afgeeft en ook nog overal kiert. En op dagen zoals nu met veel wind en een lage temperatuur, is het in de werkplaats echt koud. Als ik de administratiespullen heb gevonden, fiets ik snel weer terug. Er is echt geen aardigheid aan om buiten te blijven. Normaal zoek ik dan nog wel een boodschap om lekker over de kade te kunnen lopen. Of ik loop een stuk langs de zee over het wandelpad. Maar vandaag is er geen aardigheid aan. En het gevoel wat we de afgelopen dagen hadden, over de start van het voorjaar, dat is helemaal weg. Het is gewoon weer winter, de plannen voor een paar dagen weg of een weekendje reizen moeten echt nog even wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *