Woensdag 29 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Om half 10 zou ik gaan koffiedrinken met mijn vriendin Donatella, maar het is zwaar bewolkt en koud. We besluiten toch maar te gaan. Als we met onze koffie naar de kade lopen naar “ons” bankje blijkt het toch wel mee te vallen en zitten we een uur daar, zij aan de ene kant van de bank en ik aan het andere uiteinde. De politie rijdt een paar keer langs, ik hoor wat verhalen over situaties waarbij de politie onterecht hele hoge boetes uitdeelt. Daar hebben wij geen zin in, dus we houden ons netjes aan de voorgeschreven afstand. We gaan teruglopend naar de steiger kijken bij een grote motorboot, die Donatella altijd poetst. Ze kijkt of het controlelampje van alle apparatuur en de accu’s nog brand, alles is in orde. Als we terug lopen valt me op dat aan het begin van die steiger een boot weg is. Gisteren tijdens het wandelen met Frans zagen we een zeilboot, die daar net was aangekomen. Kennelijk was er water binnen (geweest?), want alle vloerdelen lagen buiten te drogen . Ook zagen we kussens en matrassen, er hing een Franse vlag. Er was alleen een meneer aan boord, we hebben nog gezwaaid. Het verbaasde ons een beetje, want eigenlijk mag je helemaal de haven niet in. En vandaag is de boot verdwenen. Van waar komt zo iemand nu? en waar gaat die nu naar toe als je nergens mag aanleggen? Of gokt zo iemand erop dat de havenmeester je toch wel binnen laat, als je aan komt varen? En dat terwijl de kustwacht zo aan het controleren is.

Als Frans terug komt vanaf de werkplaats gaan we eerst lunchen en dan onze (bijna verplichte) rondjes lopen in de haven. We moeten toch die 100 kilometer deze maand vol maken. Met de 5 kilometer van vandaag gaat dat morgen lukken. Ondanks dat we regelmatig lopen hebben we toch een stuk minder beweging en moeten we onszelf een doel stellen. Het is juist nu zo heerlijk om buiten te lopen. Tijdens de lunch was er plotseling een beetje zon, helaas neemt de bewolking weer toe als we lopen. Toch is het heerlijk nu, straks wordt het door de zon erg warm en kunnen we zeker niet op het open terrein van de haven lopen.

Dinsdag 28 april 2020. Porte dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het lijkt vanochtend vroeg een prachtige dag te worden, het is zonnig en warm met heel weinig bewolking. We kunnen heel mooi het bovenste stuk van de Etna zien, er komt een hele dikke rookpluim uit, die sneeuwwit van kleur is. Zo jammer dat we niet wat dichterbij kunnen kijken. Het is nu zulk heerlijk weer om te wandelen en we zouden zo graag van het haventerrein af gaan. Maar als we alle berichten over de politiek en de corona-regels begrijpen, gaat het vooralsnog niet gebeuren. Een heel moedige dame in het Parlement heeft in een speech precies verteld waar de knelpunten voor de bevolking en het land zitten. Aan het eind heeft ze de papieren met tekst verscheurd. Ze is onmiddellijk uit de partij gezet en daarna ontslagen uit het Parlement. Er zijn een paar regio’s, die wat meer zelfstandige beslissingen mogen nemen dan andere gebieden. Zij passen de regels al wat aan en worden minder ‘streng’. Ook voor Sicilië zou dat kunnen gelden, maar tot nu toe beslist hier de overheid nog niet om de touwtjes te laten vieren. Veel mensen zijn nu bang dat mensen hier na 4 mei maar gewoon weer gaan starten met hun bedrijf. We zijn heel benieuwd en wachten maar rustig af.

Na de lunch lopen wij weer gewoon, op het haventerrein, onze gebruikelijke rondjes. Maar zeker nu we zo wandelen in shirtje en korte broek hebben we zin om ergens naar toe te gaan. We hebben het steeds over de plaatsen hier vlak bij waar we prachtige wandelingen hebben gemaakt. Toch is dit ook al heerlijk als we denken aan begin maart toen we soms dagen achtereen binnen hebben gezeten. We lopen iets meer dan 6 kilometer, Frans kan het zien op zijn hardloophorloge. Hij heeft zich tot doel gesteld om deze maand meer dan 100 kilometer te wandelen en dat gaan we de komende 2 dagen halen. Er zijn flink wat dagen uitgevallen, omdat het slechter weer was. Met een paraplu lopen, daar hebben we niet veel zin in. Maar dit gaan we halen…..denken we….als we het weerbericht voor de komende dagen zien. We lopen begin van de middag in de zon en is het heel warm. Om 17 uur wordt het plotseling donker en waait het een beetje. En dan, zoals we verwachtten , onweert het stevig en valt er een dikke bui. We zitten nog steeds buiten, maar lekker beschermd in onze achtertent. Die gaan we nog maar niet afbreken, daar hebben we nog te veel plezier van.

Maandag 27 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben gisteravond naar de toespraak van Premier Conte zitten kijken en luisteren over de corona-regels en de fasering waarin Italië die strenge regels, die horen bij de lockdown-situatie, gaat veranderen. De toespraak duurde een uur en uiteindelijk hebben we er niet veel van begrepen. Maar gelukkig kwamen de Nederlandse nieuwssites direct met een vertaling. Gelukkig niet een letterlijke vertaling, maar een uitleg over de regels. Iedereen is hier gericht op de datum van 4 mei, dan zou er heel veel veranderen. Helaas voor ons, het allerbelangrijkste is dat je in de regio waar je woont je familie mag bezoeken. Wij mogen dus niet eens naar een andere plaats, ik mag wel in de supermarkt in Giarre mijn boodschappen doen. Maar het mogen nog steeds alleen “noodzakelijke” boodschappen zijn. En de politie bepaalt bij controle wat dan “noodzakelijk” is. Doordat we met heel weinig mensen contact hebben en heel veel op de boot blijven, horen we niet veel over alle problemen. Maar er zijn wel al mensen, die een boete hebben gekregen omdat ze volgens de politie boodschappen mee hadden, die zij niet als noodzakelijk zagen. Zo zijn er mensen, die een bon kregen voor de aankoop van en flesje wijn. Nou, voor Italianen is dat bij hun pastamaaltijd echt noodzakelijk. De volgende datum is dan 18 mei en de uiteindelijke datum, dat wij heel misschien de haven mogen verlaten, is pas 1juni. Voor de tussenliggende data is maar weinig over de veranderingen bekend. Er zijn natuurlijk veel dingen, die niet voor ons van toepassing zijn. Gefaseerd mogen mensen weer gaan werken en starten fabrieken weer op. Ook duurt het nog even voor de horeca weer start en krijgen we eerst de aanpassing, dat er maaltijden afgehaald mogen worden. Dat betekent, dat de restaurants niet open gaan. Zodra het mag en kan gaan wij een pizza halen op de kade, dat weet ik zeker. En niet alleen omdat wij pizza willen eten, maar vooral om de plaatselijke horeca een beetje te ondersteunen.

Zondag 26 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is lekker zonnig als we opstaan in de loop van de ochtend komt er af en toe wat bewolking en dan is het ook koeler. Maar al met al zitten we de hele ochtend in korte broek lekker buiten. Het is zondag en alles is gesloten vandaag net als gisteren. Het is weer heel stil om ons heen. De winkels zijn gesloten en er rijden geen auto’s. Na de lunch gaan we direct beginnen met onze wandelrondjes. Het is wat frisser geworden, maar door het lopen worden we behoorlijk warm . Aan de grote vaste kade is net de kustwacht met een boot aangekomen. We zagen hen al eerder, ze gebruiken kennelijk de haven als lunchplek. Vorige keer zaten ze allemaal buiten, nu lunchen ze binnen. Het lijkt ons een beetje krap allemaal, want het zijn geen grote boten en ze zitten er zeker met vijf man in. Als we de tweede keer langskomen loopt er een te bellen, voor de rest blijven ze op elkaar gepropt binnen zitten. Als we de derde keer dat stuk van de grote hoofdsteiger oplopen zien we ze wegvaren. Bij het havenkantoor komt de dienstdoende havenmeester naar buiten. Hun kantoor zit aan de achterkant, maar ze kunnen ons daar zien op de camera’s. Hij wil duidelijk een praatje maken. Hij spreekt een klein beetje Engels wat heel uitzonderlijk is voor de havenmeesters. Hij vertelt dat we nog tot 4 mei opgesloten zitten in de haven. Dat weten wij al, maar toch wel aardig dat hij ons er even op attendeert. Hij zegt, dat we tot die datum maar in de haven moeten wandelen, wat we zullen doen. Hopelijk zit het weer mee komende dagen, er is bewolking en af en toe regen voorspeld. Wij maken 6 kilometer vol en gaan terug naar de boot. Als we op de steiger lopen vallen de eerste druppels. We zijn net op tijd, want niet lang daarna regent het behoorlijk, we kunnen wel nog buiten zitten in de achtertent. We ruimen om 17 uur alle buitenspullen op en verhuizen naar binnen. Het is te koud om nog langer buiten te zitten.

Zaterdag 25 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vandaag zaterdag, maar voor ons is het zondag. Vandaag is het bevrijdingsdag in Italië, daarom is alles gesloten. Niemand mag op straat, er rijden ook geen auto’s over de kade. Het is dan ook super stil om ons heen. Het enige dat we horen zijn de kleine vogeltjes, die altijd door de haven vliegen. Nog veel meer vogeltjes zitten altijd in de brede groenstrook vak bij de winkel. Daar is het een gekwetter van jewelste, maar als je onder de bomen staat en omhoog kijkt zie je geen vogeltjes. Toen ik daar donderdag liep om naar de supermarkt te gaan, lagen er op een paar plekken resten van hele kleine eitjes. Die zijn waarschijnlijk uit het nest gevallen.

Om de boot heen zwemmen steeds meer vissen, het water wordt net als overal in de wereld steeds helderder door de gedwongen rust. En de vissen worden duidelijk groter. Er zijn wel heel af en toe grotere vissersboten, die er uit gaan. Twee van de drie viswinkels op de kade zijn open, ik heb de indruk dat er niet veel verkocht wordt. En alle restaurants zijn dicht, dus die nemen ook niets af. Afhalen of rondbrengen, daar hebben de eetgelegenheden hier nog nooit van gehoord. Je zou toch zeggen dat ze in de lunchpauze best wat kunnen verkopen. De Italianen zijn gewend om voor de lunch warm te eten, meestal pasta. ‘s Avonds eten ze dan nog een salade. En dat de horeca ‘s avonds niets kan rondbrengen ligt aan het feit dat we na 20 uur niet meer op straat mogen.

Voor de paar kleine vissersbootjes die af en toe uitvaren, zijn er wel nog “klanten”. Bij de werf hangen altijd een paar katten rond. Achter de werf, van ons uit gezien, is 100 meter verder nog een steiger, waar aan de ene kant hele grote motor- en zeilboten liggen. Aan de andere kant liggen een hele serie kleine vissersbootjes. Van onze boot af kunnen we het begin van die steiger zien en als de vissers daar lopen met emmers en koelboxen, kunnen we hier de katten horen janken, die bedelen om een visje. Vandaag een blog over de dieren om ons heen, het is het enige vermaak in deze tijd. Behalve onze rondjes van totaal 5 kilometer door de haven, wat sinds vorige week legaal is. We mogen 200 meter rondom de boot sporten en vinden wandelen ook een sport. En die 200 meter nemen we iets ruimer, we gaan niet van het haventerrein af.

Vrijdag 24 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op vanochtend, ik wil vóór acht uur bij de supermarkt in Giarre zijn. En dat lukt ook, de supermarkt is al open en ik sluit achteraan de korte rij. Kennelijk zijn de eerste mensen net binnen, het duurt heel lang voor er iemand door de kassa komt en de rij een klein beetje opschuift. De politie komt het parkeerterrein op en rijd langzaam een rondje langs de rij wachtenden. In plaats van weer verder te rijden komen ze nog een keer langs en spreken de meneer achter mij aan op het niet-dragen van een mondkapje. Hij moet terug naar zijn auto om er een te halen. De controle is nog steeds streng. Ik hoorde gisteren, toen ik in de rij stond bij de kleine supermarkt op de kade, dat ze daar de wachtenden soms controleren of ze een nummer hebben en echt wachten om boodschappen te doen. Ter hoogte van de supermarkt is een brede groenstrook parallel aan de hele kade. Daar zitten altijd een hele serie oudere mannen, ze kaarten en praten de hele dag met elkaar. Nu mogen ze niet kaarten omdat ze anderhalve meter afstand van elkaar moeten houden. Dan nemen ze een nummer bij de supermarkt alsof ze gaan boodschappen doen en staan intussen op anderhalve meter van elkaar te kletsen. Als er een bekende komt geven ze hun nummer af, zodat die eerder aan de beurt is en zelf pakken ze weer een nieuw bonnetje. Er ontstaan allemaal nieuwe gewoontes en veel mensen zijn heel slim om de regels te omzeilen.

Op de terugweg met de auto valt het me op dat het straatbeeld zo anders is dan voor deze hele crisis. Er zijn veel minder mensen op straat, maar ook ontbreken alle stalletjes en auto’s waar je groenten en fruit kunt kopen. Alleen al hier op de kade staan normaal zeker tien tot vijftien mensen, sommigen alleen met een paar kisten op het trottoir. Onderweg kom ik vaak ook nog tien tegen. Nu mag dat allemaal niet en is de straat leeg. Ik ga altijd naar een groenteman op de kade en koop meestal niet bij de vrachtwagentjes. Bij de groenteman is alles nu dubbel zo duur. We vragen ons af of dat door het ontbreken van de concurrentie is of dat de aanvoer slechter is. We weten het niet.

Donderdag 23 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De voorspelling van gisteren is, dat het de komende dagen slecht weer wordt en er veel regen zal vallen. Daarom valt het op dat het vanochtend lekker zonnig is en warm. We zijn niet echt vroeg op en later blijkt dat we meneer Batturi met de nieuwe kussens voor onze bank hebben gemist. Hij was al vroeg bij George, die altijd met hem meekomt om te vertalen. George heeft vergeten om ons te waarschuwen dat mr. Batturi langs komt. Maar George was zelf ook nog niet wakker toen hij gebeld werd dat Batturi bij het hek van de steiger stond. We krijgen een bericht, dat hij om half een terug komt. Prima, want dan heeft Frans mooi de tijd om het oude klittenband en de lijmresten weg te halen. Dat blijkt nog een hele klus, maar hij is op tijd klaar. Mr. Batturi heeft de laatste twee kussens mee, het ziet er mooi uit. Hij neemt de rest van de gordijntjes mee en komt volgende week terug voor het vastzetten van de kussens.

We lunchen daarna en plotseling vallen er een paar dikke druppels. We zitten buiten, maar moeten al snel de achtertent dicht maken. En na nog 20 minuten harde regen begint er op een paar plaatsen zelfs water de tent in te lopen. Als het heel even wat minder regent denkt Frans dat hij wel droog naar de werkplaats kan fietsen. Hij komt daar redelijk droog aan. Het blijft daarna de hele middag enorm hard regenen. Er zit werkelijk geen periode tussen, dat het wat minder wordt, Frans komt dan ook drijfnat weer terug na de fietstocht vanaf de werkplaats. Dit maken we toch echt zelden mee. Anders zouden we zeggen, dat het jammer is dat we niet naar buiten kunnen, maar nu mogen we niet naar buiten, dus maakt het allemaal niets uit. We doen het kacheltje aan en vermaken ons binnen.

Woensdag 22 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan om 4 uur op, het is nog pikkedonker. Volgens de berichten zou er een “sterrenregen” zijn. Toen we gisteravond naar bed gingen, was het nog niet heel erg helder, maar de vooruitzichten waren goed. En nu staan we in de pyjama in de kou en ondanks de redelijk heldere lucht zien we geen vallende sterren. Na een kwartier geven we het op en gaan weer lekker slapen. We hebben vanochtend het gevoel dat we het tenminste geprobeerd hebben, jammer dat we hier niets zagen.

Het zou vandaag regenachtig worden, zoals voor de hele week voorspeld is. Maar het is zonnig en warm, alleen gaat het aan het eind van de middag regenen staat er nu op het weerbericht. Dat zien we dan wel weer, eerst maar even genieten van het buiten zitten na een hele binnen-zit-dag. Als Frans naar de werkplaats is wil ik eerst een paar boodschappen doen. Aan het eind van de week ga ik wel weer een keer naar een grote supermarkt, nu maar een paar dingen halen op de kade. Aan het eind van de steiger staat Donatella op me te wachten. Ze vraagt of ik mee ga koffie drinken! Koffie drinken……waar dan, alles is dicht. Ze heeft ontdekt dat bij één van de bakkers een koffieautomaat staat. We halen koffie en een croissantje en lopen er mee naar de banken op de kade. Uitzicht op zee en de haven, koffie en wat lekkers er bij en ook nog zon……het is nog net of er geen virus en strenge regels zijn. Donatella vertelt, dat we tot 200 meter rondom de boot mogen sporten, dus het is nu vrij om hard te lopen op het haventerrein. We zijn ook rennende mensen tegen gekomen op de heenweg, dat mag dus weer. Verder denkt zij dat er langzaam weer winkels open gaan, als we achterom kijken zien we ook dat de Chinese winkel weer open is. Zaterdag is hier een feestdag, daarom is alles gesloten die dag net als de zondag. Maar maandag zullen meer winkels de deur weer openen. De Sicilianen zijn ontevreden over de weigering om voor het eiland de regels wat aan te passen. Ze vinden het overdreven, dat hier dezelfde regels moeten gelden als in Noord-Italië, waar eind februari al code rood was.

Na de koffie wachten we samen bij de supermarkt, ook daar gaat het al veel sneller. Dat komt omdat er veel mensen zijn, die een nummer halen bij de deur en dan eerst nog ergens anders heen lopen. Als er nog maar 10 nummers voor je zijn, moet je opletten, want voor je het weet wordt je nummer afgeroepen, omdat de mensen met de tussenliggende nummers niet meer aanwezig zijn. Het is daarom geen anderhalf uur wachten meer.

We lunchen lekker buiten en inderdaad begint het om 17 uur te regenen. Het is aan het onweren in de verte, het wordt donker en dan valt er een bui. Maar na een uur is alles weer over en klaart het op. De zon begint zelfs nog te schijnen en dan is het ondanks het tijdstip ook direct weer warm.

Dinsdag 21 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een grauwe grijze dag. We hadden niet naar het weerbericht gekeken en nu valt het een beetje tegen. Het is kouder dan de voorgaande dagen en het regent af en toe een beetje. We kunnen niet buiten zitten vandaag, zelfs niet in de afgesloten achtertent, de temperatuur is te laag. Dus we blijven binnen dat valt na een paar mooie dagen toch zwaarder als je niet van de boot mag. Buiten zittend is er vaak wel wat te zien. Als we binnen zitten kunnen we alleen naar buiten kijken door de raampjes als we op onze tenen gaan staan. Het is helaas niet anders in deze periode. We krijgen vandaag ook geen nieuws over en aangepaste regelgeving rondom de lockdown. Het zal wel weer heel lang duren en uiteindelijk niet doorgaan, de Italianen hebben altijd veel tijd nodig om een politieke beslissing te nemen.

Frans gaat vanochtend een paar uur naar de werkplaats en maakt vast wat spullen klaar om boeien in elkaar te zetten. Na de lunch gaat hij terug en is aan het eind van de middag zo ver dat ze morgen de eerste boeien kunnen maken. Hopelijk is het niet allemaal voor niets en kunnen ze over een aantal weken de boeien plaatsen. En dan komt natuurlijk het allerbelangrijkste: zullen er wel boten komen? Nu mag nog niemand de haven verlaten in de hele Middellandse Zee. Maar wat gaan mensen doen als ze er uiteindelijk wel uit mogen? Vorige zomer waren er heel veel boten uit Malta. Omdat dat zo dicht bij ligt, hopen we dat die dit jaar ook weer komen. Maar je weet niet wat er gaat gebeuren als de regels versoepeld worden.

We hebben vandaag helemaal niets te melden over de Etna. Door het minder goede weer is het dusdanig bewolkt dat we helemaal niets zien. Er komen ook geen berichten op internet, ik denk dat ze aan de andere kanten van de Etna ook geen uitzicht hebt. Dat is jammer, we zijn altijd zeer geïnteresseerd hoe het zich ontwikkelt als er een uitbarsting is. Zoals we het voorgaande dagen hebben gezien, stroomt er nog geen lava. Het weerbericht ziet er niet geweldig uit voor deze week, we vrezen dat we daardoor geen helder uitzicht hebben op de top de komende dagen.

Maandag 20 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het regent vanmorgen heel vroeg een beetje, als we opstaan is het droog. Het ziet er niet heel zonnig uit maar de temperatuur is wel al lekker. En zo blijft het eigenlijk de hele dag. Af en toe is er een bui, soms maar een paar druppels, dan weer giet het behoorlijk. Als het regent is het direct ook koud in de achtertent, maar ik weiger vandaag om binnen te zitten. Als je alle spullen als kussens, boeken, computer, telefoon enz. buiten hebt, verhuis je niet naar binnen als het regent. Dan maar af en toe een trui aan. Ik ga alleen even voor fruit de kade op en dan snel weer terug. Er zijn bijna geen mensen onderweg en ik zie maar heel weinig auto’s. We hebben nog niets gehoord over versoepeling van de regels rondom de lockdown. Misschien ligt het aan het feit, dat men de beslissing niet durft te nemen om de mensen wat meer vrijheid te geven. Je weet nooit of de Italianen dan ook direct alle regels over boord gooien. En als het aantal besmette mensen weer toe neemt, wie is daar dan verantwoordelijk voor? We wachten maar af, het is voor ons nog niet zo erg als voor heel veel andere mensen. Zeker als je op dit moment geen werk en inkomen hebt en met schoolgaande kinderen thuis zit. Langzamerhand krijgen we wel steeds meer zin om ergens heen te gaan. We zijn ons er bewust van dat dat vooral komt omdat het nu niet kan en mag. Vóór deze periode gingen we ook niet elke dag ergens heen, we hadden echter wel de mogelijkheid om iets te doen. Al was het maar een wandeling of op zondag met de auto ergens heen en wat rond kijken in een prachtig dorp. We gaan er van uit, dat het straks weer kan, we verlangen er erg naar. Maar dat zal voor iedereen gelden, we kijken allemaal reikhalzend uit naar het einde van deze periode.