Maandag 30 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weer is “pet” vandaag, we gaan met de paraplu naar het douchegebouw. Dan moet het echt hard regenen anders lopen we wel door een paar spetters heen. Het giet en het is daardoor donker en somber om ons heen. Op dit soort dagen is de Etna helemaal omringd door wolken, zelfs de dorpen op de heuvel zijn onzichtbaar. Vlak boven Giarre ligt een dorp, dat niet eens zo hoog ligt, en vooral in de avond zien we daar altijd de straatlantaarns en buitenverlichting van de huizen. Vanavond zal er niets te zien zijn, als het weer zo blijft. Gisteren en de afgelopen week konden we af en toe de top van de Etna zien. Het is daarboven net een wintersportlandschap, zoveel sneeuw ligt er. Het heeft de afgelopen tijd veel geregend en door de lage temperatuur daar boven sneeuwt het daar natuurlijk. Maar het blijft voor mij een wonder dat de sneeuw zo blijft liggen. De verschillende keren dat wij wat hoger op de Etna zijn geweest, was de grond altijd behoorlijk warm. En wij zijn nooit dicht bij de kraters geweest. Als het helder is zien we vanaf Riposto dat er tot helemaal bovenaan sneeuw ligt. En na een paar dagen wordt de sneeuw langzaam grijs, omdat er altijd gruis en steentjes omhoog komen uit de kraters. Dat is allemaal materiaal dat warm is. Waarschijnlijk is het een dikke laag sneeuw, waardoor die niet snel is weg gesmolten. Frans zou heel graag een keer tot de kraterranden lopen. Maar dat zit er niet in nu er zo vaak uitbarstingen zijn. De gidsen nemen geen enkel risico en het is verboden om die hoger gelegen gedeeltes zonder begeleiding te beklimmen. Afgezien van het gevaar is er grote kans dat je verdwaalt. Als je hoog bent is het een heel groot maanlandschap met veel kleine heuvels en kraters, waar je je moeilijk kunt oriënteren als je er niet bekend bent.

In de ochtenduren heb ik nog wel de hoop dat het weer op zal klaren, zodat ik wat kan lopen in de haven. Het blijft echter de hele dag donker en regenen. Als we binnen zitten horen en zien we weinig van de omgeving. En nu er zo weinig activiteit is om ons heen horen we ook geen havenmeesters met hun bootjes langs komen, op één keer na. Als we net de dinghy hebben gehoord, zien we door de kleine raampjes een mast langskomen. De havenmeester sleept een zeilboot naar de werf, waar het werk gewoon doorgaat. En dat ondanks het weer, het virus en de crisis waarin we zijn beland.

Zondag 29 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De zon schijnt vandaag en het is redelijk warm. We zitten heerlijk in de achtertent al vanaf het ontbijt. De temperatuur is niet hoog en er is een beetje wind, wat het koud maakt als we buiten de achtertent komen. Toch ga ik mijn rondjes weer wandelen, door de vele dagen regen heb ik veel te lang stil gezeten. Het is echt heel erg stil om ons heen, op zondag mag niemand op straat zijn, iedereen is binnen. De levensmiddelenwinkels zijn gesloten, boodschappen kun je vandaag niet doen. We mogen zelfs deze middag het douchegebouw niet in, waarschijnlijk gaan ze met ontsmettingsmiddel spuiten.

Een Italiaan vertelt me, dat er steeds meer problemen ontstaan. De mensen worden langzamerhand “gek” van het binnenzitten. Nog meer dan elders is men hier ingesteld op het buiten leven. Ze maken maar zelden zelf koffie, maar gaan altijd bij een kiosk ontbijten en koffie drinken. Ze doen liefst een paar keer per dag boodschappen en kletsen tussendoor met iedereen. En heel vaak eten ze ‘s avonds buiten de deur. En nu kan dat allemaal niet, ze moeten verplicht in huis blijven. Wij natuurlijk ook, maar doordat we in een haven liggen met een groot terrein er omheen, hebben we nog een beetje bewegingsvrijheid. De paar mensen, die ik tegen kom op mijn wandeling, wonen allemaal op een boot hier in de haven. En iedereen loopt met een enorme boog om elkaar heen. De Italiaan, die ik sprak, woont in Catania. Hij werkt op dit moment voor George op een werf. Toen ik hem vroeg, waarom hij niet naar huis gaat op zijn vrije dag, vertelde hij, dat hij gisteren nog wel had kunnen rijden. Maar hij zou niet meer terug Riposto in kunnen komen na het weekend. Ik schreef ook al, dat ik niet in een andere Gemeente boodschappen mocht gaan doen. En eerder dacht ik dat er weinig werd gecontroleerd. Maar op mijn wandelrondjes in de haven kom ik steeds langs de muur tussen het haventerrein en de kade met de weg. En steeds reed daar een politieauto, ik denk dat ze steeds strenger worden.

Zaterdag 28 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Zoals we de afgelopen regenachtige dagen gewend zijn, bestuderen we vanochtend uitgebreid het weerbericht. Zelfs voor de komende dagen en volgende week bekijken we de vooruitzichten. Frans zegt natuurlijk, dat het op de lange termijn heel erg onzeker is. En zelfs het weer van vandaag ziet er in de berichten anders uit dan we op datzelfde moment ervaren in de haven. We zitten na het ontbijt heerlijk in de achtertent, het is zonnig. Na zo veel dagen slecht weer en binnen zitten, voelt het extra fijn aan. Frans gaat naar de garage, er liggen daar een paar klusjes op hem te wachten. Ik roep hem nog achterna, dat hij “boodschappen gaat doen”. Dat moet hij zeggen als hij wordt aangehouden, want dat hebben we ingevuld op het formulier dat hij bij zich heeft. Volledig in gedachten bij zijn klussen, zou hij rustig zeggen dat hij naar de garage van George gaat “om te werken”. En dat werken is nu juist verboden, de bedrijven zijn gesloten en zeker zo’n werkplaats. De werf vlak bij ons in de haven is wel open, daar wordt volop gewerkt. Misschien mag dat omdat het voornamelijk buiten werk is. We weten het niet precies, omdat alle informatie die we krijgen via televisie, in het Italiaans is. Ook de auto die langs rijdt op de kade en van alles vertelt begrijpen we nog niet goed. Soms kunnen we het wel volgen, maar de finesses van allerlei regels ontgaan ons toch. We krijgen alleen teksten, vaak in het Engels, van George zodat we op de hoogte zijn van de belangrijkste dingen. We mogen niet de haven uit met de boot, maar dat hadden we al begrepen. En als je dat toch doet, weet je niet wat de kustwacht doet. In ieder geval loop je de kans, dat je nergens meer met de boot een haven binnen komt. Niet in Italië, maar ook niet in de andere landen rond de Middellandse Zee. Nu waren we dat toch niet van plan, we liggen hier prima en hebben hier een fijne plek. En als nu het weer maar een beetje zou meewerken, dat zou nog fijner zijn. We zouden aan het eind van de middag een beetje regen krijgen. Ik stelde me vanochtend in op lekker buiten zitten en het lopen van mijn rondjes in de haven. Om 12 uur begint het te regenen, helemaal tegen de voorspellingen in. De hele middag hebben we buien, afgewisseld met stralende zon, die zelfs af en toe schijnt als het regent. De regenperiode is nog niet afgesloten.

Vrijdag 27 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De zon schijnt als we wakker worden en het is direct een heel stuk warmer dan de afgelopen dagen. We gaan zonder jas en zonder paraplu naar de douche, dat is bijna een week geleden dat dat kon. En voor het eerst in 6 dagen zitten we weer heerlijk in de achtertent in de zon. We genieten precies een uur en dan betrekt het plotseling. Het wordt koud, we ritsen de achtertent dicht en binnen 15 minuten zitten we binnen met de kachel aan. Het begint al snel daarna te regenen en dan is het weer precies als de afgelopen 5 dagen. Pas tegen het eind van de middag wordt het even droog en klaart het een klein beetje op. We hebben nog nooit zo’n lange periode met slecht weer gehad.

Tussen de middag kan ik de auto van George lenen om naar een grote supermarkt te gaan. We waren daar tien dagen geleden ook. Behalve wat yoghurt en fruit, dat we hier op de kade kochten, hebben we het zo lang uitgehouden met de voorraad. Maar nu is het echt nodig dat ik een paar dingen aanvul. Ik verwacht dat er weinig mensen zullen zijn in de lange lunchpauze, die ze hier aanhouden. Het valt een beetje tegen, er worden steeds maar een paar mensen bij de supermarkt binnen gelaten en ik sta in de regen te wachten op 6 mensen, die voor me zijn. Doordat de winkels niet tot ‘s avonds laat open zijn en om 18 uur al sluiten, krijg je verschuiving en spreidt het zich wat meer over de dag. En men is hier heel erg gewend om uit eten te gaan of iets te halen en dat kan nu niet. Er komen dan ook mensen naar buiten met enorme karren vol boodschappen. Als ik eenmaal binnen ben heb ik redelijk snel mijn boodschappen bij elkaar en rijd ik terug naar de haven. George waarschuwde nog, dat ik misschien beter naar de verre supermarkt 15 kilometer verder in het winkelcentrum kon gaan. Dat is net nog Gemeente Riposto en nu ben ik in Giarre geweest, wat maar 5 kilometer is. Maakt allemaal niet zo uit met de auto, ik heb het er maar op gewaagd. We mogen ons namelijk alleen binnen Riposto bewegen en alleen met een formulier dat we boodschappen gaan doen. Als ik gecontroleerd zou worden krijg je een boete. Het was in lunchtijd en ik geloof niet zo erg in de controle van de politie hier, maar zeker weten doe ik het niet. Het loopt allemaal goed af en de koelkast is weer vol.

Donderdag 26 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het belooft weer een regenachtige dag te worden volgens de voorspellingen. Het lijkt vanochtend ietsje beter, de regen is wat minder dan voorgaande dagen. Maar we moeten nog steeds een paraplu mee als we naar de douche lopen. In de loop van de ochtend wordt het weer slechter en neemt de regen toe. We zijn bijna vergeten hoe het weer vorige week was en de weken er voor. Het is moeilijk te bedenken, dat we in de zon en de warmte zaten in shirtje en korte broek. Het was ook bijna zorgeloos…..we lazen elkaar de nieuwsberichten voor over een situatie in China, die zo heel ver weg leek. Zelfs toen de berichten gingen over Europa en later Noord-Italië hebben wij nooit kunnen bedenken in welke situatie we met z’n allen zouden belanden.

We mopperen een klein beetje op de regen, maar vanochtend zeggen we, dat het voor het dorp waar wij nu leven hier op Sicilië misschien wel heel goed uit komt. Het is nu al vijf dagen zulk slecht weer, dat maar heel weinig mensen naar buiten gaan. Alleen als het echt nodig is, bv. voor het aanvullen van de levensmiddelen, gaan mensen onderweg. En ook hier worden veel dingen aan huis bezorgd. De zoon van de groenteman komt vanochtend terug met een hele waslijst nieuwe bestellingen en een plastic zak met wisselgeld van de mensen waar hij spullen heeft gebracht. Voor mij is het een paar dagen geleden, dat ik in de winkel was en verder hebben wij tien dagen bijna niemand gezien. Levend op de boot met strikte regels hopen we dat we de quarantaineperiode goed en vooral gezond doorkomen. En dat hopen we voor iedereen!!

Woensdag 25 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zeggen vandaag verschillende keren dat dit weer hier in het zuiden “echt ongelofelijk” is. Het regent zo verschrikkelijk zonder een kleine pauze. Het is gewoon één grote bui, die nu al bijna vier dagen duurt. Inmiddels is er ook deining in de haven, er zouden buiten hoge golven zijn. Jammer genoeg kunnen we het niet bekijken, want wat zouden we graag buiten de haven een stuk wandelen. Maar ook binnen de havenmuur zit het er niet in dat we onze rondjes lopen om te komen tot wat lichaamsbeweging.

Het kletteren van de regen op de boot en de achtertent zorgt er voor dat er behoorlijk wat geluid is. En door de deining worden we nu ook nog door elkaar geschud. We liggen aan het eind van een drijvende steiger, die aan het begin met kettingen aan de grote kade vast zit. Bij onze boot beweegt de steiger het meest, veel meer dan aan het begin. En nu met de deining bewegen we heftig van en naar de steiger toe. Frans heeft de mooringlijnen, die aan rotsblokken midden in de haven vast zitten, al strakker aangetrokken. Maar het helpt niet veel. Onze buurboten liggen beide wat losser aan de lijnen en bewegen nog sterker en soms tegen onze bewegingen in zodat het nog erger lijkt.

Frans krijgt een mailtje van het havenkantoor, dat daar een pakje voor hem is afgegeven. Hij heeft verschillende bestellingen geplaatst op internet en is nieuwsgierig wat er is aangekomen. Hij gaat met regenjack en paraplu het pakje ophalen. Als hij terug komt is zijn trui nat van het water wat door het regenjack heen is gegaan. Het pakje blijkt de bestelling van kleine zonnepaneeltjes, die hij op de boeien van George wil monteren om verlichting in de boeien te maken, zodat ze ook ‘s avonds goed zichtbaar zijn. Sommige boten komen aan terwijl het donker is en dan is het vooral bij motorboten moeilijk om te zien waar de boei precies is. Vaak nam Frans een grote zaklantaarn mee om op de boei te houden, zodat die goed zichtbaar was. Maar het als lukt om er een zonnepaneeltje op te monteren, zou dat veel beter zijn.

Dinsdag 24 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het heeft echt de hele nacht geregend en als we wakker worden regent het nog steeds. We hebben aan het begin van de dag nog wel de hoop dat we tussen de buien door een wandeling kunnen maken, maar de bui van vandaag duurt vanaf vroeg in de ochtend totdat het weer donker wordt. Het wandelen moeten we daarom nog even uitstellen. De enige beweging die we vandaag hebben is het stukje lopen op de steiger naar de douche. We lopen onder een grote paraplu, want anders zijn we van dat korte stukje net zo nat als dat we met kleren aan onder de douche zouden gaan staan. Er is echt niets aan vandaag. Door de lockdown zijn we al erg op ons zelf aangewezen en hebben we geen contact met anderen. Maar als het mooi weer is, dan zie je tenminste nog mensen of horen we de geluiden van de werf. Nu is het grote stilte. Frans zegt dat er vrijdag mogelijk iets beter weer is, daar wachten we dan maar op, we kunnen niet anders.

Frans maakt vandaag zijn verlichtingsproject af. Het is al met al toch weer meer werk dan hij dacht. Aan het eind van de middag hebben we een werkend anker licht in de top van de mast, wat gecombineerd is met de navigatie verlichting. En natuurlijk met ledlampjes, Frans is helemaal tevreden over het energieverbruik.

Maandag 23 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We verwachtten het al, het regent vanochtend als we wakker worden, dat blijft de hele dag zo. En nog erger: Frans voorspelt dat het de hele week slecht weer met veel regen wordt. Nu zijn we door de zeer strenge regelgeving van Italië toch al aan de boot gebonden, maar dit voelt beslist anders. Ik weet dat we met slecht weer heel weinig van de boot komen, maar nu het ons is opgelegd lijkt het alsof het erger is. Het regent zo veel en vaak zo hard, dat we er zelfs niet toe komen om een paar rondjes in de haven te lopen. Gisteren zeiden we nog dat de regen wel heel goed voor de natuur hier is, de grond is erg droog. Maar deze hoeveelheid regen is weer een beetje te veel van het goede.

Heel langzaam beginnen een paar dingen in onze koelkast te ontbreken. Daarom loop ik halverwege de ochtend de kade op om bij de supermarkt te kijken of ik naar binnen kom. Onze vriendin Donatella komt me bij de ingang van de haven tegemoet. Zij vertelt dat er een half uur geleden een enorme rij voor de supermarkt stond. Ik ga er toch even heen en zie al vanaf het begin van de straat, dat er nog steeds veel mensen staan. Normaal zou ik ook eerder daarheen zijn gelopen, maar door de regen stelde ik het een paar uur uit. Ik wist al dat er steeds maar één klant tegelijk naar binnen mocht en had weinig zin om daar een uur in de stromende regen te staan. Vanmiddag doe ik tussen twee stevige buien in een nieuwe poging en heb geluk. We moeten een nummer trekken en er zijn vier klanten voor me. Natuurlijk begint het wel zacht te regenen, maar ik kan wat schuilen onder de bomen aan de overkant van de supermarkt. Nu ga ik niet meer opgeven, want wanneer moet ik anders boodschappen doen? Het is eigenlijk in de lange lunchpauze, waarin de winkels gesloten zijn en er echt nooit iemand op straat is. Nu sluit alles om zes uur en heeft de supermarkt geen lunchpauze. Met een tas vol yoghurt en crackers kom ik weer aan boord, waar Frans de hele dag heeft besteed aan het aansluiten van het ankerlicht in de top van de mast. Het nieuwe licht zit er al wel en de kabel loopt al door de mast, maar binnen moet het nog aangesloten worden. Het is nog een hele klus, hij stopt er om 17 uur mee, morgen weer een regendag om binnen te werken.

Zondag 22 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op vanochtend, ondanks het feit dat het zondag is. Gisteren stond op internet dat de supermarkt in Giarre om half negen open is. We hebben de auto van George geleend om daar heen te gaan, fietsen mag niet. We zouden dan trouwens maar een beetje mee kunnen nemen, alleen hetgeen in de rugzak past. We nemen een paar grote boodschappentassen mee, dat we echt voor de hele week voldoende voorraad mee kunnen nemen. Het heeft de hele nacht geregend en ook vanochtend is het donker van de zware regenbuien. Het is maar goed dat we de auto hebben, want op de fiets waren we echt drijfnat geweest. Bij de supermarkt aangekomen, staat er al een auto op de parkeerplaats. Als we uitstappen zien we een papier op de deur, dat de winkel de hele zondag gesloten is. Er komt iemand uit de andere auto, die wijst op het bordje met de openingstijden, waar staat dat de winkel om half negen open gaat. Maar dat gaat vandaag niet op, misschien is dat hetgeen ze gisteren hebben omgeroepen en wat wij niet verstonden. We kijken nog even aan de overkant van de straat, waar ook een grote supermarkt is, maar daar kunnen we zelfs niet het parkeerterrein op rijden, het hek zit op slot. We rijden maar weer terug naar de haven, niets aan te doen. En we hebben nog wel wat in voorraad, zodat we vanavond een warme maaltijd kunnen maken. Morgen gaan we een nieuwe poging doen, we hebben niet veel verse dingen als groente en fruit meer. De rest van de dag is er echt niemand op straat. Er komt geen auto voorbij en we zien geen wandelaars op de kade. Hoe moeilijk de Italianen het ook vinden om binnen te blijven, ze houden zich nu wel aan de regels. En het helpt natuurlijk dat de winkels en alle horecagelegenheden gesloten zijn. Ook de kiosken zijn niet open, dus er valt niets te beleven en er is niets te koop.

Het regent de hele ochtend stevig. Pas in de middag klaart het iets op en wordt het droog. We zitten binnen omdat het in de achtertent te koud is, als de zon niet schijn. Daarom hebben we in de loop van de middag veel zin om een paar rondjes in de haven te lopen. We beginnen er aan terwijl het droog is, maar na een half uur voelen we al weer druppels. Als we twee rondjes hebben gelopen en eigenlijk pas halverwege onze wandelplanning zijn, geven we het op. We zijn al nat en kleren drogen in de boot is niet geweldig. Hopelijk is het morgen beter weer en kunnen we onze rondjes weer lopen.

Zaterdag 21 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We ontbijten buiten in de achtertent, waar het heerlijk warm is door de zon. Er is wel een beetje wind, die nog redelijk fris is, daarom kan de tent niet open. Maar dit geeft zo toch al een lekker voorjaarsgevoel, en dat hebben we heel hard nodig in deze moeilijke tijd. Sommige Italianen worden wat gemakkelijker wat de opgelegde gedragsregels betreft, maar het wordt wel steeds stiller op straat. De geluidswagen rijdt de hele morgen door het dorp. We begrijpen niet goed wat ze zeggen, maar volgens mij mogen we na 20 uur helemaal niet meer op straat. Er zijn ook geen mensen, waar we het aan kunnen vragen. Nou hoeven wij er echt niet uit ‘s avonds, want de winkels sluiten uiterlijk om 18 uur. En morgen zijn zelfs veel supermarkten gesloten. Wij hebben een auto geregeld en gaan morgenochtend vroeg proberen wat nieuwe voorraad in te slaan. Hopelijk hoeven we niet zo lang in de rij te staan.

Ik loop mijn vaste rondjes in de haven en kom één meneer tegen, die is ook de benen aan het strekken. Ik zag hem vaker op een motorboot een paar steigers verder dan waar wij liggen. Gisteren bracht hij een boek terug naar de receptie, daar liggen wat boeken. Hij kwam later terug met een nieuw exemplaar. Ook wij lezen nóg meer dan normaal doordat we veel meer op de boot zijn. Gelukkig zijn we beiden in het rijke bezit van een e-reader, die is onmisbaar in deze tijd. Bij de receptie van de haven liggen maar 2 Nederlandse boeken, die heb ik daar zelf neergelegd. We gingen in 2016 weg uit Nederland met een klein stapeltje en ik ruilde diverse keren boeken in Griekenland met Nederlandse zeilers, die we tegen kwamen. Mijn eigen boeken heb ik al lang niet meer. Op Formentera vonden we bij de VVV allemaal manden met boeken, waar ook Nederlandse- bij waren. En in de haven van Ragusa op de zuidpunt van Sicilië, waar we in 2018 waren, lagen boeken en tijdschriften bij de wasserette. Het is allemaal heel minimaal en als je dan zoals in deze tijd veel leest en alleen papieren boeken hebt, dan heb je ze wel al een paar keer gelezen.