Vrijdag 9 augustus 2019. Van Giardini-Naxos naar de baai bij Taormina.

We zijn gisteravond vroeg naar bed gegaan. Het vroege opstaan van die ochtend maakte dat we moe waren. En omdat we niet op het mooringfield lagen had niemand om een tocht naar de kant gevraagd.

Om precies 00 uur schrikken we wakker van enorm geweld. De boot rolt op hoge golven heen en weer, de RIB, die aan de zijkant hangt, botst hard tegen de boot aan. Het is zo erg dat Frans zegt dat we terug gaan naar onze boei aan de andere kant. Snel kleren aan, motor aan, het anker omhoog en we varen weg. Frans denkt dat we de RIB wel aan de zijkant kunnen houden maar na een paar honderd meter besluit hij om hem toch maar aan de achterkant te hangen. Hij heeft hem bij vertrek met een extra lange lijn nog vast gemaakt aan de zijkant en die lijn moet nu naar de achterkant. Je hebt dan een paar seconden die zware RIB in hoge golven aan een dunne lijn, die verder naar achteren vastgemaakt moet worden. Inmiddels hebben we geen snelheid meer met de boot maar nog steeds wel enorme golven die aan die RIB trekken en in een fractie van een seconde is de lijn natuurlijk weg en drijft de RIB weg. Frans duikt, met al zijn kleren aan, er zo achteraan, pakt de lijn uit het water. Ik vaar achteruit en hij krijgt het voor elkaar om alles vast te maken. Terug op de boot blijkt dat hij natuurlijk zijn telefoon in de zak had, die doet het niet meer. We hebben een zware overtocht, het is maar goed dat het een kort stukje is. Als we vlak bij de boeien zijn springt Frans in de RIB en gaat op zoek naar onze boei. Het is pikkedonker en er ligt niemand, dus dat is even zoeken. Gelukkig heeft hij een zaklantaarn mee, dat vergemakkelijkt het zoeken maar vooral het er naar toe varen met de Bolbliksem. Gelukkig is het hier een heel stuk rustiger en lukt het in één keer om bij de boei uit te komen (en Frans niet te overvaren!). We maken direct een achterlijn vast aan een andere boei zodat we rustig liggen. We kunnen weer verder met de rest van de nacht.

Als ik wakker wordt en ga zwemmen, ligt er naast ons een Franse boot die waren vertrokken naar de andere kant en kennelijk in de nacht ook zijn teruggekomen. Later horen de dat zij zwemmend de lijnen door de boei hebben gehaald en een achterlijn hebben aangelegd. En door ons hoefden zij niet zo te zoeken naar hun boei.

We berichten in de ochtend George, die nog in Naxos is, dat we hem willen halen. Maar hij gaat eerst wat administratie doen en zal ons berichten als hij ook wil komen. Als we uiteindelijk daar heen gaan om hem te helpen, is er een zware deining aan die kant van de baai, hij is blij dat hij weg kan. De rest van de dag hebben we wisselende wind en deining. Af en toe is het sterk en na een paar minuten wordt het rustiger . Er zijn de hele dag dikke schuimkoppen te zien op zee. Tegen de avond wordt het water, van de zee buiten, en in de baai, weer rustig en kun je je bijna niet voorstellen dat we hoge golven hebben gehad.

Donderdag 8 augustus. 2019. Van de baai bij Taormina naar de kant van Giardini-Naxos.

Het is een rommelige nacht. Frans haalt mensen op die uit eten zijn geweest. Ze hebben gevraagd tot hoe laat ze terug kunnen En precies om middernacht bellen ze op. Als hij in het kleine haventje komt wordt hem gezegd dat ze nog een kwartiertje nodig hebben, want ze gaan nog even iets drinken aan de overkant van de straat. Als ze dan uiteindelijk op de boot zijn blijkt dat ze, net als wij, een achterlijn willen hebben en uiteindelijk is het één uur als Frans terug is aan boord. Het is allemaal niet zo erg, maar hij moet om 5 uur op om de grote Trimaran naar Riposto te brengen. Er staat daar om half 7 een monteur op de kade. Omdat Frans daar aan boord afgezet moet worden ben ik ook op en vaar hem op de afgesproken tijd er heen. In de nacht was er een behoorlijke deining en ook nu gaat het nog behoorlijk te keer. Als ik alleen terug vaar met de grote RIB en aan moet leggen botsen er hoge golven tegen de boot en de RIB en dat gaat natuurlijk niet tegelijk. Maar het lukt allemaal en ik probeer nog even te slapen maar na een aanleg-avontuur ben ik heel erg wakker.

Ik ga om acht uur met Igor naar de kant om brood te halen voor een paar boten. Frans belt intussen dat hij naar het station in Riposto loopt en daar de trein neemt. De eigenaar komt later alleen terug met zijn boot. Als Frans terug aan boord is gaat hij eerst een paar uur slapen en ik ga aan de kant om vers fruit te halen Ondertussen wordt het steeds slechter op het mooringfield, de deining neemt toe en de golven ketsen tegen de rotsen aan de kant. Het is een lawaai van jewelste. Pas in de middag wordt het een paar uur ietsje rustiger en twijfelen we enorm of we nu wel of niet naar de andere kant van de baai gaan varen. Om 18 uur zegt George dat hij liever naar de andere kant gaat om een nacht goed te slapen. Ik ga met hem mee en samen komen we met Igor in de RIB weer terug op het mooringfield. Onderweg zijn er in het middengedeelte van de baai enorme golven en George zegt dat wij er over moeten denken om ook te gaan. Nog voor ik aan boord gestapt ben roept Frans al dat wij ook gaan. Hij heeft alles klaar gemaakt voor vertrek en we worden direct los gegooid van onze boei. Om 20 uur zijn ook wij aan de andere kant van de baai, waar inmiddels ook de trimaran is aangekomen. Even later komt de laatste boot van het mooringfield aan deze kant van de baai. We hopen allemaal een rustige nacht te hebben en als de weersvoorspelling het juist heeft, zal het morgen wat beter worden. Misschien kunnen we dan al weer terug.

Woensdag 7 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië

We zijn gisteravond gaan slapen met het idee, dat we vanochtend naar de andere kant van de baai gaan. Er werd voorspeld dat er tegen acht uur vanochtend een sterke deining op zou zetten.. We voelen vannacht af en toe wel dat de boot stevig beweegt, het is steeds een paar minuten en dan wordt het minder. Als we opstaan is de zee bijna helemaal vlak en net als vannacht komt er af een toe een beetje deining. Het is beslist niet zo erg dat we er voor naar de andere kant moeten gaan. Frans legt een achterlijn aan, zodat we wat beter op de deining liggen als het sterker wordt en we besluiten het eerst maar eens af te wachten. We maken snel gebruik van de rustige zee om lekker te zwemmen. Het water is weer kouder dan gisteren, daaraan merken we ook dat er een sterke stroming is vanuit zee en ook de deining zal een oorzaak zijn van de lage temperatuur. De laatste weken was het water af en toe wat koeler en dan weer warmer. Maar vandaag is het zo koud, dat ik het zwemmen na 4 rondjes opgeef. In de loop van de hele warme dag kan ik het me bijna niet meer voorstellen, maar ik heb na het zwemmen steenkoude voeten. Frans zwemt wat langer door en maakt weer een stukje van het onderwaterschip schoon. Hij kan steeds langer onder water blijven, het is maar goed dat hij elke dag wat schoonmaakt want het groeit allemaal heel snel aan. De vissen die onder de boot hangen vinden het fantastisch als Frans de aangroei lekker los krabt. Ze zwermen om hem heen om direct alles op te eten.

Er is in het begin van de ochtend een heel klein beetje bewolking, het duurt 3 kwartier en dan schijnt de zon weer op volle kracht. Het is daardoor een hele warme dag met gelukkig een beetje wind, zodat het iets aangenamer is. En dan komen heel langzaam in de loop van de middag toch de verwachte golfjes en vooral deining. Vanavond om acht uur gaan we behoorlijk heen en weer, de koffie mokken kunnen niet op tafel staan. Frans zegt altijd dat het een graadmeter is als de glazen in de kast gaan rinkelen. Nu ligt daar altijd een handdoek tussen het glaswerk en het deurtje, dus ik weet niet of hij nu het gevoel heeft dat het niet zo erg is. Ik ga een paar keer binnen kijken of er geen losse dingen naar beneden vallen en of er spullen op het aanrecht staan. Als ik dit stukje heb getypt moet ik de computer opbergen anders glijdt die van de tafel. Voor de rest is het niet ernstig en zijn we er aan gewend. Als het nu twaalf uur later dan voorspeld erg is, wat moeten we dan geloven van de verwachting voor morgen? We wachten het maar af.

Dinsdag 6 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We zwemmen voor het ontbijt, het water is een paar graden warmer dan vorige week. Er is geen golfje te bekennen, het water is spiegelglad. Wel staat er net als de afgelopen dagen een sterke stroming, het is daarom nog steeds oppassen, dat je niet te ver van de boot af raakt. In de loop van de ochtend stijgt de temperatuur behoorlijk, het is vandaag een super-warme dag. Midden op de dag is het in de schaduw 40 graden. En zelfs onder de bimini voel je de straling van de zon. Binnen in de boot is het helemaal erg warm, omdat er bijna geen wind binnen komt door de luiken. Buiten kun je nog het best op de rand van de kuip zitten, een beetje hoger om wind te vangen en toch nog in de schaduw van de bimini. Om ons heen is iedereen aan het zwemmen. Er zijn veel kinderen, augustus is voor de Italianen echt de vakantiemaand. Er komen uit alle boten opblaasbanden, planken, peddels, ballen en natuurlijk snorkelspullen. Het is helemaal een beetje rumoerig op het mooringfield, want de kinderen hebben niet in de gaten hoe goed je ze hoort roepen zo op het water. In de verte op het strand zitten niet eens zoveel mensen, ik denk dat het daar onder een parasol niet fijn is. Straks komen nog de wat latere zwemmers hoewel de avond hier kort is. Om half 9 is het binnen een half uur heel erg donker. In de avond gaan we met de RIB diverse keren naar het kleine haventje halverwege de baai. Daar kun je gemakkelijk op de bus stappen, of naar het station lopen. Meestal gaan de mensen met een taxi naar boven, naar Taormina, om te dineren. Als we dan zo in het donker richting alle lichten op de kant varen is het soms moeilijk om alles goed te zien. Onderweg liggen er een aantal boten voor anker en als die mensen overdag naar de kant zijn gegaan hebben ze meestal geen licht op de boot aangedaan. Je ziet dan ineens een donkere schaduw liggen. De kleine vissersbootjes zien we meestal wel al vroeg, die hebben vaak een groot licht om de vissen te lokken. Maar dat verblindt dan zo, dat het ook niet prettig is.

Maandag 5 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

We gaan vroeg onderweg om de boodschappen voor de ontbijtbestellingen te halen. We nemen drie jongelui mee van een zeilboot, die hier al 2 nachten ligt. Ze zijn met hun ouders op zeilvakantie geweest en gaan naar het vliegveld met een taxi. Als we aan de kant komen staat er geen taxi en dat is heel uitzonderlijk. Ik ga eerst naar de bakker, als ik terugkom staan ze nog steeds te wachten. Frans heeft al met het taxibedrijf gebeld maar er blijkt een ongeluk gebeurd te zijn een stuk eerder langs de baai. Het is maar een smalle weg met eenrichtingsverkeer. Als er vóór je iets gebeurt moet je wachten. Ik doe ondertussen nog wat andere boodschappen en uiteindelijk worden ze 20 minuten laten dan gepland opgehaald door de taxi. Later als we terug zijn op onze boot bedenken we dat het allemaal wel erg krap is berekend. Wij zijn altijd heel erg vroeg op het vliegveld als we reizen, soms heeft de trein hier ernstige vertraging. We hebben wel meegemaakt, dat onze trein helemaal niet kwam, maar dat we de volgende moesten nemen en dat is dan 40 minuten later en een stoptrein, die er langer over doet. Als dan de bus van het station naar de luchthaven net weg is, moet je nog een half uur wachten. Het is met de taxi allemaal anders, maar zo rond negen uur kom je op de snelweg in de file bij Catania. Hopelijk hebben ze het gehaald, er moest een jongen naar Londen en broer en zus naar Frankrijk, altijd lastig als je je vliegtuig mist.

Ik ga naar de kant om een paar boodschappen te doen en wat verse spullen te kopen. Ik ben er nog steeds niet aan gewend, dat ik niet zo veel kan mee nemen omdat veel dingen hier binnen 2 dagen niet goed meer zijn. Fruit koop ik terwijl het hard en nog niet eetbaar is. En dan binnen 36 uur moeten we al dingen weg gooien die verrot zijn. Er is zo enorm veel fruit te krijgen en het ziet er fantastisch uit, je hebt zin om extra veel in te slaan en dat is niet een goed idee.

Ik verleng onze internetabonnementen en volgens de berichten op de telefoon is dat ook gelukt. Maar op de boot blijkt dat we geen internet hebben. Nu kan het even duren voor het geactiveerd wordt, maar we zijn er niet helemaal gerust op. En de berichten die later binnenstromen zijn in onbegrijpelijk Italiaans, waar we alleen uit op kunnen maken dat er een loterij is met mooie prijzen. Dat willen we helemaal niet, we zijn tevreden met gewoon internet. We moeten straks George maar vragen om wat voor ons te vertalen.

Zondag 4 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

De zaterdag, gisteren, was een beetje rustige dag, dat hebben we vandaag ingehaald. Het is druk aan de boeien. Er zijn uiteraard veel dagjesmensen, maar er komen ook boten binnen die de nacht blijven. En dan hebben we naast onze gasten die kort of wat langer blijven, ook nog de mensen die langs varen om alles te bekijken. Nu zou het niet zo erg zijn als ze langs varen buiten het mooringfield om, maar sommigen gaan met een al dan niet gehuurd bootje dwars door het gebied heen om alles eens goed te bekijken. En wij kijken terug, wat sommigen niet leuk vinden. Moeten wij het dan wel leuk vinden? Dit is echt typisch het gedrag van de mensen in de bootjes die het weekend langs komen. Ze vinden waarschijnlijk dat de zee van iedereen is en daar hebben ze gelijk in. Maar van privacy hebben de Italianen nog nooit gehoord. Het ergste zijn de mensen die dwars door het zwemgebied varen met een motorbootje. Er is over een groot stuk een zwemlijn met boeien neergelegd, zodat je daar rustig kunt zwemmen en snorkelen. Zojuist ging er een visser doorheen, terwijl twee kinderen daar met een peddel en een plank aan het spelen waren. En dan de snelheid waarmee Igor er op af schiet om ze te vertellen, dat dat niet kan. En de verontwaardiging van de mensen in de bootjes omdat de zee toch van iedereen is….. Het is moeilijk af en toe.

Het is weer warm vandaag, de temperatuur loopt behoorlijk op. Af en toe is er een stevige wind, dat koelt een klein beetje af. Het is maar het beste om rustig in de schaduw onder de bimini te blijven zitten. En natuurlijk af en toe lekker zwemmen, hoewel er vanmiddag ineens weer een paar kwallen langs zwommen. Daar kunnen we ook aan zien dat het water nog steeds enorm stroomt. We zagen een kleine boot met toeristen die langs de grot varen en soms een baai verder gaan kijken. Aan deze kant van de baai komen ze meestal even zwemmen. Er was een boot die stil ging liggen met de motor uit en de meesten sprongen in het water. De boot dreef met grote snelheid weg en de zwemmers ook.

Zaterdag 3 augustus 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Frans kwam gisteravond om half negen aan, het wass nog net licht genoeg om foto’s te nemen. We hebben hier nog geen trimaran gehad en daarom bedenkt Frans dat de boei tussen de middelste legger en een aan de buitenkant moet liggen. Bij een catamaran wordt de boei altijd precies in het midden van de boot vastgemaakt, nu kan dat niet. Even later komt Frans aan boord, hij heeft een heerlijke dag gehad. Ze zijn bijna 12 uur onderweg geweest en hebben natuurlijk van alles uitgeprobeerd. Er is zelfs een paar uur zonder de motor gevaren toen er wind genoeg was om te zeilen. De eigenaren van de boot hebben nog dolfijnen gezien, maar helaas was Frans te laat buiten. Ze hebben dus ook niet een stukje meegezwommen met de boot. Er zijn die avond geen mensen die naar de kant willen en opgehaald moeten worden. Het is een rustige avond, dat komt dit keer wel heel goed uit voor Frans. Het kost toch veel energie zo’n dag onderweg en we waren al om half 5 op, het was een lange dag.

Vandaag begint de morgen met onrustige golfjes. Ik besluit toch te gaan zwemmen en op zich gaat het prima, maar het water is steenkoud. We hebben de laatste dagen sterke stroming in de baai en waarschijnlijk draait het rond vanaf zee. Het water is ook niet zo helder als anders. Maar als je eenmaal door bent, is het weer heerlijk om de dag zo te beginnen. Het is vandaag weer warmer dan gisteren en er is bijna geen wind. In de loop van de dag ga ik nog een paar keer zwemmen. Gisteren heeft Igor een hele grote opblaasband uit het water gevist, waarschijnlijk weggewaaid vanaf het strand. Frans maakt er een lange lijn aan vast en ik dobber lekker op het water. Langer dan tien minuten in de zon houd ik het niet uit, dan moet ik weer even helemaal in het water. Het is veel te warm om zo boven het water in de zon te dobberen. Even is er een hele zwerm kleine kwallen, maar na een paar minuten zijn die weer weg. Je ziet dan ook geen mensen in het water, iedereen is voorzichtig en probeert de lange draden te vermijden.

Er zijn wel behoorlijk veel dagjesmensen vanmiddag, maar er zijn maar 2 zeilboten die de nacht hier blijven, naast de boten die er al lagen. Het vreemde is dat er verderop in de baai ook maar weinig boten voor anker liggen en al helemaal geen motorboten. Morgen zal wel een drukke dag, en vooral middag, worden. Het is zondag en iedereen die een bootje heeft gaat er op uit, zeker in de vakantietijd. Augustus is de vakantiemaand voor de Italianen en zeker de mensen die in het binnenland van Sicilië wonen komen naar de kust voor een beetje verkoeling.

Vrijdag 2 augustus 2019. In de baai van Taormina, Sicilië.

We staan vandaag heel vroeg op, het is nog donker. Frans gaat mensen halen, die op de werf in Portopalo staan met een trimaran. Er moest heel veel gebeuren aan de boot en daarom zijn ze uit het water gegaan. Het onderwaterschip is schoon gemaakt en technisch is er onderhoud gedaan. De boot komt naar het mooringfield en een paar klussen zullen hier worden gedaan. De zeilen zijn gerepareerd en hopelijk zitten die er weer op. Het is een zware klus om die naar boven te krijgen als de boot zo hoog op het land staat. In Portopalo worden de boten via een rails het land op getrokken. Als hij in het water is kan je er ook geen zware zeilen meer op tillen, er is geen kade van waaruit je dit soort dingen kan doen.

We rijden om half 6 de snelweg op en zijn in twee-en-een-half uur in Portopalo. Giovanni is mee, hij zal de auto terugrijden. Ikzelf ga terug met de huurauto van de eigenaren van de boot, we moeten in Riposto de auto inleveren. Na een kopje koffie lopen we precies om acht uur de werf op en maken kennis met de booteigenaren. De mensen van de werf treffen al voorbereidingen om de boot in het water te laten. Ze proberen mevrouw in het Italiaans te vertellen, dat ze niet aan boord kan blijven bij de te water lating, Frans moet er bij komen om het uit te leggen. Ze komt heel snel het laddertje af als ze hoort wat de risico’s zijn. Het is fijn, dat de zeilen er al op zitten, dat scheelt veel werk voor ze vertrekken. Giovanni en ik wachten niet tot de boot en de bemanning uitvaren, we gaan vast onderweg. Giovanni is een echte Siciliaan maar is nog nooit in Portopalo geweest. We wisten waar we van de snelweg af moesten op de heenweg en Frans heeft dit stuk al vaker gereden als hij met George een boot ging halen of wegbrengen. Vanaf de snelweg is het nog 25 kilometer en die moeten we nu samen ook weer terug. Dat wil zeggen dat we in 2 auto’s rijden en dus niet kunnen overleggen. Giovanni is jaren vrachtwagenchauffeur geweest en heeft zelfs in Tokyo en New York gereden. Dan denk je dat iemand ook geen moeite heeft met dit korte stukje, waarin we weliswaar weinig borden staan, maar af en toe kan ik zien dat we richting Messina gaan en dat klopt. Maar Giovanni gelooft het niet zo en roept op iedere kruising als een echte Siciliaan naar iedereen die langs komt, in welke richting hij moet rijden. Als hij een fietser ziet begint hij langzaam te rijden en roept uit het raampje waar we naar toe moeten. Het is zo jammer dat ik alleen in de auto zit, je zou er echt een film van moeten maken. En natuurlijk komen we op de snelweg, en zijn we redelijk snel in Riposto. We hebben geen adres waar de verhuurfirma van de auto zit, het moet bij een hotel zijn. Dat weten we te vinden en we rijden aan alle kanten rond dat hotel. We vragen bij een garage en bij een koffietentje, maar niemand weet waar we de auto in kunnen leveren. We lopen het hotel maar in en vragen aan de balie of ze weten waar die firma zit, gelukkig spreekt de receptiedame Engels. Tot drie keer toe vraag ik of ze weet waar de autoverhuur zit en ze antwoordt steeds, dat die in Giarre zit. Ik heb een papier waar het adres van het hotel in Riposto op staat, waar we nu binnen zijn. Giovanni staat naast me en heeft het ook nog een keer in het Italiaans gevraagd. Na weer een stilte zegt ze ineens, dat we bij haar de sleutel in kunnen leveren. Tja……soms wordt het moeilijker gemaakt dan nodig is. We gaan samen in de auto terug naar Taormina en aan boord ga ik eerst zwemmen om een beetje bij te komen.

Op de computer kan ik zie hoe snel Frans met de trimaran gaat. Het schiet in het begin niet zo op, later gaan ze iets harder. Het wordt zeker na 20.00 uur voor ze hier bij Taormina aan de boei liggen.

Donderdag 1 augustus 2019. De baai bij Taormina, Sicilië.

Als we opstaan is het nog steeds een krachtige wind. En als we zwemmen merken we dat er ook een sterke stroming staat. Als je niet zwemt en alleen in het water drijft ben je binnen een paar seconden 10 meter weg van de boot. Er komen een aantal zeilboten aan de boeien liggen en iedereen gaat direct het water in. Naast ons ligt een Poolse boot met acht mensen. Ze gaan vanuit hun boot richting het zwemgebied, dat is maar een kort stukje. Ze hebben snorkelspullen bij zich en drijven in het zwemgebied behoorlijk af. Als ze weer terug willen zie ik plotseling 4 mensen aan de boei van een motoboot hangen. Hun rubberbootje is al op weg en probeert 2 mensen in het bootje te krijgen, wat maar moeilijk lukt. Igor komt er bij en neemt 3 mensen op sleeptouw met een reddingsboei aan een touw slepend achter zijn RIB. Gelukkig is er niets gebeurd en hebben ze er zelf nogal plezier om. En hier liggen veel boten, zodat je niet, zonder opgemerkt te worden, van je boot weg kunt drijven. Eigenlijk was het wel handig om aan een boei te gaan hangen.

Halverwege de dag wordt ik naar de kant gebracht en ga ik boodschappen doen met de auto. In de grote supermarkt is veel meer te krijgen dan in de kleine winkels hier op de kade. Het probleem is alleen dat je maar weinig verse dingen mee kunt nemen voor aan boord. Ik kijk dan verlekkerd naar al dat mooie fruit en koop kleine porties, maar evengoed moet ik soms dingen weg gooien, die na twee dagen al verrot zijn. De koelkast aan boord heeft het zwaar en het koelvak er naast is helemaal niet koud, want dat zit tegen de wand van de boot, de boter smelt er in. Het is vandaag 38 graden in de schaduw, door de wind is het uit te houden buiten, binnen in de boot is het erg warm. Soms span ik een laken boven de buiskap, zodat er minder warme lucht onder de buiskap staat en binnen komt. Het waait zo hard, dat het vandaag niet lukt om het op die manier binnen wat minder warm te houden. En ‘s avonds koelt het ook niet heel erg af, behalve gisteravond toen het een beetje fris was.

Als ik terug kom aan boord worden er net een paar boten aangelegd. Er is een grote motorboot bij, waar George naast vaart en Igor en Frans zitten ook in een RIB. Er is eerst wat verwarring waar de kapitein zijn boot wil hebben, hij is het niet eens met de keuze van George en besluit dan toch om naar Frans en Igor te varen. Het lijkt een handige keuze om eerst buiten het mooringfield de boot te draaien en achteruit op de boei af te gaan. Het is niet echt nodig er is ruimte genoeg om rond de boei te draaien. En dan gaat het mis bij de buitenste boei, waar hij langs moet, maar overheen vaart. En in de grote oranje boeien zit een enorm sterke metalen staaf met de ring er op waar de lijnen doorheen gehaald worden. Hij vaart er dwars overheen en de boei zinkt, die is lek. Als hij is aangelegd komen de mannen vertellen dat hij niet alleen de boei kapot heeft gevaren, maar ook zijn schroef is beschadigd.

Woensdag 31 juli 2019. In de baai bij Taormina, Sicilië.

Net als de meeste dagen is het vanochtend weer windstil en zien we een spiegelglad wateroppervlak om ons heen. Maar ook vandaag verdwijnt dat heel snel, er komen rond 9 uur al de eerste rimpeltjes op het water. Halverwege de ochtend probeer ik nog wel te zwemmen, maar dat geef ik na 3 rondjes om de boot op. Er is weer een sterke stroming en de golfjes zorgen voor flink gespetter, zodat het niet prettig is. Maar het was toch even lekker om een beetje af te koelen, de temperatuur is weer hoog. Naarmate de ochtend vordert trekt de wind behoorlijk aan en tegen elf uur zien we op zee al weer dikke schuimkoppen. Het blijft de hele middag zo, Frans vindt dat het erg lijkt op de Meltemi, die rond de middag altijd in Griekenland waait, daar begint het echt op te lijken.

Er is vandaag niet veel te doen op het mooringfield, er zijn een paar motorboten die binnenkomen en een paar boten, die alleen de dag blijven. De mensen met de zeilboot, die naast ons ligt aan de steiger in Riposto komen een dag en nacht hier liggen. Ze zijn op weg naar de Liparische eilanden en gaan morgen heel vroeg weg. En verder is er niets te beleven. Frans vaart nog een paar keer heen en weer met mensen, die uit eten gaan in Taormina en er zal nog een boot binnenkomen. Het zijn kennissen van George en ze hebben al een paar keer gebeld of we hier vanavond nog wel zijn. Veel mensen weten niet dat wij hier met 2 zeilboten liggen en dus 24 uur per dag hier zijn. We gaan ook eigenlijk nooit allemaal tegelijk naar de kant. We hebben allemaal een portofoon, zodat we elkaar kunnen bereiken. Als we koffie drinken aan de kant en er is hulp nodig, zijn we in een paar minuten weer op het mooringfield. Vooral een grote motorboot aanleggen gaat het beste met z’n tweeën in een RIB. Gisteravond was Frans mensen naar de kant aan het brengen en heb ik George geholpen een grote boot aanleggen. Hij stuurde de rib en ik ving de lijnen op om door het oog van de boei te halen. Nog altijd spannend, ook al heb ik het verschillende keren gedaan.