Dinsdag 8 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we op staan is het zwaar bewolkt en grijs in de lucht., het is echt geen weer om buiten te ontbijten. Een wereld van verschil met vorige week, toen we in de zon in zwemkleding de dag begonnen. Het was voorspeld, dat dit een week zou worden met slechter weer. Er komt veel regen, dat hebben we gisteren al gemerkt. De boot is na alle Etna-stof weer keurig schoon geregend na de stortbuien van gisteren. Er liggen alleen in het gangboord op verschillende plaatsen heuveltjes Etna-gruis. We laten het vandaag rustig liggen, we kunnen wel elke dag de boot afspuiten, dat heeft weinig zin en we verbruiken dan veel water. De voorspelling is dat het de rest van de week nog een aantal keren zal regenen en de Etna is niet rustig, dat geeft nog nieuw stof. Volgende week hopen we op wat beter weer zodat we weer heerlijk buiten in de zon kunnen zitten en de boot schoon kunnen maken. Binnen schoon maken is na de zomer ook hard nodig. De luiken hebben de hele zomer maximaal open gestaan, het stof kon heerlijk naar binnen waaien. In de loop van de zomer hebben we behoorlijk wat spullen binnen verzameld voor het mooringfield. De administratie van alle bezoekende jachten ligt bij ons. We hebben een hele verzameling vuilniszakken in alle maten, die werden uitgedeeld. In de RIB’s gebruikten we stapels handdoeken omdat ‘s avonds de boot erg nat was als Frans mensen naar de kant moest brengen. Zo zijn er nog wat spullen in dozen, die bij ons aan boord liggen. En verder hadden we elk 15 T-shirts met opdruk van het Yacht Hotel, die we droegen als we aan het werk waren, ook die liggen hier allemaal aan boord. Langzamerhand brengen we alles naar de garage. Daar staan ook de wasmachine en droger zodat alles daar schoon kan worden opgeruimd. Als alles van boord is kan ik onze eigen spullen weer wat reorganiseren en de boot schoon maken. Ondanks onze hoop dat er nog wat zonnige dagen komen, zullen we langzamerhand weer andere- en warmere kleding aan trekken. We moeten weer wat reorganiseren dus.

De laatste keer dat we door de harde wind terug zijn geweest hier in de haven, hebben we onze fietsen naar de fietsenmaker gebracht. Hij zal er nieuwe roestvrijstalen kettingen op maken, zodat we geen last meer hebben van roest. Hij gaf aan, dat er een versnelling af moest en zou het allemaal regelen voor 1 oktober, de datum dat we terug zouden komen in Riposto. Nu is het een week later en we hebben nog niets gehoord. Precies op het moment dat Frans de fietsenmaker wil bellen om te vragen of de fietsen klaar zijn, stuurt die een bericht, dat we ze kunnen komen halen. We lopen in 40 minuten samen naar Giarre. Na de eerste keer hardlopen gisteren valt de wandeling naar boven ons beiden zwaar. We hebben spierpijn en ondanks alle goede voornemens zullen we morgen het sporten een dag overslaan. De terugweg vanaf de fietsenmaker gaat natuurlijk snel en gemakkelijk zo door de winkelstraat naar beneden. Fijn om onze fietsen weer te hebben, dat geeft een stuk vrijheid en gaat sneller dan alles lopend te moeten doen.

Maandag 7 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op want we willen eerst hard lopen. De hele zomer hebben we weinig aan sport gedaan en vooral Frans heeft weinig beweging gehad. Er zijn soms weken voorbij gegaan zonder dat hij aan de kant was. Ikzelf ben nog af en toe naar een winkel geweest in Giardini, soms was het om boodschappen te doen, maar af en toe waren er spullen nodig van de watersportwinkel, die een heel eind verder lag dan het kleine haventje. Ook ben ik af en toe met Donatella naar een adres geweest waar zij iets moest regelen en dan liepen we soms een uur. Maar al met al heb ook ik veel minder gedaan dan we normaal bewegen. We hebben afgesproken dat we het rustig aan zullen doen en niet langer lopen dan ons ‘kleine rondje’ van ruim 5 kilometer. En als het niet gaat, zullen we wandelen. We starten goed, voor mij valt het heel erg mee in het begin. Frans heeft last van een oude knieblessure en stopt een paar keer om te wandelen en een paar oefeningen te doen. Tussendoor loopt hij veel harder dan ik, dus hij komt ook bijna tot het gewone rondje. Ikzelf ga in een verlaagd tempo goed en durf niet te stoppen, omdat ik vrees dan niet meer op gang te komen. Ik doe 6 minuten langer over het rondje dan voor de zomer, het valt dus nog mee. Maar nu, een paar uur later heb ik spierpijn en last van mijn knieën. Dat wordt een rustdag inbouwen, nu was ik toch niet van plan om morgen weer te gaan rennen! Maar het begin van iets meer beweging is er dus.

De afgelopen dagen is de Etna weer erg onrustig. We zagen gisteren en eergisteren al dikke zwarte wolken uit een krater komen.

Gisteren zagen we de rook richting Riposto gaan, toen we onderweg naar de haven gingen. En hier aangekomen waren alle boten bedekt met een laag zwart stof. Vandaag is het iets minder, maar ook nu ligt er steeds meer stof op de boot. In de ochtend vallen er af en toe een paar druppels regen, wat de situatie nog erger maakt. Zelfs op de steiger ligt zwart stof en met matjes en schoenen-uit proberen we de situatie binnen nog een beetje schoon te houden. Om 17 uur begint het echt te regenen, eerst een zware bui en later iets minder. Hierdoor spoelt er tenminste wat zwart gruis van de boot maar we kunnen morgen pas zien of het echt heeft geholpen. En anders zit er niets anders op dan de slang uitrollen en alles afspuiten. We hebben alle luiken dicht en alleen het toegangsluik open, maar ook binnen dwarrelt zwarte stof.

Gisteravond kregen we een laatste foto van het mooringfield. De duiker was bijna klaar met het losmaken van de boeien

Vandaag worden de boeien schoon gemaakt en gaan daarna op transport naar de garage in Riposto

Zondag 6 oktober 2019. Van de baai bij Taormina naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Dit is de laatste ochtend dat we aan de boei in de baai bij Taormina liggen. Er is vannacht niemand hier geweest en vanochtend zijn we alleen omringd door een aantal kleine bootjes met vissers. We willen voor de laatste keer zwemmen, maar er ligt wat stof op het water. Niet zo heel erg en normaal houdt ons dat niet tegen, maar er zitten heel af en toe van die kleine kwalletjes tussen, die zo gemeen steken. En hun aanwezigheid houdt ons wel tegen. Het is meestal een teken dat er stroming vanaf zee is de baai in, daar komen die kwalletjes vandaan. We ontbijten in zwemkleding, het is nog heerlijk warm en zonnig. Natuurlijk hebben we altijd ruim voldoende eten aan boord, we wisten de afgelopen maanden niet altijd wanneer ik aan de kant boodschappen kon doen. En nu op de laatste dag ontdek ik een open zak met broodjes, die wel erg droog zijn geworden. Nu doe ik niets liever dan de vissen voeren, die behoorlijk tam zijn geworden. We hoeven maar over het dek te lopen of bij het trapje aan de achterkant te staan of ze komen al aan zwemmen. Daarom nu voor de laatste keer vissen voeren met droge broodjes.

Als we klaar zijn met ontbijten zijn inderdaad het vuil en de kwallen verdwenen en kunnen we zwemmen. Wel is er net als de voorgaande dagen een sterke stroming. Ik durf niet eens naar het zwemgebied te gaan, bang dat ik niet terug kom. Ik zwem de andere kant op tegen de stroming in zodat ik het gemakkelijk heb op de terugweg. Aan de ene kant is het jammer dat we morgen niet kunnen zwemmen, aan de andere kant begint het wel steeds kouder te worden, zeker als er zo’n sterke stroming vanaf zee de baai in komt.

Halverwege de ochtend gaat Frans onze RIB naar de kant brengen. Die gaat direct op een trailer en wordt naar Riposto naar de garage gebracht. Hij komt terug met de RIB van George, die gebruikt wordt om de boeien naar de kant te brengen. Vanmiddag komt de duiker, die alles los zal koppelen. Daarna is er nog wel een paar dagen schoonmaken nodig en een paar ritten naar Riposto om alle spullen op te kunnen ruimen.

We ruimen de boot op en varen om twee uur weg. Het weer is wat verslechterd, vooral boven Riposto en op de helling van de Etna. Het is nog steeds een heerlijke temperatuur, ook zonder de zon. En tot het einde van de trip hebben wij het droog, maar kunnen we zien dat het boven land heel hard regent. We voorzien dat we net als de vorige keer met een enorme hoosbui de haven in zullen varen. Maar dat valt uiteindelijk mee, we voelen wel wat spetters maar hebben geen echte regen. Frans heeft de haven een mailtje gestuurd, dat we vanmiddag binnen varen en graag op onze gereserveerde plaats willen liggen. George melde begin deze week, dat er een andere boot lag op die plaats. Ondanks de belofte, dat ze die zouden verplaatsen, is dat natuurlijk niet gebeurd. Het is hier tenslotte Sicilië. Terwijl we de het kantoor voorbij varen en vragen om assistentie en of de plaats vrij is, komt de RIB van de havenmeesters al aanvaren. We draaien langs de kop van de steiger en ik zie al dat de plaats niet vrij is, natuurlijk niet. De havenmeesters krijgen ruzie en wij worden achteruit gedirigeerd en moeten wachten tot ze de buurboot, die op onze plaats ligt, verplaatst hebben. Normaal zouden we er niet zo’n probleem van maken en op de volgende plaats gaan liggen. Maar dan komen we naast een hoge boot van een natuurbeschermingsorganisatie, die hier waarschijnlijk de hele winter blijft liggen. Die belemmert het uitzicht en wij zijn de hele winter aan boord, in tegenstelling tot onze buurboten. Daarom willen we graag op onze gereserveerde plaats liggen. En dan is het alsof we niet weg zijn geweest, terwijl we met een paar kleine onderbrekingen toch vijf maanden in de baai hebben gelegen.

Zaterdag 5 oktober 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Vroeg in de ochtend wordt het water plotseling erg onrustig, er komt deining de baai binnen en er staat een sterke stroming. Er is heel weinig wind, dat valt mee. Frans maakt 2 lange lijnen aan de achterlijn, die aan een boei vast zit. De boot komt zo beter op de stroming te liggen doordat hij beter kan bewegen. Het wordt direct binnen wat rustiger en omdat we helemaal alleen zijn hier hoeven we niet zo vroeg op te staan. Wat later gaan we eerst zwemmen, Frans springt er het eerst in en begint de boot te poetsen. Als ik er in ga waarschuwt hij al, dat er nog steeds een sterke stroming is. Ik zwem in een redelijke snelheid naar de boeienlijn van het zwemgebied, waar ik normaal helemaal langs zwem naar het einde. Nu lijkt het me beter om terug te gaan, ik heb veel moeite om weer bij de boot te komen. De stroming is zo sterk, dat je twee keer zoveel slagen moet maken om een beetje vooruit te komen, ik ben blij dat ik net op de heenweg een langer stuk heb gezwommen.

Na het ontbijt blijft het nog steeds heel rustig. De hele periode dat er boeien liggen komt er een motorboot in het weekend twee middagen hier liggen. De mensen zwemmen en vissen en gaan zaterdagnacht terug naar de haven. Ze bellen vanochtend met George of de boeien er nog zijn en hoe het water is. George zegt dat wij er nog zijn en dat het redelijk rustig is. In de uren daarna blijft het zo. Frans haalt in de loop van de ochtend de twee lange lijnen van de boeilijn af en trekt alles weer strak, zodat we nu weer in de ‘gewone’ richting liggen. Af en toe rollen we een beetje, maar het is lang zo erg niet als we hebben mee gemaakt.

Gisteren zijn er door de duiker nog een aantal boeien los gemaakt, zodat er vanochtend schoon gemaakt kan worden. Omdat dat in het kleine haventje gebeurt waar we altijd aanleggen als we naar de kant gaan, hebben we daar geen erg in. Tot dat de twee mannen, die daar mee bezig zijn, met een grote RIB langs komen om onze hogedrukspuit te lenen. Die van hun is kapot gegaan en ze hebben eigenlijk een te korte waterslang aan de kraan, wat heel onhandig is. Gelukkig hebben wij alles aan boord wat ze nodig hebben, de winkels zijn zeker vier uur lang gesloten vanmiddag zodat ze geen nieuw materiaal kunnen kopen. En daarna blijft het stil om ons heen. De motorboot ligt hier nog zeker tot 19 uur en verder komen er alleen toeristenbootjes langs, die een stukje verder de grot gaan bekijken. We worden weer heel vaak op de foto gezet en vragen ons wel eens af waar we straks allemaal te zien zijn op de foto’s. Het zijn toch vaak buitenlanders, die zo’n tripje maken. En uiteraard zijn ook hier veel Chinezen, die in Taormina gaan kijken en een boottochtje maken.

Vrijdag 4 oktober 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Er is nu duidelijk ander weer dan de afgelopen maanden. We hebben deze nacht geen golven of deining, maar af en toe neemt de wind behoorlijk toe. We staan een paar keer op om buiten te kijken, maar we liggen goed vast aan de boei en de achterlijn en verder kunnen we er niets aan doen. De periodes met harde wind variëren van 20 seconden tot een paar minuten. Af en toe duurt het een half uur. Soms is het droog en we hebben ook een paar hevige buien met slagregen. Deze ochtend is het eerst wat bewolkt, maar al snel komt de zon door. Wel zijn er af en toe kleine buien. We proberen eerst wel buiten te zitten, maar als we koffie, kussens en leesspullen buiten hebben, gaat het waaien en motregenen en gaan we weer naar binnen. Er is helemaal niemand om ons heen, zelfs de vissers met kleine bootjes laten het vanochtend afweten. Er komt een zeilboot uit de haven van Riposto richting de baai van Taormina, George heeft met de eigenaar gesproken. Ze zijn in juli hier geweest en hebben George gevraagd of er nog boeien liggen. George vertelde dat zelfs Frans en Janneke er nog zijn. Als we ze aan zien komen gaat Frans er op af, maar ze hebben besloten om een paar uur voor anker te gaan en dan terug te varen naar Riposto. En verder komt er niemand, we blijven weer helemaal alleen. Tussen de middag gaan we naar de kant om te lunchen, George is daar inmiddels ook. De mannen besluiten om de duiker te vragen vast een paar boeien los te maken, zodat die morgenochtend schoon gemaakt kunnen worden. Zondag gaat de rest er uit. Als alles schoon is worden de spullen naar de garage in Riposto vervoerd. Frans is niet betrokken bij deze klus, wij kunnen rustig aan boord blijven.

Als het weer zo blijft als vandaag gaan we zondagmiddag terug naar Riposto. Rond die tijd zullen alle boeien afgebroken zijn en ook onze boei wordt los gemaakt. Als het nu heel mooi weer is kunnen we nog een paar dagen ankeren in deze baai, maar daar ziet het niet naar uit. Zoals ieder jaar zijn er in oktober een paar najaarsstormen en de voorspelling zegt dat de eerste maandagmiddag zal beginnen. Nu weet je het hier nooit met die voorspellingen, maar we gaan het toch niet afwachten. Als we in zo’n storm terug zouden moeten varen dan wordt het wel een heel zware tocht over 8 mijl.

Donderdag 3 oktober 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De nacht is wat onrustig, ik sta een paar keer op om buiten te kijken. Er is een paar uur lang buiten op zee veel bliksem te zien. Het wordt daar dan helemaal licht en een paar seconden later weer heel erg donker. We hebben weinig wind en niet veel golven, wel is er hele sterke stroming. Het vreemde is dat het hele grote draaikolken geeft en daardoor maakt de boot een beetje schokkerige bewegingen. Dat komt ook doordat we aan de voorkant aan een boei liggen en aan de achterkant met een lange lijn ook aan een boei. De boot kan daardoor niet vrij bewegen maar volgens mij zou dat het nog erger maken. Het is ook alsof het in het donker heftiger is, dan dat we dit overdag hebben met stralende zon.

Frans en George studeren vandaag diverse malen op de weerberichten om uit te vinden wat wij het beste kunnen doen: blijven we of gaan we naar de haven in Riposto. De voorspelling voor de komende 24 uur is al weer anders dan gisteren, en vandaag is het heel ander weer dan we de afgelopen dagen dachten. Er is een feestje vanmiddag op het mooringfield van een bedrijf dat hier vaak met een catamaran met gasten komt om een middag te zwemmen. Ze zijn nu met 2 catamarans met totaal 40 gasten van een Belgische bedrijf. Een aantal van hen zwemt eerst en daarna is er drinken en een buffet. Het feestje zou volgens de voorspelling totaal in het water vallen en we hoopten al dat ze nog een alternatief hadden voor deze middag. Maar wonder boven wonder is het zonnig, een klein beetje wind en weinig deining. Lekkere muziek schalt over het water, er zijn geen andere boten dus niemand heeft er last van. Ze vertrekken om 18.00 en dan is het mooringfield weer van ons.

Frans en George hebben het een paar keer geprobeerd, maar geen enkele boot die langs komt wil hier vannacht komen liggen, de boten van afgelopen nacht zijn vertrokken. Op de twee catamarans met feestende mensen na, zijn we hier nu alleen. Dat zal wel zo blijven voorzien we.

Woensdag 2 oktober 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben de hele ochtend het gevoel dat we alles ‘voor het laatst’ doen, zwemmen, hier liggen in de baai, genieten van het mooie plekje, we liggen helemaal alleen…… We ruimen wat losliggende spullen op en tegen twaalf uur zetten we alvast de instrumenten aan en maken alle luiken dicht, we zijn helemaal ingesteld op vertrekken naar de haven van Riposto. Om twaalf uur vraag ik Frans om nog eens langs alle weer-sites te scrollen en te onderzoeken of de voorspelling nog steeds hetzelfde is. George heeft net gebeld met het bericht dat hij er aan komt en we kunnen vertrekken als hij op het mooringfield is. En dan zegt Frans, dat het er heel anders uitziet dan gisteren voorspeld is. Het wordt helemaal niet zo heftig en we kunnen best blijven, we hoeven niet weg. We contacten George en die beaamt het, de golven worden niet zo hoog als verwacht.

Ineens zien we een groot zeilschip de baai in varen, Frans racet er op af en vanaf onze boot zie ik hem omkeren en de zeilboot gaat achter hem aan. Geweldig, we hebben toch weer een boot ‘gescoord’. Ondertussen betrekt de lucht wat en wordt het grijs in de verte. Er valt een vreselijke regenbui terwijl Frans de boot aan de boei vast legt.

Maar het maakt allemaal niet uit, Frans heeft gelukkig een regenjack bij zich en is uiteindelijk niet eens erg nat. Hij legt naar een achterboei een lijn aan, zodat de boot net als wij wat beter op de komende deining en golven ligt. Halverwege zie ik dat Frans zijn jack al weer uit heeft. Het is een heftige- maar korte bui.

Inmiddels is George met Igor ook op het mooringfield, ze halen met een duiker 7 boeien los, die aan de kant schoon gemaakt gaan worden.

George dacht echt dat we aan het eind van het seizoen waren en dat is ook zo, maar ondertussen komen er nog twee zeilboten binnen en liggen we hier nu met 4 boten. En dat terwijl George dacht dat het echt afgelopen was. Later zegt hij dat het nog ieder jaar zo is geweest: hij wacht tot het laatst voor hij beslist dat hij gaat afbreken en dan plotseling komen er nog een paar boten. Morgen is er nog een feestje op twee catamarans uit Riposto, die het hele seizoen hier alleen overdag met gasten zijn geweest. We zijn benieuwd, misschien kunnen we wel aanschuiven bij het feestje, we zijn in ieder geval blij dat we nog hier liggen. En morgenochtend is er toch weer een fijn zwemrondje.

Dinsdag 1 oktober 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Om half 7 maakt Frans de buur-boot los, hij maakt een mooie foto, de zon komt net nog niet boven de rotsen uit. Hij stuurt later de eigenaar van de boot de foto op, we zullen hem hier plaatsen.

Ik signaleer alleen dat de wekker gaat en heb niet eens meer gehoord dat hij de motor van de RIB start. Om 9 uur staan we op en beginnen de dag. We zijn nu helemaal alleen hier op het mooringfield en de hele ochtend komt er niemand, die we kunnen strikken voor een boei, de baai binnen. Igor komt halverwege de ochtend met mooie verhalen over zijn tocht van gisteren met de trimaran. Het is een supermooie dag geweest met aan het eind een ontmoeting met en school dolfijnen en twee walvissen met kleintjes. Tja, als we dat horen zijn we altijd een beetje jaloers.

Het blijft de hele dag erg rustig en pas na vijf uur komen er wat boten langs. Frans probeert een paar keer om ze aan een boei te krijgen maar het lukt niet. George is inmiddels met Igor ook rond aan het varen in zijn RIB en ook zij hebben geen succes. We hebben nog wel een reservering voor vannacht van een huurboot met Poolse zeilers, maar als ik dit typ zijn die nog niet binnen. Op de computer kunnen we zien, dat er nog 3 catamarans in aantocht zijn, maar of we die kunnen strikken is nog de vraag. En inderdaad, de boot met Polen vaart rechtstreeks door naar de Ionische eilanden en de catamarans geven de voorkeur aan hun anker.

Morgen gaan we halverwege de dag terug naar de haven in Riposto. Er komt sterke stroming en deining en het gaat regenen. Dat laatste is niet het probleem, maar golven en deining daar hebben we een hekel aan, dat is niet comfortabel. Donderdag en misschien vrijdag is er ook nog veel regen en een beetje wind. De duiker komt vanaf morgenmiddag om boeien los te maken van de grote betonblokken. Als er het weekend nog boeien liggen en het weer knapt wat op, gaan we misschien nog terug voor 2 dagen. We wachten het af.

Maandag 30 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We worden al heel vroeg uit bed gebeld. Er zijn drie Russische dames die om 7 uur al naar de kant gebracht willen worden. Ze gaan in de baai die iets noordelijker ligt naar het strand en dan in de loop van de dag met de trein naar Syracuse. De vier anderen gaan zeilen en willen op tijd vertrekken, daarom gaan die drie al van boord. Als Frans ze onderweg vraagt of ze niet van zeilen houden, vertellen ze dat ze mee gedaan hebben aan een zeilwedstrijd en er nu even genoeg van hebben. Prima allemaal, maar voor ons begint de dag daarom wel erg vroeg, terwijl we dachten een beetje uit te kunnen slapen. We gaan zwemmen als Frans terug is, maar hij roept me terug als ik pas een-derde van mijn zwemrondje heb gedaan. Er drijft vuil de baai in, het komt onze kant op, ik zwem snel terug. Het is niet vreselijk ernstig, het lijkt gras en aarde van de kant, maar je weet nooit wat er tussen hangt. Toch maar beter even aan boord blijven. Na ons ontbijt haalt Frans Igor op, die vandaag niet werkt op het mooringfield. Hij zal samen met zijn vriendin en de eigenaar van de trimaran naar Syracuse zeilen. De trimaran is hier al eerder een paar keer geweest en ligt nu een paar dagen om nog wat technische zaken in orde te maken. De eigenaar zou alleen moeten zeilen, maar heeft nog niet veel ervaring met deze boot. Frans zet Igor af en komt mij ophalen, ik mag even aan boord kijken van de trimaran. Het lijkt van buiten zo’n kleine boot, maar binnen is het veel groter dan verwacht. Leuk om het een keer te zien. Frans en ik gaan van boord en gooien de boot los van de boei. We hebben gevraagd om direct de zeilen te hijsen zodat we van het begin af aan foto’s kunnen maken. Als de zeilen op staan vaart de boot direct met 6 knoop weg, we moeten nog aardig gas geven met de RIB om ze bij te houden. We varen er een paar keer om heen en Frans maakt een filmpje als ik een serie foto’s heb gemaakt.

De eigenaar heeft nog geen foto’s met zeil en terwijl ze nog onderweg zijn sturen we alles op via internet. 8 uur later horen we dat de trimaran is aangekomen. Morgen zal Igor wel enthousiaste verhalen hebben, die was al weken aan het azen op een tripje met die boot.

Wij hebben verder een heel rustige dag, twee boten gaan weg en van de derde boot gaan de mensen naar Taormina. George komt in de loop van de dag en samen met Frans probeert hij nog een paar boten te overreden om aan een boei te komen liggen. Helaas hebben ze vandaag niet veel succes. En zo komt het dat we nu nog maar met één andere boot hier vannacht zullen liggen. In de verte zijn de lichtjes te zien van Giardini en Taormina. Om ons heen veel lichtjes van kleine vissersbootjes en verder is het heel donker.

We dachten gisteren nog dat we de hele week zouden blijven, maar vandaag worden de plannen al weer bijgesteld. Woensdag halverwege de dag zal de wind toenemen en donderdag wordt een erg slechte dag met wind en golven. We denken nu dat we woensdag terug gaan naar de haven van Riposto. Waarschijnlijk begint deze week nu toch echt de herfst en is het afgelopen met het mooie zomerweer. We kunnen het ons bijna niet voorstellen, want ook vandaag was het weer heerlijk warm.

Zondag 29 september 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We hebben ons eigenlijk ingesteld op een rustige zondag, maar dat pakt heel anders uit, de boten die hier vannacht hebben gelegen maken niet direct aanstalten om te vertrekken. We brengen alleen van een grote catamaran 3 mensen naar de kant die terug gaan naar Australië, ze weten niet precies waar de bushalte is en dat is ook moeilijk uit te leggen. Daarom loop ik met ze mee om de weg te wijzen. Ze zijn wat nerveus en we komen 50 minuten voor de vertrektijd aan bij de halte, maar ze zijn blij. Ze gaan vanmiddag pas om 3 uur vliegen, maar hun vrienden van de catamaran moeten vandaag nog 10 uur varen voor ze op de volgende ligplaats zijn. Daarom willen ze niet te laat van de boot af, er is tijd genoeg om op het vliegveld te komen. Ze doen er 36 uur over om thuis te komen, en dan mopperen wij wel eens dat we geen rechtstreekse vlucht naar Nederland hebben en 3 of 5 uur in Milaan moeten wachten.

Ik geniet nog even op de kant van een terrasje en koffie en als Frans me komt ophalen zijn de eerste dagjesmensen al aangekomen. In de loop van de middag komen er nieuwe boten bij voor de nacht, op een gegeven moment begint het helemaal een beetje ‘vol’ te worden. Niet echt natuurlijk, want het is echt het einde van het seizoen, maar het is voor een zondagmiddag in de laatste week van september redelijk druk. En nu is het 19.00 uur en gaat Frans de eerste mensen al weer terug halen van hun uitstapje naar Taormina. Het is al weer helemaal donker, de dagen worden steeds korter. De temperatuur is nog steeds heerlijk, overdag echt warm, en ‘s avonds echt maar een beetje koeler. Alleen sommige avonden is het vochtiger, daaraan merken we dat het bijna oktober is.