Vrijdag 1 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vandaag een zondag in Italië. De dag van de arbeid is altijd een vakantiedag, we denken dat ontzettend veel Italianen heel graag gewerkt zouden hebben vandaag. Maar het is niet anders, pas vanaf maandag 4 mei zullen de regels ietsje soepeler worden. Vandaag is daarom alles gesloten, het is echt doodstil. Vanochtend zijn er nog wel wat auto’s te horen, en we zien ook een paar mensen in de haven lopen, maar nog steeds zijn er heel weinig mensen onderweg. We zijn nu acht weken in de lock-down-situatie en we begrijpen heel goed dat de Italianen langzamerhand opstandig worden. Wij zitten fijn op de boot en als het zulk prachtig zonnig weer is als vandaag zijn we de hele dag buiten. Maar in de smalle straatjes, waar we fietsen als we naar de werkplaats gaan, zijn verschillende super kleine appartementjes, die zelfs geen balkon of terrasje hebben. We zagen daar altijd iemand op de drempel zitten, die ons groette als we voorbij kwamen. Als je naar binnen keek, zag je alleen een bed. Die man kan er net omheen lopen, verder is het niets. Hij ziet er ook niet uit alsof hij iedere dag een lekkere warme maaltijd eet. Nu er weer wat meer mensen op straat zijn als de winkels open zijn, kom ik hem vaker tegen, slenterend langs de kade. En dit soort situaties zijn beslist geen uitzondering….heel triest allemaal.

We beginnen vroeg aan onze wandelrondjes. Onze doelstelling is om deze maand weer minstens honderd kilometer te wandelen. Het wordt wel iedere dag warmer om in een stevig tempo zo te lopen. Vandaag is er een klein beetje wind dat zorgt voor wat afkoeling, vooral op de open stukken. Als we op de grote vaste steiger richting het havenkantoor lopen is het beslist een paar graden koeler, dan langs de werf en de hoge kademuur.

Het is voor ons een bijzondere dag vandaag, we zouden vandaag vertrekken naar Griekenland. Ons contract in de haven liep gisteren af. Omdat de situatie zo onzeker is en we nu de haven niet uit mogen, moesten we een nieuwe afspraak met de haven maken. We hebben gekozen voor het afsluiten van een jaarcontract, zodat we in ieder geval deze zomer en komende winter een plaats voor de boot hebben in Riposto. Het plan is nu om zodra we mogen varen naar de werf in Crotone te gaan. De boot gaat dan op de kant zodat de onderkant geschilderd kan worden en Frans de bovenkant van de romp kan poetsen. We gaan daarna terug naar Sicilië en afhankelijk van het weer en de andere plannen, zeilen we hier nog rond. Een keer het eiland rond en naar de Vulkaaneilanden aan de noordkant staan nog op het wensenlijstje. Maar Frans heeft ook nog het plan om de nieuwe boot van een vriend van Noord-Duitsland naar hier te varen. En misschien combineren we dat wel met een tocht door Europa met de auto. We hebben niet veel vertrouwen in een vliegreis op korte termijn. We zijn nu gezond en willen dat heel graag zo houden.

Donderdag 30 april 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Zoals de voorspelling was, is het vandaag weer lekker zonnig weer. En ondanks de bewolking ben ik gisteren wel gaan koffiedrinken met Donatella. Vandaag doen we het nog even over, want nu is het heerlijk om op het bankje op de kade te zitten met koffie. Als je daar zit zie je precies hoeveel mensen de kade op en neer lopen. Daar kan de politie niets van zeggen, je steekt namelijk zo de straat over en loopt over de brede groenstrook en je bent bij de lange wachtrij van de kleine supermarkt. Ik verdenk sommige wandelaars er van, dat ze gewoon een nummer van de supermarkt in de zak hebben om aan te tonen dat ze boodschappen gaan doen. We zien steeds meer mensen op straat wat ook komt door het mooie weer. Maar de Italianen hebben er zo genoeg van dat ze zich aan strenge regels moeten houden. We zien het op de televisie bij het nieuws ook. Gisteravond hebben in heel Italië winkels om 21 uur hun licht in de zaak aan gedaan. De ondernemers zijn daarna in grote groepen naar de Gemeente gegaan om de sleutel van hun pand aan te bieden. Zo van: als wij niets mogen en geen klanten mogen ontvangen, dan doen jullie het zelf maar. Er waren hele winkelstraten verlicht, we zijn heel benieuwd of er iets gaat veranderen.

Frans neemt vandaag een “rustige dag” of misschien heet het een “vakantiedag”. Hij heeft geen zin om naar de werkplaats te gaan, er liggen aan boord ook nog een paar klussen. Hoewel daar na uitgebreid koffiedrinken en veel lezen niet veel van terecht komt. We besluiten om tussen de middag eerst onze gebruikelijke wandeling in de haven te maken. Het doel is tenslotte om de 100 kilometer vol te maken. Dat lukt natuurlijk, het is wel behoorlijk warm om te lopen Maar aan de andere kant is het toch ook wel weer heerlijk om even van de boot af te zijn en zo lekker buiten te lopen. Wij hebben niets te mopperen!