Woensdag 23 september 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteren heb ik kort beschreven wat wij de afgelopen anderhalve maand hebben gedaan. Na een fantastische reis van Noord-Duitsland naar Sicilië met de splinternieuwe zeilboot van onze vriend Peter zijn we nu weer op onze eigen boot. We hebben een paar dagen nodig gehad om bij te komen en uit te rusten. Ook de huishoudelijke dingen moesten weer georganiseerd worden, na een afwezigheid van 7 weken is er niet veel eten aan boord. En ondanks de wasmachine onderweg aan boord, kwamen we wel met 2 koffers wasgoed terug. Maar nu hebben we het weer zo veel mogelijk in orde en komen de ´gewone´ dingen weer aan bod. Frans kluste nog wat aan de boot van Peter, die zelf na een paar dagen terug naar Duitsland is gereisd. De stroom viel steeds uit op de boot, een stekker bleek losse draden te hebben.

Op onze boot lekte eerder wat olie onder de motor en in 7 weken was dat toch weer meer geworden. Na speurwerk ontdekte Frans dat de flens waarmee de keerkoppeling aan de schroefas zit los zat. Dat is een paar jaar geleden ook al eens gebeurd, dus alles was flink vast gemaakt. Het koste tijd en moeite om alles los te maken. De smid maakte een nieuw stuk speciaal gereedschap, maar bleek toch de tekening niet helemaal begrepen te hebben. Dus voor het plaatsen moest Frans er zelf nog wat aan slijpen en boren. Alles is gemonteerd en zit weer keurig, het lekt niet meer. Maar zoals zo vaak: het volgende technische probleem dook op: de volvo-seal (de afdichting van de schroefas aan de binnenkant) moet vervangen worden. Niet persé vandaag, of deze week, maar het moet wel gebeuren. Nu dubben we nog hoe Frans het gaat doen, gaan we uit het water of installeren we een pomp om het water op te zuigen tijdens de reparatie. Eerst maar eens rondvragen waar we snel uit het water kunnen en tijdens de reparatie in de kraan kunnen blijven hangen zodat we daarna direct weer in het water liggen. En zo is er altijd wat….., maar niet alleen bij ons. In de afgelopen dagen zijn er al weer diverse medezeilers bij onze boot geweest om advies of het lenen van gereedschap. Ook anderen zijn druk aan het werk om alles winter-klaar te maken.

Het klussen valt niet mee qua weer deze dagen. Er zijn veel regenbuien en daardoor een hele hoge luchtvochtigheid. Zodra het droog is schijnt de zon en wordt snel het erg warm. Vooral de binnenklussen zijn zwaar, de temperatuur loopt op tot 36 graden. Hoewel de dagen korter worden, lijkt het nog hoogzomer.

Dinsdag 22 september 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn weer terug aan boord van de Bolbliksem in de haven van Riposto,Sicilië. Het is even stil geweest en we hebben geen blog gepubliceerd, maar er is veel gebeurd in de tussenliggende periode:

Op 31 juli zijn we samen naar het vliegveld in Catania gereisd. Mijn vlucht ging naar Amsterdam, ik ben heerlijk 13 dagen in Nederland geweest, heb veel familie bezocht, prachtig weer gehad, veel gefietst en mijn rijbewijs verlengd.

Frans is naar Berlijn gevlogen, waar onze vriend Peter hem opwachtte op het vliegveld. Ze verbleven eerst 3 dagen thuis bij Peter, waarna ze naar de nieuwe boot reisden. De Felicita lag in Stralsund in Noord-Duitsland, vlak bij de werf waar zij gebouwd is. Het is een Hanse 588, Peter had alleen een proefvaart met iemand van de werf gemaakt. Na een dag de laatste boodschappen te hebben gedaan zijn ze samen vertrokken. De oorspronkelijke planning was om in het voorjaar een week samen in de Oostzee proef te varen, maar door alle virusproblemen kon dat helaas niet doorgaan. Peter wist al heel veel over de boot, maar veel dingen moesten onderweg ontdekt worden. Zoals: hoe zet je de gashandel van het ene stuurwiel naar de andere bediening. Ze lagen dwars in de eerste sluis bij het Kieler Kanaal voordat het juiste knopje was gevonden. Maar net als bij veel dingen, die later gebeurden, ook dit liep allemaal goed af. De eerste helft van de trip naar de Middellandse Zee langs Nederland, België en Frankrijk was er niet veel wind. De zeilen waren omhoog maar de motor heeft veel uren gedraaid. Pas bij de Golf van Biskaje kwamen er harde wind met hoge golven. Het werd een stevige overtocht naar La Coruña. Intussen was ik terug op Sicilië en vloog ik op zondag 16 augustus naar Spanje om de rest van de tocht mee te maken. We wachtten een paar dagen op beter weer en vertrokken woensdag 19 augustus met een nieuwe lading boodschappen voor de volgende etappe. Het was goed om de nachten met drie personen wacht te lopen in plaats van met z’n tweeën. We hadden mooi weer en af en toe stevige wind. In La Linea bij Gibraltar kwam Sweety, de vrouw van Peter, aan boord. Weer moesten we wachten op een goede weersvoorspelling met eerst helemaal geen wind, maar daar kwam snel verandering in. Op een nacht met sterke wind en behoorlijke golven begaf de stuurautomaat het. Tenminste: hij maakte geen contact meer en de mannen moesten zelf sturen. We waren al een behoorlijk eind op weg naar Sardinië, en besloten om uit te wijken naar Formentera. Het was nog een hele klus om daar te komen. Iedere 20 minuten wisselden Frans en Peter, de golven waren hoog en het was donker om ons heen. De oriëntatie was moeilijk, geen maan, geen sterren. Het was nog donker bij Formentera, maar wij waren eerder in een baai daar geweest en we zagen een paar andere boten in de verte liggen. Anker uit en uitrusten. In de loop van de dag heeft Frans het probleem tijdelijk kunnen oplossen en vroeg in de avond vertrokken we richting Sardinië. Aldaar zijn we een paar dagen in de haven van Cagliari gebleven om wat uit te rusten en te genieten van de stad en de omgeving. Uiteindelijk kwamen we na een korte stop, bij de Liparische eilanden ten noorden van Sicilië, op donderdag 10 september in de haven van Riposto aan. Wij waren weer ‘thuis’ en de boot van Peter en Sweety ook. Het was voor ons een fantastische tocht, maar Frans heeft iedere dag wel iets moeten repareren. Het is een splinternieuwe boot waar heel veel apparatuur in zit. En niet alle problemen waren terug te vinden in het handboek, vaak zocht Frans enige tijd voor het probleem gelokaliseerd was en er een oplossing bedacht was. En door zo veel nachten wacht lopen hadden we beiden wat slaaptekort gehad, we hadden dagen nodig om een beetje bij te komen.

Morgen volgt het verslag waarom we met dit prachtige weer nog in de haven liggen en niet onderweg zijn met onze eigen boot.

Zondag 9 augustus 2020.

Frans is samen met zijn vriend Peter vertrokken vanaf Noord-Duitsland. Peter kocht een nieuwe zeilboot en wil daarmee in de Middellandse Zee varen, net zoals hij met zijn vorige boot deed. Frans heeft een paar weken geleden een proefvaart met een geïnteresseerde gedaan en inmiddels is de boot verkocht. Die ligt in Riposto aan dezelfde steiger als de Bolbliksem. Peter gaat met zijn nieuwe boot, de FELICITA, ook naar de haven in Riposto. Maar eerst is er de trip van Noord-Duitsland naar Sicilië.

Frans vloog naar Berlijn en van daaruit zijn ze samen naar Brunsbuettel gereisd. De laatste boodschappen zijn ingeslagen en er is een fikse hoeveelheid diesel getankt. Die hopen ze zo weinig mogelijk aan te spreken, want beiden willen graag zeilen. We zullen zien of dat lukt. Ze zijn vertrokken op dinsdag 4 augustus en inmiddels door het Kieler Kanaal. Na een dag oponthoud door een kapotte vriezer zijn ze vrijdagochtend vroeg door de sluizen van het Kanaal de zee op gevaren. Het gaat voorspoedig, af en toe zeilen, maar vaak de motor aan. Het is prachtig weer en de eerste nachten zijn prima verlopen. Inmiddels varen ze vandaag om 16 uur 10 mijl ten noord-oosten van Calais.

Op ons YouTube-kanaal is een filmpje te zien van de eerste paar dagen, o.a. het Kieler Kanaal:

Verder zijn ze te volgen op Marine Traffic en/of Vessel Finder. De naam van de boot is Felicita en het MMSI-nummer is 211359480

Donderdag 30 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft een telefoontje gekregen van de fietsenmaker, dat zijn fiets klaar is. Die staat in Giarre, de versnellingskabel was kapot. We stappen samen in de auto en rijden de berg op naar de fietswinkel. Het is een heel warme dag zonder enige luchtverplaatsing, lopen naar Giarre in de brandende zon is geen optie. De fiets is keurig gemaakt en Frans gaat racend de berg weer af.

Ik heb beloofd een vriendin en haar buurvrouw naar de supermarkt te rijden. Ze hebben geen van beiden een auto en wonen aan de andere kant van Riposto. Ze willen wat zwaardere boodschappen doen en hebben allebei drinkwater nodig (bijna niemand drinkt hier water uit de kraan). De supermarkt waar ze heen willen is zeker 40 minuten lopen en ook dat gaat niet op dit soort dagen. Niet alleen wij hebben last van de hoge temperaturen, er zijn beduidend weinig mensen op straat. Vooral tegen de middag zijn veel mensen al weer weg bij de winkels. Die sluiten van 13 tot 16 uur, sommige gaan pas weer om 17 uur open. Ik denk dat het voor de kleine winkels op de kade geen zin heeft om in de warme middaguren open te blijven. Er komt toch niemand. De grotere supermarkten aan de buitenkant van het dorp blijven wel open. Maar die hebben airco en daar is het heerlijk koel. Evengoed zie je daar weinig mensen in de middag, want je moet altijd weer in die warme auto terug rijden.

Dit is het laatste blog voor de komende tijd. Ik ga een paar dagen op familiebezoek en meld me misschien tussendoor nog wel. Frans gaat een mooi avontuur beleven, tenminste dat hopen we, onze vriend Peter heeft een nieuwe boot gekocht. Voor de verkoop van zijn “oude” boot deed Frans een proefvaart met een potentiële koper, die de boot uiteindelijk ook kocht. Frans repareerde nog een paar dingen voor de nieuwe eigenaar, die eergisteren voor de eerste keer met zijn gezin naar de haven in Riposto kwam. Zeer waarschijnlijk blijft de boot deze winter hier liggen.

Nu gaat Frans met Peter de nieuwe boot omvaren van Noord-Duitsland naar Sicilië. Ze starten begin volgende week. Voor de nieuwsgierigen zullen we volgende week op het blog de gegevens vermelden, waar de boot op internet te volgen is. We wensen hen een behouden vaart en een fijne tocht samen.

Woensdag 29 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans is de hele dag bezig voor Michael, de nieuwe eigenaar van de boot van Peter. De elektrische aansluitingen van de boegschroef zijn niet goed en daarom hapert de schroef af en toe. Frans heeft beloofd het te repareren, maar heeft daar wat onderdelen voor nodig. Michael en hij gaan eerst met de auto naar een speciaalzaak in Giarre, maar die heeft de spullen helaas niet. Ze rijden door naar een grote zaak in Naxos, waar ze meer succes hebben. Maar al met al zijn ze vier uur onderweg. Na de lunch begint hij aan de klus. Het is weer net zo warm als andere dagen en de reparatie moet vanuit de voorhut gebeuren. Het is extra warm voor hem. Tegen de tijd dat de zon achter de Etna verdwijnt en het ietsje koeler wordt is de klus geklaard. Ondertussen breng ik de schone was terug naar het boeienveld in de baai van Taormina. Het is druk zo aan het eind van de middag en aan de auto’s kun je zien dat het toeristenverkeer langzamerhand op gang komt. Hopelijk wordt het voor Sicilië een goede augustusmaand met veel vakantiegangers. Tot nu toe zijn er wel wat toeristen, maar de grote toeloop van buitenlanders blijft uit. Vandaag vertelde de eigenaar van een kiosk aan het strand bij Taormina, dat er wel Italianen zijn die vakantie vieren op Sicilië, maar hij vond dat ze weinig geld uitgaven. Daar zouden echt de buitenlanders voor moeten zorgen. Zoals we al eerder schreven: het wordt een moeilijke en lange winter voor de Sicilianen. Hun gebruikelijke buffer, opgebouwd in de zomer, voor de komende winter is er nu niet.

Dinsdag 28 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We doen vandaag nog een paar klusjes op de boot van Peter, de nieuwe eigenaar komt vanmiddag, dus het is niet meer de ‘boot van Peter’. Omdat de Etna zo ‘puft’ de laatste 10 dagen, hebben we veel last van zwart stof op de boot. Ik spuit de boot van Peter nog even af en dan mogen vanaf morgen de nieuwe eigenaars dat doen, als ze zin hebben. Het grote probleem met dat afspuiten is, dat als je denkt klaar en zijn en even naar voren loopt, er weer zwart gruis in de richels ligt. Je kunt gemakkelijk een paar uur bezig zijn. Ik poets alleen de druppels bij de ramen weg en de rest is binnen een half uur droog. Het is een erg warme dag vandaag. We halen met de auto de buitenboordmotor van Peter op en nemen tegelijk een reserve dieseltank mee voor ons zelf. Als we toch met de auto onderweg zijn scheelt het veel werk. Anders moet Frans 400 meter meer lopen met het karretje en een vol vat. We rijden nog een tweede keer en dan is het even genoeg voor vandaag. Inmiddels is het zo warm, dat we er uit zien alsof we net onder de douche zijn geweest. Helaas is dat niet zo, hoewel we dat enorm graag zouden doen nu. We hebben beide minstens 2 liter gedronken vandaag, zoveel vocht zijn we verloren door bezig zijn in de zon. En in- en uit de warme auto, ook een hele opgave op dagen als deze.

‘s Middags komt Michael, de nieuwe eigenaar van de boot van Peter. En zoals we al verwachtten, die heeft natuurlijk na een proefvaart met Frans, vorige week, nog een heleboel vragen. De rubberboot is niet voldoende opgeblazen en hij heeft nog geen pomp. Frans kocht recentelijk een elektrische pomp, waardoor dat zo gefikst is. Ze hebben nog geen badges om op de steiger en in de douche te komen, ze weten nog niet waar de kleine supermarkt is en er is geen drinken aan boord. Morgenvroeg gaat Frans eerst met Michael naar een winkel om wat technische dingen te kopen en hem de weg naar het winkelcentrum te laten zien. Daar kunnen ze inkopen doen en ook internet regelen.

Maandag 27 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vroeg in de ochtend verder met zijn klus aan het stuurwiel van de boot van Peter. Tenminste: het is de boot van Peter niet meer, de nieuwe eigenaar komt morgen met zijn gezin. Dan moet de klus natuurlijk klaar zijn. Eerst maken we wat schaduw, zo vroeg schijnt de zon precies in de kuip van de boot. Het is in de schaduw al heel warm, het is niet goed als je rug dan ook nog in de brandende zon zit. Hij doet een uur over ieder segment, het gaat wel steeds vlugger nu hij weet in welke volgorde hij de beide draden moet verwerken. Aan het eind van de dag is het klaar en het ziet er fantastisch uit. Ik ben bang, dat de nieuwe eigenaar, die we vorige week ontmoetten, gaat vragen of Frans het andere stuurwiel ook wil doen.

Ondertussen ga ik in Catania naar het grote winkelcentrum. Het horloge van Frans heeft het begeven, hij had een sporthorloge, zo een wil hij graag weer hebben, zodat hij het, naast het bekijken van de tijd, ook kan gebruiken bij het wandelen, fietsen en hardlopen. Het is altijd leuk om de afstand en hoogteverschillen te zien. Het eerste stuk van mijn route gaat over de tolweg. Ten zuiden van Catania is het grote winkelcentrum waar de sportzaak is die het horloge verkoopt. Ons navigatieprogramma kent de straatnaam niet, mijn telefoon weet wel een route te vinden. Vaker ben ik in het winkelcentrum geweest, maar dan per trein en bus, vandaag ben ik met de auto. Ik weet dat ik na een bepaald industrieterrein van de snelweg moet en op het moment, dat ik afsla en mijn telefoon aangeeft, dat ik verkeerd ben, weet ik weer waarom ik vorig najaar heb gezworen nooit meer met de auto daar naar toe te gaan. Ook toen ging het verkeerd en nu kom ik niet vanaf de goede afslag, ik zie de rotonde niet, waar ik rechtsaf moet, mijn richtingsgevoel zegt dat ik de andere kant op moet en voor ik het weet zit ik op een snelweg naar Palermo. Uiteindelijk vind ik het winkelcentrum wel, maar ik ben 45 kilometer omgereden. En het is al warm in een auto zonder airco en zoekend naar de goede route is het helemaal warm. In de winkel blijkt dat er precies nog één exemplaar is van het merk wat Frans wil hebben. En ook nog de juiste uitvoering, toch nog geluk deze middag. De posterijen laten ons hier in Italië zo lang wachten op een pakje dat we dit niet durfden te bestellen.

Zondag 26 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben niet veel op het programma staan vandaag. En uiteindelijk wordt het een beetje rommelige dag. Als we koffie hebben gedronken gaat Frans naar de ‘oude’ boot van Peter. Die is inmiddels verkocht en de nieuwe eigenaar komt dinsdag met zijn gezin. We kochten gisteren een nieuw vlaggetje van Italië met het jachten embleem er in, de kleuren zijn groen/wit/rood in verticale strepen. De vlag op de boot had helemaal geen rode streep meer, die is weggesleten door zon en wind. Nu wappert er weer een vlaggetje met prachtige kleuren, waarvan wij weten, dat ze in deze zon binnen een paar maanden vaal zullen zijn. Maar dan mag iemand anders er voor zorgen. De allerlaatste klus aan boord van die boot is het repareren van de leren bekleding om het stuurwiel aan stuurboord. Daar is het garen op de meeste plekken helemaal van verdwenen en de verschillende delen hangen nog op een paar plekken met een versleten draadje vast. Frans begint vol goede moed en krijgt na een half uur de ontbrekende kromme naald aangereikt van een dame van een andere boot. Zo kan hij met twee draden kruislings het leer vast zetten. Het lukt eerst niet geweldig, later probeert hij het met wat dunner garen, wat beter gaat. Uiteindelijk heeft hij drie van de acht stukken klaar en is het tijd om te stoppen. Morgen weer een dag. ‘s Morgens vroeg is het in de kuip van die boot nog heel zonnig, maar in de tweede helft van de ochtend is er schaduw. Dit soort dingen kun je echt niet in de brandende zon doen.

We zijn inmiddels omringd door motor- en zeilboten met gezinnen, die hier weekend vieren. Ze gaan overdag naar buiten en ergens ankeren. Allemaal kleine rubberbootjes mee voor de kinderen en misschien gaan ze wel ergens aan wal. Tegen zessen komen ze allemaal weer de haven in en is het de hele avond feest. We zijn die drukte niet gewend en helemaal niet na een lockdown-periode van 4 maanden. Vorig jaar waren we drie keer een paar dagen in de haven van Riposto vanuit het boeienveld van George. Dat was steeds als het slechter weer was met wind en golven. Als die de baai bij Taormina inlopen aan de kant waar het boeienveld is lig je er niet meer prettig met de boot. Als het weer wat minder is komen ook deze vakantiegangers en dagjesmensen niet naar de haven, dus dit hebben we hier nog niet eerder meegemaakt.

Zaterdag 25 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans maakt eerst zijn klus af. Om het grote luik helemaal goed vast te zetten met de schroeven moet hij een gedeelte van het plafond los maken om bij de moeren te kunnen. Hij vraagt zich af of het ook een keertje ‘eenvoudig’ kan. Maar helaas zit dat er vandaag niet in en dat is vaak zo. Maar uiteindelijk zit alles weer mooi vast en hopen we geen lekkage meer te hebben. Ondertussen ga ik de kade op om een paar boodschappen te doen. Het zal weer een heel warme dag worden. Zo vroeg is het al warm en de temperatuur zal in de loop van de ochtend verder oplopen. Na de lunch hebben we zin om even te zwemmen. We hoeven maar een klein eindje over de kade te lopen en dan kunnen we net buiten de havenmuur bij een klein strand komen. We hebben gelukkig waterschoenen mee, die ik dacht nodig te hebben om het water in te lopen. Maar ze blijken al nodig om de paar stappen vanaf onze handdoek naar het water te maken, de kiezelstenen zijn bloedheet. Het water is heerlijk. We zwemmen wat en lopen direct weer terug. We hebben geen parasol en de zon is zo ongelofelijk heet dat we zonder bescherming niet kunnen blijven. Terug op de boot maken kunnen we lekker in de schaduw zitten en door wat wind is het er heerlijk. In de loop van de middag neemt de wind nog wat toe en zien we aan de wolken de enorme invloed van de Etna. Die is al een week aan het ‘rommelen’.. Meestal is de rook, die er uit komt wit, vanmorgen werd het steeds grijzer. Aan het eind van de middag vormt zich boven de Etna een steeds groter wordende wolk. We hebben zelfs af en toe geen zon meer. We zien nu precies hetzelfde als vorig jaar, toen wij op het boeienveld van George lagen. In de baai van Taormina is altijd zon. Van daaraf konden we boven Riposto heel vaak dikke wolken zien, die door de hitte daarboven gevormd worden. En van hieraf kunnen we Taormina zien, wat op de berghelling bij de baai ligt. Ook in de winter schijnt daar veel vaker de zon dan hier.