Vrijdag 20 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er is niet veel te melden vandaag, het is natuurlijk vanochtend heel rustig op straat, we horen heel weinig geluid van die kant. Het enige wat we horen zijn de geluiden van de werf. Als we de auto’s tellen en zien hoeveel mensen daar rondlopen, moeten er toch zeker 15 mensen buiten aan het werk zijn. En dan heb je nog het personeel op kantoor. Het werk gaat er gewoon door, wel draagt iedereen mondkapjes. De hele dag hoor ik keiharde muziek vanaf een hele grote motorboot aan de steiger voorbij de werf. Ze zijn daar aan het werk, ik kan de werkmensen zien, als we voorbij de werf omkeren in ons rondje wandelen. De muziek wordt in de loop van de dag steeds harder. Op de TV zien we dat mensen opgeroepen worden om de vlag uit te hangen en muziek te maken samen. Net als in Nederland moet het het saamhorigheidsgevoel stimuleren. Hopelijk vergeten ze ook hier de eenzame oudere mensen niet. Heel veel jongeren hebben in het verleden Sicilië verlaten, die zijn er nu niet om voor ouders te zorgen. Ik weet helaas niet wat wij kunnen doen.

Na de lunch gaat Frans naar de werkplaats. Hij heeft vanmorgen de wandelrondjes in de haven al hardlopend afgelegd. Ik loop alleen en “kweek” twee stevige blaren in mijn nieuwe schoenen, die ik uit Nederland meenam. Helaas is dat altijd zo: eerst een paar blaren en dan pas beginnen de schoenen lekker te zitten. Ik vrees, dat deze moeilijke periode met weinig bewegingsvrijheid nog wel even duurt. Ik mis mijn fietsen naar Giarre en zal het even moeten doen met de rondjes in de haven.

Donderdag 19 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het weer is net als andere dagen geweldig vandaag, het is zonnig en warm en we zitten echt de hele dag buiten. Halverwege de dag gaan we wandelen in de haven. Het is voor de broodnodige lichaamsbeweging. Frans fietst vandaag nog wel een keer naar de werkplaats en terug, maar ik zou alleen op de boot zitten. En als we horen, dat we juist nu extra goed op onze gezondheid moeten letten, dan hoort daar beweging bij! We beginnen aan onze gebruikelijke rondjes en gaan een paar keer een steiger op en weer terug. We kijken en beoordelen boten en hebben commentaar op de uitvoering of het model. We groeten af en toe werkmensen van de werf, die met een grote boog om ons heen lopen. En wij lopen met een hele grote boog om de werkmensen heen. Als we voor de tweede of derde keer mensen passeren, moeten ze lachen om ons. Op de kade buiten het haventerrein lopen ook vandaag maar een paar wandelaars. We zien iemand die zijn handen in de mouwen heeft getrokken, zijn capuchon op met een grote zonnebril en een mondkapje voor. We hopen dat hij geen virus heeft. We hopen ook dat hij zich voldoende beschermd voelt op deze manier tegen het virus. Verder zien we ontzettend weinig mensen. Op de werf zijn ze volop aan het werk, maar hoe het verder is in Riposto, daar hebben we geen idee van. Laat staan hoe het in grotere plaatsen als Catania en Palermo is, we hebben geen idee. Onze wereld is heel klein op dit moment, als we ons moeten houden aan alle regels. Er schalt de hele dag muziek door de haven, in de middag wordt het steeds harder. We lezen berichten, dat iedereen opgeroepen wordt om de Italiaanse vlag uit te hangen. Alles wordt gedaan om het saamhorigheidsgevoel te vergroten. Als we de berichten uit Nederland lezen is dat niet anders. En we moeten voor elkaar zorgen. En wij hier in Italië hopen dat de mensen dat ook hier doen, er zijn normaal al veel eenzame mensen hier en het is in deze moeilijke tijd overal een extra groot probleem.

Woensdag 18 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het begint natuurlijk een beetje saai te worden zo zonder veel contact met anderen. We kunnen niet even het dorp in lopen…..we mogen niet op de fiets naar Giarre…..we kunnen niet langs de zee wandelen…..of de andere kant op naar het strand….. We zitten echt in quarantaine. Ik bekijk af en toe de kaart van Italië en ontdekte gisteren dat er ten oosten van Napels een klein gebied is, dat rood is gekleurd op de virus-kaart. Het begint dus dichterbij te komen. Misschien is het goed dat we op een eiland zijn, maar er zijn de laatste weken vast wel Italianen uit andere delen van Italië naar Sicilië gereisd. We kunnen er van uit gaan dat het ook hier is. Alleen hopen dat de besmetting door alle voorzorgsmaatregelen beperkt blijft. Om toch maar in beweging te blijven loop ik halverwege de dag weer mijn rondjes in de haven. Op de vaste steiger naar het havenkantoor, dat helemaal in het midden van de haven ligt, en langs de kade en de werf en terug, die twee “lussen” zijn ongeveer een kilometer. Terug vanaf de werf loop ik een stuk langs de muur, die tussen de haven en de straat is. Het trottoir en de weg liggen wat hoger. Heel af en toe lopen daar mensen die van de winkel komen of “gewoon” aan het wandelen zijn. Ik vraag me dan af of die nou allemaal zo’n ingevuld papier bij zich hebben zoals wij voor buiten de haven bij ons hebben, ik betwijfel het. Op een paar punten is het muurtje onderbroken en staat er een hek. Ik voel me een beetje in een gevangenis. Een hek staat ter hoogte van de werf, waar de werkmensen met een grote boog om me heen lopen en allemaal mondkapjes voor hebben. Ondanks alle zeer strenge regels en formulieren hebben we een beetje het gevoel dat de mensen op straat de teugels al weer een beetje laten vieren. Er zijn duidelijk meer auto’s op straat, dat kunnen niet altijd werkende mensen zijn.

Als ik de eerste keer op de vaste steiger richting het havenkantoor loop, kan ik ver richting de bergen in het noorden kijken. De lichte mist van de afgelopen dagen, die tegen de Etna en de bergen hing, is opgetrokken en in de verte zie ik duidelijk een heel stuk zwart geblakerd land. De rand aan de westelijke kant rookt nog stevig, er is daar een grote brand geweest. Ik herinner me dat er twee dagen geleden, toen ik ook wandelde, drie brandweerwagens met gillende sirene langs de haven waren gereden. Die zijn vast daar naar toe geweest. Als ik de tweede keer over de hoofdsteiger loop is er veel meer rook te zien en aan de oostelijke rand van het geblakerde stuk is nu ook veel rook te zien. De brandweer rijdt weer langs, dit ziet er niet goed uit. Het doet me denken aan de keer dat we vorig jaar op het boeienveld lagen en de helling naast ons helemaal afbrandde. Dit is wel erg vroeg in het seizoen. Ze zijn hier gek op vuurtje stoken en verbranden allerlei afval, grote kans dat het daardoor is begonnen.

Dinsdag 17 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is wat kouder vandaag, dat komt voornamelijk door een beetje wind. Maar evengoed zitten we weer heerlijk buiten. Zolang we in de bescherming van de achtertent en in de zon blijven is het een heerlijke temperatuur. We hebben het gasstel uit de boot gehaald. Er lag al een plank overheen met een inductieplaat, waar we op koken. We hebben door de zonnepanelen op de bimini genoeg energie om elektrisch te koken. De oven van het fornuis functioneerde niet goed meer en we vinden het prettiger om geen gasflessen meer aan boord te hebben. Daarom hebben we het fornuis er nu maar helemaal uitgehaald. Frans klust vandaag aan een plank die op de plaats van het fornuis komt, waar we pannen en schalen op kunnen zetten. Hij heeft nog een plaat perspex in de werkplaats gevonden en maakt een mooie plank en een rand, zodat er niets af rolt. En natuurlijk moet het er allemaal perfect uit zien en keurig glanzend zonder krasjes, hij is de hele middag bezig in de werkplaats. Het opmeten was nog een hele klus, want de achterwand van de ruimte zit tegen de buitenwand van de boot en loop daarom niet recht. Maar het is prima gelukt om een passende plank te maken. Morgen maakt hij het af.

George is weer terug aan boord, hij was met zijn vrouw in Noto met de camper. De camperplek waar ze vaker zijn is heel ver buiten het dorp, je kunt er fantastisch wandelen. Hij zei dat ze soms uren onderweg waren en niemand tegen kwamen, goed voor de bescherming tegen het virus. We krijgen van hem de uitgeprinte formulieren om buiten de haven te mogen. Zonder zo’n formulier, dat je invult met zelfs je paspoort nummer, mag je niet naar de winkels. Wij hebben geen printer aan boord, dus zijn we afhankelijk van de printer in de werkplaats, die George bedient met zijn telefoon. Zodoende konden we zelf geen formulieren maken. De politie controleert je formulier en zal dat vooral na 18 uur doen, als alles gesloten is en je eigenlijk niet meer op straat mag. George heeft op de weg naar huis gisteren controle gehad op de snelweg. Hijzelf had natuurlijk ook geen geprint formulier, maar hij had genoeg aan een formulier op de telefoon. Normaal nemen ze het formulier in en teken het af.

Maandag 16 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het heeft gisteravond en vannacht een beetje geregend, daar is vanochtend niets meer van te zien. En de voorspelde bewolking is er niet, we hebben weer stralende zon. Als we buiten ontbijten horen we plotseling muziek, eerst zachtjes en dan steeds harder. Het blijkt van de kerk te komen die twee straten verder is dan waar wij met de boot in de haven liggen. Er zingt een prachtig koor, het duurt meer dan een uur. Het doet ons denken aan alle filmpjes die we op de televisie en internet zien, van dorpspleinen waar alle mensen op de balkonnetjes staan en uit het raam hangen terwijl ze muziek maken en zingen. Iedereen is hier aan huis gekluisterd en op deze manier geven ze aandacht aan elkaar en is er saamhorigheid. Zeker gisteren werd het heel veel gedaan, omdat het zondag was.

Vandaag zijn er meer mensen op straat. Op de werf wordt weer gewerkt en we zien ook een paar vrachtwagens over de kade rijden. De winkels moeten wel bevoorraad worden. Frans heeft nog wat dingen in de werkplaats te doen en waagt zich buiten de haven. Hij durft niet met de fiets en gaat met de auto. We zien maar heel weinig mensen lopen, iedereen die zich verplaatst zit in een auto. Omdat Frans vanmorgen zijn rondjes hardlopend heeft afgelegd, ga ik tussen de middag maar alleen wandelen in de haven. Ik heb anderhalf uur gelopen en ben echt niemand tegen gekomen. Alleen de twee dames van het havenkantoor zijn langs me gereden voor de lunchpauze. Normaal zijn er altijd behoorlijk veel mensen op hun boten die alleen maar overdag komen. En normaal komen er ook veel monteurs en onderhoudsmensen op de steigers, nu is er helemaal niemand.

Ik lees op internet dat morgen om 17.00 uur iedereen in Nederland moet klappen voor alle mensen, die in deze moeilijke periode moeten werken, zoals de mensen in de zorg. Ik weet nog niet of ik morgen buiten ga zingen zoals de Italianen of dat ik ga klappen.

Zondag 15 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is hier op Sicilië altijd heel erg rustig op zondag, maar vandaag is dat extreem! We horen vanaf de boot echt helemaal geen geluiden van de kade komen en er passeren heel weinig auto’s. We zitten eerst een paar uur buiten in de zon. Het is ietsje koeler dan gisteren door een beetje bewolking. Er is ook wat meer wind, waardoor het wat kouder is. Maar evengoed nog heerlijk weer en we starten onze haven-wandeling gewoon in shirtje en korte broek. Het bevalt ons heel goed om halverwege de dag er even uit te gaan. In een huis zou je nog best wat bewegen doordat je de trap op gaat en zo. Maar op een boot beweeg je dus echt helemaal niet. Het stukje naar de douche ‘s morgens zou de enige beweging zijn. Dat is echt te weinig en zeker als we moeten zorgen dat we heel gezond zijn. Als we wandelen is het opmerkelijk dat de weinige mensen die we tegen komen in een ruime boog om ons heen lopen. Zelfs de havenmeesters houden enige afstand als ze met ons praten. Onze wandeling gaat voor een gedeelte langs de kademuur en daar zien we een paar sporters met mondkapjes voor. En er lopen een paar mensen op de hoge beschermingsmuur rond de haven, kunnen we zien, verder gebeurt er helemaal niets.

Frans kan het natuurlijk niet laten: hij gaat toch even naar de werkplaats. In de auto weliswaar, zodat hij niet dicht langs mensen hoeft te gaan op de fiets. We hebben gisteren het fornuis uit de boot gehaald, het functioneerde niet meer en we gebruiken sinds een jaar een inductieplaat. De gasflessen waren al afgesloten en het fornuis werd alleen gebruikt als opbergplaats voor wat schalen. Frans wil een plank maken in de open ruimte zodat ik daar wat spullen kan neerzetten zoals de wok en de braadpan. En daar wil hij natuurlijk direct mee beginnen. Later vertelt hij wel wat politie te hebben gezien, maar ze hebben hem niet aangehouden.

Zaterdag 14 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn niet super vroeg op, maar ook in de loop van de ochtend lijkt het alsof het zondagochtend zes uur is: zo stil is het. We zien af en toe een auto rijden en soms een paar mensen lopen. Het is nu echt tot iedereen doorgedrongen, dat we huisarrest hebben. We hebben genoeg eten ingeslagen voor de komende dagen, daarom hebben we niet gekeken of de winkels open zijn.

We starten halverwege de dag onze “verplichte” wandeling in de haven. We moeten echt even bewegen, maar het is beslist geen straf. Frans loopt in een shirtje en korte broek en zegt, dat hij het al warm heeft na een half rondje. Het is inderdaad weer prachtig warm weer. Op de boot hebben we zelfs aan de zijkant van de achtertent over de kuip een doek gespannen om wat schaduw te maken. Het is te warm om in de zon te zitten. We lopen de 5 kilometer, die we ons hebben voorgenomen. We komen op het haventerrein maar heel weinig mensen tegen. De havenmeesters staan bij het kantoor hun auto’s te wassen en alleen een visser met een klein bootje rijdt met de auto weg na lekker op zee te zijn geweest. We praten kort met de schipper van een grote zeilboot, die uit Brazilië komt. De eigenaar wilde deze maand naar Riposto komen, de boot ligt hier al de hele winter met de schipper alleen. Ze willen de boot terug varen naar Zuid-Amerika, maar de plannen zijn nu allemaal veranderd. De mensen die we spreken vragen we of ze eten genoeg hebben maar dat is nog geen probleem.

George is met zijn camper in Noto en blijft daar nog een paar dagen. Hij wilde naar Malta, maar is nu ontzettend blij dat hij niet is overgestoken. Je moet in Malta 14 dagen in quarantaine als je uit Italië komt en hij was Italië op de terugweg niet meer binnen gekomen. Hij hoopt maandag terug te rijden. Hij heeft een ingevulde verklaring nodig, dat hij terug naar zijn bedrijf gaat. Een stuk van de weg is een tolweg, je weet nooit of ze controleren bij de poortjes als je de tolweg verlaat.

Vrijdag 13 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vanochtend echt heel erg rustig en stil om ons heen. We kunnen achter de boot precies langs de geparkeerde motorboten op de kant een stukje trottoir zien, vandaag zijn daar maar heel weinig auto’s te zien en geen wandelaars meer. De regels worden elke dag strenger en meer mensen blijven thuis. Er zijn hier in vergelijking tot Nederland veel meer oudere mensen die geen internet hebben. Er rijdt de hele ochtend een geluidswagen door het dorp, we kunnen niet verstaan wat er omgeroepen wordt, maar waarschijnlijk worden de regels die nu gelden uitgelegd. We moeten een vergunning hebben om op straat te zijn. En dat geldt niet meer alleen als je naar een andere gemeente gaat zoals eergisteren werd aangegeven. Je moet aantonen, dat het noodzakelijk is dat je op straat bent. We denken alleen dat, zoals gewoonlijk, de controle minimaal zal zijn als je in het dorp bent. Maar misschien is bij reizen met de trein meer controle en kijkt de conducteur of je zo’n vergunning hebt. En vliegtuigen zullen er wel niet meer gaan, zeker niet naar het buitenland. We hebben nog geen bericht gezien dat de vliegvelden gesloten zijn, maar er zijn hier heel veel binnenlandse vluchten, zeker vanaf Catania, waar wij altijd opstappen.

Voor mij is het niet goed om de hele dag zo op de boot te zitten, ik begin pijn in mijn rug te krijgen door te weinig lichaamsbeweging. Aan het eind van de ochtend ga ik daarom een stuk lopen. Omdat ik de haven niet uit mag, loop ik 5 keer op en neer op de hoofdsteiger en 5 keer langs de kade aan de overkant van onze boot. Ik heb mijn telefoon mee en meet de stappen. Met nog een keer vuilnis weg brengen heb ik toch 8000 stappen gemaakt. Ben dus niet ver van de aanbevolen 10000 stappen, morgen dus minstens weer zo’n afstand lopen. Het is natuurlijk fijner om lekker naar het strand en de zee te lopen ten noorden van het dorp. Of naar het zuiden langs de boulevard, wat we vaker doen. Maar dit is toch beter dan maar stil op de boot blijven zitten. En het weer is prachtig, het is warm en alleen een zuchtje wind, dus beslist geen straf om even rond te lopen.

Donderdag 12 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We brengen vanochtend wat onderdelen van het boeienveld van George naar de reparateur. Het is in een dorp ongeveer 5 kilometer van Riposto. We zijn er een paar dagen geleden ook geweest, Frans rijd er bijna rechtstreeks naar toe. We zijn nog steeds niet helemaal gewend aan de Siciliaanse infrastructuur en denken nog vaak, dat als we een zijweg te vroeg inslaan, dat we dan de volgende weg weer terug kunnen rijden, maar dat gaat hier meestal niet op. Als we ergens toch te vroeg zijn afgeslagen blijken we op een steeds smaller weggetje te rijden, dat op een gegeven moment zelfs geen asfalt meer heeft. Er zijn niet veel auto’s op de weg, we hebben geen tegenliggers. Het richtingsgevoel van Frans helpt heel veel en we komen heelhuids op de bestemming aan.

Onderweg zien we dat alle non-food-winkels gesloten zijn en ook de koffietentjes zijn allemaal dicht. Plotseling ziet Frans dat we vlak bij de ijzerwarenwinkel zijn en we draaien de juiste straat in. Alle rolluiken zijn gesloten maar de voordeur is open. Frans kan er de onderdelen kopen die hij besteld had, de winkel is stiekem toch open. Op de terugtocht gaan we langs de supermarkt in Giarre. Helemaal fout natuurlijk, want we mogen zelfs het dorp niet verlaten en Giarre is een andere Gemeente. Maar goed, we hebben in Riposto geen grote supermarkt, en ik denk dat de kleine buurtsuper op de kade niet meer alles heeft wat we nodig hebben. Als we aankomen staan er vier mensen voor de deur te wachten. Als wij ons daar ook opstellen blijkt, dat we in groepjes naar binnen mogen. De hele groep voor ons moet dus buiten zijn voor wij naar binnen kunnen. Het duurt maar 15 minuten en dan kunnen we onze boodschappen bij elkaar zoeken. We hebben er mensen met mega-volle karren uit zien komen en binnen blijkt inderdaad dat de winkel al behoorlijk geplunderd is. We laden onze kar vol met wat extra voorraad. Ik ben bang dat we op een gegeven moment echt niet meer over straat mogen of dat de winkels dusdanig geplunderd zijn, dat we niets meer kunnen krijgen. Het moeilijkst zijn de verse dingen omdat de kwaliteit hier beslist minder is dan we in Nederland gewend zijn. Meestal koop ik fruit voor 3 dagen, maar moet op de laatste dag soms al wat weg gooien wat beschimmeld is. Met groenten is dat nog erger. Als we buiten komen staan er zeker 30 mensen te wachten, iedereen staat ruim uit elkaar omdat we minstens een meter afstand moeten houden. Deze mensen zullen een langere tijd moeten wachten voor ze naar binnen mogen. Als we van Giarre naar Riposto rijden door de winkelstraat zien we inderdaad dat alles dicht is. En zelfs voor de apotheek staat een rij. Als we de kade opdraaien blijkt dat de groenteman en de viswinkels wel open zijn, maar er zijn geen klanten, er loopt niemand op straat.

Woensdag 11 maart 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben ons gisteren heel erg aan de regels gehouden en hebben de boot niet verlaten, behalve om te douchen. Niemand mag zijn huis (in ons geval “boot”) verlaten, behalve als je naar je werk moet of medische zorg nodig hebt. Over boodschappen doen wordt niet veel gezegd.

Maar we zien vanaf de boot auto’s rijden en mensen (zonder mondkapje) lopen op het trottoir buiten de haven. Niet alle mensen trekken zich wat aan van de opgelegde gedragsregels. Er komen in de haven steeds meer aanplakbiljetten met allerlei regels. En alleen de mensen die aan boord wonen mogen nog in de haven zijn en de steiger op. Nu snappen we dat de monteur van de elektriciteitspalen op onze steiger gewoon zijn wek moet doen, maar in de loop van de dag wandelen er diverse mensen op de hoofdsteiger – al dan niet met hond. Het haventerrein is altijd populair bij wandelaars en dat snappen we. Maar nu is het verboden en dan komen er toch mensen, echt Italiaans om je nergens iets van aan te trekken.

We fietsen naar de werkplaats, het is tenslotte het werk van Frans. En zo fietsend komen we niet dicht bij andere mensen, terwijl we lopend een grotere kans hebben om dicht bij anderen te komen. Als we de haveningang uitfietsen, en ik achterom kijk naar de winkels, lijkt het alsof alles open is, de zonneschermen van de viswinkels en de groenteman zijn uitgedraaid, net als anders. Wij hebben nog voor een paar dagen eten aan boord, ik ben dan ook niet gaan kijken of de supermarkt wellicht open is. Na onze lunch fiets ik met Frans mee om de was op te halen. Nu is er echt niemand op straat, we komen ook geen auto’s tegen, maar eigenlijk is dat bijna normaal. Door de lange middagpauze van 13 tot 17 uur, is er anders ook bijna geen verkeer. Doordat we geen contact hebben met de Italianen weten we eigenlijk niet wat de mensen er van vinden. We zijn aangewezen op de nieuwsberichten op de televisie, maar kunnen helaas niet alles volgen. We worden wel op de hoogte gehouden door het Ministerie van Buitenlandse Zaken, zodat we in het Nederlands de details van allerlei maatregelen kunnen lezen.