Donderdag 22 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De nacht was rustiger dan gisteren. Er waren minder golven en de deining viel ook mee. Dan slapen we altijd beter, we worden anders toch wakker van een rollende boot of geruis van de golven tegen de kant. Wel worden we om 5 uur wakker van gerinkel van een ankerketting en het lijkt heel dicht bij. We springen uit bed en naar buiten om te kijken wat er aan de hand is en zien op 5 meter afstand een motorboot. Iemand probeert het anker omhoog te krijgen en de ankerlier werkt niet. Ondertussen drijft de motorboot steeds dichter naar ons toe. We weten niet wat er aan de hand is en denken eerst nog dat het anker misschien in de kettingen vast zit van de boeien. Af en toe gaat de ketting een stukje omhoog en weer omlaag. De twee mannen aan boord roepen alleen naar elkaar en zeggen niets tegen ons. Frans roept nog een keer dat ze niet mogen ankeren in het mooringfield, maar ze kijken niet eens naar ons. Intussen heb ik een zaklantaarn gepakt om te kunnen zien wat er nu aan de hand is, het is nog pikkedonker. We zien uiteindelijk dat het anker boven water komt zonder boeienkettingen en de boot vaart verder door richting het strand en gaat daar voor anker. Als ik het aan George vertel terwijl we terugvaren van het boodschappen doen voor het ontbijt, zegt hij dat hij weet wie het zijn. Ze liggen nog steeds in de hoek van de baai bij het strand. Ze hebben gisteren aan een boei gelegen, maar wilden niet betalen omdat ze alleen maar even langs kwamen om te zwemmen en zijn toen later ook voor anker gegaan. Dat gebeurt nu zo vaak dat wij er al grapjes over maken. Mensen willen niet betalen, omdat ze zeggen dat ze George kennen. En iedereen kent hier George, maar volgens ons betekent dat niet dat je overal maar gratis gebruik van mag maken. Het is een heel aparte manier van zaken doen, waar wij nog niet helemaal aan gewend zijn. Als ik met George over praat en zeg dat ik langzamerhand de bakker heel goed ken omdat ik er elke morgen kom en toch moet betalen voor mijn broodjes, moet hij lachen. “Ja, maar dit is Italië”, zegt hij da

Woensdag 21 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Frans heeft gisteravond om half elf nog mensen naar de kant gebracht, die naar een feestje in Taormina gingen. Daarvoor waren de mensen van vier boten ook al naar de kant gebracht. Het was een drukke avond en als ze erg laat weg gaan, komen ze nog veel later weer terug. De laatste ploeg komt pas om half drie vannacht terug. Inmiddels hebben we een enorme deining in de baai. Als Frans aan moet leggen met de grote RIB pak ik altijd de voorlus om die aan onze boot vast te klikken. Nu in het pikkedonker was dat zelfs niet mogelijk. De boot rolt heen en weer en de RIB gaat in precies tegenovergestelde bewegingen een meter omhoog en omlaag. Frans roept dat ik maar niets moet proberen te pakken, hij probeert het vanuit de RIB wel vast te maken. Dat lukt en hij wacht op het moment dat de RIB omhoog komt op een golf om snel aan boord te springen. Het begon gisteravond met een beetje deining maar is inmiddels een fikse deining te noemen. Frans vindt het altijd een graadmeter als de glazen in de kast gaan rammelen. Dat was nu beslist het geval, de handdoeken moesten weer in de kastjes om alles vast te zetten.

Er is voor mij niet veel tijd om uit te slapen, er wacht een ontbijtbestelling. Frans slaapt nog wat, maar is ook bijtijds al weer op. Hij gaat met de duiker een betonblok zoeken, wat een beetje buiten het mooringfield ligt en niet gebruikt wordt. Het wordt verplaatst naar een plek dichter bij de zwemlijn om die wat te kunnen verlengen. De zwemlijn zit aan een aantal kleine betonblokken, parallel aan een paar betonblokken waar de grote oranje boeien aan zitten. Op deze plaatsen worden meestal de motorboten neergelegd van 25 tot 35 meter. Er gaat dan een achterlijn naar de boeien onder de zwemlijn, zodat de boten wat rustiger liggen en niet meer rond kunnen draaien. Ook ligt de achterkant van de boot dan dicht bij het zwemgebied en hebben de gasten wat meer privacy. Ik dacht altijd dat als je zo’n groot betonblok eenmaal hebt laten zinken, je nooit meer iets aan de plaats kan veranderen, maar dit blok wordt over een stuk van 200 meter verplaatst door de duiker met een soort grote ballon waar hij lucht in laat. Met een bootje wordt het blok naar de nieuwe plaats getrokken als hij iets van de grond is. Altijd wel spectaculair, hoewel we het blok natuurlijk niet kunnen zien:

Dinsdag 20 augustus 2019. in de baai bij Taormina, Sicilië.

Het is net als andere dagen weer een heerlijke start van de dag met een zwemrondje terwijl nog niemand op de boten om ons heen wakker is. De boeien liggen tamelijk ver uit elkaar, we hebben verder geen enkele last van buren. Je hebt wel altijd geluiden als er mensen op andere boten naar elkaar roepen of er zitten mensen op het strand. En als er dagjesmensen zijn met kinderen is het rumoeriger dan zo ‘s morgens vroeg. Ook heel bijzonder is het water in de vroege ochtend: het is meestal spiegelglad omdat er geen wind is. Zodra er maar een heel klein beetje wind op steekt komen er rimpels of kleine golfjes op het water.

Als we ontbijten kijken we altijd even naar de Etna, net als in de haven van Riposto. We zijn hier wat verder van de top af, maar kunnen het wel nog goed zien als er geen wolkenrand om de top hangt. Vanochtend is goed zichtbaar dat er dikke grijze rookwolken uit een krater komen. Het is niet een krater aan deze kant van de top, maar een die aan de westkant ligt. We zijn in de winter vaker in Randazzo geweest en daar heb je weer een heel ander zicht op een aantal kraters. Nu is het daar al een paar dagen heel onrustig. Af en toe komen er zwarte of donkergrijze wolken uit de Etna. Gelukkig is de wind steeds uit het noorden of oosten en hebben wij geen neerslag van de Etna op de boot. Op het moment dat ik dit typ komt er uit een andere krater mooie witte rook, over een paar minuten kan dat weer heel anders van kleur zijn. Ook de richting van de rook verschilt heel erg, het is erg onrustig bij de Etna.

Maandag 19 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Het is heel rustig op het water vanochtend, weinig boten in de baai en heel weinig vissers.

We zwemmen een stuk, het water heeft een hele hoge temperatuur, zo warm is het nog niet geweest. De temperatuur wordt enorm beïnvloed door de stroming, die soms door de baai gaat. Dan komt er meer koud water van de zee de baai binnen en daalt ons zwemwater ettelijke graden. De vissen genieten van een restje stokbrood van gisteren, de half-verrotte perzik die met de schil naar beneden op het water komt, herkennen ze niet als smakelijk voedsel.

De maandag komt een beetje langzaam op gang met boten. Niet alleen op het mooringfield is het rustig, maar ook bij de geankerde boten en op zee valt niet veel te beleven. Gelukkig komen er wat meer boten om ons heen tegen de middag. Ook de kleine bootjes met dagjesmensen, die voornamelijk hier komen om te zwemmen, varen weer langs. Aan een boei achter ons ligt een huurboot met Israëlische jongelui, die gisteren zijn gekomen. Vanochtend zijn ze naar Taormina geweest en vanmiddag zouden ze verder gaan. Volgens mij krijgen ze geen genoeg van het heerlijke water. Toen ze met Frans terugkwamen van hun uitstapje zeiden ze dat ze binnen een uur wilden vertrekken. Maar steeds zie ik er een paar weer in het water springen en hebben ze veel plezier. Eindelijk heeft de schipper ze dan toch allemaal binnen en varen ze uit. Ze gaan naar de haven van Riposto en zullen beslist het zwemmen missen. Ze zijn op weg naar Malta m de boot terug te brengen en komen hopelijk nog een paar mooie plekjes tegen om te zwemmen. Als George vandaag even bij ons langs komt, zegt hij dat hij het water nog nooit zo schoon en helder heeft gezien. Hij exploiteert het mooringfield nu al voor het elfde jaar en er zijn tijden geweest dat je niet kom zwemmen omdat het water zo vies was. Wij vissen ook wel eens een plastic zak uit het water maar dat is uitzondering. En als het hard gewaaid heeft is er soms door de golfslag wat gras van de kant in het water. Voor de rest is het kraakhelder.

Zondag 18 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Het is weer een spiegelgladde zee als we opstaan. We zwemmen en als we zonder duikbril kijken, kunnen we de bodem zien. De rotsblokken waar de boeien aan vastgemaakt zijn liggen aan deze kant van het mooringfield op meer dan 10 meter. Het water bij de boei waar wij aan liggen, is zelfs 17 meter diep. Onvoorstelbaar dat je dan het betonblok kunt zien met de vissen rond de boei en onder de boot zonder dat we snorkelen, het is een prachtig gezicht. En altijd tussen negen uur en half tien komt er een klein beetje wind. Het water blijft natuurlijk kraakhelder, maar door de golfjes kunnen we niet meer zo diep kijken zonder duikbril. In de loop van de dag wordt de wind af en toe wat sterker en zwakt dan weer af. Het geeft net een beetje extra verkoeling midden op de dag, zonder de wind zou het wel heel erg warm zijn. Zonder slippers aan kunnen we overdag niet meer op het dek lopen, zo warm wordt het. Wel merken we dat het half augustus in de avond iets koeler wordt, maar ook daar zijn we blij om. Nog steeds is de hut waarin we slapen, heel erg warm. Maar langzamerhand merken we dat het zomerweer aan het veranderen is.

Vanochtend is de boot “Spirit of Venice” uitgevaren. Na voor de tweede keer een paar dagen hier gelegen te hebben, gaan ze terug naar Malta. Het is een Nederlandse boot, in Enkhuizen gebouwd. Ik zal een foto plaatsen. Doordat ze twee keer een paar dagen hier geweest zijn en Frans hen steeds naar de kant bracht, hadden we wat meer contact met hen. Ze varen toeterend langs onze boot en gaan terug naar huis. Eergisteren waren we aan boord om samen met George en zijn vrouw de verjaardag van de eigenaar te vieren. Ze hebben een klassieke boot, heel mooi om een keer van binnen te mogen zien. Ik zal een foto plaatsen.

Zaterdag 17 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We waren gisternacht/vanmorgen heel vroeg nog wakker en zagen nog steeds vuur tussen de bomen. Donatella heeft gisteravond nog gebeld naar de brandweer, maar ze doen er niets aan. Zo in het donker zie je vlammen, af en toe wat meer en dan weer wat minder. Vanochtend kunnen we zien dat het op de plaats is waar ze gisteren aan het werk waren. Het lijkt of daar een diepe kuil is waar nog vuur in is. Er staan op de helling wat bomen die uit de verte lijken op berken. Daar zijn een behoorlijk aantal van verbrand, bij sommigen is alleen de bast verbrand en lijken de bladeren nog groen. Er staat een bijzondere boom met een grote groene kruin, waar de bast totaal van is verbrand. Hopelijk gaat die het nog redden in de toekomst. Het lijkt ons moeilijk als er nog een paar maanden geen regen valt, maar misschien halen ze het toch.

Er komen hier tamelijk veel toeristenbootjes langs, die naar de grot gaan kijken. Als de boot niet te groot is varen ze ook een stukje naar binnen. Af en toe horen we dan een soort toeter. Ik dacht steeds dat dat was omdat er dan teveel bootjes tegelijk naar binnen wilden of er een bootje juist uit wilde. Maar gisteren zag ik pas waar dat geluid vandaan komt. Er is een jonge man die met een prachtig beschilderd bootje langs vaart met meestal 10 of 15 mensen er in. Hij heeft een grote schelp voor het stuurwiel liggen en daar blaast hij op. Het geluid gaat enorm ver over de baai, we vinden het stukken beter dan de bootjes die met luide muziek varen.

Frans zet me halverwege de ochtend af op de kade, ik ga naar de grote supermarkt met de auto. Op de heenweg zie ik een enorme stoet auto’s me tegemoet rijden. Hopelijk is dat straks wat minder. Ik geniet in de winkel weer even van de airco, het valt tegen als ik weer in de warme auto moet. Op de weg terug kan ik precies 4 minuten gewoon rijden en dan begint de file. Het is een langzaam rijdende- en af en toe stilstaande stroom auto’s waar ik in beland. Het schiet niet erg op, van alle zijwegen proberen auto’s zich in de file te wurmen. Ritsen kennen ze hier niet, ze duwen de neus van de auto gewoon ergens tussen tot iemand hen ruimte geeft om in te voegen. Zeker als het zo langzaam gaat, zit iedereen te bellen, te kletsen met de bijrijder, te roken en niemand let er op de brommers die aan alle kanten langs de auto’s rijden en harder gaan dan de file. Gevaarlijke situaties, er schijnen ook veel ongelukken te gebeuren.

Ik kom uiteindelijk twee uur later dan anders aan op de kade. Het is zaterdag en vakantietijd, na het afzetten van mijn boodschappen kan ik natuurlijk geen parkeerplaats vinden. Als ik net de moed een beetje heb opgegeven zie ik aan het begin van de straat een paar mensen aankomen met strandspullen. In deze straat is ook een hotel, dus ik wacht af of ze daar naar binnen gaan. Gelukkig lopen ze door en stappen een stuk verder in de auto, heb ik toch mooi een plekje voor de auto!

Vrijdag 16 augustus 2019. In de baai bij Taormina.

Frans staat om half twee op, er komt een hele grote motorboot binnen. Hij haalt George op en samen leggen ze de boot aan een boei, we konden hem op internet al aan zien komen. Omdat ik ook wakker ben, kan ik even rustig naar de verbrande helling kijken waar op 15 plekken nog iets gloeit na de grote brand van gisteren. Later bij daglicht kunnen we goed zien welke schade er is aangericht. Het rookt nog steeds op een paar plaatsen.

In de loop van de ochtend zien we halverwege de helling brandweermensen lopen. Ze werken op precies de plek waar de rook omhoog gaat. Ze zagen bomen om, er zijn een aantal compleet verbrand. De helling is zwart geblakerd.

Het is een hele rustige ochtend. Veel boten vertrokken gisteren tijdens de brand. Ook buiten het mooringfield wat verder van ons af liggen altijd boten voor anker. Vanochtend zijn dat er opmerkelijk weinig. Tegen de middag beginnen er weer boten te komen. En heel vreemd: ze komen altijd tegelijk, of als er één of meerdere RIB’s met mensen naar de kant zijn. Maar het lukt weer om iedereen tevreden te stellen en ook de dagjesmensen hebben een mooi plekje om lekker te zwemmen. Begin van de avond liggen er weer een aantal grote boten, zowel zeilboten als motorboten. En plotseling belt iedereen dat er een taxi is besteld en of ze naar de kant kunnen. Meestal zijn het twee of vier mensen van een boot, een enkele keer meer. En nu is plotseling iedereen met een groot aantal. Om 21uur uur ben ik de tel kwijt. De drie RIB’s met George, Igor en Frans zijn alle drie al een paar keer naar de kant geweest en steeds met zeven of acht mensen. Het lukt allemaal, maar net als met het aankomen van meerdere boten tegelijk zal dit ook wel op gaan voor het terug halen van alle opvarenden. Ze komen tegelijk aan op de kade en willen zo snel mogelijk terug naar hun boot. Op en neer duurt met het in- en uitstappen 20 minuten, ze zullen geduld moeten hebben. Maar we zijn blij, dat op het mooringfield weer wat boten liggen. Het was een rare dag gisteren.

(ik heb foto’s bij de tekst van 15 augustus geplaatst).

Donderdag 15 augustus 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Gisteravond werd het in de loop van de avond een beetje onrustig op het water en er wordt een paar uur harde wind verwacht. George en Frans leggen aan de achterkant van onze boot een lijn aan naar een boei, zodat de boot wat beter op de golven ligt. Dat scheelt een heleboel in het rollen en we gaan om 23 uur naar bed, terwijl het nog redelijk rustig is. Om 1 uur vannacht worden we wakker van sterke wind. De boot beweegt onnatuurlijk omdat we aan twee kanten vast zitten aan een boei. En nu liggen we ineens dwars op de golven. We kijken het een haf uur aan en besluiten de achterlijn los te gooien, zodat de boot met de punt in de wind kan draaien. Dat helpt inderdaad, we bewegen wat minder schokkerig. Terwijl we zo buiten zitten zien we ineens dat vlak bij ons op de helling van de baai vuur is. Bovenaan die helling staat een hotel, daarlangs loopt een weg en direct aan de kant van de weg gaat de helling steil omlaag. We zien beneden langs de baai de brandweerauto’s langs komen en even later wordt er boven aan de helling geblust. Het is een heldere nacht, we kunnen alles goed volgen. Er brandt een behoorlijk stuk van de helling af en dan lijkt het of het niet verder gaat. We gaan weer slapen en vanochtend is er een kleine rookpluim te zien. We denken dat het vuur niet uit is, maar we zien ook geen vuur meer. Tot het om 12 uur vandaag weer oplaait.

Eerst spuiten ze vanaf de weg boven, we zien de brandweermannen lopen en enorme stralen water komen naar beneden. Binnen korte tijd gaat het vuur steeds verder, maar er zijn ineens geen brandweer en geen waterstralen meer. Een paar uur later zien we in een uur de helling afbranden. Het beperkt zich niet meer tot het gras en de struiken, maar ook de bomen staan in brand. En terwijl ik dit zit te typen draait de wind onze kant op, krijgen we as stukjes op de boot en horen we het vuur knapperen. Het begint ineens op meerdere plaatsen te branden en het nadert een huis. Brandweer zien we niet meer, er wordt niets gedaan. Tot om kwart voor zes, het is al uren aan het branden, er twee helikopters verschijnen met een enorme waterzakken er onder.

Ze vullen die zakken in zee en vliegen af en aan naar de brandende helling. We hebben inmiddels de boot helemaal afgesloten, er komen grote stukken as naar beneden. De meeste dagjesmensen verdwijnen van het mooringfield en ook een grote motorboot vaart uit.

Die zou de nacht blijven maar kiest ervoor om naar een andere plek te gaan. Het is vandaag een feestdag in Italië en wat eigenlijk moest eindigen in een gezellige avond met veel boten, is nu een stille avond geworden. Na 2 uur blussen gaan de helikopters weg, er blijven nog een paar rookpluimen over, we hopen dat het vuur door de wind niet opnieuw oplaait.

Woensdag 14 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Als we opstaan is het rustig weer en kunnen we heerlijk zwemmen. Onder het ontbijt zien we dat het buiten op zee niet zo mooi is als bij ons in de baai. Er zijn golven te zien met dikke schuimkoppen en de wind neemt behoorlijk toe. Af en toe hebben wij een beetje deining en soms ook wat wind. We vinden het nu fijn om wind te hebben, het voelt fijn aan ondanks de hitte. Het is nog steeds heel warm, zelfs de wind is warm. Er ligt vlak bij ons een groot klassiek zeiljacht dat in Nederland gebouwd is. We ontmoetten de mensen al eerder hier op het mooringfield. Frans brengt ze vroeg in de ochtend naar de kant, ze hebben een auto gehuurd om wat rond te kunnen kijken. En ze willen aan het eind van de dag boodschappen doen, of Frans ze snel wil halen als ze bellen, want ze nemen diepvriesspullen mee. Ze bellen begin van de middag of het allemaal nog wel goed gaat op het mooringfield en met hun boot. Waarschijnlijk zijn ze ergens in het binnenland, waar het heel hard waait en ze zijn ongerust over de omstandigheden rond hun boot. Maar afgezien van af en toe heel harde wind is hier verder niets aan de hand. Er zijn weinig boten op het mooringfield, er liggen ook heel weinig boten voor anker een stukje verder. En we zien helemaal geen boten voorbij komen. Waarschijnlijk schat iedereen in dat het te slecht is om te varen. Als je tegen de wind in zou moeten varen is dat ook niet prettig. Maar met wind uit het noorden hadden we verwacht dat hier mensen zouden willen schuilen.

We gaan nog maar een keer zwemmen. Iedere dag wordt het water warmer. Er is een nieuwe vissoort bijgekomen. We zien af en toe een school van dunne visjes die ongeveer 10 centimeter lang zijn en boven het water uit springen. Als we met de RIB onderweg zijn of vanaf de boot kun je zien dat ze hoog boven het water uitkomen en glinsteren in de zon. Het is fascinerend om te zien.

Dinsdag 13 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Als we wakker worden is de boot door een beetje deining aan het rollen. Het is nog lang niet zo erg als we wel eens mee hebben gemaakt, maar het verbaast ons wel. De wind zou draaien en nu hebben we toch nog deining. We gaan heerlijk zwemmen en daarna ontbijten. Al snel daarna voelen we dat de wind gaat draaien en het neemt ook toe. Er komen golven met schuimkoppen de baai in afkomstig uit het noorden. Daar liggen we goed beschut tegen in onze baai, we hebben er geen last van. Pas als Frans me naar de kant brengt merken we dat het veel onrustiger is als we 200 meter van de boot af zijn. Fikse golven maken het ritje niet plezierig, gelukkig is het maar een kort stuk. Het is erg warm op de boot omdat het op het mooringfield niet zo waait. Daarom brengt zo’n rit naar de kant wat verkoeling. Ik ga naar het appartement voor de wasmachine, daar is fijn airconditioning. Ik besluit om te wachten tot de machine klaar is zodat ik het daar buiten op kan hangen. Mijn boek lezen, tussendoor even wat drinken op een terras, zo kom ik de wachttijd wel door. Als Frans me komt ophalen op de kade geniet hij weer van het ritje en de wind. Het is erg warm op de boot en binnen gaat nu zelfs in de nacht de warmte niet meer weg. Begin van de avond komen er wat wolken en vooral rond de top van de Etna hangt een dikke laag. Daar is het de laatste dagen wat onrustig, we hebben al weer donkere rookpluimen gezien. Dat betekent ook dat we Etna-stof op de boot hebben. En hier op het mooringfield kunnen we niet de slang op de boot zetten en alles schoon spuiten. We hebben behoorlijk veel water aan boord, maar moeten alles zelf maken met de watermaker. “Even” de boot afspuiten zou veel van onze voorraad kosten en met zout water schoonmaken levert een boot vol zoutkristallen op. We laten het maar zo…..