Vrijdag 8 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een beetje dampig vandaag, de zon schijnt vanochtend niet echt helder. We kunnen wel de top van de Etna zien en de heuvels er onder. Er komt weer een hele dikke zwarte wolk uit een krater die af en toe naar het zuiden weg waait, en af en toe naar het oosten onze richting op komt. De sneeuw is in plaats van prachtig wit al helemaal grijs geworden en zelfs zwart aan de bovenkant. Er komt dus toch weer gruis mee als hij zo aan het puffen is. Onze buurman van de boot naast ons komt iedere 2 maanden een paar weken aan boord. Hij spreekt geen Engels, daarom hebben we heel weinig contact met hem, het blijft bij vriendelijk groeten over en weer. Hij legt in het Italiaans uit aan Frans, dat hij morgen met het vliegtuig naar huis gaat en bang is dat het vliegveld sluit als er zulke wolken die richting op waaien. Dat is eind december ook al een paar dagen gebeurd en zou heel vervelend uitkomen voor hem, maar ook voor mij. Ik reis morgen voor twee dagen naar Nederland, het is maar zo kort, dat het echt lastig zou zijn als ik een dag later vlieg of zelfs helemaal niet. Inmiddels is het eind van de middag boven bij de Etna wat rustiger, we hopen er maar het beste van. Omdat ik niet aan boord en in Italië ben zal er 4 dagen niets geplaatst worden op het blog. Woensdag zijn we hier weer terug met een kort verslag.

Donderdag 7 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er is niet zo veel te melden vandaag, de dag begint lekker zonnig met weinig wind, maar door de lage temperatuur is het niet lekker om buiten te zitten. Frans gaat naar de garage, hij begint aan het maken van de planken voor in de camper. Hij heeft plexiglas en er moeten gaten geboord worden waarin de diverse soorten glazen passen Door het op maat zagen worden de kanten ondoorzichtig en nu poetst hij net zo lang tot het weer mooi doorzichtig wordt. Het is weer een heel werk, maar hij vind het heerlijk om met dit materiaal te werken. En het allerbelangrijkste: George is ook heel tevreden. Het gevolg is wel dat George natuurlijk in andere kastjes ook plankjes van dit materiaal wil hebben met opstaande randjes zodat de boel er niet uitvalt. Frans is dus nog even bezig met deze klus.

Ondertussen ben ik lekker bezig op de boot. De was is door wind en zon in anderhalf uur droog, dat scheelt een hoop werk. Als er geen zon is, worden de kleren niet droog in een paar uur en moet alles verder binnen drogen. Dat betekent dat we een paar uur alles over de leuning van het bakje moeten hangen en de ventilatorkachel aan zetten met de ontvochtiger. En dan steeds alles omhangen omdat de spullen bovenop elkaar gestapeld hangen, is vandaag dus allemaal niet nodig. Ondertussen probeer ik binnen de boot weer een beetje Etnastof-vrij te maken, een hele klus want het ligt overal en zit tussen alle kiertjes. En we weten zeker dat er nog steeds stof valt, gisteren meldde ik al dat er van die zwarte wolken uit een krater kwamen. Ook vandaag waren die te zien, het zijn geen kleine pluimpjes maar echt van die dikke wolken.

Woensdag 6 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vannacht is het nog erg onrustig buiten en daardoor is de boot erg aan het bewegen en hebben we veel lawaai om ons heen. Er zijn aan onze steiger veel mensen die nooit, of bijna nooit, langs komen en sommige lijnen hangen door de harde wind steeds losser langs de mast. Bij wind maakt dat een enorm lawaai. Frans heeft bij ons wat ‘hulplijntjes’ gebruikt om de lijnen van de mast af te houden en als er iets losser wordt, maken we dat direct weer strak vast, want op je eigen boot geeft het helemaal een hels kabaal.

Als we opstaan is het zonnig en is er nog steeds wel wind maar het is toch heel ander weer dan de afgelopen 2 dagen. Frans gaat al vroeg naar de garage om te klussen aan de camper van George. Gisteren zei hij, dat hij niet veel klusjes meer had en ik voorspelde al, dat George en Donatella wel weer wat verzonnen zouden hebben tijdens hun tripje naar Francavilla. En inderdaad: hij besteedt de ochtend aan het maken van ontwerp voor een rekje voor de glazen. Hoe vaker ze met de camper weg gaan, hoe meer spullen er in de kastjes komen en net als in de boot is het opbergen van glazen altijd een probleem.

Ondertussen wil ik graag wat opzoeken en een paar dingen downloaden, maar het internet is weer miserabel. We hebben zelf een kleine antenne, waarmee we het internet van de haven wat kunnen versterken, maar dan moet het er wel zijn. Vandaag lukt het bijzonder slecht, we moeten ons maar eens opnieuw oriënteren op een Italiaans simkaartje met een paar Gigabites, want op deze manier lukt het niet om dingen te regelen of op een site te zoeken. Het blijft een heel moeilijke kwestie hier in Italië en speciaal op Sicilië. We merken ook altijd duidelijk dat het middagpauze is en er veel mensen thuis zijn en kennelijk aan de computer zitten.

Het is vandaag voor de eerste keer in een week, dat we de hele dag de Etna zien. Door de lage temperatuur en de regen is de sneeuwgrens weer verder naar beneden. Ik keek net even naar buiten voor ik de vorige zin typte en zie nu dat er een enorme zwarte wolk uit de Etna komt. Het lijkt alsof het meer naar het zuiden wegwaait, dat zou gunstig voor ons zijn want dan hebben we minder zwarte stof en gruis op de boot. Doordat de vulkaan niet te zien was, door de lage bewolking van de afgelopen dagen, konden we ook niet zien of er zwarte wolken uitgespuugd werden. Af en toe zagen we wel weer wat op het dek, maar de laatste 2 dagen met harde regen is er weer veel zwarte troep weggespoeld.

Dinsdag 5 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan de nacht in met onrustig weer, het regende de hele avond en er was een sterke wind. De boot rolde heen en weer en schoof soms anderhalve meter naar de steiger toe en er weer vanaf. Om 2 uur zijn we beiden wakker, er is veel lawaai en de boot beweegt nog steeds behoorlijk. Alle lijnen zitten goed vast en we kunnen er toch niets aan doen, we besluiten om maar weer te gaan slapen. Plotseling horen we een knal en Frans springt uit bed om te gaan kijken, het regent hard. Ik blijf binnen en kan niet echt goed zien wat hij doet. Het blijkt dat er een laid mooring is geknapt, dat zijn de 2 lijnen die vanuit betonblokken in het midden van de haven de boot van de steiger afhouden. De lijn is helemaal door en nu hangen we nog maar aan 1 lijn aan de achterkant van de boot. Gelukkig zijn de twee plaatsen aan beide kanten van ons niet bezet, daar hangen dus nog lijnen voor eventuele boten. Frans legt zo’n nieuwe lijn om de lier en trekt alles goed aan, hij komt drijfnat weer binnen. Gelukkig niets gebeurd verder, we slapen de rest van de nacht ondanks alle geluiden het het bewegen van de boot.

Deze hele dag blijft het zulk slecht weer, de wind is krachtig en het regent. Als we tussen 2 buien door gaan douchen zien we dat het water heel hoog boven de kademuur, die rond de haven staat ter bescherming, uit spat. Er zijn dus hoge golven op zee en wij merken het in de haven door de sterke deining die er is. Het is niet alleen het bewegen van de boot dat onaangenaam is, maar vooral de harde rukken die je voelt . Gelukkig ligt de voorkant ver genoeg van de steiger en zit er nog een stootwil tegen, zodat we de houten rand niet zullen raken.

Er is verder helemaal niets aan deze dag, ik blijf de hele dag binnen, het lokt beslist niet om de kade op te lopen. Frans gaat maar wat klussen in de schuur en wacht aan het eind van de middag op George, die met de camper terug komt. Ze komen samen met de auto weer terug naar de haven.

Maandag 4 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben gelukkig niet vaak een dag zoals vandaag: het regent de hele dag. Vannacht heeft het een paar uur geregend, als we opstaan is het droog, maar alles is nog drijfnat van de nachtelijke buien. Als we aan het ontbijt zitten begint het te regenen, door de handdoeken binnen halen ben ik al nat. En dat blijft de hele ochtend zo. Ik heb een koffieafspraak met de Nieuw-Zeelandse dame, die tijdelijk op een boot woont, waarvan de eigenaar een paar maanden weg is. Haar man en zij passen tijdelijk op de hond. We zijn maar met z’n tweeën omdat de rest van de dames weg is, op reis of naar het thuisland. Na afloop lopen we samen langs de supermarkt en groentewinkel en zijn ondanks onze paraplu’s een beetje nat. Tussen de middag is het precies een half uur droog. Frans werkt in de garage vandaag, hij heeft nog steeds de sleutel van de auto van George en dat is maar goed ook, want nu kan hij droog heen en weer rijden. Door een fietstocht van 10 minuten was hij zeker drijfnat geworden. Aan het eind van de middag loop ik nog terug de kade op om brood te halen. Ik schrijf nu wel ‘lopen’, maar het is meer ’springen’. Er ligt op het parkeerterrein van de haven zo ongelofelijk veel water, dat ik een eind om moet lopen om bij de uitgang te komen. Op de kade liggen overal ook vijvers van water, afvoerputten doen het al lang niet meer hier. Je moet nog oppassen dat er niet een auto passeert, terwijl er naast het trottoir een enorme plas ligt, want dan word je ‘gedoucht’. De winkels zijn nog open, maar ik ben onderweg niemand tegen gekomen, ze kunnen net zo goed sluiten. Als ik dit typ is het 20 uur en het regent nog steeds enorm hard. Er is inmiddels een dikke onweersbui bij gekomen met fikse donder en grote lichtflitsen. Het weerbericht zegt, dat het allemaal nog 36 uur hetzelfde blijft, het wordt dus binnen zitten. Het is bijna onvoorstelbaar dat we gisteren in de zon in een dorpje wandelden en na afloop op een zonnig terras zaten.

Zondag 3 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto o Sicilië.

We staan niet vroeg op, het is tenslotte zondag. En achteraf gezien is dat prima, want als we ontbijten is het heerlijk zonnig en zitten we buiten zonder trui, terwijl het wat vroeger nog bewolkt was. We hebben nog de beschikking over de auto van George, omdat die met de camper weg is. We besluiten om daar vandaag nog even gebruik van te maken zolang zij niet terug zijn. We wachten bewust tot de Italiaanse middagpauze is gestart en vertrekken om 13 uur. Zeker op zondag gaan heel veel gezinnen en families samen in die pauze lunchen, het is daarom heerlijk rustig op de weg. We gaan naar Forza d’Agro, dat is een dorp ten noorden van Taormina. Het stuk tussen de haven en Taormina hebben we al verschillende keren gereden, ook met de bus, maar iets noordelijker zijn we nog niet geweest. De kustweg gaat af en toe al omhoog, zeker bij Taormina, waardoor we een prachtig uitzicht hebben over de kuststrook en de zee. Het is nog steeds zonnig, maar wat hoger en vooral tegen de Etna hangen zware wolken, die af en toe ook donker grijs zijn. Bij Alessio verlaten we de kustweg en draaien de weg naar boven op. Forza ligt op een hoogte van meer dan 400 meter en het lijkt alsof de weg naar boven langs een steile wand vanuit zee omhoog draait. Het zijn ontelbare haarspeldbochten en redelijk smal. Gelukkig komen ons weinig auto’s tegemoet doordat we op zo’n rustig tijdstip rijden, wel komt er af en toe een snelle Italiaan voorbij, die op de meest onmogelijke stukken nog inhaalt. Boven gekomen blijkt dat er maar een paar straten zijn waar je (betaald) mag parkeren en het pleintje waar ongeveer 40 auto’s terecht kunnen is ook helemaal vol. Frans rijdt een dwarsweg in om te voorkomen, dat we weer steil naar beneden de plaats uitrijden en net om de bocht is een lange straat, waar aan 1 kant ook auto’s staan. Gelukkig is er direct aan het begin een vrije plaats en passen we er met de auto van George ook nog in. Ik vrees, dat we anders het plaatsje weer uit waren gereden, onderweg op het laatste stuk hebben we ook geen vrije parkeerplaatsen gezien. We lopen het dorp in en begrijpen waarom er zoveel auto’s staan, want alle restaurantjes zitten vol en soms staan de mensen zelfs buiten in de rij of zitten op de terrasstoelen zonder consumptie te wachten. Wij lopen dwars door het dorp, eerst langs de buitenrand met prachtig uitzicht en dan naar boven naar het kasteel. Graag hadden we op het terrein langs het kasteel rondgekeken, maar helaas is het toegangshek gesloten. We lopen over een andere route weer naar beneden en komen langs het café waar opnames van The Godfather zijn gemaakt. Als we er langs lopen op zoek naar een terras nodigt de eigenaar ons uit om binnen te komen en we hebben wel zin om wat te drinken na die klim. Hij schenkt wat in en vraagt of we het buiten willen drinken, maar zijn terras is onder een pergola helemaal in de schaduw. We verplaatsen een tafeltje en twee stoelen en genieten daarna in de laatste zon van heerlijke Italiaanse wijn. Vlak voor de zon achter de bergen verdwijnt beginnen we aan de terugtocht, zodat we voor donker weer terug zijn in de haven na een fantastische dag.

Zaterdag 2 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op want we gaan vandaag naar George en Donatella, die met de camper onderweg zijn. De auto van George staat in de garage, die gaan we eerst ophalen. We hebben afgesproken om de fietsen mee te nemen, die kunnen zo in de achterbak van de auto als we de bank eerst neerklappen. Het is niet druk omdat het nog vroeg is en het is zaterdag, we proberen ons altijd een beetje aan te passen aan de rijstijl van de Italianen, maar dat is heel moeilijk en gaat vaak tegen alle regels in. We rijden met onze hele oude TomTom door allemaal kleine dorpjes, we zouden het met normaal kaartlezen niet hebben gevonden. De camper staat in Francavilla, dat is vanaf de kustweg bij Giardini Naxos naar het Noord-Oosten de bergen in. De tocht er heen is in wat somber weer, het is erg dampig, we kunnen de bovenkant van de bergen niet zien en af en toe is de straat nat van de regen. We weten dat het hier op korte afstanden vaak heel verschillend kan zijn en ook dat het soms in een half uur kan veranderen. We drinken eerst koffie in de camper en besluiten dan naar de Alcantara-rivier te lopen. We dalen een heel eind af langs een bergtop en lopen een stuk langs de rivier waar we steeds dichter bij komen. Het is prachtig, het weer is inmiddels behoorlijk opgeknapt, we lopen af en toe in de zon met nog wel laag hangende wolkenpartijen. Als we weer omhoog klauteren langs de bergtop en uiteindelijk helemaal rond zijn, hebben we het behoorlijk warm alle vier. In de camper eten we een heerlijke maaltijd, waarna we met de auto onderweg gaan, het is inmiddels een beetje gaan regenen. We bezoeken het cappuccini-klooster aan de andere kant van het dorp Francavilla, waar we een prachtige uitleg krijgen in het Italiaans, die gelukkig door Donatella en George vertaald wordt. Er is heel veel bewaard gebleven ook in de kleine kerk er bij, We krijgen een goede indruk hoe de monniken hier vroeger geleefd hebben. George rijdt ons weer terug waar wij afscheid nemen van hun. Wij gaan met de auto weer richting Riposto en zij blijven nog een paar dagen op dit mooie plekje genieten van de mooie omgeving.

Vrijdag 1 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als ik vroeg in de ochtend naar de kade loop, kom ik een paar mensen tegen die, na 2 maanden thuis, weer terug zijn in de haven. Iedereen heeft het over het prachtige weer, het lijkt ook net voorjaar vandaag. De zon schijnt en er is geen zuchtje wind en een heerlijke temperatuur. Ik loop naar verschillende winkels en tussendoor terug naar de boot om mijn boodschappenmand te legen. Het is vandaag heerlijk in het dorp en het lijkt alsof het drukker is dan op een willekeurige andere dag. De bankjes zitten vol en veel mensen genieten van deze prachtige dag.

In de winkel valt het me weer op dat de Italianen een andere cultuur hebben op sociaal gebied. Ik sta bij de kassa van een grote winkel en ben aan het afrekenen. Er komt iemand aanlopen en die begint er gewoon tussendoor allerlei vragen te stellen over een product. De dame aan de kassa stopt direct met haar kassahandelingen en begint uitgebreid te antwoorden, het ontbreekt er nog aan dat ze even met de vragende klant mee loopt de winkel in. Ondertussen heb ik mijn wisselgeld nog niet. Het is allemaal niet zo erg en ik heb tijd genoeg, maar ik vind het wel onbeleefd. Dit is echt geen uitzondering zoals ik dit vandaag meemaak. Bij de supermarkt is het soms nog veel erger: de klant begint bij de kassa een heel gesprek en denkt niet meer aan het inpakken van de boodschappen, de kassière praat rustig door terwijl er een paar klanten in de rij staan voor de kassa. Niemand zegt er wat van, het is hier heel gewoon.

Frans is vandaag aan het werk in de garage, hij komt thuis om te lunchen en vraagt zich verwonderd af wanneer het zo hard is gaan waaien. Ik zat lekker buiten en ineens in een paar minuten is de wind komen opzetten, ik heb net alles binnen gehaald als hij aan boord komt. Was het vanochtend net lente, nu is het ineens weer winter.

Donderdag 31 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag is het weer een beetje winterse dag met niet zo’n hoge temperatuur en wel heerlijke zon.

Ik bel in de ochtend naar Nederland en hoor dat het daar rond het vriespunt is en zeg dat het bij ons ook een beetje koud is. Maar als ik buiten op de thermometer ga kijken blijkt het onder de buiskap in de schaduw nog 16 graden te zijn. Dat het ‘koud’ aanvoelt kom voornamelijk door de wind, die niet hard waait maar wel door een trui heen gaat, daarom vandaag toch maar die jas aan, zeker als ik op de fiets naar de garage ga. Een half uur later hangt de was in de winterzon en zie ik overal in de hoekjes op het dek en langs de lijnen heuveltjes Etna-gruis. De vulkaan blijft nog steeds dikke zwarte wolken uitblazen en als de wind maar een klein beetje deze kant op is komt er weer een lading naar beneden. Vannacht heeft het flink gewaaid en daarom hoopt buiten het stof zich op tot kleine heuvels achter alles waar maar iets achter kan blijven hangen en in richels. Maar juist de wind geeft nog andere problemen: eerst bleef al het stof op het dek vallen, maar nu komt het tot onder de buiskap en ook daar wordt het langzaam grijs. En zelfs binnen zie ik langzamerhand steeds meer dun stof verschijnen. We hebben natuurlijk met mooi weer de luiken open en dan heeft de wind vrij spel en beweegt het stof zich ook naar binnen. Bij de meeste boten van de overwinteraars is het zo dat de mannen zorgen voor de buitenkant. Ze spuiten het Etna-gruis er af met de slang of hogedrukspuit en hebben dat een beetje opgegeven. Na de grote explosie in december heeft iedereen zijn boot geprobeerd schoon te maken, maar nu zou je het elke dag kunnen doen en dat terwijl we zuinig moeten zijn met drinkwater. Binnen is een ander verhaal, veel dames mopperen over het hele fijne stof dat overal doorheen gaat. Je denkt dat de boot ‘luchtdicht’ is, maar dat is natuurlijk niet zo, het stof komt overal doorheen. En na een paar weken wordt dat steeds duidelijker zichtbaar, het is niet gewoon stof, maar echt Etna-stof. De Italianen verwachten nog een grote uitbarsting omdat het heel onrustig is binnen in de vulkaan, we zullen zien.

Woensdag 30 januari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Ondanks de zon is het kouder vanochtend, het zou niet geweldig weer zijn zei de voorspelling gisteren, maar het is boven de haven en het dorp lekker zonnig. Tegen de hellingen en bij de top van de Etna ziet het er heel anders uit: er hangen dikke zwarte wolken. Ik denk dan wel eens: hoe moet dat zijn voor de mensen die in de dorpen op de hellingen van de Etna wonen. Daar is zo vaak mist en damp en slechter weer dan hier beneden en een lagere temperatuur, terwijl het hemelsbreed zo dicht bij ons ligt.

Ik ga op de fiets naar Giarre, het is weer een hele klim maar lekker om buiten en in beweging te zijn. Omhoog is een warme klus en kun je bijna zonder jas, naar beneden is een stuk kouder en kan je best een laag extra gebruiken en alles tot boven aan toe dichtgeknoopt. Als je zo door de grote winkelstraat naar beneden rijdt, over al die onregelmatige grote Etna-keien, moet je op alle dingen tegelijk letten: er zitten gaten in de straat, soms wel 20 cm diep, de mensen steken zonder te kijken de straat over en het ergste zijn de passerende auto’s. De grote winkelstraat is niet breed en aan 1 kant staan auto’s’ geparkeerd. Dan kan er nog net een auto door, de bestuurders letten absoluut niet op fietsers, daar zijn ze helemaal niet aan gewend. Als ik een auto hoor aankomen stop ik vaak en wacht even heel dicht tegen de stoeprand aan, maar dan nog passeren ze soms op een afstand van 30 cm. En het mooiste is dat ze vaak toeteren als ze er aan komen, zo van: ga opzij…ik kom er aan. Dat doen ze ook bij alle zijwegen, je denkt dat je voorrang hebt als je van rechts komt, maar de automobilisten die van boven naar beneden komen racen, die toeteren en nemen voorrang. En zoals ik twee dagen geleden in Giarre zag, het loopt wel eens verkeerd af als auto’s uit een zijweg komen. Op de plek waar ik de grote winkelstraat oprijd was net een ongeluk gebeurd. De naar beneden racende auto was knalhard ingereden op een auto van de zijweg, de airbag was uit, niemand gewond behalve een lantaarnpaal, heel veel blikschade. Zo heb ik al vaker een ongeluk gezien, ook beneden op de kade in Riposto, ze rijden allemaal knalhard. Dat is precies de reden, waarom wij hier niet graag autorijden.