Vrijdag 24 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans begint direct na het ontbijt aan de volgende grote klus. Het grote luik midden in de boot lekt ook en moet opnieuw gekit worden. Het demonteren is snel gebeurd, maar de oude plak- en kitresten verwijderen is veel werk. En het moet allemaal vetvrij en brandschoon zijn, als hij opnieuw gaat kitten. Eerst wordt alles afgeplakt, anders zit de kit werkelijk overal. Na het kitten wordt alles weer gemonteerd. Dan is hij 10 uur bezig. Het is weer een hele warme dag met echt een brandende zon. Ik probeer steeds met grote lappen schaduw te maken boven zijn werkplek. Al te veel afsluiten is ook weer niet handig, dan kan het hele kleine beetje luchtverplaatsing (‘wind’ is het niet te noemen) niet zorgen voor een heel klein beetje verkoeling. Als ik dit stukje typ is het 19 uur en nog steeds 36 graden in de schaduw. Het is goed dat Frans er tegen kan en rustig door gaat met klussen. Ik heb er meer last van.

Ik ga met de auto naar Giardini om wat spullen naar George te brengen. De auto heeft geen airco, het is heel warm. Als ik daarna wat boodschappen doe is het heerlijk koel in de winkel. Des te warmer is het als je weer in de auto stapt, ondanks dat die in de schaduw stond. Als ik terug kom aan boord help ik Frans opruimen. De klus is nog niet helemaal geklaard, maar het is genoeg voor vandaag. Ik heb de grote doeken nodig om een beetje schaduw te maken in de kuip. Anders zouden we daar niet kunnen zitten.

Donderdag 23 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteren was een heel warme dag, toen we naar bed gingen was het nog steeds erg warm. Ik kan niet in slaap komen en besluit om buiten te gaan liggen. Wel onder een grote handdoek, want we hebben last van muggen die mij altijd moeten hebben en Frans met rust laten. Na een half uur lezen val ik toch in slaap. Om half 3 word ik wakker van de ‘kou’. Dus maar weer naar binnen en verder slapen. Er is vannacht niets te zien van vuur uit de Etna. Het is waarschijnlijk licht bewolkt daar boven en alleen bij helder weer kunnen wij zo ver kijken in de nacht. We zijn vroeg op, de temperatuur is nog heel aangenaam. In de loop van de ochtend wordt het weer heel erg warm. We gaan met de auto naar de fietsenmaker in Giarre. De fiets van Frans ligt achterin, zijn versnellingskabel is gebroken. Eerst zouden we alleen een kabel gaan halen, maar Frans krijgt de handel niet eens los. We brengen de fiets daar heen, zodat de fietsenmaker hem uit elkaar kan halen. Hij zal ons bellen als het klaar is…zegt hij. Dat beloofde hij de vorige keer ook, toen hoorden we niets en bleek de fiets al lang klaar toen we zelf contact op namen. Frans gaat verder aan het monteren en kitten van het kleine luik, de klus waar hij gisteren mee startte. Eerst is het nog redelijk in de schaduw, halverwege de middag moeten er meer doeken opgehangen worden om wat schaduw te maken. Om 16 uur is het 37 graden in de schaduw. Als we samen op het dek zitten te wachten tot de kit hard is, kunnen onze voeten niet in de zon liggen, zo brandt het. Er is wel wat wind, die aan het eind van de middag steeds sterker wordt. Het is lekker om dan boven op het dek te zitten in plaats van in de luwte van de kuip. De werf belt of Frans komt kijken naar het hijsen van een motorboot. De Canadese eigenaar is er niet bij en vorige keer was er schade aan de zijkanten van de boot door de banden van de kraan. Maar ook nu weer is de rand wat ingedeukt, gelukkig niet er helemaal af zoals de vorige keer.

Woensdag 22 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben vandaag weer een beetje een ‘verhuisdag’. Wíj gaan zeker niet verhuizen, maar George wil spullen van de ene garage naar de andere- verplaatst hebben. We hebben beloofd, dat voor hem te doen en dan moet je het ook uitvoeren, ook al is het zo warm als vandaag. Het sjouwen en verzamelen in de garage gaat nog wel, het is in een kelder. Ook het bestelbusje kunnen we daar in rijden. Maar dan een paar kilometer rijden, terwijl de airco van de auto nog steeds warme lucht blaast, dat valt ons zwaar. Als we de tweede lading in het busje hebben gestapeld komt George met de andere auto en neemt het busje van ons over. Er moeten spullen naar Taormina, waar ook zijn boeienveld is. Wij hoeven niet meer uit te laden. We hebben medelijden met de mensen die dat moeten doen voor George, want Frans heeft het er keurig in gestapeld, maar er was ook meubilair bij, en uiteindelijk hebben we nog wat losse spullen overal tussen geduwd en bovenop gegooid omdat de laadruimte echt bijna vol was. We gaan terug naar de boot en hebben een uur nodig om een beetje bij te komen.

Frans is gisteren begonnen met het opnieuw monteren van een klein luik, wat boven de bank zit. Het lekte als het hard regent en we hebben heel veel water gehad de afgelopen week. Dat lekken werd natuurlijk steeds erger, hij wil nu echt alles opnieuw monteren en kitten. Ik maak extra schaduw met een wit laken, maar evengoed is het smoorheet. Af en toe zitten we even in de kuip, maar dat levert weinig verkoeling op. Er is zo weinig luchtverplaatsing, dat ook in de schaduw de temperatuur enorm op loopt. Om 18 uur vindt hij het genoeg, morgen verder. Ondertussen heb ik eten gekookt, dat was ook geen pleziertje. Doordat er geen ventilatie is door alle hitte loopt de temperatuur bij een hete braadpan nog veel verder op binnen. Maar we mogen niet mopperen, op een regenachtige dag in de lockdown-periode hebben we vreselijk verlangd naar een beetje zon en warmte.

Dinsdag 21 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Vannacht om half 4 wordt ik wakker en ga even buiten zitten, het is warm en benauwd binnen en er staat geen wind. Dat is nooit in de nacht, terwijl het zo heerlijk afkoelt en een beetje wind de binnen temperatuur wat lager zou kunnen maken. Maar helaas…..Er is hier in de nacht nooit wind in de zomer. Er zijn wel wat lichtjes op de kade aan de overkant waardoor de boten om ons heen prachtig te zien zijn. Alles weerspiegelt mooi in het water, de boten zijn in het echt en hun spiegelbeeld net zo scherp. Na alle regen is het eindelijk weer helder in de nacht. Plotseling zie ik dat de Etna weer is uitgebroken. We zagen afgelopen zaterdag al prachtige foto’s, maar we konden toen niet ontdekken of dat oude foto’s of recente beelden waren. Maar kennelijk is het toch echt waar: de Etna is weer actief. Ik zie af en toe vuur en dat licht om de paar seconden sterk op. De kraters zijn ruim 30 kilometer hier vandaan, je zou veel dichter bij moeten zijn, en betere apparatuur hebben, om er mooie foto’s van te maken. Maar het is allemaal heel duidelijk te zien. Als we opstaan en het is licht, kunnen we alleen een mooie witte rookpluim zien. Vanavond kijken we direct als het donker is of we een beter beeld hebben dan afgelopen nacht.

George komt vanaf het boeienveld terug naar Riposto om wat spullen te verplaatsen. Hij ‘moppert’ een beetje, dat nu hij vandaag met ons heeft afgesproken, er verschillende mensen bellen, dat ze een ligplaats willen hebben op het boeienveld. En in deze slechte tijd door alle virusperikelen is elke klant belangrijk. Igor en zijn dochter zijn wel in de baai en kunnen alles regelen, maar het liefst is hij er zelf bij. We gaan toch maar hard aan het werk. Er moeten spullen van de ene opslagplaats naar de andere garage, en wat spullen naar de werkplaats. Het valt beslist niet mee, het is verschrikkelijk warm. Pas om half drie hebben we tijd om wat te eten en te drinken. Daarna vertrekt George weer naar het boeienveld en wij gaan terug naar de boot. We liggen ‘uitgeteld’ in de kuip en proberen wat schaduwplekjes te vinden. We drinken 2 liter water, het is vreselijk warm. En we zijn moe van al het gesjouw en het heen en weer lopen.

Maandag 20 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is altijd verbazingwekkend hoe prachtig het weer is na een regenachtige middag en avond. Gisteren regende het verschrikkelijk hard, er lag een laag van 25 cm zoet water op het zoute water, we konden het precies zien tegen de kade muur aan de overkant van onze steiger. En nu is het weer prachtig zonnig en zeer warm. Frans vervangt de binnenband van zijn fiets die, na het plakken de vorige keer, weer lekte. We kochten gisteren een nieuwe binnenband en hopelijk heeft hij nu weer een fiets met een goede achterband. We zijn zo gewend om de fiets te pakken om naar een winkel of naar de werkplaats te gaan dat we die fiets, die met een platte band op de steiger stond, écht misten. En dan, af en toe, pakte Frans mijn fiets, maar dan moesten we soms afspreken wie er naar de werkplaats en/of wasmachine mocht fietsen.

Frans begint met de reparatie van een klein luik, dat al enige tijd lekte. En vooral met de regenval van afgelopen dagen moest er soms een prop papier of zelfs een bakje onder om het water op te vangen. Maar hij is amper begonnen of er staat een (bekende) Fransman op de steiger met een kapotte bediening van zijn ankerlier. Natuurlijk lukt het Frans om hem weer aan de gang te krijgen. En net weer gestart met de klus aan onze eigen boot belt George dat de generator van zijn motorboot kapot is. Of Frans even in de werkplaats wil kijken of de twee generatoren die daar staan, het nog doen. Uiteindelijk gaan we samen, halverwege de middag, beide generatoren naar Taormina brengen. We varen mee met de RIB naar de motorboot en leveren alles af. Weer terug naar de kant, auto ophalen en terugrijden langs de grote supermarkt….en dan zijn we pas om 19 uur weer aan boord. En Frans heeft niets kunnen doen aan zijn eigen klussen….

Morgen om 9.00 uur komt George om een paar rubberboten te verplaatsen van de ene- naar de andere garage. En er moeten wat spullen verhuisd worden, dus dat wordt weer niet klussen. We mikken maar op woensdag, hopelijk gaat het dan lukken om wat voor ons zelf te doen.

Zondag 19 juli 2020. Porto deel’Etna, Riposto op Sicilië.

We ‘trakteren’ ons zelf op een lekker zondags ontbijt met verse cornetti (croissants). Zijn we in Nederland gewend om ‘croissantjes’ te zeggen, hier zijn ze 20 cm groot en 7 cm hoog. Het is meteen een stevig ontbijt! Het weer ziet er prima uit. We besluiten om met de boot van onze vriend Peter naar buiten te gaan om de reparatie van Frans te testen. Hij haalde het roer los, omdat het zo zwaar liep. Ook de stuurautomaat is er af geweest. Nu gaan we kijken of het allemaal wat soepeler loopt en de stuurautomaat weer goed aangekoppeld is. Er zal vanmiddag regen komen, we gaan direct na het ontbijt weg. Buiten de haven draaien we een paar rondjes en maken een filmpje voor Peter om te laten zien, dat het allemaal in orde is, en dat blijkt inderdaad het geval. We hebben koffie en water mee, misschien blijven we wat langer buiten. En als het erg rustig is, kunnen we zwemmen vanaf de boot. Tijdens het laatste rondje net buiten de havenmond zien we zware wolken boven Riposto en besluiten ondanks alle plannen om maar weer terug de haven in te gaan. Regen gaat meestal samen met windstoten en dan is het niet prettig om op het water te zijn als het niet echt nodig is. We varen terug en de havenmeester komt ons na een telefoontje al tegemoet. Snel draait Frans de boot de ligplaats weer in. We hebben net alle lijnen vast gemaakt en de eerste regendruppels vallen al. We ruimen binnen alles op en maken de boot dicht. Nog net voor de eerste bui zijn we weer op onze boot. En dan zitten we ongeveer 2 uur vast, want de regenval is zo enorm dat er een rivier onze haven binnen stroomt met allemaal takken en bomen. Door de wind stuift de regen, zodat we niet onder de bimini kunnen zitten maar naar binnen moeten. Aan het eind van de middag breng ik een kennis met de auto naar het station in Giarre. Onderweg is het op straat een zee van water. Ik schreef al eerder, dat de afvoerputten hier op straat niet goed werken en door het hoogteverschil verzamelt veel water zich op de diepste punten van de weg. Af en toe moet ik met de auto door een compleet meer rijden, lijkt het wel. Pas voor in de avond wordt het droog. Het blijft wat bewolkt, we hopen dat het ergste nu voor bij is.

beste lezers:

Janneke mag graag foto’s maken. Om technische redenen lukt het niet om foto’s de uploaden en te delen op deze website. Mede daarom is er een nieuw instagram account aangemaakt. Net als het youtube kanaal, met de naam zeiljachtbolbliksem. Dus klik op “volgen” en zie regelmatig de laatste foto’s.

Hans Brouwers.

Zaterdag 18 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We ontbijten heerlijk in de zon, Frans gaat daarna naar de boot van onze vriend Peter om de klus af te maken. Hij komt tussendoor gereedschap halen en wat solderen. Op de andere boot is helemaal niets meer van gereedschap. Het is weer net als anders, Frans denkt en klein klusje op te knappen en dan blijkt het driemaal zoveel tijd te kosten als wat hij aan het begin dacht. Nu weet je natuurlijk nooit wat je onderweg allemaal tegen komt, in gedachten is het allemaal zo gefikst bij Frans en dan valt het tegen als het anders gaat. Maar uiteindelijk lukt het allemaal en kan hij de boot weer afsluiten. Het probleem was, dat het roer erg zwaar liep. Frans heeft alles uit elkaar gehad en afgekoppeld, her en der wat gesmeerd en nu loopt het roer ietsje lichter. Misschien gaan we morgen met die boot naar buiten om het beter uit te proberen.

Als ik op de kade loop om een paar boodschappen te doen, is het prachtig zonnig weer. Bij de groente en fruitwinkel ben ik even bezig, je moet daar alles zelf verzamelen. Het is een grote winkel, waar je helemaal achterin moet afrekenen. Ik merk wel, dat het iets donkerder wordt, maar als ik buiten kom blijkt het enorm hard te regenen. Ik wacht nog even, maar ga dan door de bui heen richting boot. Frans had me al gewaarschuwd, het zou om 13:00 uur regenen. Nu kloppen de tijden niet altijd, maar het is nu pas half elf. Niets aan te doen, ik ben drijfnat als ik aan boord klim. En zeer tegen onze wens in moeten we vandaag binnen lunchen, het regent nog steeds. Frans gaat het laatste onderdeel van zijn klusproject monteren op de andere boot en dan komt er een enorme wolkbreuk. Het is echt ongelofelijk hard aan het regenen. Een half uur later komt hij hollend terug en is nog nat. We gaan later samen met de auto nog even naar de werkplaats iets ophalen en dan krijgen we weer zo’n enorme bui. Als ik de garagedeur open doe stroomt er een rivier naar beneden. Het weer is een beetje van slag vandaag. Aan het eind van de middag horen we dat het heel plaatselijk is geweest. George heeft op het boeienveld wel regen gehad, maar een gewoon buitje en niet zoals wij hier. De weersvoorspelling voor morgen is goed. Het kan zijn dat morgen de zon weer gewoon schijnt.

Vrijdag 17 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben een beetje ‘rommelige’ dag vandaag. Ik heb een afspraak met een vriendin om met haar naar de Gemeente in Giarre te gaan. Ze was daar 14 dagen terug om iets te regelen en moet vandaag terug komen om papieren te tekenen. Vorige keer is ze lopend gegaan en moest halverwege water kopen omdat de wandeling omhoog in de hitte erg zwaar was. Ik heb de auto van George en heb beloofd haar op te halen en met haar naar Giarre te rijden. Het is in de auto evengoed heel erg warm, maar dan heb je de inspanning van het lopen in de brandende zon niet. We parkeren en lopen naar het kantoor waar ze moet zijn. Normaal ligt daar een lijst waar je op intekent zodat je in de goede volgorde aan de beurt bent. Er is vandaag geen lijst, we wachten in de schaduw aan de overkant van het pand. Als de deur open gaat en we binnen kunnen plaats nemen blijkt dat er twee nummertjesautomaten hangen, maar die zijn niet gevuld, de elektronische teller doet het wel. Een dame noteert wat namen, maar in de verkeerde volgorde en uiteindelijk gaat mijn vriendin maar in de deuropening van het kantoor staan. Er zijn al drie mensen vóór gegaan die later binnen kwamen. We wachten meer dan een uur, inmiddels heb ik de parkeermeter al bijgevuld, we staan voor het politiebureau en de agenten zijn nogal fanatiek met bekeuren. Eindelijk is ze aan de beurt en zet haar handtekening op de vereiste papieren. De reactie van de overheid duurt vier weken. Het is weer allemaal Italiaans zoals het gaat. We kunnen nu verder ook niets doen en wachten af. We drinken op een heerlijk terras koffie met een croissantje en zijn al snel de trage overheid vergeten.

Frans is ondertussen op de boot van Peter aan het klussen, omdat het roer gisteren nogal zwaar loopt. Hij dacht het even te fixen, maar als ik terug kom en alle boodschappen heb gedaan in Giarre, blijkt het toch een grotere klus, dan hij vanochtend dacht. Hij besluit om het gereedschap op te ruimen en morgen verder te gaan.

Donderdag 16 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er viel bij ons, aan de oostkust van Sicilië, gistermiddag en -avond al vreselijk veel regen, maar aan de andere kant van het eiland, in Palermo, was het nog erger. Er viel daar in een paar uur net zo veel regen als anders in een heel jaar. Het is wonderlijk hoe prachtig het weer is als we opstaan. Gisteren waren een paar kussens nat geregend, in minder dan een half uur is alles weer droog. De rest van de dag blijft het heel zonnig en warm.

Ik heb gisteren een paar volle tassen was meegenomen vanaf het boeienveld. Dus is het niet voor onszelf, dan is het wel voor anderen: ik fiets weer 6 keer op en neer naar de werkplaats waar de wasmachine staat. En dat fietsen valt niet mee bij deze hitte door het hoogteverschil wat we moeten overbruggen. De straat, waar de werkplaats aan ligt, gaat steil omhoog. Er zijn Canadese mensen terug gekomen bij hun motorboot. We zagen ze gisteren al lopen en vandaag hoor ik dat ze vast hebben gezeten in Porto gedurende de lockdown. Ze mochten niet weg uit Portugal en konden niet naar hun boot in Italië reizen. Gisteren ontdekten ze dat iemand de elektriciteit heeft uitgezet op hun boot. Ze zijn nu bang dat de accu’s niet meer goed zijn en vragen of Frans ze na wil meten. Het blijkt wel mee te vallen en hopelijk is alles in orde. Zondag zal Frans echt alles uitzetten, dan gaan ze terug naar Porto en de boot gaat op de werf op de kant. Voor heel veel mensen gaat het allemaal anders met hun boot dan dat ze vooraf bedacht hadden. Er staan op de werf nog steeds een aantal boten die daar anders in de zomer nooit staan. En ook hier aan de steigers liggen diverse boten waarvan de eigenaren deze zomer nog niet hier zijn geweest. Naast ons ligt een Nederlandse boot en daarnaast een Noorse-. Maar ook bij boten van Italianen blijft het soms akelig stil.

Woensdag 15 juli 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vandaag met de koper van de boot van onze vriend Peter proefvaren. Eerst varen ze naar de werf om door de kraan uit het water gehesen te worden. Op de afgesproken tijd hangt er nog een andere boot in de kraan waardoor ze eerst een paar rondjes door de haven varen. Dan komt er een teken, dat ze in kunnen varen. De boot blijft in de kraan hangen en wordt aan de onderkant helemaal schoon gespoten, zodat ze alles goed kunnen bekijken. Er worden geen vreemde dingen gezien, alleen hebben ze door het rondvaren al wel gemerkt dat het roer erg zwaar gaat. Ik maak foto’s en fiets naar de buitenkant van de haven als de boot weer in het water gaat. Frans heeft beloofd het zeil snel te hijsen buiten de haven, zodat ik foto’s onder zeil kan maken. Helaas lukt dat niet. Ze hebben wat tijd nodig om alles in orde te maken en dan zijn ze zo ver weg, dat het voor mij geen zin meer heeft om te wachten. Ik kan nu toch geen mooie en duidelijke foto’s meer maken met mijn apparatuur. Ik ga terug naar de haven wat spullen halen, die naar het boeienveld in Taormina moeten. Met een zware tas loop ik naar het treinstation in Giarre. Redelijk snel komt de trein, onderweg bel ik Frans om te horen waar ze zijn. Maar een groot stuk rijdt de trein wat verder van het water en kan ik ze niet zien. In Giardini, waar het kleine haventje is, midden in de baai bij Taormina wordt ik opgehaald met een grote RIB. De zeilboot met de 2 heren is al aan een boei vastgelegd. George praat met hen en dan gaan ze weer terug. Het is nog steeds zonnig en zeer warm. Ik maak me nuttig op de boot van George en heb een heerlijke lunch op de motorboot bij zijn dochter. Terwijl we eten begint het te regenen en al snel is het een vreselijke hoosbui. Frans is vast nog niet terug in de haven van Riposto en later blijkt dat ze erg nat zijn geworden, maar wel een heerlijke tocht hebben gemaakt.