Woensdag 6 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan om 7 uur op om voor de eerste keer te kunnen wandelen langs de zee. Het is een beetje bewolkt als we beginnen. We genieten van alle dingen onderweg, het is zeker 3 maanden geleden dat we hier liepen. We dachten gisteravond nog, dat we de enigen zouden zijn die zo vroeg onderweg zouden gaan. Maar dat blijkt niet waar, er lopen twee keer zoveel mensen als we in het verleden zagen op een mooie ochtend. Er zijn wat wandelaars en wat hardlopers, we zien mensen op de fiets, iedereen is aan het genieten van de vrijheid. We mogen allemaal eindelijk weer buiten lopen, zonder dat we boodschappen gaan doen. Ik weet niet hoe het later op de dag is op het voetpad langs de zee, maar nu zijn er heel wat mensen met dezelfde gedachte als wij: het beste is om vroeg te beginnen met lopen. In het begin is er nog wat hoge bewolking, waardoor de zon bijna niet schijnt. Daardoor is het heerlijk koel. We hebben een prachtig uitzicht over de zee en kunnen Calabria heel duidelijk zien. We hebben in het verleden zelden zo’n helder zicht gehad en kunnen een heel groot stuk van de kust zien. Het is toch zeker 60 kilometer weg. Ook de Straat van Messina is goed te zien. Het is heel bijzonder. Na 2 maanden lang alleen in de haven te hebben gelopen, zijn heel veel dingen natuurlijk ‘bijzonder’. Maar zoals we nu in de verte kunnen kijken komt toch erg weinig voor.

Waarschijnlijk worden de straten in het dorp regelmatig gespoten met ontsmettingsmiddel. Wij hebben het hier nog nooit gezien, maar op de televisie vertellen ze er over. Misschien hebben wij het niet gezien omdat we natuurlijk ‘s avonds niet in het dorp lopen. We zien wel, dat er overal heel weinig zwerfvuil ligt. Hopelijk houden de Sicilianen het vol om niet overal hun afval neer te gooien.

Frans gaat vanochtend een paar uur naar de werkplaats en draait onderwijl de was. En ik doe boodschappen, wat door alle regels toch een heel gedoe is. Bij de bank staan zeker 30 mensen voor de deur. Wel een meter uit elkaar en soms aan de overkant van de straat. De man van de beveiliging spreekt geen Engels en ik krijg hem in het Italiaans niet uitgelegd, dat ik wil pinnen. Na 4 mensen vragen of ze Engels spreken, vind ik een meneer die het voor me gaat vragen. Blijkt dat de pinautomaat leeg is en pas vanmiddag kunnen we weer pinnen. Daarna nog twee winkels en ik ben in totaal bijna twee uur lopend onderweg. Zo zal dat de komende maanden nog wel blijven, we zijn heel benieuwd wanneer de belangrijkste regels voor ons verder gaan veranderen. We kijken halsreikend uit naar de dag dat we met de boot de haven uit mogen. Dat zou ook nu wel kunnen, maar we zijn er niet zeker van dat we in de volgende haven niet in quarantaine moeten of dat we op de terugweg van de werf hier misschien niet binnen mogen. We wachten af.