Maandag 11 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is aan het begin van de dag af en toe een wat bewolkt, maar verder heel erg zonnig en daarom behoorlijk warm. We moeten er allebei nog een beetje aan wennen. Vooral als we binnen in de boot iets doen is het af en toe nodig om buiten af te koelen. Maar buiten is het midden op de dag ook heel warm, en schaduw hebben we alleen van de achtertent. Ik zou hem graag af willen breken en de bimini opzetten, dan heb je schaduw en wat meer luchtverplaatsing er onder. Het is niet handig om de bimini op de boot te hebben als we in Crotone uit het water gaan. We hopen binnen een paar weken daar naar toe te kunnen en breken dan de tent af en nemen de bimini en zonnepanelen mee om na afloop te kunnen monteren. Tot die tijd moeten we het met de tent doen en maken 2 kanten open, zodat het wat doortocht. We kunnen ook nog de achterkant open ritsen. En we moeten gewoon een beetje wennen aan de warmte. Ik heb binnen wat huishoudelijke klusjes te doen. Altijd kom je dan van alles tegen, wat je ook ’even’ doet en dan is de middag zo maar voorbij. Frans maakt de laatste kussens vast en nu ontbreekt er alleen nog een stukje klittenband, maar alles is op. Komt later wel, het zit al wel vast. We moesten gisteren iets uit een klein bankje hebben en troffen een verrot stuk hout aan, Frans is gisteren en vandaag een paar uur bezig om alles weg te halen en nu moet alles eerst goed droog daar onderin. We zetten de ontvochtiger in die hut, zodat het proces van drogen iets sneller gaat. Maar de ontvochtiger geeft ook weer warmte af, wat we nu juist binnen niet willen hebben. Maar helaas, het is kiezen tussen twee kwaden.

In de ochtend ga ik koffie drinken op de kant. De koffiecorner waar je altijd zo heerlijk op een terrasje kunt zitten, heeft nu alles vol gezet met planten en er staat alleen een hoge tafel. Bij de ingang staat een grote tafel, waar je achter moet blijven en dan komt de eigenaar daar de bestelling opnemen. Maar het lukt allemaal, we houden afstand en hebben een mondbeschermer voor, behalve als we even koffie drinken. Maar iedereen, die in Italië is geweest weet, dat een koffie hier maar twee supersterke mini-slokjes zijn, dus dat heb je zo op en we doen onze ‘maskers’ weer voor. Op de kade start het gewone leven ook weer op. Er staan weer een paar kleine, hele oude, vrachtwagentjes die dit keer uien en knoflook verkopen. Het zijn meestal oudere mannen, die buiten het dorp wonen en de hele ochtend op de kade staan met hun waar.