Dinsdag 4 juni 2019. De baai van Taormina bij Giardini.

Gisteravond kwam er langzaam steeds meer deining in de baai, We waren beiden moe van de dag en gingen op tijd naar bed, Drie keer alles gecontroleerd want we liggen nu niet meer in de haven en er zitten 2 bijboten aan ons vast. De grote rib, die Frans overdag gebruikt als er schepen komen liggen en aan de achterkant hangt een kleine rubberboot, die ik kan gebruiken als ik naar de kant wil. De rubberboot moeten we nog schoon maken en Frans moet hem oppompen, er kan wel een beetje lucht bij. Rond 12 uur vannacht is het door het rollen een enorm lawaai in de boot, zelfs van alle spullen in de kastjes. De zwemvesten slingeren heen en weer, de jassen en vesten slepen langs de wand met ritssluiting en op een gegeven moment werd het zo erg, dat we tegelijk uit bed springen om nog wat spullen ‘te redden’. Er was al een stapel borden omgevallen en het glaswerk hing ook tegen het deurtje van de kast aan. We zetten alles vast alsof we met stevige wind gaan zeilen. Frans springt in het (te slappe) bootje en heeft twee lange lijnen bij zich om de achterkant van de boot aan een andere boei vast te maken, zodat we aan twee boeien vast zitten en beter op de golven liggen. Het is midden in de nacht, dus pikkedonker, ik moet met een zaklantaarn de boei beschijnen, zodat Frans weet waar hij naar toe moet. Hij probeert te roeien, maar de roeispanen zitten niet geweldig en uit eindelijk blijkt dat de lijnen te kort zijn, hij kan net niet bij de boei komen en komt 2 meter te kort. Ik knoop er nog een lijn aan en Frans kan dan gemakkelijk via die lijnen naar de boot terug komen. Als de lijn eenmaal vast zitten kunnen we 2- van de 3 lijnen al weer binnen halen als we de boot 90 graden draaien en zo wat rustiger liggen. Het is nog niet helemaal stil, maar wel een stuk beter dan het was. George ligt 75 meter van ons af en aan zijn toplicht kunnen we zien hoe zijn boot enorm heen en weer zwiept, hij zegt vanochtend dat hij niet best geslapen heeft.

En vanochtend is het gewoon weer een rustige zee als we opstaan. We zijn benieuwd wanneer de zon op de boot komt, want we liggen tussen de bergen in een baai, daar moet de zon eerst overheen komen, dat blijkt toch al om 7 uur te zijn. Frans gaat met George terug naar de garage in Riposto en ik vermaak me met wat klusjes op de boot. ‘Mijn bijboot’ moet eerst nog in orde worden gebracht en de motor moet er nog op, daarom blijf ik verplicht aan boord. Maar het is prachtig zonnig weer, en er zijn veel kleine bootjes die langsvaren met vakantiegangers. Iets verderop is een mooie grot en om de hoek van de rotsen is een kleine baai met strand en horeca. Af en toe leggen kleine bootjes aan bij een boei en omdat Frans en George er niet zijn, liggen ze gratis. Maar ik denk dat veel mensen met zo’n plezierbootje ook niet weten dat je voor de boeien moet betalen, en ze zijn eigenlijk ook niet bedoeld voor dat soort gebruik.

Maandag 3 juni 2019. Van Porto dell’ Etna naar de baai van Taormina bij Giardini.

We staan op tijd op, want we gaan vandaag omvaren naar de zomer-ligplaats. We moeten natuurlijk altijd nog een paar dingen op de kant regelen, Frans gaat eerst met de auto naar de garage om spullen bij elkaar te zoeken, die nodig zijn voor het leggen van de boeien. Er zijn nu 16 boeien klaar, ze zijn halverwege. Ik doe nog snel een laatste boodschap en dan beginnen we met het klaarmaken van de boot. De waslijn moet afgebroken, allerlei ‘hulplijntjes’ van de winter moeten er af, zoals de lijn die de giek strak houdt. We halen vast de huik er af, Frans wil graag zeilen en we willen minstens even het zeil er uit hebben om te kijken hoe het de winter heeft doorstaan. We koppelen de elektriciteit af……..en zo nog wat meer van die klusjes waar je toch een paar uur mee bezig bent. George en Donatella varen eerst uit, we helpen om de lijnen, die achterblijven op de steiger, netjes neer te leggen zodat ze die weer op kunnen pakken als ze terugkomen. Wij nemen onze landvasten altijd mee aan boord en zeker nu, want we willen die gebruiken om ons aan de boei vast te maken. Als we uitvaren gaat het moeizaam, waarschijnlijk zit de schroef wat vast en is er aangroei. Frans had nog willen duiken, maar eigenlijk heeft dat geen zin omdat je door de slechte waterkwaliteit in de haven, toch niets ziet. Als we eenmaal uit de haven zijn en de zee op gaan wordt het beter, maar erg veel snelheid maken we niet. Als het zeil omhoog is hebben we er een halve knoop bij, maar de wind is niet sterk en komt uit de verkeerde richting dus we hebben er niet veel aan. We komen dan ook een half uur later dan George aan, Maar die kan ons dan ook keurig aan de boei vastmaken. Het is vreemd om na een half jaar in de haven nu hier te liggen. Veel ruimte om ons heen en we moeten wat wennen aan de geluiden van de weg en de spoorlijn. Maar na een paar uur horen we dat niet meer, Frans zegt dat hij geen trein meer heeft gehoord terwijl er 3 langs zijn gekomen. Donatella blijft niet aan boord, zij gaat terug naar de camper in Riposto en komt over een paar dagen. We reizen samen met de trein terug naar Riposto, zodat ik een auto kan terugrijden naar Giardini. Als ik terug ben komt Frans me halen met een grote RIB, toch wel spannend want het gaat enorm hard, dat zijn we anders gewend met ons kleine rubberbootje.

Zondag 2 juni 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn vroeg op vandaag omdat George en Frans op tijd in Taormina moeten zijn. Ze hebben gisteravond de bus al geladen met de spullen die ze nodig hebben om drie grote boeien te kunnen plaatsen. Het zijn boeien voor grote super-jachten en liggen ook op een grote diepte. Het is moeilijk om die boeien te plaatsen, vooral voor de duiker, die een ketting vanuit het betonblok omhoog moet zien te krijgen. Maar het lukt allemaal, ondanks het feit dat het eigenlijk miserabel weer is. Frans heeft trui en regenjack mee en reservekleding, dit is toch echt geen zomerweer.

Ik blijf op de boot in Riposto en begin die klaar te maken voor vertrek. Begin van de dag is het nog niet duidelijk, maar later krijg ik het bericht dat we inderdaad morgen verrekken vanuit de haven naar het mooringfield in de baai van Taormina. George gaat ook met zijn boot, Donatella blijft nog een paar dagen in de camper hier in Riposto om dingen te regelen. De camper gaat straks in de garage, maar daar liggen nog te veel boeien en andere spullen, zodat er geen ruimte is om die te stallen. Omdat we nog aan de steiger en in de haven liggen maak ik de boot nog even lekker schoon met zoet water. Het is een hele klus, want het Etna-stof blijft overal in zitten en als je bv. de lijnen afspuit en terug loopt, blijkt er weer een lading zwarte stof achter te zijn blijven hangen. Ik spuit daarom 5 keer de boot af en nog zie ik in richeltjes zwarte bergjes liggen. Maar op een gegeven moment is het genoeg en dan belt Frans of ik hem kom halen in Giardini. Ze hebben de boeien gelegd en zijn klaar voor vandaag. George wacht op een grote catamaran, die aan een boei wil liggen vannacht en Frans gaat terug naar Riposto. De treinen rijden hier op zondag minder frequent en hij zou bijna 2 uur moeten wachten. We doen nog even snel een boodschap onderweg en als we op de boot zijn maakt Frans alles klaar om morgen weg te kunnen varen. In de loop van de winter in de haven zijn er dingen los blijven liggen, die nu wel vastgezet moeten worden. De boom ligt op het dek omdat Frans een nieuwe constructie aan de mast moet maken, nu hangt hij hem toch nog even tegen de mast aan, de nieuwe rail komt later wel. Waslijnen worden afgebroken en zo nog wat klusjes. Inmiddels is het prachtig zonnig weer en genieten we nog even. Wat een verschil met afgelopen dagen! Het was de hele dag enorm rustig in de haven en nu plotseling zien we veel wandelaars op de kade en onderweg zagen we de terrasjes al vol zitten. Morgen dus verhuizen naar onze zomerligplaats in de baai van Taormina.

Zaterdag 1 juni 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat al vroeg weg naar de garage, George is daar ook, ze gaan kijken of de reparaties van gisteravond gelukt zijn en nemen die boeien dan mee. Er waren twee exemplaren lek, die zijn hopelijk nu weer in orde. Ze laden de rest van de benodigde spullen in de bus en rijden naar Giardini. De auto blijft staan zodat Donatella en ik misschien boodschappen gaan doen. Het is niet zeker wanneer we met de twee boten naar de baai gaan, het hangt allemaal nog af van het feit hoe snel ze alle boeien geplaatst krijgen. En het hangt vooral af van het weer, vandaag begint als een zonnige dag, maar vanaf 11 uur hebben we buien. We kunnen daar natuurlijk best liggen als het regent, maar harde wind is niet aan te raden, omdat het een enorme baai is, die aan één kant helemaal open naar zee ligt. Als we daar straks zijn en er wordt storm verwacht, gaan we ook terug naar de haven in Riposto. Er zullen dan trouwens ook weinig of geen boten aan de boeien liggen. En de duiker, die de hele zomer ook daar blijft, slaapt in een appartement vlak bij de steiger waar de grote RIBs liggen, die kan dan voor de boten zorgen, als die er zouden liggen.

Om 3 uur melden ze dat er 13 boeien liggen en dat ze stoppen. De buien duren inmiddels steeds langer met korte tussenpozen, het is niet aangenaam om dan op het water te werken. Frans en George komen terug naar de garage en gaan daar de spullen voor morgen klaar maken. Morgen gaan ze een paar hele grote boeien plaatsen voor super-jachten. Het wordt voor de duiker een zware dag, het materiaal onder water zoals de ketting op het blok beton, is ook extra zwaar uitgevoerd.

We horen vandaag wat minder ‘gerommel’ van de Etna en er is helemaal niets te zien door de dikke wolken. Zeker als het regent zoals nu hangen daar altijd dikke zwarte wolken. Er valt nog steeds zwart gruis en -stof en door de regen is het echt vreselijk geworden op het witte dek. Helaas heeft het nu helemaal geen zin om te gaan schoonmaken met die regen, we hopen dat het morgen beter is. We willen graag minstens één keer afspoelen met zoet water voor we weg gaan. Straks moeten we met de watermaker zoet water maken en dan wordt ook het afspoelen een stuk lastiger.

Als we klaar zijn met eten en nog even naar buiten kijken blijkt het helemaal helder te zijn. Doordat het nu donker is, hebben we een prachtig zicht op de lavastroom van de Etna. Er is minder lawaai geweest vandaag van de Etna, maar kennelijk stroomt er toch wel een flinke stroom lava naar beneden. We plaatsen een foto en daar is goed op te zien dat er kennelijk twee stromen naar beneden komen. Als we bedenken dat het 25 kilometer weg is, dan moet het een enorme stroom zijn. Niet veel verder naar beneden staan de eerste lichtjes van huizen van het dorp op de helling.

Vrijdag 31 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteravond waren er in het begin veel wolken rond de Etna, tegen 22 uur konden we heel goed de punt van de Etna zien en de lavastroom. De oranje-rode baan op de helling en de gloed in de lucht waren met het blote oog beter te zien dan met de verrekijker. Vanochtend zijn er op verschillende plaatsen smalle witte wolken te zien, die uit kraters komen en in het midden een brede gele wolk die opstijgt. Daar zit dus de uitbarsting, met daglicht kunnen we geen gloeiende lava zien. Aan de boot te zien valt er nog steeds vulkaanstof en door het vocht van de nacht hebben we nu allemaal zwarte voetstappen op het dek.

Frans gaat vroeg weg om spullen op te halen in de garage en gaat direct door naar Giardini om te beginnen met het plaatsen van de eerste grote boeien. In Riposto is het de eerste uren van de dag prachtig zonnig weer, maar aan het eind van de ochtend komt er bewolking. In Giardini is het wat langer zonnig, wij hebben hier kennelijk meer ‘last’ van de bewolking, die tegen de vulkaanhelling samenpakt. Dat heeft niets met de uitbarsting van nu te maken, het is altijd zo. We kunnen vanuit de haven Taormina op de berghelling zien liggen, en als het hier een beetje donker weer is zien we vaak dat in Taormina de zon schijnt. Ik ga begin van de middag met de trein naar Giardini om even te kijken. George, Frans en de duiker Giuseppe hebben net geluncht. Ze zijn matig tevreden, ze hebben niet zo veel gedaan als verwacht, maar in de loop van de middag gaat het al beter. Het is ook nog een hele klus, het water is op de stukken waar ze nu bezig zijn meer dan 35 meter diep en de duiker moet een aantal keren op en neer voor elke boei. Eerst moet hij de betonblokken zoeken en dat geeft al wat problemen. De afstand vanaf het koffietentje waar de RIBs geparkeerd worden is nog behoorlijk groot, zodat ik alleen heel in de verte een paar boeien zie en me af en toe vergis in de boot waarmee ze mee onderweg zijn. Aan het eind van de middag is alles geplaatst wat ze bij zich hebben en komen ze aan de kade om wat spullen uit te laden. Ze gaan de persluchtflessen laten vullen en ik mag mee naar de duikschool die dat doet. Eerst varen we langs de baai waar de boeien liggen en dan nog een baai verder naar Isola Bella. Ik heb dat een paar keer vanaf de autoweg gezien, maar natuurlijk nooit vanaf het water. Het is een kleine baai met terrassen, een strand, horecagelegenheden en de duikschool waar je ook kano’s en dergelijke kunt huren. ‘s Zomers zal dit wel vol zijn, nu zijn er weinig mensen omdat het nog redelijk koud is. Op de terugweg gaan we langs een zeilboot die aan een boei ligt, dat is de eerste klant van dit seizoen. We rijden samen terug in de auto, George komt achter ons aan met het busje, ze gaan nog nieuwe spullen inladen bij de garage om morgen vroeg te kunnen rijden om op tijd te starten met de volgende serie boeien.

Donderdag 30 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan gewone tijd op maar ontbijten snel, ik ga met de trein naar Catania om een paar boodschappen te doen. Het is 25 minuten lopen en ik mik op kwart over negen, er gaat tien minuten later nog een trein, dus als ik hem mis heb ik nog een tweede kans. Het is een vreemde dienstregeling hier, want de trein die eerder gaat vertrekt iets voor half negen en nu zit er ineens 10 minuten tussen. Maar ik haal het op tijd en rijd comfortabel naar Catania. Het is nog niet erg zonnig, maar altijd een fijne rit omdat je bijna het hele stuk de zee kunt zien, de trein rijdt een stuk hoger dus er is prachtig uitzicht. In Catania loop ik naar het grote busstation even buiten het centrum en daar moet ik dan wel vijftig minuten wachten, bussen rijden ook niet op tijd hier. Inmiddels is het zonnig en warm, en daarom geen straf om te wachten. Ondertussen help ik nog 2 oudere Nederlandse dames, die wanhopig aan iedereen vragen hoe ze met de bus naar het vliegveld komen. Eigenlijk zijn er onder de chauffeurs weinig mensen die Engels spreken en busreizigers al helemaal niet. Het is ook een beetje raar dat het busstation naast een enorme rotonde is waar allerlei bussen langs rijden, die niet over het plein van het busstation rijden en daar ook niet stoppen. En de bus naar het vliegveld stopt 250 meter voor het plein, daar staat een heel klein bordje, moet je maar weten. Wij stappen altijd bij het treinstation in die bus, maar ook daar stopt hij niet bij de andere bussen.

Uiteindelijk kom ik dan toch bij het winkelcentrum en heb er twee-en-een-half uur over gedaan, ik moet er iets voor over hebben. Als ik mijn inkopen heb gedaan en koffie gedronken, loop ik terug naar de bushalte en vrees dat ik weer lang moet wachten, net als de vorige keer toen het ruim twee uur duurde voor de bus kwam. Maar het pakt veel beter uit, ik wacht maar tien minuten en dan is de bus er. Er hangt een prachtig elektronisch bord bij de halte waarop aangegeven wordt over hoeveel minuten de bus komt, maar dat heb ik pas 1 keer verlicht gezien. Dus je kunt echt pech hebben of zoals nu: veel geluk! Ik loop vanaf het busstation nog even door het centrum van Catania en verbaas me over het grote aantal toeristen. Grote groepen staan bij de Dom en ook in de winkelstraat zijn veel niet-Italiaans sprekende mensen, dat is toch heel anders dan in Riposto. Op weg naar het station kijk ik hoe laat de trein terug gaat, en ook dat komt prima uit, hij staat al klaar en vertrekt bijna direct.

Terug op de boot hoor ik een vreemd gerommel. Er hangen dikke zware wolken rond de Etna, maar ik denk eerst dat het onweer is. Omdat ik binnen zit heb ik niets in de gaten, tot mijn vriendin me een berichtje stuurt dat er zwart stof naar beneden komt. In twintig minuten tijd ligt de boot al vol. Veel mensen staan met de verrekijker te kijken, helaas zien we niets door het wolkendek, maar een paar Sicilianen zeggen dat de uitbarsting vanavond zeker komt. Er lopen mensen langs de boot die terugkomen uit Taormina, ze zeggen dat het daar al veel erger was vanmiddag. We zijn benieuwd en hopen dat de wolken optrekken als er echt wat te zien is straks. Het gerommel houdt nog steeds aan en wordt duidelijker aan het begin van de avond. Als ik op internet zoek blijkt er vanmorgen om 3 uur al een uitbarsting te zijn geweest en ook om half 8, toen waren we op maar hebben niets gehoord.

Woensdag 29 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig weer als we opstaan, we ontbijten heerlijk in de zon. Ik ga op de fiets naar Giarre en twijfel of ik een vest aan zal doen. Gelukkig toch maar gedaan, want als ik terug ben in de haven is het weer helemaal veranderd en hangen er donkere wolken boven Riposto. Er vallen zelfs 10 druppels regen, maar daar blijft het bij. Wel is het een paar uur grijs in de lucht en trekken de donkere Etna-wolken schuin over Riposto naar de zee. Als we tussen de middag wat spullen naar een andere steiger brengen zien we teruglopend, dat er tegen de helling van de Etna een stevige bui valt, je kunt de strepen van de regen onder de wolken zien. Frans verwacht bij ons ook nog regen, maar gelukkig blijft ons dat bespaard. Het maakt verder niet veel uit, maar als het regent komt er meteen weer stof mee naar beneden en ik heb gisteren de boot schoon gespoten en de ramen mooi gepoetst. Als er een kleine bui valt, iets meer dan die 10 druppels, kan je direct opnieuw beginnen met schoonmaken, zeker op de ramen is elke spetter te zien.

Ik fiets vandaag extra naar de supermarkten in Giarre om alvast een beetje voorraad te halen voor de periode in de baai van Taormina. Als we aan de boeien liggen bij het dorpje Giardini, is het moeilijker om boodschappen te doen in een supermarkt, je moet dan eigenlijk met de auto. Nu heeft George wel een auto en het busje, maar die worden ook door de anderen gebruikt. Er moet iemand iedere dag de vuilniszakken wegbrengen en er zijn meer zaken die geregeld moeten worden waar de auto voor nodig is. Dus ik vrees, dat ik niet “zomaar” even in de auto kan springen als ik boodschappen moet doen. Ik kan wel dingen in voorraad hebben, maar de ruimte is toch redelijk beperkt en verse dingen is natuurlijk helemaal moeilijk. Dat is altijd al een probleem omdat bijvoorbeeld groenten en fruit hier niet zo lang houdbaar zijn als we gewend zijn. Verse groente moet je echt dezelfde dag klaar maken en eten en fruit koop ik maar voor drie dagen en dan zijn soms de appels al verrot na 2 dagen. Er is allemaal niets aan te zien als je het koopt, maar het blijft maar kort eetbaar.

Frans heeft de verlichting van de grote ribs vervangen. Vorig jaar waren er wat lampen beschadigd en sommige snoeren zijn gecorrodeerd, waardoor ze het niet meer doen. Het is nog een hele klus om alles weer in orde te krijgen voor ze met de duiker het mooringfield gaan aanleggen.

Dinsdag 28 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag het weer zoals het moet zijn in deze maand. Het is de hele dag zonnig en redelijk warm. Frans gaat naar de garage en heeft daar een paar klussen voor het mooringfield. Er moeten onderwaterboeien gemaakt worden om de ketting vanaf de betonblokken op de bodem omhoog te houden onder water. Er liggen nu 30 betonblokken en daar komen waarschijnlijk volgend jaar een paar bij. De onderwaterboeien van een firma in Frankrijk kosten 370 euro per stuk en dan zouden ze nog vervoerd moeten worden naar Sicilië. Dat vindt George te duur en met z’n tweeën hebben ze een plan uitgedacht hoe ze zelf iets kunnen maken. En het gaat lukken, maar is natuurlijk weer heel wat werk. Waarschijnlijk doen ze het dit seizoen nog op de oude manier en maken ze komende winter de onderwaterboeien. Nu worden er aan de ketting een paar lijnen met kleine boeitjes vastgemaakt, die helemaal om elkaar heen draaien in de loop van de zomer en daarom kinken in de tros tussen het betonblok en de boei veroorzaken .

Ik heb een paar reparatieklusjes op de naaimachine, die in een box in de voorhut staat. Ik moet hem onder zeilen en andere losse spullen vandaan halen en kan er eigenlijk niet goed bij. Daarom heb ik die klusjes al even voor me uit geschoven, maar nu moet het echt gebeuren. Frans komt tussen de middag met de mededeling dat ze volgende week boeien gaan leggen in Taormina en dat wij dan ook snel met de boot daar heen zullen gaan. Dan moeten natuurlijk wel alle dingen aan boord gebeurd zijn, die op een dobberende boot lastiger zijn.

De hele dag hangen er enorme zware donkere wolken tegen de Etna aan, je denkt dat er ieder moment een zware bui uit kan vallen. Misschien is dat ook wel zo, dat weten we nooit zeker. Het is een enorme vulkaan, van 3330 meter hoogte en de punt waar wij hier aan de oostkant tegen aan kijken is 25 km ver weg. We schrijven het wel vaker: de invloed van de Etna op het weer is groot. Hij spuwt altijd rook en as uit en dan nog uit verschillende kraters, ook de afgelopen dagen kwam er weer zwarte stof en gruis naar beneden met de regen. We vullen tussen de middag de watertanks, als Frans al weer weg is loopt het water nog steeds, de tanks zijn nog niet vol. De waterdruk is erg laag vandaag, we merkten het al in de douche. Als beide tanks vol zijn en de slang toch uit ligt, spuit ik de boot af. Het zwarte gruis van de Etna laat zich redelijk makkelijk verwijderen, maar het Saharastof is zeer hardnekkig. Het is veel fijner en het plakt als het ware aan de boot. Als ik alles naar achteren spuit en me omdraai om terug te lopen, zie ik het nog steeds op verschillende plekken liggen. Ik ga wel 5 keer de boot rond en vind het dan genoeg, de ramen nog even met sop en droog maken en dan moet het goed zijn voor vandaag. Het zal niet de laatste keer zijn voor we vertrekken want stof valt er nog steeds, ook al regent en waait het niet.

Maandag 27 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben het al vaker ervaren, maar ook nu worden we enorm verrast door het weer. Als we opstaan schijnt de zon, terwijl we in alle weerberichten gisteren hebben gelezen dat het een grijze dag zou worden. Het zou de hele week overdag regenen en alleen soms ‘s avonds droog zijn en pas vrijdag zouden er opklaringen en zon zijn. Er is slechts één groot verschil: het waait enorm hard, misschien heeft de wind de regenwolken weg geblazen. De wind komt uit het zuidoosten waardoor de golven nog niet de haveningang binnen komen, maar we hebben wel een beetje deining. De echte deining komt ook meestal pas als er door de wind golven zijn opgebouwd op zee, die na de harde wind pas het land bereiken. En als de golven dan de haven inlopen, hebben wij hier aan het eind van de haven enorme deining, maar zo ver is het nog niet. Door de wind zijn wel een aantal mooringlijnen bij andere boten losgeraakt of gebroken. De havenmeesters zijn lange tijd bezig om verschillende boten weer vast te krijgen.

Ik ga op de fiets naar Giarre en denk als ik weg ga dat ik niet zo veel last zal hebben van de wind, maar dat valt tegen. Ondanks de windrichting is er, in de straat die ik naar boven fiets, enorme wind, terwijl de richting heel anders is. Na de boodschappen drink ik koffie op ‘mijn’ terrasje, ze hebben maar drie tafeltjes buiten gezet. Veel mensen gaan binnen zitten, maar ik wil het toch proberen, de zon schijnt lekker. Het blijkt alleen een probleem om suiker in de cappuccino te krijgen, want voor het in de koffie verdwijnt is het al weggewaaid, uiteindelijk lukt het een beetje. Volgens goed Italiaans gebruik krijg je er een beker water bij, maar voor dat die leeg is waait het al over het terras. Toch is dit weer ondanks de wind vele malen prettiger dan het regenachtige weer van gisteren, toen het nog koud was ook. Benieuwd wat we morgen krijgen, ik denk dat we maar niet meer naar de weerberichten kijken, dat heeft toch geen zin.

Zondag 26 mei 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hadden ons verheugd op een rustige zondag, lekker buiten zitten in de zon en misschien nog even ergens heen, maar het gaat vandaag allemaal niet door. Het regent als we wakker worden en tussen twee buien door gaan we naar de douche. Op de terugweg is het al weer aan het regenen en dat blijft de hele dag zo. Het zijn echt buien die soms maar kort duren en tussendoor blijft het meestal grijs en grauw. Af en toe zien we de zon en dan wordt het direct warm, maar die periodes duren maar zo kort dat we niet eens de kussens buiten leggen in de kuip. Achteraf gezien hebben we beiden de hele dag een trui aan met lange broek, terwijl we al een beetje begonnen te wennen aan een korte broek.

Frans had natuurlijk een lijstje met buitenklussen klaar, maar dat is allemaal niet gelukt vandaag. Het enige dat we steeds zien als we even buiten zijn, is de hoeveelheid Sahara-stof, die met de regen mee komt. Maar ook die buitenklus, het afspuiten van de boot, lukt niet vandaag. Want met de regenbuien komt er nog steeds stof mee, het heeft dus geen enkele zin om de slang uit te rollen. Frans begint daarom maar aan een paar binnenklussen, van het een komt het ander en zo is hij de hele dag bezig. Heel nuttig allemaal, morgen gaat hij weer naar de garage van George en zijn er weer heel andere dingen te doen. Af en toe iets voor ons zelf is ook belangrijk.

Als we de weerberichten bekijken zal het komende dagen niet veel beter worden en we vrezen, dat er nog meer regen komt. Buiten het oranje Sahara-stof hebben we ook zwart Etna-stof op de boot. De grove deeltjes hopen zich op en het fijne zwarte stof geeft heerlijke voetafdrukken als je er overheen loopt. Dat wordt afspuiten met de hogedrukspuit, want gewoon afspoelen helpt hier niet tegen.