Maandag 29 juni 2020. Op de werf in Crotone.

We zijn vroeg op, Frans wil op tijd op de werf zijn. We hopen dat ze vandaag verder gaan met de schoonmaak en poetsklussen aan de romp van de boot. Ook zal de brede zwarte rand vervangen worden, die is op verschillende plaatsen beschadigd. En we hopen dat vandaag iemand van het metaalbedrijf komt om te kijken naar de aansluitingsbeugel van de stuurautomaat. Er zit een scheur in, die gelast moet worden.

Het is weer prachtig weer, ik ga naar het strand. Het is op maandag beduidend rustiger en ik krijg zelfs een parasol direct aan zee. Gisteren zaten we op de derde rij wat ook prima was. Maar dit is natuurlijk helemaal geweldig. Ik ben zo vroeg de eerste klant en er zit niemand om me heen. Er komen in de loop van de ochtend wel meer mensen, maar lang zoveel niet als gisteren. Het is windstil, de zee is spiegelglad. Daarom ben ik heel blij met de parasol, want ook al is het vroeg, de zon prikt behoorlijk. Halverwege de dag gaat het wat waaien, af en toe zijn er kleine golven. Ik zwem een paar keer en dan voelt het zelfs een beetje fris aan in de wind. Na een paar uur heb ik genoeg gelezen en loop terug naar de B&B. Tussen de huizen is het dan wel weer smoorheet, als er geen briesje te voelen is.

Frans komt terug van de werf. Hij heeft een paar dingen geregeld, die door anderen op de werf gedaan moeten worden. De stang van de stuurautomaat wordt gelast, de stickers op de boot worden vervangen en de mensen van de werf zijn de hele dag aan het schuren geweest. Frans heeft zelf nog wat klusjes en reparaties gedaan. Hij is tevreden over de dag; terug in het water is weer een stukje dichterbij. Maar we zullen nog een paar dagen geduld moeten hebben.

Zondag 28 juni 2020. B&B Castello in Crotone.

Frans gaat vandaag niet naar de boot op de werf. Hij heeft geen sleutel en het toegangshek is op zondag gesloten. Het is ook wel goed om een dag even niets te doen. Het werken op de boot is zwaar door de moeilijke houding waarin hij moet werken om overal bij te kunnen. En nu de boot op de kant staat is het ook de hele dag de ladder op en af. Door de lange kiel is het dek een paar meter hoger dan de grond.

Na het ontbijt vertrekken we naar het strand. Het is al lekker zonnig en er zijn behoorlijk wat mensen op het strand. We weten dat het nog warmer zal worden en huren een parasol met een stoel en ligbed, zodat we in de schaduw kunnen zitten. Dat blijkt hard nodig, want al snel is het zand zo warm, dat we er met blote voeten niet meer op kunnen lopen. Die zon op onze huid zou beslist niet goed zijn. We zwemmen een paar keer. Precies voor dit strand hebben we met de boot gelegen, toen we een paar dagen geleden moesten wachten op het hijsen. We hebben toen vanaf de boot ook gezwommen. Daar was het ongeveer 10 meter diep en het water was nog behoorlijk koud. Hier bij het strand vandaag is dat een aantal graden warmer. De bodem loopt heel langzaam af, we kunnen zeker 50 meter nog lopen. Die waterlaag is heerlijk opgewarmd. We lezen wat en maken het Italiaanse familieleven mee om ons heen. Je kunt hier een hokje huren voor een seizoen, zodat je niet steeds je spullen heen en weer hoeft te sjouwen, daar horen zo’n parasol en stoelen bij. Hele families huren allemaal dicht bij elkaar een plekje. Het ‘gewone’ Italiaanse leven gaat hier op het strand gewoon door. Ze praten wat af met z’n allen! En tussen de middag komen allemaal bakje pasta met rode saus tevoorschijn en wordt het uitgebreid gegeten, koud natuurlijk. En zelfs de gebruikelijke Italiaanse koffie na de maaltijd hebben ze koud in een fles bij zich. In de loop van de middag hebben we er genoeg van en gaan we terug naar de kamer….met airconditioning!

Zaterdag 27 juni 2020. B&B Castello in Crotone, de Bolbliksem staat op de werf.

We hebben gisteravond gegeten bij een restaurant, waar we de vorige keren in Crotone ook al waren. We lopen vanaf ons logeeradres naar het centrum via de vishal en de markt, waar nu in de avond helemaal niemand meer is. Vlak voor we er uit gaan zien we buiten wat tafeltjes van een restaurant staan met overal bloembakken om de anderhalve meter afstand te kunnen waarborgen. Als we ons adresje niet kunnen vinden of het is gesloten, dan gaan we daar naar terug, spreken we af. We komen bij de toegangsdeur van het restaurant en net als de vorige keer is alles afgesloten met gordijnen en hangt er een piepklein bordje dat het ‘open’ is. Binnen zijn alle tafels weg, er zit niemand. (vorige keer zaten er allemaal Italianen te eten en televisie te kijken en onder de hand de plaatselijke politiek te bespreken). We vragen of we kunnen eten en het duurt even voor ze in de agenda hebben gekeken en hebben overlegd of er wel plaats is. De keuken is boven, af en toe komt er iemand van de wenteltrap naar beneden, die ons bekijkt en het dan weer aan een ander gaat vragen. Maar uiteindelijk worden we door een smal gangetje geloodst en blijkt dat het restaurant op de binnenplaats van de markt is, daar waar we net langs liepen. Helemaal goed dus. Er zijn redelijk wat tafeltjes bezet en in de loop van de avond komt alles vol te zitten. Er is maar 1 ober, die heeft het vreselijk druk. Hij schat in dat we vragen hebben over de menulijst en stelt voor om te ‘beginnen’ met de starters. We verwachten wat voorgerechtjes met vis en groenten en eerst brengt hij er 3. Maar dan komen er steeds meer borden en schaaltjes met visgerechten, vlees, groenten uit de oven met kaas, mosselen… mandje brood er bij. Uiteindelijk staat de tafel vol met 8 gerechten. Lekker Italiaans, super wijn er bij, wat wil je nog meer.

Vandaag gaat Frans al vroeg naar de werf. Het is wel zaterdag, maar daar wordt gewoon gewerkt. Morgen is dat waarschijnlijk niet zo en zal het hek gesloten zijn, zodat hij niet bij de boot kan komen. Ik loop langs de boulevard in de richting van het centrum om daar wat rond te kijken. Ik probeer het grote park met de ruïnes in te komen, maar alle hekken zijn gesloten. Jammer, want helemaal boven heb je een fantastisch uitzicht over de stad en de zee.

Vrijdag 26 juni 2020. Op de werf in Crotone, B&B Castello.

De boot gaat om half acht uit het water. Frans kijkt met bewondering naar het hijsen, het gaat zeer beheerst en geroutineerd, alles op de millimeter nauwkeurig. Het is voor ons de derde keer dat we op deze werf in Italië zijn. Er wordt een mobile kraan gebruikt. Die tilt de boot bij de kade uit het water er rijd 75 meter over het terrein naar de werf. Als de boot op de kant staat lijkt hij veel groter. Door de grote kiel staat hij hoog en je ziet nu het totale onderwaterschip ook. Ze spuiten direct alle aangroei er af zodat het niet opdroogt.

Ik heb vannacht in de Bed & Breakfast geslapen, Frans is op de boot gebleven en komt na het hijsen ontbijten. Onze logeerplek ligt maar 5 minuten lopen van de werf. Na het ontbijt gaat Frans terug naar de boot om aan zijn klussen te werken. Hij steekt eerst de pokken van de onderkant van de boot af. Hij vernieuwt de inlaat van de watermaker. Hij overlegt met de baas van de werf wat er allemaal moet gebeuren. De werf gaat in ieder geval de onderkant van de boot schilderen en de bovenkant van de romp poetsen. We zullen nog wel een paar dagen blijven hier, Morgen wordt er wel gewerkt op de werf, maar zondag is alles gesloten.

Ik ga lekker genieten van het strand. Heel lange tijd geen zand meer onder de voeten gevoeld. Het is heerlijk maar erg warm. Ik houd het dan ook niet lang uit op het strand en loop twee keer een groot stuk van de boulevard af. Er is niet heel veel schaduw, maar waar een paar bomen staan vind ik uiteindelijk een bankje, waar ik nog een uurtje zit. Het is echt te warm om op het strand te zitten. Dat gevoel heb ik niet alleen, tussen 12 en 14 uur loopt het halve strand leeg en gaan ook de Italianen weg. Veel toeristen zijn er niet, ik heb nog geen buitenlands horen praten. Tegen het eind van de middag ga ik kijken op de werf, ben toch benieuwd hoe het er uit ziet.

Donderdag 25 juni 2020. Crotone.

We waren moe van de overtocht gisteren en natuurlijk van die gebroken nacht, waarin we beide maar 2 keer twee-en-een-half uur sliepen. We halen vannacht net niet de 12 uur rust en staan dus vroeg en heerlijk uitgerust op. Op het strand in de verte begint het al wat drukker te worden. Het is lekker zonnig en warm. Het voelt alsof we met vakantie zijn na zo’n lange tijd in de haven van Riposto. We zullen na de lunch (dat is na 15 uur in Italië) een bericht ontvangen van de werf hoe laat we er uit gehesen zullen worden.

We besteden de dag aan het opruimen van de boot en het inpakken van de spullen, die we in de B&B in Crotone nodig hebben. Frans haalt de stuurautomaat los en demonteert het stuk dat vast zit aan het roer. We ontdekten gisteren, dat er een scheur in een las zit. Hij haalt de ruimte onderin aan de achterkant van de boot leeg om er goed bij te kunnen. Altijd een goede gelegenheid om op te ruimen en schoon te maken. Tussendoor is er tijd om lekker te zwemmen. Het is prachtig schoon water en door de zon van de afgelopen weken al wat warmer, dan aan het begin van het zomerseizoen.

Natuurlijk is er om 15 uur geen telefoontje met de tijd, dat we uit het water gaan……en om 16 en 17 uur ook niet ….. Frans begint te bellen, er wordt niet opgenomen. We vermoeden, dat er toch iets anders aan de hand is dan alleen maar de Italiaanse gewoonte om wat later te bellen dan afgesproken. En als we uiteindelijk contact krijgen met de eigenaar van de werf blijkt, dat hij door familieomstandigheden in 24 uur op en neer naar Rome is geweest. Hij redt het dus niet meer om ons uit het water te heisen. Wij hebben een B&B geregeld voor deze week en die al een keer afgezegd, omdat we vorige week niet hier heen konden komen. Nu heb ik al de hele dag contact en verschuif steeds het tijdstip dat we in gaan checken. Uiteindelijk blijkt, dat we morgenochtend om 7 uur uit het water gaan. We besluiten om vanuit de ankerplaats de haven in te gaan waar de werf is. Daar leggen we aan en Frans helpt me op de kant met mijn bagage, zodat ik naar de B&B kan om de sleutel daar te halen. Op de terugweg naar de boot haal ik een pizza, we hebben niet veel meer in de koelkast. Die probeer ik altijd redelijk leeg te hebben als we op de kant gaan en nu zijn we al 2 dagen langer onderweg dan gepland. Het is weer klauteren om terug aan boord te komen, deze kade is niet bedoeld voor kleine boten en daarom zo hoog, dat we met een veel te schuine loopplank heen en weer moeten. Ik ga terug naar de B&B en Frans blijft aan boord slapen om morgenochtend op tijd te zijn. En hij houdt vannacht in de gaten of het gaat waaien en de boot niet tegen die hoge kade aan botst. Er zit ook nog onder water in dikke richel, waar de zijkant van de boot door beschadigd zou kunnen worden. We hebben uit voorzorg alle stootwillen aan die kant gehangen, maar toch blijft het een zorg of alles goed gaat. Gelukkig is er geen harde wind of slecht weer voorspeld.

Woensdag 24 juni 2020. Onderweg naar Crotone.

We zijn gisteravond om 20 uur begonnen met om en om wachtlopen. Frans wil altijd graag om 20 uur eerst wat slapen. Dat valt niet mee, want het is dan nog licht en normaal gaan we ook niet op dat tijdstip slapen. Ook helpt het niet dat de motor aan is en daardoor wordt het erg warm binnen. Maar na een uur slaapt hij toch, al zegt hij zelf helemaal niet geslapen te hebben als ik hem om 23 uur wakker maak. Ondertussen is er af en toe wat wind en dan weer helemaal niets. Aan het eind van mijn wacht kan ik toch de genua bij trekken en maken we een fijne snelheid. Het grootzeil is de hele overtocht op blijven staan. Ik zie het in de avond dus langzaam donker worden en uiteindelijk is het echt heel donker. Er is slechts een klein stukje maan te zien, het is prachtig helder met een sterrenhemel zoals je het zelden ziet.

We hebben wisseling van de wacht om de drie uur, daarom zie ik het in mijn tweede wacht vanaf half 4 heel langzaam weer licht worden. Na mijn tweede keer slapen komen we weer gewoon in het dagritme. Eigenlijk vinden we het niet zo prettig om maar één nacht door te varen. Liever maken we een langere tocht met meerdere dagen. De eerste nacht wachtlopen en korte periodes slapen moeten we altijd een beetje in het ritme komen. De tweede en volgende nacht is altijd heel anders en gaat veel beter. Maar helaas, dit stuk is maar 135 mijl en dan zit er maar 1 nacht in. We zijn de hele dag weer bezig met de genua, inrollen als we er niets mee kunnen beginnen, uitrollen als we denken, dat het ons wat snelheid oplevert. En af en toe als de wind ons gunstig gezind is kan de motor uit en hebben we rust aan het hoofd. Vooral het laatste stuk zit de wind ons dwars, we wisten dit vooraf al. We hebben de stroming tegen en de wind recht op de kop van de boot. De motor moet harder werken, zodat we toch nog wat vooruit gaan. Maar het einde is in zicht.

Tegen 14:00 uur ronden we de laatst kaap voor Crotone en bellen met de werf of we er misschien vanmiddag al uit kunnen. Helaas lukt dat niet, het wordt morgenmiddag. We besluiten niet in de haven te gaan liggen, dat hebben we de afgelopen negen maanden nu wel genoeg gezien. We gaan vlak bij de ingang van de haven voor het strand liggen. Eerst goed opletten, dat we niet te ver doorvaren naar het strand, het is hier erg ondiep. We gooien om 16:00 uur het anker uit alsof het gisteren was en alles gaat perfect. Nu zitten we lekker buiten in de kuip met wat te drinken, uitzicht op het strand, dat vol staat met parasols. Er zijn veel mensen op de kant en veel zwemmers, de zeilclub is met kleine bootjes aan het oefenen, de zwemclub heeft een wedstrijd. Even heel wat anders dus na zo’n lange periode in Riposto.

Dinsdag 23 juni 2020 van Taormina naar Crotone (nabij capo Spartivento zeilend)

We varen om 8 uur weg van het boeienveld waar we vannacht lagen. Het is bij de start windstil, maar we kunnen zien dat buiten de baai golven staan. Het duurt dan ook geen 15 minuten of de zeilen gaan omhoog. De wind is direct behoorlijk sterk en Frans zet dan ook een rif in, om te voorkomen dat bij toename van de wind we problemen krijgen om wat zeil terug te nemen als we alles direct op volle sterkte uitrollen. Het inrollen van de genua is gemakkelijk door de elektrische lier. Het grootzeil is moeilijker te hanteren. De harde wind heeft een paar oorzaken: we steken de Straat van Messina over waar de wind altijd stevig doorheen blaast en er hangt een hele donkere donderwolk boven ons, waar wind uit komt. En dan hebben we ook nog sterke stroming. Als snel ontstaan er om ons heen schuimkoppen op stevige golven, maar het blijft hanteerbaar, we hebben er niet veel last van. Alhoewel we wel tegen elkaar zeggen, dat et niet erger moet worden. We halen de uitgezette koers helemaal niet en worden een heel eind van het land af geduwd. Maar we hebben zo’n lang stuk te gaan voor we een bocht maken en verder naar het noorden langs de kust gaan, dat we het in de loop van de dag wel zullen compenseren. Na een paar uur, als we onder de wat hogere kust van het land zijn en de donkere wolken zijn opgelost, wordt het inderdaad wat rustiger. Eind van de ochtend begint het uitproberen hoe we nu het beste kunnen varen: genua uit…en weer in…alles naar de ene kant….en weer terug…motor er bij….en weer uit…

We blijven lekker bezig. Ondertussen zien we van alles, het is beslist geen saaie tocht. Er ligt heel in de verte een donkere boot met een zeilboot er bij, ze varen niet. Controle denken we, dat duurt een half uur en dan vaart de zeilboot weg en de andere boot komt onze kant op. Al snel zien we dat het de kustwacht is, dus we zoeken alvast de ingevulde formulieren op en de paspoorten. Hij vaart recht op ons af, dan een stukje van ons weg en passeert ons dan op 25 meter. Ze hebben op de AIS gezien wie we zijn en hoeven niet te controleren. Die andere boot was niet zichtbaar op de AIS, misschien hebben ze hem daarom aangehouden. Even later zijn er dolfijnen rond de boot. Ze zwemmen een stukje mee, vooral onder water zodat we niet die fantastische foto’s kunnen maken, en verdwijnen weer. Een kwartier later zien we weer dolfijnen, die zijn wat verder weg. Als je ze eenmaal hebt gezien blijf je de hele tijd zoeken of er meer zijn, helaas hebben we geen geluk vandaag. Verder komen er nog een paar enorme vrachtboten langs, altijd heel bijzonder dat op die hele grote zee ze op een halve mijl passeren. Aan het eind van de middag zien we wat verder weg een grote duikboot langs ons varen. We kunnen uiteraard niet op de computer zien waar die vandaan komt.

Nu is het 17 uur en van de 135 mijl, die we moeten afleggen zijn er nog 90 te gaan. We gaan wat eten en nog maar een rondje koffie en thee maken en dan beginnen we aan het wachtlopen. Als alles gaat zoals nu, hopen we morgen aan het eind van de middag in Crotone aan te komen.

Maandag 22 juni 2020. Van Porto dell’Etna, Riposto naar het boeienveld van Yacht Hotel in Taormina op Sicilië.

Na een paar keer uitstellen gaan we deze ochtend dan toch echt onderweg. We hebben gisteren geen bericht gekregen van de werf, dat de boot woensdag uit het water getild kan worden. We hebben dus geen haast en besluiten het bericht van de werfbaas op het boeienveld af te wachten. Dat is niet zo ver, we hoeven niet heel vroeg te vertrekken. Na zo’n lange winter, waarin we niet varen, liggen er veel dingen los en op andere plaatsen, dan dat we zeilen. Gisteren hebben we al veel dingen opgeruimd. Frans maakt de boot verder in orde voor vertrek. Ik doe nog snel een paar boodschappen. Als we niet om 6.00 uur ‘s morgens hoeven te vertrekken, kunnen we ook wachten tot 8 uur als de bakker en groenteman open zijn. Om half 10 gooien we de mooringlijnen los en trekken we de lijnen van de steiger los. En dan gaan we eindelijk. Er staan wat golven buiten de haven en er is wat wind. Die wakkert al snel wat aan, zodat we de zeilen kunnen hijsen. Niet alleen willen we liever zeilen dan op de motor varen, maar ook willen we even zien hoe alles er uit ziet, nadat we de eerste week van oktober vorig jaar de haven binnen kwamen. Het was ons vierde winterseizoen in Riposto. Het is na ons bezoek in Nederland, de eerste week van maart, allemaal heel anders gelopen dan wij dachten. We zijn blij dat we in een fijne en bekende haven waren. En nu is het heerlijk om er weer uit te varen. Frans heeft allemaal formulieren ingevuld en opgestuurd met de gegevens van onszelf en de boot. Ook moest hij aangeven waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan en hoe lang we blijven. Al die papieren moeten we voor de terugweg, na het onderhoud op de werf, weer invullen. We gaan dan weer terug naar Riposto.

Na bijna drie uur zijn we in de baai bij Taormina en worden door Igor aan dezelfde boei vast gemaakt als waar we vorig jaar lagen. Het voelt weer heerlijk zo op het water. Frans wil graag onder de boot kijken en heeft zijn zwembroek al aan als George komt vragen of hij even wil helpen. Een grote motorboot komt aanleggen en in de andere RIB is Igor met de duiker bezig om nog een boei vast te maken. Frans springt direct in de RIB en ze racen weg. Later gaat hij alsnog zwemmen en meldt dat het water toch nog wel behoorlijk fris is. Nou, als Frans dat zo zegt hoef ik het niet te proberen. Ik denk dat ik na een paar minuten ijskoud ben, ik houd het maar bij lekker onder de bimini zitten met een boek. Het bericht dat we donderdag in Crotone uit het water gaan, is binnen. We vertrekken morgenochtend.

Zondag 20 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn gisteren niet vertrokken naar Crotone, zoals het plan was. Er heeft de hele dag een stevige wind geblazen, we waren blij dat we niet onderweg zijn gegaan. Natuurlijk lagen er voor ons beiden nog een paar klusjes en hebben we ons prima vermaakt. Ook vandaag hebben we nog van alles te doen. Na onze gebruikelijke ochtendwandeling begint Frans aan een paar dingen die eigenlijk nog gedaan moeten worden. Hij heeft een lekke band en gebruikte de afgelopen dagen mijn fiets, maar dat is niet handig. Ik ben al een paar keer lopend naar de werkplaats gegaan, omdat mijn fiets er plotseling niet was. Het blijkt dat hij een gaatje in de binnenband heeft precies op een stukje dat hij al eerder plakte. Beetje vreemd, we kunnen beiden in de buitenband niets vinden dat scherp is. Uiteindelijk geeft hij het op, we moeten maar een nieuwe binnenband halen als we terug zijn van de werf. We maken samen de kuip schoon en leggen de bijboot onderin. Dan hebben we die wel bij ons, maar hopelijk niet nodig. Opgeblazen is het onhandig als de boot uit het water opgehesen wordt. Hij lag in de werkplaats, maar we hebben hem toch liever bij ons, je weet maar nooit. Frans repareert nog wat kleine dingen, lampjes binnen deden het ineens niet meer, en we poetsen nog wat. Aan het eind van de middag zijn we klaar voor vertrek. De wind is gaan liggen, het weerbericht is gunstig om morgenochtend te vertrekken Maar de werf heeft nog niet aangegeven dat ze ons woensdag uit het water kunnen tillen. We besluiten eerst maar iets te drinken op ons favoriete terrasje aan zee halverwege het wandelpad, waar we ‘s morgens altijd langs komen. Het is de eerste keer na de lockdown-situatie, het is er heerlijk. Het is enorm druk langs het wandelpad, heel veel Italianen genieten van het prachtige weer en zijn onderweg. De situatie lijkt wel bijna normaal, alleen een enkeling draagt een mondkapje. Maar ook in de haven zien we grote groepen en hele families wandelen. De anderhalve-meter-regel is vergeten lijkt het wel.

Zaterdag 20 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we wakker worden zijn we blij dat we niet zijn uitgevaren. Ondanks dat we sliepen hebben we toch beiden gemerkt dat het vannacht heel hard is gaan waaien. Begin van de nacht is het al begonnen. Als we opstaan is het windkracht 6 en dat valt nog best mee, maar we zouden de wind wel tegen hebben gehad. En dat maakt het niet comfortabel. Als het nu perse moest, dan zouden we gaan varen, maar nu de werf voor ons de keuze heeft gemaakt, komt ons dat heel goed uit. We hebben gisteravond al besloten om vanochtend niet zo vroeg op te staan en te gaan wandelen. Nu slapen we 2 uur langer om een beetje uit te rusten van afgelopen week. Later gaan wandelen is niet aan te bevelen, ondanks de wind is het al snel heel warm. De temperatuur loopt op tot 28 graden in de schaduw.. Tegen de middag neemt de wind nog een wat toe, de hele dag blijft het lawaaierig in de haven. De wind giert langs de masten en de lijnen slaan er tegen aan. Er zijn bijna geen Italianen die normalerwijze een dagje naar de boot komen. Aan onze steiger liggen veel boten waarvan de eigenaren vaak overdag op de boot zijn. Nu zien we niemand en een stel dat, bepakt en bezakt, aankomt bij hun boot keert weer om zonder aan boord te zijn geweest. Wij hebben er verder weinig last van, de boot rolt wat en er is veel lawaai. Maar dat is ook alles. Gisteren is de duiker geweest om onze schroef schoon te maken. Na een winter stil liggen is die helemaal aangegroeid. Nu dus weer lekker schoon, klaar om te vertrekken. Zoals het er nu uitziet blijven we morgen nog in Riposto en heel misschien varen we maandag uit. Dan moeten we wel een positief bericht hebben van de werf dat de boot woensdag uit het water getild kan worden. En de weersvoorspelling en vooral de wind moet gunstig zijn voor maandag en dinsdag, als we 36 uur onderweg zijn.