Maandag 1 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn wat vroeger dan anders aan het wandelen, omdat ik een afspraak heb. En zo met een wandeling de dag beginnen bevalt ons heel goed. Na een lange winter en een paar maanden weinig beweging is dit heerlijk zo vroeg. Voor ons gevoel hebben we ook een langere dag hierdoor. Hadden we anders nog wel eens een slow-start en was voor we het wisten de halve ochtend al voorbij, met een beetje actie blijft het goede gevoel de hele dag in je hoofd zitten. Omdat we vanochtend extra vroeg zijn, hebben we nog een extra verrassing. Iedere ochtend als we opstaan kijken we naar de Etna. Meestal is die zo vroeg prachtig te zien en soms verdwijnt die al vroeg in een dikke laag wolken, waardoor we niets meer zien. Vandaag zien we veel sneeuw, aan alle kanten zijn grote plakkaten te zien. Het is zo’n brede laag, dat het minstens een paar honderd meter vanaf de top naar beneden moet zijn. Het is de laatste dagen ‘s morgens ook wat frisser dan vorige week. We hebben er met het wandelen niet zo’n last van en lopen in een shirtje en korte broek. In tegenstelling tot sommige Italianen, die met een jas aan, sjaal om en lange broek lopen. Vooral op de terugweg van onze wandeling zijn we blij dat we vroeg zijn vertrokken en de sneeuw zo prachtig zagen vanaf de boot. Want na 3 kwartier is er duidelijk veel minder sneeuw en blijkt een gedeelte al weggesmolten te zijn. Kan ook niet anders, de vulkaan spuugt de laatste maanden zoveel grijze en zwarte wolken uit, dat het wel heel warm moet zijn op de hellingen en bij de top. En de luchttemperatuur wordt ook steeds hoger.

Ik ga naar de grote supermarkt en het is prachtig weer, lekker zonnig en behoorlijk warm. Als ik drie winkels heb gehad, ben ik behoorlijk lang onderweg. Overal moet je wachten en mag je maar niet zomaar naar binnen. Bij de eerste supermarkt valt het nog wel mee, het is nog vroeg. Maar bij nummer twee en drie moet is steeds langer wachten. Het is niet meer ‘even’ boodschappen doen. En een groot probleem wordt straks, dat er nergens een beetje schaduw is en je in de brandende zon staat te wachten. Door het geklus van Frans kon ik niet bij alle boodschappentassen, die ik normaal mee neem. Daarom loop ik een paar keer heen en weer van de auto naar de boot, ook weer in de zon: warm….warm.…! We zitten een half uur later in de kuip en plotseling wordt het donker en nog geen 5 minuten later giet het van de regen. Het is totaal onverwacht, de weersvoorspelling gaf niets aan, maar we denken dan maar dat het goed is voor de natuur. In de middag hebben we nog een paar keer een stevige bui, we krijgen niet meer het prachtige warme weer van deze ochtend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *