Dinsdag 21 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een grauwe grijze dag vandaag, het blijft de hele dag een beetje donker. Af en toe regent het een beetje en de wind is behoorlijk hard, we bewegen wat heen en weer. Het geluid van de wind en de lijnen van andere boten is nog het ergst. Als we over de steiger lopen zien we bij een aantal boten lijnen langs de mast, die wat los hangen. Als er wind is klappen die tegen de mast, wat zo’n lawaai maakt. Er is niet veel te beleven in de haven. De mensen, die niet aan boord wonen, maar wel vaak op de boot zijn, blijven lekker thuis. En de overwinteraars zoals wij, blijven allemaal lekker aan boord. Er zijn trouwens maar heel weinig boten bewoond deze winter, veel minder dan andere jaren. Tussen de middag komt er een kleine vissersboot aan onze steiger liggen. Ze vinden het waarschijnlijk te onrustig met de stevige wind aan de kade voor de vissersboten. Die ligt tegen de hoge beschermingsmuur van de haven aan. Daar liggen de boten soms wel 5 rijen dik en hebben bij bepaalde wind minder bescherming dan wij aan de steigers die dichter bij het land liggen. De vorige keer, dat ze hier lagen vertelden ze dat het duur is voor hun, maar dat ze liever veilig liggen en de boel heel houden. Als ik terug loop van de winkels zie ik dat de golven heel hoog opspatten tegen de muur rond de haven. De muur is zeker 7 meter hoog en het water komt nog een paar meter hoger. Het is weliswaar de tijd dat er een paar winkels gesloten zijn, maar er is werkelijk niemand op straat. Er rijden ook geen auto’s. Er is niets aan buiten, ik ga snel weer terug aan boord bij de kachel zitten.

Frans is naar de garage vanochtend. Hij heeft een extra dikke trui aan gedaan, het is er koud. Tot een paar weken geleden was het appartement boven de werkplaats bewoond, nu staat het leeg. Er zijn dus geen mensen die stoken daar en het valt Frans op dat het kouder is dan andere jaren. George zit meestal achteraan in de garage aan zijn bureau. Daar heeft hij een elektrische radiator, die het niet geweldig doet maar toch wel een beetje warmte afgeeft. Frans is meestal aan het werk bij de werkbank helemaal voorin de garage vlak bij de grote metalen garagedeur, die erg veel kou door laat. Zeker als het waait dan voel je de koude lucht door de kieren heen komen. Het komt er op neer, dat we helemaal geen gevoel meer hebben dat we in het fijne warme Italië zijn, ook hier is het gewoon winter.

Maandag 20 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is nog donker als we wakker worden, het regent. De weersvoorspelling gaf gisteren al aan dat maandag en dinsdag regenachtig zouden worden. En het klopt voor de maandag. Het blijft de hele dag wisselvallig en we voelen aan het bewegen van de boot dat de wind stevig is. Frans gaat op de buurboot van de zeilclub de lijnen wat aantrekken, zodat de boot niet meer zo tegen ons aan duwt. Hij ziet dat onze grote ronde bal, die tussen de 2 boten hangt, al een platte kant heeft van het duwen. Die moeten we later maar proberen beter op te pompen om hem weer in model te krijgen. Door de wind is er altijd veel lawaai in de haven. Er tikken lijnen tegen masten en de wind zelf giert tussen de boten door. Overdag valt het allemaal mee maar als het donker wordt lijkt het erger. Niets aan te doen, we hopen dat het maar 2 dagen duurt zoals de voorspelling aan geeft.

Frans gaat in de loop van de ochtend naar de werkplaats. Hij is nog niet klaar met de verlichting van een boei van het mooringfield. Tussendoor probeert hij de batterijen op te laden, die hij bestelde voor onze elektrische buitenboordmotor. De motor kreeg hij omdat de eigenaar hem niet meer aan de praat kreeg. Voor bijna 1000 euro kun je een nieuw accupakket kopen, maar Frans wil uitproberen of hij dat zelf kan maken. Dit soort dingen kun je alleen maar doen als je heel veel tijd hebt, het zou geweldig zijn als het lukt.

Zondag 19 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans begint de dag met een stuk hardlopen. Heel stoer, het is nog een beetje koud zo vroeg. Hij dacht natuurlijk dat het wel goed zou gaan na een hele week skiën, maar dat valt tegen. Behalve als we een beetje omhoog moesten krabbelen met de ski’s om bijvoorbeeld om bij de liftingang te komen, gaat de rest meer op techniek dan op uithoudingsvermogen. Dus veel voordeel heeft het niet, maar hij rent toch een behoorlijk stuk. We ontbijten lekker buiten in de kuip, het is mooi zonnig. Tijdens de koffie bedenkt hij dat het een mooie dag is om een klus in de mast te doen. Er ligt al lange tijd een stuk rail klaar in de kuip, dat moet tegen de mast bevestigd moet worden. Over die rail wordt de spinnakerboom omhoog geschoven als er bij weinig wind een zeil naar buiten gehouden wordt. Ik hijs Frans naar boven, zodat de maten kunnen worden opgenomen, waar precies de schroeven moeten komen. Frans gaat eerst met de rail nog naar de werkplaats in de garage om een stuk af te zagen en de gaten op de juiste maat te boren. Als hij met de spullen terug is, hijs ik hem omhoog. Gelukkig hebben we een elektrische lier, anders zou ik dat nooit voor elkaar krijgen. Het is niet mijn favoriete bezigheid, ik heb er een hekel aan om hem omhoog te hijsen, ben altijd bang dat er iets mis gaat. Ik ben dan ook de reden dat ik dit soort klussen vaak uitstel, als Frans er over begint. Ik ben zelfs bang als ze op andere boten iemand omhoog hijsen. Dan kijk ik steeds of het wel goed gaat, terwijl ik er toch niets aan kan doen. Uiteindelijk hijs ik Frans 4 keer omhoog en weer naar beneden. Er moet steeds nog wat veranderd worden of uit de gereedschapskist gehaald worden. Om half 5 stopt hij er mee, het wordt nu heel snel koud, de zon is weg. Er moet nog een kleinigheid aan gedaan worden, maar het grootste gedeelte van de klus is klaar. Misschien morgen nog een keer omhoog om het helemaal af te maken. Het is een welbestede zondag geworden. En fantastisch weer met heerlijke temperatuur, tenminste in de haven. Onze buren aan de andere kant van de steiger varen even uit en ook naast ons gaat de boot vroeg in de morgen al weg. Maar beide bemanningen komen dik ingepakt terug met jacks, mutsen en handschoenen aan. Het zal buiten de haven op het water met een beetje wind nog behoorlijk koud zijn.

Zaterdag 18 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn weer terug in de haven in Riposto. Na een fijne vakantie in de Dolomieten en héél veel ski-kilometers zijn we weer heerlijk aan boord van de Bolbliksem. In een paar dagen zijn we weer gewend aan het ‘gewone’ leven op Sicilië. Ik ruim een berg wasgoed op en Frans gaat een paar uur naar de garage.

Vandaag is het zaterdag en vinden we dat we een beetje weekend mogen vieren. We gaan met de auto richting Etna. Vanaf de boot kunnen we zien dat er heel veel sneeuw weg is in vergelijking tot 2 weken geleden. Als we een stuk hoger zijn, en op de helling van de Etna rijden, blijkt dat er toch nog wel veel sneeuw is.

We zien het langs de weg, maar vooral een stuk hoger en dicht bij de kraters. We rijden via kleine dorpjes de Etna op richting een aantal Rifugio’s, die aan kleinere wegen langs de hoofdweg liggen. Het zijn officieel “schuilplaatsen”, maar nu altijd horecagelegenheden. Sommige kleine plaatsen zijn gesloten in de winter, de grotere zijn open. We zijn een paar keer bij een restaurant geweest en vinden dat uiteindelijk ook weer. Frans wil graag een keer op de Etna overnachten, zodat we meer tijd hebben om een lange wandeling te maken en niet helemaal heen en terug van Riposto hoeven te rijden. Het blijkt inderdaad dat je hier kunt slapen, we nemen alle gegevens mee en hopen volgende week terug te komen als het 2 dagen mooi weer is.

We rijden met een grote omweg via Castiglione en Francavilla weer terug richting Riposto. Prachtige uitzichten, maar de natuur laat zien dat het echt winter is. Het is vandaag wel zonnig, maar de prachtige kleuren van de zomer en het najaar zien we niet. Gelukkig is het redelijk helder en kunnen we af en toe heel ver kijken richting de zee als we hoog zijn. We komen na ongeveer 100 kilometer weer terug in de haven. Het is nog net 10 minuten zonnig en dan verdwijnt de zon achter de bergen.

Vrijdag 3 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer een prachtige dag vandaag. We vinden het wel een beetje koud voor Italiaanse begrippen, maar de zon maakt veel goed. Vorige jaren waren de maanden januari en februari ook redelijk koud. Het scheelt al heel veel als het niet waait of grijs en grauw is. En bij ons in de achtertent met de zon is het steeds zo warm dat we na een paar minuten daar zitten de truien al uit doen. Kennelijk is het boven op de Etna niet meer zo koud als een paar dagen geleden, de sneeuw op de hellingen is voor een gedeelte weg gesmolten. Aan de top van de krater is het zelfs helemaal weg. We zien er ook weer iets meer wolken boven uit komen, er is duidelijk weer meer activiteit binnenin, dan een paar dagen geleden, het blijft onrustig.

We gaan samen naar de garage na het ontbijt. Frans wil de lichtjes in de boeien uitproberen. Het gaat redelijk naar zijn zin, maar of het werkt als het donker is, kan hij nog niet goed zien. Het zou zo mooi zijn als het lukt. Het moet een fantastisch gezicht zijn als er boeien op het mooringfield verlicht zijn in de avond en nacht. Een betere reclame kan je je niet wensen.

Ik bespreek met George een paar dingen die hij voor komend seizoen wil veranderen. De website is niet volledig en er moeten wat aanvullingen gemaakt worden op de huidige tekst. Ik ga alle foto’s verzamelen zodat we de site met wat nieuwe beelden kunnen aanvullen. Er zijn vorige jaren door verschillende mensen prachtige foto’s gemaakt, daar gaan we een keuze uit maken. Leuk werk voor mij om te doen. In de middag, als ik weer terug aan boord ben, loop ik het dorp in. Het is nog steeds heel rustig op straat, maar ook in de winkels. De drukte zal pas volgende week weer een beetje op gang komen, denk ik.

Donderdag 2 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we op de boot naar buiten gaan om te douchen zien we dat er vanochtend een grote vogel is overgevlogen en “iets” heeft achter gelaten. Echt de hele boot zit van voor tot achter onder de witte spetters. Op de boot is nog niet het ergste, maar de achtertent en buiskap zitten ook vol. Na het douchen begint Frans direct met schoonmaken. Hij spuit de boot af en heeft er een schrobber en schoonmaakmiddel bij. Na een uur poetsen heeft hij alles schoon, maar blijken er nog steeds afdrukken van de witte druppels op de stof van bimini en buiskap te zitten. Die gaan er dus niet meer uit, daar is het zuur dus al ingebrand in die korte tijd. Niets aan te doen, hopelijk verbleekt het nog wat.

Door de schoonmaakklus gaat Frans wat later naar de garage. Er is een plaat uit de laadruimte van het busje niet helemaal passend. De zijplaten moesten vervangen worden omdat ze erg beschadigd waren o.a. door vocht. Gelukkig kon hij lekker buiten staan met het schuurwerk, het is zelfs warm door de zon. Hij is verder bezig met het installeren van een lichtje in een boei voor het mooringfield. Omdat alle boeien plat gemaakt zijn om zo min mogelijk ruimte in te nemen, pompt hij met de compressor eerst een boei op. Hij zegt later dat het allemaal zo eenvoudig klinkt, maar dat bv. de compressor eerst weer gebruiksklaar gemaakt moest worden. Zo vliegen voor hem de uren voorbij en vindt hij soms, dat hij “weinig” heeft gedaan.

Ik loop het dorp in om een paar boodschappen te doen. Het is opmerkelijk rustig overal, er zijn weinig mensen op straat en in de winkels. De groenteman wenst me in het Italiaans “Gelukkig Nieuwjaar” en wil dan weten wat dat in het Engels is. Ik leer hem daarna natuurlijk hoe wij dat in Nederland zeggen. Hij probeert een paar keer om “Gelukkig” te zeggen, maar dat is wel heel moeilijk voor een Italiaan. Hij verandert snel van onderwerp en vraagt zoals altijd of ik een plastic tasje voor mijn boodschappen wil hebben. Omdat ik mijn boodschappenmand mee heb weiger ik dat elke keer als ik er kom. En dan krijg ik altijd een complimentje van hem, heel goed dat ik dat plastic niet aanneem. Hij is trouwens een van de weinigen die papieren zakken gebruikt.

Woensdag 1 januari 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben gisteravond een rustige avond gehad aan boord van de Bolbliksem, terwijl we het oude jaar uitluidden, was al her en der wat vuurwerk te horen, maar daar kijken we hier niet van op, omdat er het hele jaar vuurwerk wordt afgestoken. Zelfs midden op de dag in de zomer met stralende zon, dan hoor en zie je vuurwerk. Als het wordt afgeschoten op de hellingen van de Etna zien we een dikke rookpluim. Als het in het dorp is horen we alleen vreselijke knallen.

Vannacht begint het een half uur voor de jaarwisseling met wat klein vuurwerk. Maar op middernacht gaan ze helemaal los. Er is heel dichtbij, en ook wat verder weg, prachtig vuurwerk te zien in de lucht. Het blijft een half uur onafgebroken de lucht in gaan. En dan sterft het langzaam weg en blijft het alleen af en toe wat knallen. Ook vandaag wordt er nog veel vuurwerk de lucht in geschoten. Om vijf uur is er een enorme knal. Waar we beiden van opkijken. Het is wat verder weg, maar zo vreselijk hard, dat we inschatten dat niet alleen wij er van geschrokken zijn. Het lijkt meer een carbid-bus zoals we dat vroeger thuis wel hoorden. Sinds we hier in de winter in de haven liggen, en na een zomer vlakbij in de baai bij Taormina, weten we dat de Sicilianen gek zijn op vuurwerk. Er wordt in Nederland veel geld aan besteed, maar hier is dat beslist meer! Wij vinden het leuk om van een grote afstand mooi siervuurwerk te zien. Maar buiten de mooie sterren gisteravond zijn het hier vaak vreselijke knallen. We zagen deze zomer bij het kleine haventje in Giardini mooi vuurwerk en ook 3 jaar geleden in Gibraltar.

Het is prachtig zonnig weer vandaag en we zitten dan ook de hele dag buiten in de kuip in de zon, het is weer heerlijk warm. Er zijn heel weinig mensen in de haven en ook op de kade aan de overkant zien we weinig mensen lopen. We hebben niet gekeken of de winkels in het dorp vanochtend open zijn zoals op zondagochtend. Wel horen we bijzonder weinig auto’s rijden, iedereen blijft thuis vandaag denk ik.

En voor iedereen, die ons blog van gisteren gemist heeft en daardoor onze goede wensen:

We hopen dat 2020 voor iedereen een fantastisch jaar wordt met vooral een hele berg gezondheid !!

Dinsdag 31 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het ziet er vanochtend heel anders uit in de haven dan de afgelopen paar dagen, de wind is gaan liggen en de zon schijnt heerlijk. We hebben een magnifiek uitzicht op de Etna, de hellingen zijn nog steeds besneeuwd en er komt af en toe een witte rookpluim uit de krater die wij vanaf de haven kunnen zien. Kennelijk is het niet meer zo warm binnenin de vulkaan, want de sneeuw blijft zelfs aan de top mooi liggen.

We gaan samen naar de garage om een paar klusjes te doen en wat met George te bespreken over het mooringfield. Tussen de middag rijden we naar een grote supermarkt om wat lekkers voor de maaltijd van vanavond te halen. Als we terug komen op de boot is het heerlijk warm in de achtertent door de zon. Binnen in de boot is het koud, we zitten daarom lekker buiten met onze koffie. Wel in de achtertent natuurlijk, maar het is een stuk aangenamer dan in de boot. Dat blijft de hele middag zo tot half vier. Zodra de zon weg is daalt ook in de achtertent de temperatuur. Frans gaat nog een paar uur naar de garage en als ik dit typ om 19.00 uur beginnen we samen aan de Oudejaarsavond van 2019.

We wensen vanaf de Bolbliksem in Riposto iedereen, die ons volgt op het blog:

een fantastisch Nieuwjaar toe met heel veel geluk en gezondheid!!

Maandag 30 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft gisteravond uitgebreid het weerbericht bestudeerd voor de komende dagen. En dan blijkt het toch altijd weer wat anders te gaan dan de voorspelling aangeeft. Het is koud vanochtend, de buitenthermometer geeft om 10 uur maar 11 graden aan. Dat is in de achtertent gemeten en daar is het altijd wat warmer, dan echt buiten. Het waait en we voelen af en toe wat regen. Heel vreemd is dat als we naar het noorden kijken de lucht prachtig blauw is en de zon schijnt. In het zuiden is de lucht weer helemaal zwart net als gisteren. Er hangen geen wolken, we kunnen heel in de verte de bergen zien van Noord-Sicilië waar wat sneeuw op ligt en daar schijnt de zon tussen de donkere wolken door. Het is vreemd weer om ons heen en het blijft de hele dag wisselend. Als ik naar de garage loop is het behoorlijk hard aan het waaien en met die lage temperatuur (voor hier tenminste) is het koud. Het lijkt op het weer in Nederland zoals we het vorige week hadden.

Frans moet iets ophalen voor George en heeft daarvoor de bus opgehaald, zodat we de beschikking hebben over een auto. We gaan samen in de middag naar de supermarkt. Als we terug komen na twee weken afwezigheid is de koelkast altijd leeg. In mijn rugzak en op de fiets kan ik maar een beperkte hoeveelheid mee nemen. We rijden tijdens de lange Italiaanse lunchpauze naar Giarre en komen echt bijna niemand tegen. Ook in de winkel is het opvallend rustig. Omdat de middagpauze hier 3 tot 4 uur duurt hebben we ook een rustige terugrit wat het rijden met de bus gemakkelijk maakt. De bus is breder en je hebt iets minder zicht rondom. Zoals de Italianen uit een zijweg komen en al half op de rijbaan gaan staan of gewoon doorrijden, dat maakt het niet gemakkelijk. Ook het parkeren waarbij ze geen rekening houden met de auto’s die er nog langs moeten. We komen heelhuids in de haven met onze boodschappen.

Zondag 29 december 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn na 14 dagen in Nederland weer terug op de boot. Het was heerlijk, we hebben iedereen gezien en gesproken, hebben het hele land doorkruist en zijn ‘overal’ geweest. De heenreis was enigszins hectisch: we vertrokken een dag eerder dan gepland en wisten niet waarom. Het eerste stuk naar Milaan zou al laat in de middag zijn, maar het vliegtuig vertrok anderhalf uur later, waardoor we de aansluiting in Milaan niet meer haalden. We overnachtten daar in een hotel, de volgende ochtend moesten we om kwart over 5 op. Op de luchthaven hoorden we toen pas, waarom het allemaal gewijzigd was: er zou een staking zijn vanaf 10 uur tot zeker 17 uur. Daarom moesten we kennelijk met zo’n vroege vlucht mee. Tussen de middag waren we in Nederland en toen kon na een lange reis de vakantie beginnen. Terug naar Italië ging heel wat sneller, het was een rechtstreekse vlucht. Onderweg was het fantastisch weer, we zagen veel besneeuwde bergen. Aangekomen in Catania was het koud en winderig en na de treinreis naar Giarre liepen we in de regen naar Riposto.

Deze ochtend werden we wakker in een koude en winderige haven. We zien aan de ene kant de Etna met heel veel sneeuw op de hellingen, prachtig in de zon. De sneeuwgrens ligt zo laag, dat de bovenste huizen van de dorpen op de helling in de sneeuw liggen. Als we de andere kant op kijken richting zee en Taormina, hangen er pikzwarte wolken. Niet veel later gaat het regenen en het blijft de hele dag koud. Het weer hier lijkt echt op Nederland, een heel verschil met 14 dagen geleden toen we vertrokken en overdag lekker in de zon buiten konden zitten.