Vrijdag 22 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig weer als we opstaan, lekker zonnig en behoorlijk warm. Als we buiten ontbijten doet Frans zelfs zijn T-shirt uit, in de zon is het echt warm. Hij vertrekt na de koffie naar de garage om verder te gaan met zijn project van de elektrische motor. Als hij, laat in de middag, terug komt meldt hij dat het gelukt is. De batterijen, die hij aan elkaar soldeerde, laden weer op. Hopelijk gaat ook de laatste stap in dit experiment lukken. Dat zou natuurlijk wel fantastisch zijn. Onze buitenboordmotor is echt niets meer waard. Frans heeft hem in de garage nog bekeken, maar er is echt niets meer mee te beginnen. Als we voor anker liggen, gaan we met de rubberboot naar de kant, voornamelijk om boodschappen te doen. Als Frans me weg brengt en weer op komt halen met het bijbootje, moeten we voor honderd procent op de motor kunnen vertrouwen. We gaan nooit kilometers ver weg, maar die ene keer op Mallorca zullen we niet snel vergeten. Frans had me af gezet bij de kade en kwam me twee uur later weer ophalen. Onze bijboot is niet groot en ik had mijn boodschappentas en een kratje op wieltjes volgestapeld met spullen. We kunnen er dan nog net zelf bij zitten in het bootje. Na 100 meter varen op de motor pruttelt die wat en stopt er mee. Blijkt dat er geen benzine meer in zit. Dus dat werd roeien, maar als de boot vol zit met boodschappen en ons zelf kunnen we ons niet bewegen of verplaatsen. En Frans zat bij de motor en dus verkeerd-om om goed te kunnen roeien. Er zat niets anders op, dan toch maar te proberen en dan is het nog een heel eind naar de boot. Na 20 minuten roeien, waarin we niet heel erg opschoten door de korte golfjes, kwam er een huurboot langs met acht Duitse mannen, die hulp aan boden. Ze sleepten ons naar de Bolbliksem terug en vertelden onder de hand, dat ze vaak in Nederland op het IJsselmeer waren geweest om te zeilen. Nooit zullen we dat vergeten en we waren hen heel dankbaar. We controleerden daarna iedere keer of er wel benzine in het motortje van de bijboot zat. We zullen de volgende zomer moeten controleren of het motortje wel opgeladen is door de zonnepanelen als we naar de kant gaan.

Donderdag 21 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer prachtig helder weer vanochtend, als we naar de Etna kijken zien we dat er al sneeuw is weggedooid sinds gisteren. Dat kan ook niet anders als er steeds nog uitbarstingen zijn waardoor er dikke wolken uit de kraters komen. Ik schreef al eerder dat de grond tot een heel eind van de kraters erg warm is. Daar begint de sneeuw direct te smelten, maar toch ligt er, van hier af gezien, nog enorm veel. Een gedeelte van de sneeuw is al grijs doordat het bedekt is door gruis. En niet alleen daar boven is gruis gevallen, ook hier beneden is op de boot te zien dat er weer een paar wolken hierheen zijn gewaaid. Niet alleen buiten ligt het, ook binnen is het te zien op de kookplaat en de tafel. Eigenlijk heel opmerkelijk, want door de wintertent over de kuip is er beslist minder lucht die binnenstroomt.

We lopen samen naar de garage waar nog steeds het bestelbusje van George binnen staat.

We hebben het idee dat George en Donatella dit weekend wel weer richting Riposto komen.

Dan moet de camper weer in de garage gestald worden. We brengen het busje naar een leegstaande loods waar nog enige spullen van George staan. Het is een oude bedrijfsloods met hoge stalen deuren bij de ingang. Frans heeft een paar weken geleden heel veel moeite gehad om de deuren open en dicht te schuiven. De laatste keer heeft hij al wat olie op de richels gesmeerd om het iets beter te laten lopen. Nu we met z’n tweeën zijn, gaat het een stuk makkelijker. Als we terug zijn op de boot drinken we koffie terwijl we heerlijk in de zon zitten. Frans gaat daarna naar de garage om verder te werken aan zijn elektrische buitenboordmotor. Hij kreeg hem van Cam van de trimaran, Frans is met hem meegevaren vanaf Portopalo naar Taormina een paar maanden geleden. Cam beloofde hem toen de motor, hij kreeg hem niet meer aan de gang. Frans heeft de batterijen getest en probeert met degenen die nog functioneren de boel weer aan de gang te krijgen. Het is een hele klus, maar het is leuk werk en het zou super zijn om de motor weer aan de gang te krijgen.

Woensdag 20 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is prachtig helder als we opstaan, verschillende keren zagen we ‘s morgens de Etna goed en als we dan na het ontbijt keken, was de top al weer in wolken gehuld. Ik neem mijn fototoestel mee naar de douche om op de kade foto’s te maken. Gisteren was het in de middag regenachtig in Riposto en behoorlijk koud. Dan is het zeker dat het boven op de Etna aan het sneeuwen is en vandaag kunnen we dat prachtig zien.

Ik ga met de trein naar Catania om de bestelling van Frans van vorige week op te halen. We hebben het vanmorgen niet uitgesproken onderling, maar we weten van tevoren dat het er niet is op de afgesproken dag. En inderdaad, als ik in de winkel kom blijkt dat ik maandag terug moet komen. Eerst sputter ik nog wat en zeg dat ik met de trein uit Riposto kom. Ze bieden excuses aan, maar ik moet echt maandag terug komen. Ik loop verder naar het busstation en zie dat de chauffeur net in de bus stapt die mij naar het winkelcentrum gaat brengen. Even een spurt en ik heb hem gehaald! Binnen 20 minuten ben ik op de plaats van bestemming. Ik moet een paar boodschappen doen en heb alle tijd om rond te kijken. Het is een groot winkelcentrum met heel veel mooie winkels in alle prijsklassen. We verbazen ons er vaker over, dat de winkels kunnen bestaan, het is totaal niet druk en er zijn heel weinig mensen. Alles is in Kerstsfeer, ze slaan hier natuurlijk Sinterklaas over. Jammer dat we op een boot wonen, ik kan weinig aanschaffen om in de kerstsfeer te komen. Het ontbreekt ons aan ruimte, maar toch leuk om het allemaal te bekijken.

Als ik terug ga en bij de bushalte aankom, vraagt een wachtende meneer of ik weet hoe laat de bus gaat. Hij staat al meer dan een uur te wachten. Het is duidelijk geen Italiaan en spreekt goed Engels, we wisselen ervaringen uit over het busvervoer en de dienstregeling. In Amsterdam vond hij dat het allemaal veel beter geregeld is, natuurlijk ben ik het met hem eens. Ik denk dat het specifiek iets van Sicilië is, hij zegt dat het in Milaan precies hetzelfde is: ze houden zich hier totaal niet aan de dienstregeling. Ik zeg, dat ik nergens een dienstregeling heb kunnen vinden en hij vertelt dat hier iedere 20 minuten een bus langs moet komen. Tja, zo gaat dat in Italië.

Als ik in de bus zit blijkt, dat de chauffeur erge haast heeft: tijdens de rit van het winkelcentrum naar het busstation hebben we ongeveer 25 keer een bijna-ongeluk en zijn er zeker 10 brommers bijna onder de bus gekomen. Als wij zelf hadden gereden, zouden we gemiddeld 25 kilometer langzamer hebben gereden, terwijl de bus groter en breder is. Hij gaat rakelings langs tegemoetkomende verkeer en geparkeerde auto’s, snijdt alle bochten af zodat anderen in de problemen komen en probeert in zo kort mogelijke tijd het traject af te leggen. Het is weer een enerverende ervaring, alles loopt goed af.

Dinsdag 19 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het grauw en grijs als we opstaan, maar de temperatuur is tamelijk hoog, we zitten een paar uur lekker buiten. Dat wil zeggen, we zitten in de achtertent en dat is natuurlijk niet echt helemaal ‘buiten’. Als we af en toe naar binnen gaan blijkt het binnen kouder, dan in de achtertent. Het hele kleine beetje zon af en toe warmt de ruimte in de achtertent behoorlijk op.

George is nog op vakantie met de camper en daarom moeten wij de honneurs waarnemen op sommige boten. Er komt misschien een kijker voor de Nederlandse boot die bij George in beheer is. We gaan kijken of we misschien schoon moeten maken, maar het blijkt binnen en buiten perfect in orde te zijn. De kijker kan komen, maar we hebben nog geen bericht ontvangen. Goed om te weten dat alles schoon is, soms staan mensen ineens bij de boot en weten wij van niets. We wachten af of de kijk-afspraak door gaat, volgende week is George weer terug. Ik doe een paar boodschappen en we gaan samen naar de garage. We zullen het transportbusje van George weer terugzetten in de loods, waar die normaal staat. Frans heeft de wandplaten er uit gesloopt, die moeten vernieuwd worden. Dat zal hij samen met George doen als die weer terug is van vakantie. Als we naar de garage lopen voelen we af en toe een verdwaalde regendruppel. Vlak bij de garage begint het echt te regenen. In de garage zet ik de wasmachine aan en Frans maakt een klus af. Ondertussen horen we dat het steeds harder gaat regenen. De garage heeft alleen een heel grote metalen garagedeur, er zitten geen ramen in, maar aan het geluid van de autobanden buiten kunnen we horen dat het heel hard regent. Ik kijk af en toe en er komt een rivier naar beneden door de straat. Frans heeft heel veel hout gezaagd de afgelopen dagen, er valt voor mij dus lekker veel te stofzuigen. Verder ruim ik wat spullen op, die we deze zomer gebruikten op het mooringfield. Ondertussen wordt er weer gezaagd en kan ik weer een keer stof zuigen. Maar dan hebben we toch echt zin om terug te gaan naar de boot. Het heeft geen zin om nu het busje naar de loods te brengen, dan moeten we nog verder door de regen lopen als we terug gaan naar de boot. We lopen dus maar vanaf de garage en zijn redelijk nat als we aankomen. Met ons kacheltje en de luchtontvochter is alles zo weer droog. Het blijft regenen, geen buitje van een half uur, het regent hier direct uren.

Mandag 18 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is weer een heerlijke dag, na het ontbijt dat we in de achtertent nuttigen, zitten we nog even te lezen en komen moeilijk op gang. Het is zo heerlijk in de zon en uit de wind. We hebben één zijkant van de tent opengeritst, Frans zit in zijn korte broek en doet zelfs zijn t-shit uit. Hij wil wat bruiner worden of het zomerbruin behouden, maar dat gaat niet meer lukken. Het is dan wel lekker warm in de zon, maar veel kracht heeft hij niet meer. Na de koffie gaan we naar de houthandel om zwenkwieltjes te halen voor onder een houten constructie, die Frans aan het maken is. Hij wil een handigere manier hebben om de RIB’s, die George in de zomer gebruikt, op te kunnen stapelen. Ze liggen in de winter in de garage, maar daar is ook niet onbeperkt ruimte, daarom worden ze op elkaar gestapeld. Frans koopt de wieltjes bij de houthandel waar hij vaker is geweest om spullen te halen. Ik blijf buiten wachten aan de overkant van de straat, lekker in de zon. Het wachten duurt wel heel lang, af en toe zie ik Frans wat heen en weer drentelen. Als hij terug komt bij de auto blijkt dat er iemand voor hem was, die nog ‘even’ bleef kletsen. Heel apart dat de andere klanten daar dan op moeten wachten. Ze kletsen zo vreselijk veel, altijd en overal.

Frans gaat naar de garage om verder te klussen. Ondertussen kan ik mooi wat opruimen en het eten voor vanavond klaar maken. Als ik klaar ben heb ik alle afvalzakken weer vol. We sorteren het afval sinds deze winter en dat is op een boot best lastig. Thuis heb je containers en afvalbakken, die in de schuur of buiten staan. Hier kunnen we niet eens een klein afvalbakje hebben, het zou al in de weg staan. Dus staat het glas achter de afwasbak, hangt de plasticverzameling aan het handdoekenrekje en voor het restafval hebben we een zak in een kastje hangen. Gevolg is wel dat we heel frequent alles legen bij het afvalpunt bij de havenparkeerplaats. Als ik daar met mijn spullen ben, zie ik dat er toch heel langzamerhand iets verandert bij de Italianen. In het begin zaten alle containers vol met gewoon alle afval. Nu zie ik dat ze ook meer soort bij soort weg gooien, wat wij al jaren lang gewend zijn. Het grootste probleem zijn nu de viswinkels, die schuin aan de overkant van de weg liggen. Zij dumpen hun afval gewoon ongesorteerd in de haven. Het is gemakkelijk zo’n vuilstortpunt dichtbij, ze laten werkelijk alles achter.

Zondag 17 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De weersvoorspelling klopt voor vandaag, tenminste vanochtend vroeg, het regent flink zo lijkt het als we wakker worden. Het is een stevige bui en duurt enige tijd. Het is nog vroeg, we draaien ons nog maar even om, er is geen enkele reden om vroeg op te staan. Het is ook nog zondag en er zijn geen plannen voor vandaag. Als we de tweede keer wakker worden is het droog en schijnt de zon. We kunnen daarom weer lekker buiten ontbijten. We signaleren dat de buurboot van de zeilvereniging wel erg heen en weer aan het bewegen is en Frans trekt de lijnen wat aan. Zo duwt de boot ook niet meer zo erg tegen ons aan. Aan de andere kant ligt een Noorse boot, die mensen hebben wij niet ontmoet. Zij waren al weg, toen wij in oktober weer op onze winterligplaats kwamen. De boot ligt aan 2 dubbele achterlijnen, als we op de steiger lopen zien we dat er aan 1 kant een lijn is afgebroken. Frans zoekt eerst op de boot of er een nieuwe lijn te vinden is, maar alle bakskisten zijn afgesloten. Hij monteert een lijn van ons aan de buurboot, we hopen altijd dat mensen ook een beetje op onze boot letten als we er niet zijn.

Het blijft de hele dag zonnig en droog. In de middag trekt de wind heel erg aan, het is bijna erger dan tijdens de storm we zitten in de achtertent en door de zon is het tamelijk warm. We ritsen een zijkant open om wat frisse lucht te krijgen, maar met de sterke wind moet dat snel weer dicht. We waaien bijna weg. Frans gaat een paar uur naar de garage. We hebben vorige week onze zonnepanelen daar neergelegd, zodat die geen schade oplopen in de winter door harde wind. Hij poetst ze mooi schoon, er zit behoorlijk wat aanslag op van zout en wind. Volgend jaar moeten ze weer een hogere opbrengst hebben als we onderweg zijn en er volledig van afhankelijk zijn voor onze stroomvoorziening. Ondertussen komen er in de haven verschillende mensen op hun zeilboot, ze willen verder winterklaar maken en bijvoorbeeld zeilen er af halen. Dat lukt totaal niet met deze harde wind. Na een paar pogingen vertrekken ze weer. Beter om terug te komen als het wat rustiger is.

Zaterdag 16 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We worden wakker van de zaterdag-zeilers van de zeilvereniging die op de buurboot hele heftige gesprekken houden. Tenminste dat dachten we het eerste jaar hier, later ontdekten we dat het hun manier van praten met elkaar is. Je denkt eerst dat ze ruzie hebben, zo lijkt het. Ze praten allemaal door elkaar en het duurt heel lang. Gisteravond waren we uitgenodigd in een restaurant, waar een bierproeverij was. We kregen 4 heerlijke gerechten en steeds een andere biersoort. De directeur van het bedrijf dat de bieren produceert, legde van alles uit aan het begin van de avond en tussen de gerechten. Eerst was men nog redelijk aan het luisteren, maar bij de tweede uitleg was iedereen door elkaar te praten en aan het eind was het ‘door elkaar schreeuwen’. Zelfs met de microfoon was niets meer te verstaan. Jammer, want het zou leuk geweest zijn om iets over het produceren bij dit Siciliaanse bedrijf te horen.

We gingen er met wat gemengde gevoelens heen, ik tenminste. Ik had van tevoren al aan de restauranteigenaar verteld dat ik nooit bier drink. Ik dacht dat ik wel een glas wijn kon bestellen, maar zag niemand iets anders bestellen, dus ik wilde het bij water laten. Wel heb ik een paar slokjes bier genomen om te proeven en dat viel beslist mee, maar een bierdrinker zal ik niet worden. We zaten aan tafel bij een Siciliaans meneer, die 20 jaar in Zwitserland had gewerkt en prima Duits sprak. Ook was er een echtpaar uit Frankrijk, zijn moeder was op Sicilië geboren, daarom sprak hij Italiaans. Zijn vrouw sprak weinig Italiaans, maar ook heel weinig Engels. De conversatie ging soms wat moeizaam en de telefoon met vertaal-app moest er af en toe aan te pas komen om elkaar te begrijpen. De Siciliaanse meneer wilde zo graag uitleggen wat we aten, welke ingrediënten er in zaten of welke vis het was. Hij ergerde zich aan het vele geklets daarom probeerde hij ons van alles te vertellen, wat hij wel begreep van de uitleg. Maar ook dat was moeilijk te begrijpen door de herrie.

Het was laat gisteravond, we moeten vandaag helemaal een beetje op gang komen. Frans kan het toch niet laten om nog even wat uit te zoeken voor zijn computerproject en vindt onder de koffie de oplossing van een probleempje, zodat hij weer verder kan. Maar eerst gaat hij naar de garage met het bestelbusje van George. Daar wordt in de zomer de vuilnis van de boten van het mooringfield mee vervoerd. Doordat dat niet altijd droog is, zijn de zijwanden binnenin, die van een soort karton zijn, wat vergaan. Er moeten nieuwe wandjes in geplaatst worden. Frans sloopt de oude- er uit zodat ze direct verder kunnen werken als George weer terug is over een dag of tien.

Vrijdag 15 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is zonnig en warm als we opstaan, het blijft maar doorgaan met het mooie weer. Dan zijn we ook zo vergeten dat we een paar dagen geleden harde wind hadden en donkergrijze luchten met onweer en bliksem. Dat slechte weer was lang niet zo erg als voorspeld en achteraf gezien hebben we meer last gehad van de ongerustheid over hoe het zou gaan dan van de storm zelf. Als we vanochtend heerlijk buiten zitten met de achtertent helemaal open is er af en toe een beetje wind. Als die ineens wat sterker wordt, zeggen we dat het bijna harder waait dan tijdens de storm. Een paar mensen van de zeilvereniging die hun boot naast ons hebben liggen, komen kijken of alles nog in orde is. Ze laten één van de mooringlijnen wat schieten, zodat de andere lijn de boot nog wat verder van ons af trekt. Als er nu weer harde wind vanaf het zuiden komt, duwt die boot niet tegen ons aan. Aan de andere kant hebben we ook een klein stukje vrij met de andere buurboot, maar dat is alleen als er geen wind is. Zodra de wind uit het noorden komt duwen een paar boten tegen ons aan. Gelukkig zijn er een paar lege boxen, zodat niet de hele rij tegen ons aan duwt. Eigenlijk zijn de boxen aan de kleine kant voor de zeilboten van de lengte die hier aan deze steiger liggen. En er zijn aan het begin een paar brede motorboten, zodat het allemaal wat krap is, wat vooral merkbaar is met harde wind.

Ook vanochtend kunnen we de top van de Etna weer even heel goed zien. Maar het is al niet zo mooi meer als gisteren. De grote sneeuwvlakten die we zien zijn al grijs en op sommige plekken donker grijs van de stofwolken, die nog steeds uit de kraters komen. Het heeft geen zin om een foto te maken, op deze grote afstand is het moeilijk te herkennen als sneeuw.

Frans is vandaag de hele dag weer druk met zijn automatiseringsproject. Maar al zijn inspanningen lonen de moeite, alle kabels zitten vast en het lijkt te gaan lukken tot hij bij de laatste stap de computer niet goed ingesteld krijgt. Na lang proberen en een onderzoek van alle mogelijkheden lukt het hem om een route in de computer te zetten. De marifoon krijgt ook weer de juiste signalen door. Zijn doel is nog om de computer te koppelen aan de stuurautomaat, daar zal hij nog verder voor moeten studeren en alles uitproberen, vooralsnog lukt het niet.

Donderdag 14 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vroeg in de ochtend is het helder en zonnig, in onze wintertent over de kuip buiten is het lekker warm als we opstaan. Eigenlijk is het daar warmer dan binnen in de boot. Frans stelt voor om de ventilator, die we ‘s zomers wel eens gebruiken als het heel warm is, buiten te zetten om de warme lucht naar binnen te blazen. Uiteindelijk laten we het maar zo. We genieten wel van het buiten zitten al vanaf het ontbijt, toch wel een groot voordeel van de wintertent. We hebben hem een paar winters niet gebruikt en weten eigenlijk niet waarom. Maar nu hebben we al een paar dagen beschermd tegen de wind buiten kunnen zitten. En als de zon schijnt wordt het er heerlijk warm.

Als we naar de douche lopen kunnen we de top van de Etna zien. Er zijn enorme vlakten met sneeuw, die mooi in de zon liggen. Zoveel sneeuw als er nu ligt hebben we dit najaar nog niet gezien. Natuurlijk bedenk ik dat ik straks foto’s wil maken. Als we drie kwartier later aan het ontbijt zitten schuift er plotseling een dikke laag wolken rondom de top en is er nog maar een klein stukje sneeuw te zien. Ben ik dus te laat om op de kade foto’s te maken, daar hebben we het beste uitzicht op de vulkaan, moeten er alleen geen wolken voor hangen.

We lopen in de tweede helft van de middag naar het station van Giarre om met de trein naar Catania te gaan. Frans heeft een technisch onderdeel nodig, dat we hier in Riposto niet kunnen kopen. Als we bij de winkel aankomen is alles nog gesloten en er hangt een briefje op de deur. In de winkel er naast zeggen ze dat de zaak waarschijnlijk om half vijf weer open is, dat duurt nog drie kwartier. We besluiten vlak bij koffie te gaan drinken en als we later terugkomen is de winkel gelukkig open. We zijn er vaker geweest, maar voor het laatst vorige winter. We worden herkend en begroet als oude vrienden, handen schudden en bij het weg gaan nog een keer. Frans moet het gewenste onderdeel bestellen en we hopen het volgende week op te kunnen halen. Ze beloven een mailtje te sturen, we zijn benieuwd want meestal komt dat er niet van.

Woensdag 13 november 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben in tegenstelling tot alle voorspellingen een heel rustige nacht. Het is gisteravond niet hard gaan waaien, er was alleen af en toe wat deining in de haven. We zagen wel op de televisie dat het in Calabria heel erg slecht was gisteren. Storm en veel wateroverlast waardoor er veel schade is. Calabria ligt in de punt van de laars van Italië en is op een heldere dag van hier uit te zien. We denken dat de storm over zee langs Sicilië is gegaan naar het noorden. Wij hebben er beslist weinig last van gehad en vannacht is de wind steeds verder afgenomen tot bijna windstil vanochtend. Het is heerlijk zonnig als we opstaan en we kunnen lekker buiten ontbijten. Er zijn twee dagen geleden een paar boten verplaatst van de steiger die wat meer naar de buitenkant ligt naar de vaste kade waar wij op uit kijken. Die boten worden weer terug gebracht naar hun vaste ligplaats. Ook één van de twee vissersboten naast ons gaat weer terug naar de vissershaven. De aardige man, die ons in gebrekkig Engels, eergisteren vertelde waarom ze hier kwamen liggen, roept dat hij ook terug gaat want dat het hier te duur is. Begrijpelijk als ze daarginds gratis liggen en ook nog een paar dagen geen verdiensten hebben omdat ze niet uit konden varen. De tweede vissersboot blijft liggen, er verschijnt de hele dag geen eigenaar.

Frans besteedt ook vandaag aan het installeren van de nieuwe navigatiecomputer. Hij heeft gisteren 75 bladzijden gelezen in de handleiding en brengt vandaag alles in de praktijk. Ik haal een klein toetsenbordje bij de Chinese winkel in het dorp. We constateren weer, dat we niet zouden weten waar we sommige dingen konden kopen, als die winkel er niet zou zijn. Ze hebben werkelijk “alles” en meestal nog een behoorlijke keuze ook. Het is ook een behoorlijk grote hal en hij staat tjokvol, wel heel keurig soort bij soort. En als je iets niet kunt vinden weten de eigenaars precies wat ze hebben en waar het allemaal ligt.

Zo gaat deze dag weer voorbij terwijl we zelf een beetje verbaasd zijn over de storm, die toch niet kwam. Het zal alleen helaas niet altijd zo gaan.