Woensdag 20 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag niet wandelen, omdat ik boodschappen moet doen in Giarre bij de grote supermarkt. Ik weet niet hoe druk het is, ben een paar weken niet daar geweest. In tegenstelling tot andere keren kan ik nu zo naar binnen lopen. Het is niet druk, maar er zijn zo vroeg toch al redelijk wat mensen. In de haven komt Frans me helpen om de tassen naar de boot te sjouwen. Als je een paar weken niet in de winkel bent geweest moet de voorraad weer aangevuld worden. We drinken daarna lekker buiten koffie. De achtertent is aan alle kanten open, het is heerlijk warm. Rond de Etna hangt de hele ochtend een donkere wolk, het ziet er dreigend uit. Het is heel anders dan gisteren toen het enorm helder was en we goed de kraters konden zien. Er kwam uren lang een dikke donkergrijze wolk uit de kraters. Doordat het daar boven altijd waait gaat zo’n wolk nooit recht naar boven. Dit keer zagen we hem naar het noorden verdwijnen. Op de webcam was bijna niets te zien van een uitbarsting, die webcam staat aan de noordkant. We konden de dikke rook beter vanaf de haven zien dan op de webcam. Gisteravond was het nog steeds helder, maar er was geen lava te zien. Jammer, want we hopen dan altijd op een stevige uitbarsting, die we ook in het donker in de vorm van lava kunnen zien.

Boven zee is vandaag een strakblauwe lucht. En dat blijft ook zo, tot het om 3 uur enorm hard gaat regenen. Na een uur wordt de regen minder, maar het duurt nog 2 uur voor we weer zon hebben. En dan is het ook ineens weer heel warm. Het is toch een weerpatroon dat heel anders is dan in Nederland en ons nog steeds verbaast. Wind en regen wisselen heel snel, houden soms ook maar een paar minuten aan en plotsklaps is alles over. Vanmiddag duurde het helaas iets langer.

Morgen geen Hemelvaartsdag hier en daarom ook geen ‘zondag’. Dacht ik slim te zijn om vandaag boodschappen te doen, zien we op internet dat morgen alle winkels open zijn. Het zal wel ooit bedacht zijn om een gewone werkdag te hebben, maar op dit moment zijn er nog heel veel mensen niet aan het werk in Italië. Het komt maar heel langzaam op gang hier. De winkels mogen open zijn, maar veel zijn nog gesloten. Zo ook de kiosken, er zijn pas enkele plaatsen waar je koffie kunt drinken.

Dinsdag 19 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint bewolkt, het is daardoor niet zo warm als we onze dagelijkse wandeling maken. Maar evengoed zo warm, dat we in een T-shirt en korte broek lopen. Frans denkt dat het de hele dag zo blijft, die zware bewolking, maar halverwege de ochtend hebben we al weer stralende zon en wordt het steeds warmer. Onze adem-coach is kennelijk wat eerder van huis gegaan, want we komen hem vlak bij de pier in Torre tegen, hij is dan al op de terugweg. We zien aan het postuur en de manier van lopen, dat hij het is en beginnen natuurlijk direct met onze armen te zwaaien, als we hem in de gaten krijgen. Hij komt ons lachend tegemoet en knijpt zijn handen samen, alsof hij ons begroet. We mogen niet dichter bij elkaar komen dan anderhalve meter en mogen elkaar dus geen hand geven. Maar dit is ook al fantastisch, het gevoel van een soort vrijheid, wat we nu hebben na zoveel weken opgesloten te zijn geweest, kunnen we niet echt beschrijven. Onze adem-coach is overigens niet de enige, die we herkennen en groeten. Heel veel mensen groeten hier niet als ze elkaar niet kennen, maar sommige groeten en vallen op. We hebben al wat bijnamen en zien soms dat iemand andere kleding aan heeft dan voorgaande dagen. Een meneer met een slank postuur had vorige week een super-dik hondje bij zich. Af en toe zat hij op het muurtje, het leek of de hond niet verder kon. Ik zei direct, dat hij dat waarschijnlijk voor iemand anders aan het uitlaten was. En ja hoor, we zien hem nu al 3 dagen lekker wandelen zonder hond. Zo bekijken we gedurende onze wandeling veel mensen, maar ook in de omgeving vallen steeds andere dingen op. Een horecabedrijf is duidelijk aan het opstarten en heeft ineens enorme plantenbakken op straat staan. Heel langzaam komt alles weer tot leven. De terrassen mogen nog niet open, maar sommige kiosken zetten toch een paar tafeltjes en stoelen neer. Het kan ook eigenlijk niet anders, de situatie is voor sommigen zo nijpend, dat er echt geld verdiend moet worden. De toeristische sector ligt helemaal stil, terwijl andere jaren eind maart al mensen uit het buitenland kwamen voor vakantie. En de Italianen zelf gebruiken naar verhouding heel veel maaltijden buitenshuis, wat nu niet kan. Wat laten bezorgen, wat we lezen over de situatie in Nederland, gebeurt maar heel sporadisch. Van alle restaurants in Riposto zijn slechts een paar pizzabakkers waar je iets kunt halen. De enigen die zich niet veel van de regels hebben aangetrokken zijn de vissers. We zien nu al zeker 4 weken de vissersboten uitvaren. Nog niet allemaal zijn ze onderweg, maar toch is een groot gedeelte weer actief.