Zaterdag 16 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Wij gaan eigenlijk altijd rond dezelfde tijd wandelen ‘s morgens. Ondanks dat het zaterdag is, zijn er vandaag opmerkelijk minder mensen. We dachten dat het behoorlijk druk zou zijn, maar pas op de terugweg begint het iets drukker te worden. Nog steeds hebben we plaats genoeg, maar dit is eigenlijk de enige plek, waar je ‘normaal’ kunt wandelen, zonder dat je omver gereden wordt door langsracende auto’s. Er zijn op verschillende plekken langs het wandelpad parkeerterreinen en er zijn heel wat mensen, de met de auto komen om hier lekker rustig te wandelen. En iedere ochtend zien we een paar mensen, die we herkennen en zij ons natuurlijk ook. Dat zijn de paar mensen, die groeten. Als we nog een paar honderd meter verwijderd zijn van de pier in Torre zien we onze ademcoach al lopen. En als we de pier oplopen, gaat hij net terug naar de kant. Wij zwaaien natuurlijk met onze armen en halen diep adem en hij doet zijn handen ineen alsof hij ons een hand geeft. En lachen natuurlijk. We mogen elkaar niet begroeten. Als wij de pier aflopen gaan we altijd langs een pleintje in het gehucht Torre en dan lopen we een parallelstraat in. We maken een rondje en zien even wat anders dan de kust. Onze coach zien we niet meer, maar na 10 minuten weer langs de zee gelopen te hebben blijkt hij voor ons te lopen. Stevig tempo, maar we halen hem heel langzaam in want wij lopen ook in een straf tempo. Als we hem inhalen is het juichen natuurlijk. De mensen om ons heen snappen het niet, maar dat is ook niet belangrijk. We dachten de afgelopen dagen, dat hij in Torre woont, maar nu blijkt hij terug naar Riposto te lopen. Misschien komen we hem toch in het dorp een keer tegen, wie weet….?

Ik doe een paar boodschappen in het dorp en haal vers brood voor de lunch. één van de meisjes bij de bakker wil graag Engels spreken met me en we hebben afgesproken, dat ik Italiaans praat. Ze herkent me altijd direct en komt lachend aangelopen als ik de winkel binnen kom. We moeten trouwens overal buiten wachten, totdat iemand zegt dat we naar binnen mogen met mondkapjes op en handschoenen aan. Als ze in het Italiaans groet als ik weg ga, blijf ik staan en zeg dat ze het in het Engels moet zeggen. Alle meisjes lachen natuurlijk, maar ze doet wel enorm haar best. En daarna weet de groenteman ook wat aardbeien in het Engels is, en kijkt trots rond of de Italiaanse klanten het wel hebben gehoord. Zouden de Italianen dan toch langzamerhand door hebben, dat ze Engels moeten leren om met de toeristen te kunnen praten? Op 3 juni krijgen de Italianen weer wat bewegingsruimte en mogen ze binnen Italië reizen ook naar andere regio’s. Wat het voor ons betekent, of dat er ook buitenlanders naar Italië mogen komen, is nog niet duidelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *