Woensdag 1 juli 2020. De Bolbliksem staat op de werf in Crotone.

De ochtend start eer hetzelfde als vorige dagen. We gaan na het ontbijt ieder een kant op. Frans loopt naar de werf en ik ga naar het strand.

‘Mijn’ vaste ligbedje met parasol is voor vandaag verhuurd, ik krijg een andere toegewezen. Maar net als de vorige dagen zit ik weer heerlijk aan de waterlijn. Het is warm, maar er is wel wat wind aan het begin van de dag. Er zijn weinig golven en er is weinig te zien verder. Ik vermaak me met mijn e-book en tablet, in de loop van de ochtend is er wat meer reuring om me heen. Het is nog steeds niet zo druk als afgelopen zondag. Tussen 12 en 13 uur verlaat bijna iedereen de ligbedjes en gaat waarschijnlijk lunchen. Die mensen komen ook niet terug. In de middag komt de tweede ploeg, vooral met kleine kinderen. Die liggen echt uren in het water en vermaken zich met opblaasspullen. Af en toe een gevecht omdat er 3 tegelijk op 1 matrasje willen liggen, maar verder is het rustig. In de tweede helft van de middag begint het wat meer te waaien. Als ik heb gezwommen is het ook koud in de schaduw van de parasol. Dat is direct over als ik op de boulevard loop, daar is de wind gewoon warm.

Frans heeft vandaag een paar dingen afgemaakt, die vannacht moesten drogen. Hij repareerde een paar plekken met een soort plamuur. Hij deed dat een dag eerder ook al, maar vond het gisteren niet mooi opgedroogd en begon opnieuw. Hij monteert de stuurautomaat verder, nadat hij gisteren het gelaste deel plaatste. Hopelijk doet hij het weer als we terug gaan. Dat laat trouwens wat op zich wachten. De baas van de werf heeft vandaag gezegd, dat het volgende week wordt. Dan denk ik dat dat niet volgende week maandag of dinsdag is, maar op zijn vroegst woensdag. Het is weer de typisch Italiaanse cultuur, een afspraak en een planning, daar houden ze zich nooit aan.

Dinsdag 30 juni 2020. Op de werf in Crotone.

Frans gaat weer vroeg naar de werf. Hij hoopt dat ze in dezelfde vaart doorwerken als gisteren. Toen is de hele onderkant van de boot afgeschuurd. Het is een heel eind, de boot is 14 meter lang en het zijn heel wat vierkante meters. Daar komt nog bij dat het werk op verschillende plekken in een vervelende houding moet gebeuren. Soms moeten ze bukken en voor het werk aan de hogere delen staan ze op een steiger, het is heel lastig werken.

Ik vertrek net als de vorige dagen lekker naar het strand. Ik krijg weer ‘mijn’ parasol op dat plekje vlak aan de zee. Ze kennen me al en zwaaien. Ik denk dat we buiten de booteigenaren op de werf de enige toeristen zijn. Op merkelijk, dat hier meer mensen Engels spreken, dan we op Sicilië gewend zijn.

Als Frans aan het eind van de dag terug komt blijkt dat de lasser het werk al klaar had zodat Frans alles weer kon monteren. Hij probeert dingen weer in elkaar te schuiven en het pas allemaal zo perfect, dat hij het ook niet meer los krijgt. Gelukkig hebben we dus weer een stuurautomaat die functioneert e hopelijk niet meer zo piept als op de heenweg. Natuurlijk zijn er buiten de stuurautomaat nog een paar andere klusjes en zo is voor Frans de dag ook weer omgevlogen.

We hebben wat te vieren, we gaan lekker uit eten in het visrestaurant op het strand. Heel bijzonder dat je door grote glazen vloerdelen de zee onder het restaurant kan zien. Het eten is geweldig en het is er erg gezellig.