Woensdag 11 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat met George naar Giardini om naar het strandhuisje te kijken. Er is een paar keer harde wind geweest en hij had eerder bedacht dat er beschermplaten tegenaan gespijkerd moeten worden. Ze hebben deze zomer heel veel plezier gehad van die kleine opslag aan wal. Het is onmogelijk om alle spullen die nodig zijn op het mooringfield aan boord te bewaren. Er staat in de zomer bijvoorbeeld ook een generator en er worden boeien opgeslagen en duikerspullen. Dus volgend seizoen moet het strandhuisje er ook nog staan en we krijgen vast en zeker nog een paar stormen. Afgelopen zondag hebben we gewandeld naar Torre Archirafi, dat iets zuidelijker ligt dan de haven. Daar is een pier de zee in waar je normaal vanaf de kade zo op loopt. Nu lagen er enorme stenen, die door de golven op de kant waren gegooid.

Als dat soort dingen bij het strandhuisje gebeuren zou er flinke schade zijn, morgen gaan Frans en George terug met de op maat gezaagde platen om te monteren.

Ik lummel de ochtend een beetje, het is regenachtig weer en koud.

We reizen vrijdag naar Nederland……tenminste dat denk ik dan nog, want om half twee gaat de telefoon en vertelt iemand dat onze vlucht niet door gaat. Of ik wil kijken naar een andere mogelijkheid. We kunnen vliegen op zaterdag, ik sputter wat tegen, want als je gedacht hebt om vrijdags in Nederland te zijn is het programma voor zaterdag natuurlijk al ingevuld. Dan blijkt dat we morgen kunnen vliegen om zes uur avonds . Komen we wel midden in de nacht aan, maar dat maakt ons niets uit. Als ik de verbinding verbreek is er ineens een heel andere situatie: niet vrijdag reizen, maar morgen al. Wasmachine moet aan, laatste klusjes gedaan, spullen bij elkaar zoeken, begindatum huurauto veranderen….En dan kijk ik in de loop van de middag op internet en zie dat we zaterdagochtend om 6 uur vliegen naar Milaan …..en niet verder…. Pfffhh, zoeken naar telefoonnummers om iemand aan de lijn te krijgen, die kan controleren of onze tickets nu wel voor morgenavond zijn. Gelukkig blijkt het in orde en krijg ik later de goede bevestiging.

We dachten dus alle tijd te hebben en zijn plotseling van alles aan het regelen. Frans moet morgenochtend om 8 uur naar Giardini om die platen te monteren en in de tussentijd pak ik de spullen in. Wat zal het een heerlijk gevoel zijn als we morgen om 2 uur naar de trein lopen en de boot hebben afgesloten.

Dit is het laatste blog voor onze decembervakantie, we komen aan het eind van de maand weer terug en melden ons dan weer!!

Dinsdag 10 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vanmorgen wat koeler dan de voorgaande dagen en weken, Frans loopt nog altijd in zijn korte broek en een shirtje naar de douche, maar vindt het vanmorgen toch frisser worden. Het wordt langzaam tijd om er een trui bij aan te doen, maar hij vindt dat het dan echt winter is en wil daar nog niet aan. Hij vertrekt na de koffie naar de garage om een paar klusjes voor George te doen. Ik fiets nog een keer terug naar Giarre om een paar boodschappen te doen. Gisteren was de rugzak vol en kon ik niet alles meenemen wat ik van plan was te kopen. Het is het helemaal geen straf om te fietsen, wel met een jas aan omdat het nog steeds kouder is dan gisteren. De zon schijnt lekker en er geen wind. Op de terugweg ben ik heel blij met mijn jas, ondanks de zon begint het plotseling te regenen, dat had ik echt niet zien aankomen. Gelukkig is het een kleine bui en is het weer droog als ik in de haven aankom. We lunchen lekker buiten, door de zon is het warm in onze achtertent. De middag zit ik wel binnen, als de zon weg is, daalt de temperatuur.

Gisteravond was het zo bewolkt dat de Etna niet te zien was. Jammer, want we zijn heel benieuwd hoe deze uitbarsting zich verder ontwikkeld: wordt het erger of hebben we de zwaarste uitbarsting een paar dagen geleden al weer gehad? We horen ook geen gerommel meer. Op foto’s die overdag zijn genomen kun je wel zien, dat de sneeuw tegen de top helemaal weg is. Een stuk lager ligt nog wel sneeuw, maar ook niet zo veel als we in november zagen. Wij vinden het allemaal erg spectaculair, maar voor de Sicilianen blijkt het niet bijzonder. Waar wij ‘s avonds diverse malen voor opstaan om te kijken of we die grote oranje vuurvlek zien, dat vinden zij normaal. Frans staat een paar keer buiten met de kijker om het nog beter te zien. Deze zomer was er ook een uitbarsting toen we met de boot op het mooringfield van Taormina lagen. En als we anderen vroegen of ze het vuur en de lavastroom al hadden gezien, was iedereen enthousiast en vertelden sommigen dat ze er ’s nachts voor op stonden om het te kunnen zien.

Maandag 9 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan zien we dat het geregend heeft vannacht. Het is nog wel wat grijs en donker, wel droog. In de loop van de ochtend komt de zon weer door en is er niets aan de hand met het weer. Frans gaat naar George in de garage. Ze gaan met de auto een paar spullen halen en de rest van de ochtend is Frans bezig om een paar dingen te monteren. Ondertussen fiets ik naar Giarre voor een paar boodschappen. Het is niet heel erg warm en vooral op de terugweg is het racend naar beneden een beetje koud. Ik heb geen idee hoeveel graden het is, maar vast en zeker niet zo koud als in Nederland. We zijn eigenlijk al te veel gewend aan de Italiaanse temperaturen, ook in de winter. Na de lunch blijft Frans aan boord om een probleem op te lossen. We hebben al enige tijd een kleine lekkage onder het aanrecht. Tussen de kastenwand en de vloer komt een klein beetje water naar buiten. Frans denkt eerst dat hij wel weet waar het zit, maar als hij een paar dingen open heeft gemaakt en met de camera heeft gekeken waar het lekt, is hij er nog niet uit waar het probleem zit. Na lang speuren blijkt het probleem toch in het gootsteenkastje onder de kraan te zitten. Dat is altijd het probleem met water, het komt altijd heel ergens anders naar buiten dan waar de lekkage is. Frans repareert het een en ander, we ruimen de kastjes niet in om morgen te kunnen kijken of dit werkelijk de oplossing is.

Het is vanavond behoorlijk bewolkt, we kunnen weinig van de Etna zien. De foto die we gisteren bij het blog plaatsten, is niet door ons gemaakt maar van internet. Het ziet er behoorlijk spectaculair uit, Frans heeft altijd gezegd, dat hij zo’n uitbarsting van dichtbij wil zien. Maar ook de ervaren gidsen mogen in deze situatie niet dichtbij komen en zeker niet met publiek er bij. We hebben de afgelopen jaren diverse keren op de televisie gezien, dat mensen dicht bij waren als de eerste uitbarsting onverwacht kwam.

Zondag 8 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben gisteravond nog een aantal keren naar de Etna gekeken die weer is uitgebarsten op de krater aan onze kant van de berg. Eergisteravond zag ik af en toe rood licht, maar dacht eigenlijk dat het niet de Etna was. Frans hoorde overdag wat gerommel, we dachten dat het een vrachtwagen of zo was. Maar nee, het is echt zo, de Etna is weer onrustig. Gisteravond zagen we heel duidelijk het vuur uit de krater hoog oplaaien. Af en toe werd het wat minder maar was het nog goed te zien. Op internet staan al diverse foto’s van veel dichter bij en daarom is goed te zien dat het vuur en de stenen hoog opgestuwd worden.

Het is hier nog steeds zomer overdag, we ontbijten dan ook lekker buiten en gaan daarna wandelen. Altijd een beetje moeilijk wat je aan doet met dit weer. We nemen toch maar een trui en jack mee. Frans begint nog met zijn dunne trui aan, maar net als het jack knoopt hij hem al snel om zijn middel. Het is echt warm in de zon en als je loopt. We gaan eerst een stuk langs de kust over het pad, waar we vaker hardlopen. In een klein dorpje, dat nog bij Riposto hoort gaat de weg van de kust af naar het westen. We proberen nog bij een doodlopende straat om een pad langs de kust te vinden, maar dat is er niet. We moeten dus langs de weg blijven lopen, waar de auto’s helemaal niet ingesteld zijn op wandelaars en vlak langs ons rijden. Bij een zijweg, die ook doodlopend is proberen we het nog een keer om van die auto’s weg te komen. Dat lukt wel een kilometer, maar ook deze weg eindigt bij een toegangspoort van een kwekerij. In de zon lopen we langs een aantal boomgaarden, veel citroenen maar ook olijven. De meeste bedrijven zijn verlaten er wordt niets meer aan onderhoud gedaan en ook niet geoogst, de bomen hangen nog vol vruchten. Onderweg veel bloemen gefotografeerd, het lijkt echt zomer.

Als we terug lopen richting kust gaat de zon af en toe weg en komt er meer wind. Nu hebben we echt dat jack wel nodig, het scheelt direct een aantal graden. De haven ligt nog wel in de zon, we kunnen nog net een half uur buiten in de achtertent zitten tot het ook daar te koud wordt. Het is licht bewolkt, zodra het donker wordt kijken we of we de uitbarsting van de Etna kunnen zien. Helaas nog niet, misschien later op deze avond.

Zaterdag 7 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na deze week toch een paar minder mooie dagen te hebben gehad is het vandaag al vroeg heel zonnig. We ontbijten buiten, de temperatuur is het begin van de dag al behoorlijk hoog. Frans gaat nog wat klussen na de koffie en fietst naar de garage.

Ik kom terug met mijn boodschappen en zie allerlei vogels in de haven. Die ene aalscholver is weer terug, tenminste wij denken dat het dezelfde is als vorige winter. We zien hem steeds achter de boot, het is hier een paradijs voor die vogel. Er zit zo ontzettend veel vis in de haven, er is eten genoeg. Ook de ijsvogeltjes zijn er weer. Ze zijn erg schuw en zitten op de boten, maar vliegen weg zodra je aan komt lopen. We kunnen dan nog net de prachtig blauwe kleur zien, die zo kenmerkend is voor deze vogels.

Als Frans voor de lunch terug komt is het inmiddels zo warm in de achtertent, dat ik hem helemaal open heb geritst en nog is het heel warm. Frans vindt dat hij zijn korte broek wel aan kan doen en inderdaad heb ik in mijn T-shirt ook last van de warmte. In de schaduw meten we 26 graden. We vergeten niet dat het de tweede week van december is, want om 16 uur is het ineens afgelopen met al die warmte. Dan zakt de zon achter de bergen en wordt het binnen 10 minuten te koud om buiten te zitten.

Vrijdag 6 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De hele nacht hebben we last van sterke deining in de haven, Er is één mooringlijn die enorm kraakt als de boot heen en weer gaat, we worden er wakker van. Er is niets aan te doen zo midden in de nacht als het pikkedonker is, deze ochtend beweegt de boot nog steeds. Het is een vreemd gezicht als we buiten zitten en de buurboten gaan ook heen en weer maar net tegengesteld aan ons. Dan hebben we het gevoel dat we anderhalve meter heen en weer gaan. Als we bij de steiger kijken is dat gelukkig niet zo en we liggen ver genoeg van de steigerrand zodat we daar beslist niet tegenaan komen.

We zien de sneeuw bovenop de Etna die eigenlijk bijna niet wit meer is. Er is veel Etnastof in de lucht en door de regen en de wind is het hier beneden ook gevallen. Ik kan het binnen op de tafel zien en ook buiten in de tent. Vreemd, want die is helemaal afgesloten. Kennelijk komt het door kiertjes en als wij in en uit lopen komt er natuurlijk ook zwart stof naar binnen.

Ik heb een probleem met mijn internetabonnement en wil daarom naar Giarre fietsen, de winkel gaat na de middagpauze pas weer om half vijf open. De terugtocht zal daarom wel in het schemer of donker zijn. We zoeken naar onze sets met fietslampjes, die we nog in Nederland kochten. Ik weet zeker dat die ergens zijn, maar we kunnen ze niet vinden. Bij de Chinese winkel zijn ze te krijgen, daar fiets ik heen. Als ik heb afgerekend, vraag ik of ze het open willen knippen, dan kan ik ze direct op de fiets binden. Maar de kassa-meneer spreekt alleen Chinees en Italiaans. En hij doet altijd wel alsof hij Engels spreekt als hij me begroet, maar hij begrijpt het woordje “open” niet. En mijn Italiaans begrijpt hij ook niet. Gelukkig zie ik een schaar liggen, zodat ik het hem duidelijk kan maken wat ik wil. Moeilijk allemaal. De tocht omhoog is een stuk gemakkelijker als het niet zo warm is als in de zomer. In een paar minuten is het euvel verholpen (mijn simkaart was in de min gekomen, waarschijnlijk te veel gebruikt zonder dat ik erg in had) en race ik weer naar beneden. Als ik bij de haven kom is het inderdaad al behoorlijk donker en kan ik zien waar de tuinmannen vandaag zo hard aan gewerkt hebben. Er staan langs de rand van alle perken in de haven en op het parkeerterrein kerststerren. Ook zijn op de heggen snoeren met lichtjes neergelegd. Het ziet er allemaal prachtig uit, zo voor de Kerst.

Donderdag 5 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan schijnt de zon en is het helder, we kunnen een gedeelte van de Etna zien, de sneeuwgrens is niet zo laag als anders na een regenachtige dag. Waarschijnlijk is het daar boven niet zo koud geweest als vorige week. We ontbijten buiten, dat wil zeggen: in de achtertent boven de kuip, af en toe is er een beetje zon en dan wordt het direct warmer in de tent. Frans gaat naar de achterste steiger, waar een grote motorboot ligt van een klant van George. Er moet iets gerepareerd worden en een nieuw stukje plint geplaatst. Als hij terug komt drinken we eerst koffie. Met wat gereedschap gaan we samen terug naar die boot. Ik neem een fiets mee, zodat Frans direct naar de garage kan fietsen als hij klaar is. We kijken onder in de boot, waar Frans aan het klussen is, als we een beetje vreemd geruis horen. Frans denkt dat het een muis is, mij lijkt het meer alsof er wat water loopt. Dan zie ik door het raam, dat het heel zacht regent. Daar hebben we lopend op de steiger een paar minuten daarvoor niets van gezien. Het was in de verte tegen de Etna-helling aan wel donker, maar dat is het vaak de hele dag, zelfs als wij stralende zon hebben in de haven. Binnen een paar minuten klettert de regen op de boot, altijd een vreemd geluid op een onbekende boot. Als we op de Bolbliksem zijn horen we zelfs ‘s nachts dat het heel zacht is gaan regenen als we slapen. Als het droog is na een kwartier is Frans ook net klaar. Ik loop terug als hij op de fiets richting garage gaat. Eenmaal op de boot duurt het geen twee minuten of het giet weer van de regen. Frans kan nooit het hele stuk naar de garage gefietst hebben en heeft natuurlijk geen jas bij zich, we gingen tenslotte met mooi weer van de boot weg en zagen op geen enkele manier die buien aankomen. Hij regent inderdaad behoorlijk nat. Het blijft de hele middag buiig terwijl de dag zo mooi begon. Om half 3 is het afgelopen met buiten zitten. Dan merk je dat een heel klein beetje zon al warmte geeft zoals vanochtend. Door de regen is het direct een paar graden koeler.

Woensdag 4 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we opstaan is het donker en grauw, nu hebben we echt het gevoel dat het winter is. Toen we gisteravond naar bed gingen regende het, vanochtend is het droog. Het ziet eruit alsof er ieder moment een dikke bui kan komen, maar we houden het de eerste uren droog. Aan het begin van onze steiger ligt sinds enkele weken een motorboot, die duidelijk zelf gebouwd is. Een echtpaar is er nu al weken aan het klussen, ze komen ‘s morgens vroeg en gaan aan het eind van de dag pas weer weg. Ze spreken alleen Italiaans en vertellen ons elke dag iets over waar ze mee bezig zijn. Vanochtend vroegen ze ons of het vannacht geregend had. Ze hebben het dek bekleed, een paar weken geleden, ze vertelden ons dat er water doorheen kwam. En kennelijk willen ze nu weten of het niet meer lekt, of dat er misschien géén regen is gevallen. We kunnen ze gerust stellen: het regende gisteravond. We praten met elkaar met handen en voeten, ze spreken echt geen woord Engels.

In de loop van de ochtend blijft het donker en koud. Jammer, we kunnen niet lekker buiten zitten in onze achtertent. De temperatuur zakt zelfs zo ver dat we binnen de kachel aan hebben. Dat is nog niet vaak gebeurd overdag. Frans maakt de platen af voor het busje van George. Tussen de middag meldt hij dat alles past. Hij is nog de hele middag bezig om alles af te maken en te bevestigen. Gisteren vond ik al dat het vroeg schemerig werd, vandaag is dat met dit weer nog eerder. Om 3 uur moeten een paar kleine lichtjes aan, omdat het echt al donker is binnen in de boot. We merken niet veel van het Sinterklaasfeest in Nederland. Omdat ik vandaag van alles lees over Kerstmis en het zo donker is, krijg ik al een beetje Kerstgevoel. Ik ga nog net niet de lichtjes ophangen, want dat hoort nog steeds niet eerder dan 6 december naar mijn idee.

Dinsdag 3 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We moeten een beetje bijkomen van ons weekend naar Dublin. Met name de terugreis was vermoeiend doordat we zo laat (of vroeg in de ochtend) terug aan boord kwamen. Frans heeft een afspraak om half 10 met George, we staan daarom wel op tijd op. Ik fiets mee naar de garage om de wasmachine te vullen. Frans en George gaan het busje wegbrengen. Een paar weken geleden heeft George het schoon laten maken, maar er was vies water onder de bodemmat blijven staan. Omdat er vuilnis van het mooringfield mee vervoerd is moet het echt schoon zijn, anders blijft die vieze lucht er in hangen. Frans heeft de platen aan de zijkant van de bus afgesloopt. Het was een soort board, wat langzaam aan het vergaan was. Hij maakt vandaag nieuwe platen van kunststofplaat. Het is nog een hele klus om alles keurig op maat te zagen. Gelukkig heeft hij mallen van de oude platen gemaakt. Als ze na de lunch de bus weer terughalen kan Frans de eerste plaat passen. Na een kleine aanpassing is het prima, hij kan verder met de volgende 5 platen.

Frans is een paar keer heen en weer gefietst vandaag. Als ik een boodschap doe om half 4 begint het al donker te worden. We hebben er natuurlijk niet aan gedacht om de fietslampjes te monteren. Als Frans om 6 uur terug komt is het pikkedonker, echt winter. Morgen op tijd aan denken om ze mee te nemen. Het is zo vreemd om ‘s morgens buiten in de zon te ontbijten en dan al aan het eind van de dag te denken: trui en jas mee (de temperatuur zakt meer dan 10 graden) en dus die fietslampjes!

Maandag 2 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben drie dagen geen blog geschreven omdat we een weekend naar het trouwfeest van vrienden waren. De heenreis was probleemloos, wel een lange trip met 2 keer overstappen in Rome en Amsterdam, maar we kwamen keurig vroeg in de avond aan. Vanaf 8 uur ontmoetten we onze vrienden en een aantal van hun gasten en familieleden in het centrum. Zaterdag zijn we vroeg het centrum in gelopen, het was voor ons (gewend aan het Italiaanse klimaat) wat fris, maar gelukkig droog. We bezochten een productiebedrijf van het whiskybedrijf Jameson. Heel interessant om te horen over de geschiedenis van het bedrijf, dat meer dan 300 jaar bestaat. Tijdens de rondleiding moest er natuurlijk ook geproefd worden, wat we gezien ons avondprogramma heel bescheiden hebben gedaan. Ook het gratis glas whisky na afloop hebben we aan ons voorbij laten gaan.

We maakten een lange wandeling langs de rivier en door de stad. Alles was prachtig versierd en verlicht voor de decembermaand. Omgekleed meldden we ons voor de huwelijksceremonie met daarna het feest. Het was zeer geslaagd en enorm gezellig.

Zondag zijn we op tijd onderweg gegaan voor de terugreis. Het was regenachtig en koud, er liepen heel weinig mensen op straat en winkels en horeca waren gesloten. We waren blij, dat wij zo hadden genoten van de zaterdag, die totaal anders was. Als we op de luchthaven bij de gate komen, heeft het vliegtuig 40 minuten vertraging. Er blijkt in de ochtend op Schiphol slecht weer geweest te zijn en veel vluchten zijn vertraagd. Uiteindelijk vertrekken wij twee uur later dan gepland. We hebben er een hard hoofd in of we alles gaan halen. Als we doorrekenen is de vlucht in Amsterdam al weg als we aankomen. Dat blijkt mee te vallen, want in Amsterdam is natuurlijk alles vertraagd door het weer. We hollen naar de gate en kunnen nog net in het vertraagde vliegtuig stappen. Inmiddels is het al zo laat in de avond, dat we vrezen niet verder dan Rome te komen, maar ook dat valt mee. Als we de hal in lopen roepen mensen van Alitalia ons al en geven ons snel nieuwe instapkaarten. Als we hollen gaan we het halen, er zijn nog 10 minuten voordat de gate sluit. Dat gaan we halen en uiteindelijk staan we ‘s nachts om half 1 bij de bagageband, waar zowaar ons koffertje verschijnt, dat kennelijk alles met ons heeft meegemaakt. Gelukkig zijn we vrijdag met de auto vertrokken vanaf de haven en kunnen we nu op eigen gelegenheid weer terug rijden naar Riposto, waar we om half twee aan komen.

Vandaag is weer een ‘gewone’ dag. We moeten een beetje bijkomen van het geweldige weekend. We genieten van het heerlijke zonnige weer, het is hier een heel stuk warmer dan in Dublin!