Dinsdag 9 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan vanmorgen eerst hardlopen, Frans was al weer een paar keer wezen rennen na de ‘winterstop’, voor mij is het de eerste keer sinds vorig najaar. Het valt me niet tegen, maar het tempo ligt nog niet hoog. De keren dat Frans alleen was heeft hij steeds harder gelopen met af en toe een stuk wandelen er tussen. Hij vindt dat prettig om zijn conditie weer een beetje op peil te brengen, ik loop liever gewoon door. Als ik ga wandelen kom ik bijna niet meer op gang, ik kan maar beter gewoon door rennen. Het is heerlijk weer, de zon schijnt en het is een heel prettige temperatuur. Frans heeft het wel heel warm, ik heb daar niet zo’n last van. En nu volhouden om elke paar dagen even hard te lopen, dat is nog het moeilijkste (voor mij!).

Na het sporten fiets ik direct met de was naar de garage en haal die 2 uur later weer op. Alles hangt lekker in de zon te drogen en dat levert na anderhalf uur al een droge was op. Ook daaraan kun je merken dat het beter weer wordt. Ik fiets nog naar Giarre om bij de supermarkt een flexibele waterslang te halen, die je mooi op kunt rollen. Gisteren nam ik er al een mee, maar op de boot bleek dat er 20 meter op zat en de boot is 14 meter lang. Om bij de achterste tank te komen vanaf de steiger hebben we dus al 16 meter nodig en als het tappunt wat verder op de steiger is, halen we het niet met 20 meter. Er lagen er gisteren niet veel meer, daarom vandaag maar even terug gefietst. Dan heb ik na het hardlopen en fietsen vandaag mijn portie beweging wel gehad.

Gisteravond zijn we uit eten geweest om afscheid te nemen van onze vrienden met de catamaran. Maar vanochtend kreeg ik al een berichtje met de vraag om vanmiddag toch nog even langs te komen. Ze zijn helemaal klaar om te vertrekken, na koffie en wat kletsen nemen we echt afscheid. Dat valt zwaar. We zijn twee winters met elkaar opgetrokken en vorige zomer hebben we hen vijf keer in Griekenland gezien, nadat we eerst samen naar de werf in Crotone waren geweest. Dit afscheid is het effect van ons nomadenbestaan en vrienden maken, die dan na een tijd vertrekken.

Maandag 8 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag start wel heerlijk met zon, maar het blijft verder de hele dag fris door een beetje wind met lage temperatuur. We ontbijten wel buiten, en af en toe probeer ik het weer, maar het blijft fris vandaag. In de zon gaat het nog wel, maar onder de bimini in de schaduw is het koud. En als je op het dek gaat zitten is er weer te veel wind, wat een problemen toch allemaal. Het komt eigenlijk omdat we zo vreselijk graag willen dat het echt voorjaar wordt met warm weer en lekker de hele dag buiten zijn. Volgens het weerbericht zit het er even niet in: voor de komende week wordt er af en toe regen verwacht. Dat meldden ze ook voor vanochtend, maar het regent helemaal niet vandaag, dus wat we moeten verwachten van de voorspelling voor komende week is echt afwachten. Als het maar een beetje warmer wordt en we buiten kunnen zitten, maar ook dat zit er niet zo in.

Ik ga in de middag met de auto van George en een mede-overwinteraar naar de grote supermarkt in Giarre. Zij vertrekken waarschijnlijk morgen, we doen met de auto inkopen om de voorraad voor de komende weken aan te vullen. De tocht erheen gaat slingerend door Riposto omdat ik gewend ben om met de fiets naar Giarre te gaan. Ik loop altijd een kort stukje een eenrichtingsstraat door om dan de grote straat naar boven te fietsen. Met de auto rijden we een stuk om en rijden kriskras door Riposto richting de spoorwegovergang, die natuurlijk gesloten is. Daarom ook daar nog een stukje omrijden om via een tunneltje aan de andere kant van het spoor te komen. Omdat we precies weten wat we moeten hebben zijn we supersnel klaar en in een uur weer terug in de haven. We gaan vanavond, om afscheid te nemen, naar de Irish Pub waar we steeds met de hele groep naar toe zijn geweest.

Maandag 8 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië

De dag start wel heerlijk met zon, maar het blijft verder de hele dag fris door een beetje wind met lage temperatuur. We ontbijten wel buiten, en af en toe probeer ik het weer, maar het blijft fris vandaag. In de zon gaat het nog wel, maar onder de bimini in de schaduw is het koud. En als je op het dek gaat zitten is er weer te veel wind, wat een problemen toch allemaal. Het komt eigenlijk omdat we zo vreselijk graag willen dat het echt voorjaar wordt met warm weer en lekker de hele dag buiten zijn. Volgens het weerbericht zit het er even niet in: voor de komende week wordt er af en toe regen verwacht. Dat meldden ze ook voor vanochtend, maar het regent helemaal niet vandaag, dus wat we  moeten verwachten van de voorspelling voor komende week is echt afwachten. Als het maar een beetje warmer wordt en we buiten kunnen zitten, maar ook dat zit er niet zo in.

Ik ga in de middag met de auto van George en een mede-overwinteraar naar de grote supermarkt in Giarre. Zij vertrekken waarschijnlijk morgen, we doen met de auto inkopen om de voorraad voor de komende weken aan te vullen. De tocht erheen gaat slingerend door Riposto omdat ik gewend ben om met de fiets naar Giarre te gaan. Ik loop altijd een kort stukje een eenrichtingsstraat door om dan de grote straat naar boven te fietsen. Met de auto rijden we een stuk om en rijden kriskras door Riposto richting de spoorwegovergang, die natuurlijk gesloten is. Daarom ook daar nog een stukje omrijden om via een tunneltje aan de andere kant van het spoor te komen. Omdat we precies weten wat we moeten hebben zijn we supersnel klaar en in een uur weer terug in de haven. We gaan vanavond, om afscheid te nemen, naar de Irish Pub waar we steeds met de hele groep naar toe zijn geweest.

Zondag 7 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië

Het is wat grijs en grauw als we opstaan, maar al snel verandert het wat en komt de zon door. Toch blijft de temperatuur laag en afgezien van een uurtje koffiedrinken kunnen we niet buiten zitten vandaag. Frans gaat naar de garage omdat George terugkomt met de camper, die heeft dan de auto nodig die op de parkeerplaats van de haven staat. De garage is al opgeruimd voor het neerzetten van de camper, maar Frans weet natuurlijk nog wel even een klusje te verzinnen om de wachttijd te overbruggen. Voor de rest vindt hij het lekker zondag en dat betekent dat er morgen weer verder geklust gaat worden. Jammer dat we niet wat mooier weer hebben op deze laatste dag van de week. Ook in de haven is het heel rustig met dit weer. Als de zon schijnt en het wat warmer is zijn er altijd veel wandelaars, vandaag blijft het de hele dag heel stil. Op zo’n dag komen er ook heel weinig mensen naar hun boot, op onze steiger zijn alleen de vaste mensen die hier altijd zijn. Wel zijn er gisteren mensen gekomen op de Noorse boot, die twee plaatsen verder ligt dan wij. We zagen hen in oktober de boot klaar maken voor de winter en zijn nu de eerste keer weer terug. Maar aan alle losse dingen op het dek te zien gaan ze niet uitvaren, misschien inspectie voordat de zomer begint. Omdat wij hier ‘s zomers nooit hebben gelegen weten we eigenlijk niet of er veel boten voor langere tijd weg gaan of alleen voor een vakantie.

Zaterdag 6 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië

Als we opstaan is het zonnig en helder, waardoor we de Etna goed kunnen zien.  Er is weer heel veel sneeuw en door de lage temperatuur van de afgelopen dagen ligt het laag op de hellingen dicht tegen de dorpen aan. We kunnen er maar kort van genieten want een uur later als we buiten ontbijten ontstaan er al wolken rondom de top die het uitzicht op de prachtige sneeuwvlakten behoorlijk belemmeren. In de loop van de ochtend komen er steeds meer wolken daar, maar blijft het beneden in Riposto nog lekker zonnig en warm. Zo warm zelfs dat ik bij de koffie uit de zon ga en onder de bimini ga zitten. Frans vertrekt naar de garage en ik ga op de fiets naar Giarre om wat boodschappen te doen. Het is weer lekker om het stuk te fietsen met dit mooie weer na een paar dagen regen. Dit hadden we gisteren niet verwacht toen we binnen zaten met midden op de dag de kachel en de lampen aan. Gisteravond zijn we naar een restaurant in de winkelstraat gelopen. Het regende een beetje maar na zo’n dag binnen is het lekker om even frisse lucht te happen. Het restaurant heeft aan de voorkant een afhaalbalie die heel druk bezocht wordt en aan de zijkant een ingang naar het restaurant, het is niet groot en staat vol met tafeltjes en stoelen. We hoorden buiten al zeer luide muziek en binnen bleek er iemand met een bedieningspaneel en een paar enorme boxen in de weer. We besluiten maar geen diepgaande gesprekken te gaan voeren en ook geen oppervlakkig gekeuvel, want we verstaan elkaar niet. Het is nog niet druk, het is ook pas half negen, maar langzamerhand stroomt het toch aardig vol. En dan blijkt dat we in een karaoke-avond zijn beland. Om de beurt meldt iedereen zich bij de geluidsman en spreekt af wat ze willen zingen. Er zitten hele goede zangers bij en natuurlijk ook wat mindere-, maar het belangrijkste is dat ze het allemaal heel serieus nemen en enorm hun best doen. De toehoorders maken allemaal filmpjes en klappen om het hardst, ze hebben allemaal heel veel plezier. We raken al snel wat gewend aan het harde geluid en af en toe is er iemand die niet zo hard zingt zodat we toch nog wat tegen elkaar kunnen zeggen. De twee dames van de bediening komen dan ook soms voor de tweede keer de bestelling opnemen omdat ze het de eerste keer toch niet hebben verstaan. Inmiddels is de eigenaar van de zaak aan het tafeltje naast ons gaan zitten en krijgen we wijn om te proeven en later een likeurtje. Natuurlijk haalt hij Frans over om ook te gaan zingen, gelukkig houdt Frans de microfoon wat verder van zijn mond, zodat het niet zo goed te horen is, verstaan doen ze de Engelse tekst toch niet. Maar de hele zaal staat op z’n kop en iedereen is luid aan het klappen. We hebben een geweldige avond.

Donderdag 4 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat heel vroeg hardlopen en achteraf gezien is het maar goed dat hij vroeg weg is gegaan. Hij komt om 8 uur terug en we lopen samen naar de douche. Als we terug aan boord aan het ontbijt zitten zien we ineens druppels op de ramen. En binnen een paar minuten gaat het harder regenen en halen we de sportkleding en handdoeken snel binnen, vanaf dat moment gaat het steeds harder regenen, tussen de middag giet het. Het is grijs en donker en al snel doen we zelfs de schemerlampen binnen aan. Frans was van alles van plan in de garage maar iemand anders heeft de auto van George in gebruik. Het is zo hard aan het regenen dat hij geen zin heeft om op de fiets te gaan en daar drijfnat aan te komen. Er zijn altijd nog wel wat klusjes aan boord te doen, zo ook vandaag. Twee dagen geleden stopte de dieselkachel plotseling, we verwarmden ‘s avonds de boot met het elektrische kachel wat ook prima gaat. Maar nu is het een prima gelegenheid om uit te zoeken wat er aan de hand is. Binnen 2 minuten heeft hij het gevonden, het blijkt een aansluiting bij de beveiliging te zijn. Zeker op een dag als vandaag als het niet echt warm is, is verwarmen met de grote kachel een stuk comfortabeler.

We gaan vanmiddag proberen een internetkaartje te krijgen. We rijden naar een adres in de winkelstraat van Giarre, dat ik op internet heb gevonden. We zien bedoelde firma nergens en kunnen niet parkeren, dus we rijden door naar het grote winkelcentrum. Daar melden we ons bij de eerste zaak en krijgen te horen dat we over 20 minuten terug moeten komen want de internetaansluiting van het kopieerapparaat doet het niet. Na een half uur is het nog niet in orde, dan heb ik al weinig vertrouwen dat het wel goed gaat met ons abonnement, maar dat is misschien niet terecht. We steken de hal over en proberen het aan de overkant bij een andere firma. Ook daar spreken ze geen Engels, maar ze typen hun uitleg in een vertaalprogramma zodat we weten wat het abonnement inhoudt. Frans vult alle papieren in en we gaan terug naar de boot. Direct uitgeprobeerd natuurlijk en nu werkt het! Hoe het verder gaat zullen we wel zien maar dit ziet er goed uit. We zullen zien hoe het zich de komende tijd ontwikkelt en als alles goed gaat proberen we voor langere tijd een contract af te sluiten. Wat een probleem om hier fatsoenlijk internet te hebben, daar dachten we vroeger eigenlijk niet over na.

Woensdag 3 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans maakt vandaag het kastje af, waar hij begin van de week aan begonnen is. Hij verft het nog een keer en gaat het dan wegbrengen en plaatsen op het terras. Daar blijkt dat hij een denkfout heeft gemaakt omdat het kastje onder de vensterbank moet staan en Frans vergeten is om de dikte van de deksel er bij te tellen. Uiteindelijk komt het nog goed uit want het terras ligt natuurlijk niet helemaal recht en nu kan hij met het randje afzagen dat mooi waterpas maken. De gasflessen gaan er in en zo is er weer iemand heel blij met het klussen van Frans. Als hij terug aan boord komt en ik hem vraag wat hij morgen gaat doen, heeft hij al weer een volgend plan in het hoofd om een paar dingen beter op te bergen in de garage. Zo blijft er altijd wat te klussen.

Ik heb alle boodschappen in huis voor vandaag, vanavond komen vrienden eten. Het zijn ook overwinteraars, zij liggen een paar steigers verder. Volgende week vertrekken ze naar Griekenland om daar de hele zomer te zeilen. Omdat we geen vrijdagavond bijeenkomst meer hebben waarvoor we allemaal wat eten maken, heeft hij gehaktballetjes besteld, zoals ik altijd maakte. Onze vriend is veel in andere landen geweest en hoorde dat wij altijd nasikruiden mee nemen uit Nederland, hier zijn dat soort dingen niet te krijgen. Hij was direct enthousiast en bestelde nasi voor het diner. Daarom maak ik ook een grote pan nasi, er is dus eten genoeg.

In de ochtend is er af en toe wat bewolking en dan is het ook direct wat kouder. Vanmiddag schijnt de zon weer volop, dat komt me beter uit want ik zou zo graag voor het eten nog even buiten zitten met z’n vieren. We wachten af, het kan hier in een paar minuten veranderen. Maar als ze komen is het lekker zonnig en warm en zitten we nog een uur buiten. Als het frisser wordt is het ook tijd om aan de nasi te beginnen. We hebben een gezellige avond alhoewel het toch een beetje in het teken van afscheid nemen staat. Gelukkig hebben we nog een paar dagen, volgende week gaan zij vertrekken.

Dinsdag 2 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat eerst hardlopen vanochtend en daarna ontbijten we buiten. Het is niet zulk geweldig weer want de zon schijnt niet en het is daardoor behoorlijk fris. Frans gaat naar de garage om het kastje te schilderen. Ik ga op de fiets naar Giarre. Het is even wennen om een trui en jack aan te hebben terwijl we al een beetje gewend waren aan een T-shirt en Frans aan zijn korte broek. We waren al een beetje gewaarschuwd door de weersvoorspelling maar het valt dan toch tegen als het echt wat minder weer is. En mijn koffietentje bij de supermarkt is dicht op dinsdag, dus daar is ook niets te genieten. Op de terugweg fiets ik langs de garage waar Frans aan het werk is. Hij schiet al lekker op met het schilderen en is tegelijk aan het wachten op de bezorgdienst van een firma. Die hebben gisteren laten weten, dat ze iets komen afgeven bij de garage en zullen laten weten hoe laat ze komen. Om twaalf uur is er nog steeds geen bericht, Frans wacht maximaal nog een uur en komt dan lunchen aan boord. Je weet hier nooit of ze nou echt een bericht gaan sturen of dat dat op het laatste nippertje gebeurt. Het kan ook zijn dat ze helemaal niet komen en morgen ineens bij de garage staan, kan hier allemaal. Maar om half 2 is Frans terug op de boot en heeft hij bericht dat ze om 4 uur komen, benieuwd wat het gaat worden maar het klinkt goed, het zal vandaag wel in orde komen.

De hele middag blijft het koud en heb ik de kachel aan. Toch een raar idee dat ik gisteren nog winterspullen aan het opruimen was en nu met een trui aan bij de kachel zit. We gaan er van uit dat dit weer van korte duur is, maar ik vrees dat het nog een paar dagen aan houdt.

Daarom nog maar even een zonnige foto van afgelopen zondag bij deze sombere dag:

Maandag 1 april 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan op tijd op en ontbijten buiten, maar het is niet zulk lekker weer als gisteren. Er is wat hoge bewolking waardoor de zon niet zo fel schijnt. In de loop van de ochtend wordt de bewolking wat dikker en er komt een beetje wind bij. Met een trui aan is het prima, maar het lijkt niet op het prachtige weer van gisteren. We zijn blij dat we toen die mooie rondrit langs de Etna hebben gemaakt en niet hebben gekozen voor de maandag. Het is op zondag wel wat drukker maar we hadden beslist minder gezien vandaag.

Frans maakt nog wat klusjes af aan boord en zet de nieuwe luikjes achter op de boot. De vaste delen waar hij al hout en kit op heeft gezet worden uitgepakt, en alles is keurig droog. Het moet alleen nog worden geschuurd en afgewerkt en dan is ook deze klus klaar. Het kastje voor onze kennis, waar Frans in de garage mee bezig is, hoeft alleen nog geschilderd te worden en dan kan het geplaatst worden en is ook dat klaar. Langzamerhand gaan we een beetje naar de zomer toe werken en komen er toch altijd wat klusjes op de boot boven water die zijn blijven liggen. Frans verkijkt zich altijd op de tijd die het allemaal kost. Hij denkt altijd dat hij heel veel klusjes op een dag kan doen, maar het kost meestal meer tijd dan hij denkt. Vaak moet hij ook nog wat spullen bij een winkel halen en dan zit je altijd met die lange sluitingstijd in de middag. Frans begint altijd enthousiast met de spullen, die hij aan boord heeft en halverwege de klus is de kitspuit hard geworden, de verfbus bijna leeg, het schroefje van de verkeerde maat of de kwasten allemaal hard. En als het dan net 13.00 uur is geweest moet hij 3 uur wachten voor de winkels weer open gaan. Hij gaat daarom aan het eind van de middag verf halen voor het kastje zodat hij direct morgenochtend kan beginnen.

Ik houd me bezig met de binnenkant van de boot. Eerst ruil ik wat kleding om in de boxen: de echt dikke truien kunnen worden opgeborgen en wat voorjaars-shirtjes mogen alvast klaar liggen voor het warmere weer. Het is toch altijd weer een hele klus om de boxen verplaatst en open te krijgen. Het past allemaal precies in de achterhut, maar ik kan niet bij de achterste boxen, dus alles moet naar voren om ergens bij te kunnen, maar het lukt! Verder poets ik binnen een beetje en erger me aan het stof dat er na 2 dagen al weer ligt. Ik heb vrijdag alles gedaan en nu ligt er alweer grijs Etna-stof. Door het mooie weer hebben we de hele dag de toegangsluiken open en dwarrelt alles lekker naar binnen. Het is ook geen doen om de hele tijd de boot potdicht te houden, dan zouden we er trouwens ook af en toe door moeten en komt er evengoed stof naar binnen. Het is tegenstrijdig dat we zo genieten van de Etna als we zoals gisteren onderweg zijn en ik er vandaag over mopper, ik weet het.

Zondag 31 maart 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We vertrekken om 12 uur uit Riposto met de auto. We hebben nog een paar dagen de auto van George en daar moeten we nog even gebruik van maken. We rijden naar de Etna en gaan aan de oostkant omhoog. We komen steeds hoger en op 1400 meter is naast de weg de eerste sneeuw te zien. We stoppen af en toe om van het uitzicht te genieten en foto’s te nemen. Er zijn niet heel veel mensen onderweg maar het is zondag en lunchtijd, dus de gelegenheden waar je kunt parkeren zijn behoorlijk bezet. Op 1900 meter hoogte weten we een kleine cafetaria waar we koffie drinken. We genieten buiten van het uitzicht maar blijven niet te lang buiten de auto staan, want het is behoorlijk koud hier boven. De wandelaars zijn ook allemaal dik gekleed in hoge schoenen en winterjacks. Het is prachtig zonnig weer maar niet heel erg helder, we kunnen ver het dal in kijken maar het blijft wat wazig. Vanaf het hoogste punt rijden we richting Castiglione en Francavilla. In beide plaatsen, maar zeker in de kleinere dorpjes waar we door rijden, lijkt het alsof de tijd stil heeft gestaan.

In Castiglione parkeren we de auto en klimmen over trappen naar het hoogste punt, waar een oud kasteel is. Het is erg vervallen en je kunt er alleen omheen lopen, maar ook hier weer een prachtig uitzicht rondom en vooral naar de Etna. We hebben de geplande route verlaten om ergens te parkeren en als we er weer uit willen rijden komen we natuurlijk in een wirwar van kleine straatjes terecht waar behoorlijk veel eenrichtingsverkeer is. Het is heel erg steil en af en toe zo smal dat de spiegels van de auto bijna de muur raken. Gelukkig vinden de juiste weg er weer uit en vervolgen de tocht terwijl we het ene mooie uitzicht hebben na het andere-. Om 6 uur zijn we weer terug in de haven en hebben 110 km gereden, niet ver en we zijn misschien maar anderhalf uur uit de auto geweest. De gemiddelde snelheid ligt hier niet hoog door smalle en steile wegen. Het was een heerlijk dag met een prachtige tocht.