Zondag 3 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is al direct warm deze ochtend als we opstaan. We zitten heerlijk buiten en hebben echt het gevoel dat het zomer is. Dat dachten we natuurlijk gistermiddag en avond helemaal niet, toen hadden we enorm harde wind met af en toe harde windstoten. Het was vooral erg merkbaar toen we buiten zaten, dan hoor je het lawaai van de storm erg. Later toen we binnen zaten en het nog steeds zo te keer ging, hadden we er minder last van. En een rollende boot, daar zijn we langzamerhand wel aan gewend. Maar nu is het weer het mooiste weer van de wereld. We besluiten om onze wandelrondjes vanochtend te lopen en vertrekken direct na de koffie. Er zijn wat meer mensen dan de afgelopen weken aan het wandelen in de haven. Het zijn allemaal bewoners uit het dorp, want doordat de havens gesloten zijn, komen er ook geen nieuwe boten bij. Anders zijn er rond deze tijd behoorlijk wat passanten, die soms een paar dagen in de haven blijven en weer verder gaan. Ook alle zeilers uit het buitenland, die hier de boot hebben liggen, kunnen nu niet komen. De havenmeesters hebben ook niets te doen. Als we langs het kantoortje lopen, zit de dienstdoende havenmeester lekker te slapen, die hoort de telefoon toch wel, als er iets is. Maar zeker op zondag als de werf gesloten is, hebben ze niets te doen. Door de week gaan er nog wel wat boten uit en in het water voor onderhoud.

Afgelopen week is de Etna weer een beetje ‘onrustig’. Ik weet niet of je dit een echte uitbraak noemt, maar we zien steeds dikke rookpluimen uit de verschillende kraters komen. Soms is de kleur spierwit, maar we hebben ook al zwarte wolken gezien. Daar zijn we nooit zo blij mee, want dan valt er hier beneden zwart stof wat overal doorheen gaat. We zien het zelfs na een paar uur binnen als je met je hand over bv de tafel gaat. De hele week is er ook veel gerommel te horen, het lijkt op onweer in de verte. Eerst was het alleen in de avonduren, maar de afgelopen dagen hoorden we het de hele dag door. We hebben op de webcam gekeken, maar die staat aan de zuidkant van de vulkaan. Aan de oostkant, waar wij het zicht op hebben, is het beter te zien dan op internet. Er is nog geen lava te zien, maar we denken dat het ook niet zo heftig is als vorig jaar.

Zaterdag 2 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto po Sicilië.

Er is een beetje hoge bewolking, maar zo dun dat de zon vanochtend wel schijnt. Het is daardoor niet zo warm en we zitten dan ook direct buiten. Gisteren, 1 mei, was het hier zondag en gisteravond zei ik dat we na “een weekend” nu weer een weekend hebben. En zo voelt het ook! Het is op de kade deze ochtend heel erg druk, het oude gevoel komt heel langzaam weer terug. Toch mogen we officieel nog niet veel meer dan de afgelopen 8 weken, maar de controle verslapt. Wel draagt echt iedereen mondkapjes en mogen we zonder handschoenen de winkels niet in. Ik vind het prima, hopelijk houden we het vreselijke virus zo een beetje in bedwang. Gelukkig zijn er op Sicilië niet zoveel besmettingen als in andere delen van Italië. En dat is ook de reden dat de inwoners langzamerhand in opstand komen. Er zijn al regio’s waar de situatie slechter is dan hier en ze toch de regels versoepelen. En waarom dan niet op Sicilië, waar men volledig geïsoleerd leeft. We wachten af, we kunnen niet anders. We maken deze ochtend een afspraak met de werf in Crotone en hopen, dat we daar heel snel naar toe kunnen. Frans heeft zin om lekker aan de boot te klussen en te poetsen als we uit het water zijn. En ik verheug me enorm op lopen langs het strand en een gezellig terrasje. De vorige keren dat we daar waren hebben we ook erg genoten. Na het werk in de avonduren daar over de boulevard lopen en je een beetje toerist voelen, dat is geweldig. Het was helemaal niet “normaal” en “vanzelfsprekend”. Maar nu na zo veel weken, dat we niets mogen, verlangen we erg naar een beetje vrijheid. Ik hoop, dat we het gevoel en de waardering heel lang vast kunnen houden. Ook al zeiden we voor deze periode ook vaak, dat we zulke mooie dingen zagen als we onderweg waren.

Na de lunch zitten we nog even voor we willen gaan wandelen. Maar plotseling steekt er een harde wind op met af en toe zeer harde uitschieters van zeker 40 knoop. De wind draait van Noord naar Zuid en er is een hels kabaal in de haven. De wind zelf maakt al veel lawaai en alle lijnen en zeilhoezen doen vrolijk mee. Het is zo erg, dat we onze wandeling maar uitstellen. Na twee uur gaat de wind net zo snel liggen, als dat het begon en kunnen we lekker even de benen strekken. De eerste kilometers zitten er al weer op voor deze maand. Dit moeten we nog even volhouden, het doet ons beiden goed om te bewegen.