Donderdag 30 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft een telefoontje gekregen van de fietsenmaker, dat zijn fiets klaar is. Die staat in Giarre, de versnellingskabel was kapot. We stappen samen in de auto en rijden de berg op naar de fietswinkel. Het is een heel warme dag zonder enige luchtverplaatsing, lopen naar Giarre in de brandende zon is geen optie. De fiets is keurig gemaakt en Frans gaat racend de berg weer af.

Ik heb beloofd een vriendin en haar buurvrouw naar de supermarkt te rijden. Ze hebben geen van beiden een auto en wonen aan de andere kant van Riposto. Ze willen wat zwaardere boodschappen doen en hebben allebei drinkwater nodig (bijna niemand drinkt hier water uit de kraan). De supermarkt waar ze heen willen is zeker 40 minuten lopen en ook dat gaat niet op dit soort dagen. Niet alleen wij hebben last van de hoge temperaturen, er zijn beduidend weinig mensen op straat. Vooral tegen de middag zijn veel mensen al weer weg bij de winkels. Die sluiten van 13 tot 16 uur, sommige gaan pas weer om 17 uur open. Ik denk dat het voor de kleine winkels op de kade geen zin heeft om in de warme middaguren open te blijven. Er komt toch niemand. De grotere supermarkten aan de buitenkant van het dorp blijven wel open. Maar die hebben airco en daar is het heerlijk koel. Evengoed zie je daar weinig mensen in de middag, want je moet altijd weer in die warme auto terug rijden.

Dit is het laatste blog voor de komende tijd. Ik ga een paar dagen op familiebezoek en meld me misschien tussendoor nog wel. Frans gaat een mooi avontuur beleven, tenminste dat hopen we, onze vriend Peter heeft een nieuwe boot gekocht. Voor de verkoop van zijn “oude” boot deed Frans een proefvaart met een potentiële koper, die de boot uiteindelijk ook kocht. Frans repareerde nog een paar dingen voor de nieuwe eigenaar, die eergisteren voor de eerste keer met zijn gezin naar de haven in Riposto kwam. Zeer waarschijnlijk blijft de boot deze winter hier liggen.

Nu gaat Frans met Peter de nieuwe boot omvaren van Noord-Duitsland naar Sicilië. Ze starten begin volgende week. Voor de nieuwsgierigen zullen we volgende week op het blog de gegevens vermelden, waar de boot op internet te volgen is. We wensen hen een behouden vaart en een fijne tocht samen.

Woensdag 29 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans is de hele dag bezig voor Michael, de nieuwe eigenaar van de boot van Peter. De elektrische aansluitingen van de boegschroef zijn niet goed en daarom hapert de schroef af en toe. Frans heeft beloofd het te repareren, maar heeft daar wat onderdelen voor nodig. Michael en hij gaan eerst met de auto naar een speciaalzaak in Giarre, maar die heeft de spullen helaas niet. Ze rijden door naar een grote zaak in Naxos, waar ze meer succes hebben. Maar al met al zijn ze vier uur onderweg. Na de lunch begint hij aan de klus. Het is weer net zo warm als andere dagen en de reparatie moet vanuit de voorhut gebeuren. Het is extra warm voor hem. Tegen de tijd dat de zon achter de Etna verdwijnt en het ietsje koeler wordt is de klus geklaard. Ondertussen breng ik de schone was terug naar het boeienveld in de baai van Taormina. Het is druk zo aan het eind van de middag en aan de auto’s kun je zien dat het toeristenverkeer langzamerhand op gang komt. Hopelijk wordt het voor Sicilië een goede augustusmaand met veel vakantiegangers. Tot nu toe zijn er wel wat toeristen, maar de grote toeloop van buitenlanders blijft uit. Vandaag vertelde de eigenaar van een kiosk aan het strand bij Taormina, dat er wel Italianen zijn die vakantie vieren op Sicilië, maar hij vond dat ze weinig geld uitgaven. Daar zouden echt de buitenlanders voor moeten zorgen. Zoals we al eerder schreven: het wordt een moeilijke en lange winter voor de Sicilianen. Hun gebruikelijke buffer, opgebouwd in de zomer, voor de komende winter is er nu niet.

Dinsdag 28 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We doen vandaag nog een paar klusjes op de boot van Peter, de nieuwe eigenaar komt vanmiddag, dus het is niet meer de ‘boot van Peter’. Omdat de Etna zo ‘puft’ de laatste 10 dagen, hebben we veel last van zwart stof op de boot. Ik spuit de boot van Peter nog even af en dan mogen vanaf morgen de nieuwe eigenaars dat doen, als ze zin hebben. Het grote probleem met dat afspuiten is, dat als je denkt klaar en zijn en even naar voren loopt, er weer zwart gruis in de richels ligt. Je kunt gemakkelijk een paar uur bezig zijn. Ik poets alleen de druppels bij de ramen weg en de rest is binnen een half uur droog. Het is een erg warme dag vandaag. We halen met de auto de buitenboordmotor van Peter op en nemen tegelijk een reserve dieseltank mee voor ons zelf. Als we toch met de auto onderweg zijn scheelt het veel werk. Anders moet Frans 400 meter meer lopen met het karretje en een vol vat. We rijden nog een tweede keer en dan is het even genoeg voor vandaag. Inmiddels is het zo warm, dat we er uit zien alsof we net onder de douche zijn geweest. Helaas is dat niet zo, hoewel we dat enorm graag zouden doen nu. We hebben beide minstens 2 liter gedronken vandaag, zoveel vocht zijn we verloren door bezig zijn in de zon. En in- en uit de warme auto, ook een hele opgave op dagen als deze.

‘s Middags komt Michael, de nieuwe eigenaar van de boot van Peter. En zoals we al verwachtten, die heeft natuurlijk na een proefvaart met Frans, vorige week, nog een heleboel vragen. De rubberboot is niet voldoende opgeblazen en hij heeft nog geen pomp. Frans kocht recentelijk een elektrische pomp, waardoor dat zo gefikst is. Ze hebben nog geen badges om op de steiger en in de douche te komen, ze weten nog niet waar de kleine supermarkt is en er is geen drinken aan boord. Morgenvroeg gaat Frans eerst met Michael naar een winkel om wat technische dingen te kopen en hem de weg naar het winkelcentrum te laten zien. Daar kunnen ze inkopen doen en ook internet regelen.

Maandag 27 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vroeg in de ochtend verder met zijn klus aan het stuurwiel van de boot van Peter. Tenminste: het is de boot van Peter niet meer, de nieuwe eigenaar komt morgen met zijn gezin. Dan moet de klus natuurlijk klaar zijn. Eerst maken we wat schaduw, zo vroeg schijnt de zon precies in de kuip van de boot. Het is in de schaduw al heel warm, het is niet goed als je rug dan ook nog in de brandende zon zit. Hij doet een uur over ieder segment, het gaat wel steeds vlugger nu hij weet in welke volgorde hij de beide draden moet verwerken. Aan het eind van de dag is het klaar en het ziet er fantastisch uit. Ik ben bang, dat de nieuwe eigenaar, die we vorige week ontmoetten, gaat vragen of Frans het andere stuurwiel ook wil doen.

Ondertussen ga ik in Catania naar het grote winkelcentrum. Het horloge van Frans heeft het begeven, hij had een sporthorloge, zo een wil hij graag weer hebben, zodat hij het, naast het bekijken van de tijd, ook kan gebruiken bij het wandelen, fietsen en hardlopen. Het is altijd leuk om de afstand en hoogteverschillen te zien. Het eerste stuk van mijn route gaat over de tolweg. Ten zuiden van Catania is het grote winkelcentrum waar de sportzaak is die het horloge verkoopt. Ons navigatieprogramma kent de straatnaam niet, mijn telefoon weet wel een route te vinden. Vaker ben ik in het winkelcentrum geweest, maar dan per trein en bus, vandaag ben ik met de auto. Ik weet dat ik na een bepaald industrieterrein van de snelweg moet en op het moment, dat ik afsla en mijn telefoon aangeeft, dat ik verkeerd ben, weet ik weer waarom ik vorig najaar heb gezworen nooit meer met de auto daar naar toe te gaan. Ook toen ging het verkeerd en nu kom ik niet vanaf de goede afslag, ik zie de rotonde niet, waar ik rechtsaf moet, mijn richtingsgevoel zegt dat ik de andere kant op moet en voor ik het weet zit ik op een snelweg naar Palermo. Uiteindelijk vind ik het winkelcentrum wel, maar ik ben 45 kilometer omgereden. En het is al warm in een auto zonder airco en zoekend naar de goede route is het helemaal warm. In de winkel blijkt dat er precies nog één exemplaar is van het merk wat Frans wil hebben. En ook nog de juiste uitvoering, toch nog geluk deze middag. De posterijen laten ons hier in Italië zo lang wachten op een pakje dat we dit niet durfden te bestellen.

Zondag 26 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben niet veel op het programma staan vandaag. En uiteindelijk wordt het een beetje rommelige dag. Als we koffie hebben gedronken gaat Frans naar de ‘oude’ boot van Peter. Die is inmiddels verkocht en de nieuwe eigenaar komt dinsdag met zijn gezin. We kochten gisteren een nieuw vlaggetje van Italië met het jachten embleem er in, de kleuren zijn groen/wit/rood in verticale strepen. De vlag op de boot had helemaal geen rode streep meer, die is weggesleten door zon en wind. Nu wappert er weer een vlaggetje met prachtige kleuren, waarvan wij weten, dat ze in deze zon binnen een paar maanden vaal zullen zijn. Maar dan mag iemand anders er voor zorgen. De allerlaatste klus aan boord van die boot is het repareren van de leren bekleding om het stuurwiel aan stuurboord. Daar is het garen op de meeste plekken helemaal van verdwenen en de verschillende delen hangen nog op een paar plekken met een versleten draadje vast. Frans begint vol goede moed en krijgt na een half uur de ontbrekende kromme naald aangereikt van een dame van een andere boot. Zo kan hij met twee draden kruislings het leer vast zetten. Het lukt eerst niet geweldig, later probeert hij het met wat dunner garen, wat beter gaat. Uiteindelijk heeft hij drie van de acht stukken klaar en is het tijd om te stoppen. Morgen weer een dag. ‘s Morgens vroeg is het in de kuip van die boot nog heel zonnig, maar in de tweede helft van de ochtend is er schaduw. Dit soort dingen kun je echt niet in de brandende zon doen.

We zijn inmiddels omringd door motor- en zeilboten met gezinnen, die hier weekend vieren. Ze gaan overdag naar buiten en ergens ankeren. Allemaal kleine rubberbootjes mee voor de kinderen en misschien gaan ze wel ergens aan wal. Tegen zessen komen ze allemaal weer de haven in en is het de hele avond feest. We zijn die drukte niet gewend en helemaal niet na een lockdown-periode van 4 maanden. Vorig jaar waren we drie keer een paar dagen in de haven van Riposto vanuit het boeienveld van George. Dat was steeds als het slechter weer was met wind en golven. Als die de baai bij Taormina inlopen aan de kant waar het boeienveld is lig je er niet meer prettig met de boot. Als het weer wat minder is komen ook deze vakantiegangers en dagjesmensen niet naar de haven, dus dit hebben we hier nog niet eerder meegemaakt.

Zaterdag 25 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans maakt eerst zijn klus af. Om het grote luik helemaal goed vast te zetten met de schroeven moet hij een gedeelte van het plafond los maken om bij de moeren te kunnen. Hij vraagt zich af of het ook een keertje ‘eenvoudig’ kan. Maar helaas zit dat er vandaag niet in en dat is vaak zo. Maar uiteindelijk zit alles weer mooi vast en hopen we geen lekkage meer te hebben. Ondertussen ga ik de kade op om een paar boodschappen te doen. Het zal weer een heel warme dag worden. Zo vroeg is het al warm en de temperatuur zal in de loop van de ochtend verder oplopen. Na de lunch hebben we zin om even te zwemmen. We hoeven maar een klein eindje over de kade te lopen en dan kunnen we net buiten de havenmuur bij een klein strand komen. We hebben gelukkig waterschoenen mee, die ik dacht nodig te hebben om het water in te lopen. Maar ze blijken al nodig om de paar stappen vanaf onze handdoek naar het water te maken, de kiezelstenen zijn bloedheet. Het water is heerlijk. We zwemmen wat en lopen direct weer terug. We hebben geen parasol en de zon is zo ongelofelijk heet dat we zonder bescherming niet kunnen blijven. Terug op de boot maken kunnen we lekker in de schaduw zitten en door wat wind is het er heerlijk. In de loop van de middag neemt de wind nog wat toe en zien we aan de wolken de enorme invloed van de Etna. Die is al een week aan het ‘rommelen’.. Meestal is de rook, die er uit komt wit, vanmorgen werd het steeds grijzer. Aan het eind van de middag vormt zich boven de Etna een steeds groter wordende wolk. We hebben zelfs af en toe geen zon meer. We zien nu precies hetzelfde als vorig jaar, toen wij op het boeienveld van George lagen. In de baai van Taormina is altijd zon. Van daaraf konden we boven Riposto heel vaak dikke wolken zien, die door de hitte daarboven gevormd worden. En van hieraf kunnen we Taormina zien, wat op de berghelling bij de baai ligt. Ook in de winter schijnt daar veel vaker de zon dan hier.

Vrijdag 24 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans begint direct na het ontbijt aan de volgende grote klus. Het grote luik midden in de boot lekt ook en moet opnieuw gekit worden. Het demonteren is snel gebeurd, maar de oude plak- en kitresten verwijderen is veel werk. En het moet allemaal vetvrij en brandschoon zijn, als hij opnieuw gaat kitten. Eerst wordt alles afgeplakt, anders zit de kit werkelijk overal. Na het kitten wordt alles weer gemonteerd. Dan is hij 10 uur bezig. Het is weer een hele warme dag met echt een brandende zon. Ik probeer steeds met grote lappen schaduw te maken boven zijn werkplek. Al te veel afsluiten is ook weer niet handig, dan kan het hele kleine beetje luchtverplaatsing (‘wind’ is het niet te noemen) niet zorgen voor een heel klein beetje verkoeling. Als ik dit stukje typ is het 19 uur en nog steeds 36 graden in de schaduw. Het is goed dat Frans er tegen kan en rustig door gaat met klussen. Ik heb er meer last van.

Ik ga met de auto naar Giardini om wat spullen naar George te brengen. De auto heeft geen airco, het is heel warm. Als ik daarna wat boodschappen doe is het heerlijk koel in de winkel. Des te warmer is het als je weer in de auto stapt, ondanks dat die in de schaduw stond. Als ik terug kom aan boord help ik Frans opruimen. De klus is nog niet helemaal geklaard, maar het is genoeg voor vandaag. Ik heb de grote doeken nodig om een beetje schaduw te maken in de kuip. Anders zouden we daar niet kunnen zitten.

Donderdag 23 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteren was een heel warme dag, toen we naar bed gingen was het nog steeds erg warm. Ik kan niet in slaap komen en besluit om buiten te gaan liggen. Wel onder een grote handdoek, want we hebben last van muggen die mij altijd moeten hebben en Frans met rust laten. Na een half uur lezen val ik toch in slaap. Om half 3 word ik wakker van de ‘kou’. Dus maar weer naar binnen en verder slapen. Er is vannacht niets te zien van vuur uit de Etna. Het is waarschijnlijk licht bewolkt daar boven en alleen bij helder weer kunnen wij zo ver kijken in de nacht. We zijn vroeg op, de temperatuur is nog heel aangenaam. In de loop van de ochtend wordt het weer heel erg warm. We gaan met de auto naar de fietsenmaker in Giarre. De fiets van Frans ligt achterin, zijn versnellingskabel is gebroken. Eerst zouden we alleen een kabel gaan halen, maar Frans krijgt de handel niet eens los. We brengen de fiets daar heen, zodat de fietsenmaker hem uit elkaar kan halen. Hij zal ons bellen als het klaar is…zegt hij. Dat beloofde hij de vorige keer ook, toen hoorden we niets en bleek de fiets al lang klaar toen we zelf contact op namen. Frans gaat verder aan het monteren en kitten van het kleine luik, de klus waar hij gisteren mee startte. Eerst is het nog redelijk in de schaduw, halverwege de middag moeten er meer doeken opgehangen worden om wat schaduw te maken. Om 16 uur is het 37 graden in de schaduw. Als we samen op het dek zitten te wachten tot de kit hard is, kunnen onze voeten niet in de zon liggen, zo brandt het. Er is wel wat wind, die aan het eind van de middag steeds sterker wordt. Het is lekker om dan boven op het dek te zitten in plaats van in de luwte van de kuip. De werf belt of Frans komt kijken naar het hijsen van een motorboot. De Canadese eigenaar is er niet bij en vorige keer was er schade aan de zijkanten van de boot door de banden van de kraan. Maar ook nu weer is de rand wat ingedeukt, gelukkig niet er helemaal af zoals de vorige keer.

Woensdag 22 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag weer een beetje een ‘verhuisdag’. Wíj gaan zeker niet verhuizen, maar George wil spullen van de ene garage naar de andere- verplaatst hebben. We hebben beloofd, dat voor hem te doen en dan moet je het ook uitvoeren, ook al is het zo warm als vandaag. Het sjouwen en verzamelen in de garage gaat nog wel, het is in een kelder. Ook het bestelbusje kunnen we daar in rijden. Maar dan een paar kilometer rijden, terwijl de airco van de auto nog steeds warme lucht blaast, dat valt ons zwaar. Als we de tweede lading in het busje hebben gestapeld komt George met de andere auto en neemt het busje van ons over. Er moeten spullen naar Taormina, waar ook zijn boeienveld is. Wij hoeven niet meer uit te laden. We hebben medelijden met de mensen die dat moeten doen voor George, want Frans heeft het er keurig in gestapeld, maar er was ook meubilair bij, en uiteindelijk hebben we nog wat losse spullen overal tussen geduwd en bovenop gegooid omdat de laadruimte echt bijna vol was. We gaan terug naar de boot en hebben een uur nodig om een beetje bij te komen.

Frans is gisteren begonnen met het opnieuw monteren van een klein luik, wat boven de bank zit. Het lekte als het hard regent en we hebben heel veel water gehad de afgelopen week. Dat lekken werd natuurlijk steeds erger, hij wil nu echt alles opnieuw monteren en kitten. Ik maak extra schaduw met een wit laken, maar evengoed is het smoorheet. Af en toe zitten we even in de kuip, maar dat levert weinig verkoeling op. Er is zo weinig luchtverplaatsing, dat ook in de schaduw de temperatuur enorm op loopt. Om 18 uur vindt hij het genoeg, morgen verder. Ondertussen heb ik eten gekookt, dat was ook geen pleziertje. Doordat er geen ventilatie is door alle hitte loopt de temperatuur bij een hete braadpan nog veel verder op binnen. Maar we mogen niet mopperen, op een regenachtige dag in de lockdown-periode hebben we vreselijk verlangd naar een beetje zon en warmte.

Dinsdag 21 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vannacht om half 4 wordt ik wakker en ga even buiten zitten, het is warm en benauwd binnen en er staat geen wind. Dat is nooit in de nacht, terwijl het zo heerlijk afkoelt en een beetje wind de binnen temperatuur wat lager zou kunnen maken. Maar helaas…..Er is hier in de nacht nooit wind in de zomer. Er zijn wel wat lichtjes op de kade aan de overkant waardoor de boten om ons heen prachtig te zien zijn. Alles weerspiegelt mooi in het water, de boten zijn in het echt en hun spiegelbeeld net zo scherp. Na alle regen is het eindelijk weer helder in de nacht. Plotseling zie ik dat de Etna weer is uitgebroken. We zagen afgelopen zaterdag al prachtige foto’s, maar we konden toen niet ontdekken of dat oude foto’s of recente beelden waren. Maar kennelijk is het toch echt waar: de Etna is weer actief. Ik zie af en toe vuur en dat licht om de paar seconden sterk op. De kraters zijn ruim 30 kilometer hier vandaan, je zou veel dichter bij moeten zijn, en betere apparatuur hebben, om er mooie foto’s van te maken. Maar het is allemaal heel duidelijk te zien. Als we opstaan en het is licht, kunnen we alleen een mooie witte rookpluim zien. Vanavond kijken we direct als het donker is of we een beter beeld hebben dan afgelopen nacht.

George komt vanaf het boeienveld terug naar Riposto om wat spullen te verplaatsen. Hij ‘moppert’ een beetje, dat nu hij vandaag met ons heeft afgesproken, er verschillende mensen bellen, dat ze een ligplaats willen hebben op het boeienveld. En in deze slechte tijd door alle virusperikelen is elke klant belangrijk. Igor en zijn dochter zijn wel in de baai en kunnen alles regelen, maar het liefst is hij er zelf bij. We gaan toch maar hard aan het werk. Er moeten spullen van de ene opslagplaats naar de andere garage, en wat spullen naar de werkplaats. Het valt beslist niet mee, het is verschrikkelijk warm. Pas om half drie hebben we tijd om wat te eten en te drinken. Daarna vertrekt George weer naar het boeienveld en wij gaan terug naar de boot. We liggen ‘uitgeteld’ in de kuip en proberen wat schaduwplekjes te vinden. We drinken 2 liter water, het is vreselijk warm. En we zijn moe van al het gesjouw en het heen en weer lopen.