Donderdag 19 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weer is net als andere dagen geweldig vandaag, het is zonnig en warm en we zitten echt de hele dag buiten. Halverwege de dag gaan we wandelen in de haven. Het is voor de broodnodige lichaamsbeweging. Frans fietst vandaag nog wel een keer naar de werkplaats en terug, maar ik zou alleen op de boot zitten. En als we horen, dat we juist nu extra goed op onze gezondheid moeten letten, dan hoort daar beweging bij! We beginnen aan onze gebruikelijke rondjes en gaan een paar keer een steiger op en weer terug. We kijken en beoordelen boten en hebben commentaar op de uitvoering of het model. We groeten af en toe werkmensen van de werf, die met een grote boog om ons heen lopen. En wij lopen met een hele grote boog om de werkmensen heen. Als we voor de tweede of derde keer mensen passeren, moeten ze lachen om ons. Op de kade buiten het haventerrein lopen ook vandaag maar een paar wandelaars. We zien iemand die zijn handen in de mouwen heeft getrokken, zijn capuchon op met een grote zonnebril en een mondkapje voor. We hopen dat hij geen virus heeft. We hopen ook dat hij zich voldoende beschermd voelt op deze manier tegen het virus. Verder zien we ontzettend weinig mensen. Op de werf zijn ze volop aan het werk, maar hoe het verder is in Riposto, daar hebben we geen idee van. Laat staan hoe het in grotere plaatsen als Catania en Palermo is, we hebben geen idee. Onze wereld is heel klein op dit moment, als we ons moeten houden aan alle regels. Er schalt de hele dag muziek door de haven, in de middag wordt het steeds harder. We lezen berichten, dat iedereen opgeroepen wordt om de Italiaanse vlag uit te hangen. Alles wordt gedaan om het saamhorigheidsgevoel te vergroten. Als we de berichten uit Nederland lezen is dat niet anders. En we moeten voor elkaar zorgen. En wij hier in Italië hopen dat de mensen dat ook hier doen, er zijn normaal al veel eenzame mensen hier en het is in deze moeilijke tijd overal een extra groot probleem.