Woensdag 27 mei 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Al vroeg rijd ik met de auto van George het haventerrein af. Mijn vriendin heeft een afspraak en rijdt zelf geen auto. We rijden eerst een klein stukje buiten Riposto tussen de boomgaarden en landerijen door naar de Provinciale weg. Daarna gaan we in het volgende dorp naar de straat waar zij haar afspraak heeft. Een uur later rijden we dezelfde route weer terug. Het is heerlijk weer met stralende zon. En het is net alsof ik er voor het eerst rijd. Dat is niet zo, want richting Messina komen we vaker over deze weg. Maar nu is het wel heel erg lang geleden, dat ik hier reed. Door de hele lockdown-situatie heeft het leven echt stil gestaan. We mochten de boot niet verlaten en zeker niet naar een andere gemeente. Aan de ene kant lijkt het allemaal ‘nieuw’ , zo lang is het geleden. Aan de andere kant is het alsof er niets veranderd is. Het laatste stuk voor de Provinciale weg is heel smal. En er rijden toch redelijk wat auto’s, die nog steeds, en als altijd, breeduit de ruimte nemen om enorm hard te rijden. Het is goed dat het redelijk open is daar, want ze nemen standaard de binnenbocht, ook al zien ze van de andere kant een auto aankomen. Als ik samen met Frans in de auto zit en hij rijdt, zeg ik altijd dat hij hier niet mag rijden, ik vind het niet prettig. Maar, afgezien van de rijstijl van de tegenliggers, is het heerlijk om wat anders te zien en een klein beetje het gevoel te hebben, dat het gewone leven er weer aan komt.

We zijn gisteravond naar een pizzeria geweest, waar we voor februari vaker kwamen. We kennen de eigenaar die heel hard naar mij riep toen ik gistermiddag langs liep. Ik vroeg of zijn restaurant ook open was en tot mijn verbazing zei hij dat we konden komen eten. Dus ik reserveer een tafeltje, want het restaurant is niet groot en de tafels zouden vast een eind uit elkaar staan. In de ruimte die echt niet groter is dan 2 Nederlandse huiskamers, stonden altijd zoveel tafels en stoelen, dat je eigenlijk nergens meer tussendoor kon. Het was een zeer geliefde plek om met de hele (Italiaanse!) familie verjaardagen te vieren. Inderdaad stonden er maar de helft van de tafels en stoelen, de rest stond buiten op straat opgestapeld. Dus geen lange tafel meer en waarschijnlijk ook geen familiefeestjes. We zaten er helemaal alleen, we moesten onze naam en een telefoonnummer invullen. Als ze dat niet doen riskeren ze een boete van 2000 euro. Nu leefde deze pizzeria voornamelijk van het afhalen, maar op deze manier wordt het wel een slow-start na 3 maanden sluiting. Wij eten daar overigens meestal geen pizza, het restaurant heeft nog veel andere heerlijke gerechten op de kaart.