Vrijdag 15 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is net als voorgaande dagen de hele dag licht bewolkt. Af en toe wordt het iets minder en hebben we zon, maar het blijft overwegend een beetje dampig. Een Italiaanse vriend vertelt ons, dat het de Sirocco is, en dat zal wel kloppen, want we hebben nu al de hele week steeds van dat oranje stof op de boot. Er komt dus met de wind stof mee vanaf de Sahara. Als we geen zwart stof van de Etna hebben, dan is het wel oranje stof van Afrika. En dat blijft natuurlijk niet alleen maar buiten. Zeker nu we overdag veel luiken open hebben, komt het stof ook naar binnen. Als we met de hand over de tafel of het aanrecht vegen kunnen we precies zien welke kleur we vandaag hebben gehad: oranje dus. Het vervelende is natuurlijk dat het niet alleen op de tafel ligt en het aanrecht, dat kunnen we zo weg vegen. Maar in de hutten op onze spullen ligt het ook.

Tijdens onze ochtendwandeling komen we de meneer weer tegen, die ons gisteren leerde hoe we goed kunnen ademen door het bewegen van onze armen in de lucht en naar achteren. We zijn net naar het einde van de pier in Torre gelopen en omgedraaid, als hij de pier op komt lopen. Hij lacht, wij zwaaien en als we vlak bij hem zijn bewegen we onze armen in de lucht. Hij moet er erg om lachen, sjort nog wat aan mijn schouders, want ik doe het toch niet helemaal goed, dan lopen we verder. Kijk, zo komen wij nu aan Italiaanse vrienden. We kennen elkaar nu en hopelijk herkennen wij hem als we hem ergens anders tegen komen. Dat is altijd de moeilijkheid. Nu weten we dat hij een blauwe jas aan heeft en een wit petje op. En we zien hem in Torre, maar als we hem in Riposto tegenkomen, dan weet ik het niet zeker.

Tussen de middag voeren wij na de lunch het overgebleven brood aan de vissen. Die zijn uitzonderlijk groot en er zijn verschillende soorten die wij in de haven nog niet eerder zagen. Het lijkt er duidelijk op, dat er heel erg weinig gevist is de afgelopen 3 maanden. Er zijn niet voor niets mensen die stiekem aan het eind van onze steiger gaan vissen. Het is namelijk verboden in de haven. Maar ook ‘s nachts komt er soms een pruttelend bootje voorbij met een paar vissers er in. Ook zagen we al een paar keer dat ze in het donker een net lieten zakken achter onze boot. Voor het licht wordt halen ze dat dan weer weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *