Zondag 20 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn gisteren niet vertrokken naar Crotone, zoals het plan was. Er heeft de hele dag een stevige wind geblazen, we waren blij dat we niet onderweg zijn gegaan. Natuurlijk lagen er voor ons beiden nog een paar klusjes en hebben we ons prima vermaakt. Ook vandaag hebben we nog van alles te doen. Na onze gebruikelijke ochtendwandeling begint Frans aan een paar dingen die eigenlijk nog gedaan moeten worden. Hij heeft een lekke band en gebruikte de afgelopen dagen mijn fiets, maar dat is niet handig. Ik ben al een paar keer lopend naar de werkplaats gegaan, omdat mijn fiets er plotseling niet was. Het blijkt dat hij een gaatje in de binnenband heeft precies op een stukje dat hij al eerder plakte. Beetje vreemd, we kunnen beiden in de buitenband niets vinden dat scherp is. Uiteindelijk geeft hij het op, we moeten maar een nieuwe binnenband halen als we terug zijn van de werf. We maken samen de kuip schoon en leggen de bijboot onderin. Dan hebben we die wel bij ons, maar hopelijk niet nodig. Opgeblazen is het onhandig als de boot uit het water opgehesen wordt. Hij lag in de werkplaats, maar we hebben hem toch liever bij ons, je weet maar nooit. Frans repareert nog wat kleine dingen, lampjes binnen deden het ineens niet meer, en we poetsen nog wat. Aan het eind van de middag zijn we klaar voor vertrek. De wind is gaan liggen, het weerbericht is gunstig om morgenochtend te vertrekken Maar de werf heeft nog niet aangegeven dat ze ons woensdag uit het water kunnen tillen. We besluiten eerst maar iets te drinken op ons favoriete terrasje aan zee halverwege het wandelpad, waar we ‘s morgens altijd langs komen. Het is de eerste keer na de lockdown-situatie, het is er heerlijk. Het is enorm druk langs het wandelpad, heel veel Italianen genieten van het prachtige weer en zijn onderweg. De situatie lijkt wel bijna normaal, alleen een enkeling draagt een mondkapje. Maar ook in de haven zien we grote groepen en hele families wandelen. De anderhalve-meter-regel is vergeten lijkt het wel.

Zaterdag 20 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we wakker worden zijn we blij dat we niet zijn uitgevaren. Ondanks dat we sliepen hebben we toch beiden gemerkt dat het vannacht heel hard is gaan waaien. Begin van de nacht is het al begonnen. Als we opstaan is het windkracht 6 en dat valt nog best mee, maar we zouden de wind wel tegen hebben gehad. En dat maakt het niet comfortabel. Als het nu perse moest, dan zouden we gaan varen, maar nu de werf voor ons de keuze heeft gemaakt, komt ons dat heel goed uit. We hebben gisteravond al besloten om vanochtend niet zo vroeg op te staan en te gaan wandelen. Nu slapen we 2 uur langer om een beetje uit te rusten van afgelopen week. Later gaan wandelen is niet aan te bevelen, ondanks de wind is het al snel heel warm. De temperatuur loopt op tot 28 graden in de schaduw.. Tegen de middag neemt de wind nog een wat toe, de hele dag blijft het lawaaierig in de haven. De wind giert langs de masten en de lijnen slaan er tegen aan. Er zijn bijna geen Italianen die normalerwijze een dagje naar de boot komen. Aan onze steiger liggen veel boten waarvan de eigenaren vaak overdag op de boot zijn. Nu zien we niemand en een stel dat, bepakt en bezakt, aankomt bij hun boot keert weer om zonder aan boord te zijn geweest. Wij hebben er verder weinig last van, de boot rolt wat en er is veel lawaai. Maar dat is ook alles. Gisteren is de duiker geweest om onze schroef schoon te maken. Na een winter stil liggen is die helemaal aangegroeid. Nu dus weer lekker schoon, klaar om te vertrekken. Zoals het er nu uitziet blijven we morgen nog in Riposto en heel misschien varen we maandag uit. Dan moeten we wel een positief bericht hebben van de werf dat de boot woensdag uit het water getild kan worden. En de weersvoorspelling en vooral de wind moet gunstig zijn voor maandag en dinsdag, als we 36 uur onderweg zijn.

Vrijdag 19 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we van de boot aflopen deze ochtend vroeg, zie ik het al, de boot ligt onder het zwarte gruis van de Etna. Die is de laatste dagen weer flink aan het puffen en kennelijk daalt er daardoor zwart stof neer. Als we weg gaan om te wandelen is de boot nog een beetje vochtig. Teruggekomen van de wandeling kunnen we in het zwart precies onze voetstappen zien. Vanmiddag moeten we nog maar een keer afspuiten. We denken dat we alles lekker schoon hebben voor ons vertrek, maar nu plannen we toch nog maar een schoonmaakbeurt. De rest van de dag staat in het teken van vertrek naar Crotone. Ik doe nog wat boodschappen en kook alvast voor morgen onderweg. We zullen er 36 uur over doen, eventueel korter als we sneller gaan dan Frans heeft berekend. We beginnen alvast spullen op te ruimen, die de hele winter los hebben gelegen in de boot. Als je er op woont zoals wij, berg je niet steeds alle spullen op en zeker niet in zo’n lange winter.

Frans helpt George nog met het verplaatsen van een grote RIB, die nodig is op het boeienveld in Taormina. Eerst krijgt die nog een behandeling met antifouling, maar hij staat alvast op de trailer, zodat hij direct verplaatst kan worden als het schilderen klaar is. De mannen gaan dat ‘even doen’, maar blijven ruim twee uur weg. Blijkt dat de trailer een lekke band heeft, die eerst nog gerepareerd moet worden. Het zit niet mee.

En dan stuurt plotseling de werf een bericht, dat er maandag harde wind voorspeld wordt, zodat de boot niet uit het water getild kan worden. Frans belt met de eigenaar van de werf en overlegt welke dag volgende week wel zou lukken. Wij moeten 36 uur van tevoren vertrekken om daar op tijd aan te komen en om nu morgen te vertrekken en daar in de haven te wachten, terwijl er zo’n harde wind is, trekt ons ook niet zo. Dan maar beter hier wachten op een gunstig weerbericht om over te steken naar Crotone en een nieuwe afspraak maken met de werf. Morgen meer nieuws in het blog….misschien gaan we toch……misschien wachten we en paar dagen.

Donderdag 18 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben heel veel te doen vandaag, maar beginnen toch de dag, net als anders, met onze wandeling. Het is warm, vooral op de terugweg, maar het blijft lekker om de dag zo te beginnen.

Frans begint na het ontbijt de wintertent af te breken. We hebben hem niet meer nodig nu en we gaan zaterdag naar Crotone. Het is niet goed mogelijk te varen met de achtertent er op. Als we koffiedrinken en in de brandende zon zitten, weten we weer waarom we een bimini hebben laten maken….wat is het verschrikkelijk heet in de zon zonder bescherming van een schaduw dakje boven de kuip. Binnen staat de thermometer inmiddels op ruim 30 graden en dat is niet in de brandende zon. Frans start direct met het opzetten van de bimini. Het is geen eenvoudige klus, alles is precies op maat gemaakt en zit zo strak, dat we samen op een aantal punten moeite hebben met het dicht ritsen. Als Frans de bimini op zet moeten ook direct de zonnepanelen er op, anders kan hij er niet meer bij. Het is net als bij het klussen: het duurt allemaal weer veel langer, dan Frans in gedachten heeft. Hij dacht gisteren nog het in een paar uurtjes wel te klaren, maar uiteindelijk is hij drie-kwart van de dag bezig met het afbreken van de tent en het opzetten van onze bescherming tegen de zon.

Ondertussen ben ik binnen bezig met het ‘bestrijden’ van stof. Het is ongelofelijk hoeveel stof er met de reparatie van Frans is achtergebleven en het zit echt overal. Er zijn een paar kastjes, die ik nog moet doen en de 2 hutten met alle plastic boxen met spullen moeten nog gepoetst worden. Om 18 uur hebben we er beiden genoeg van, Frans gaat even douchen en ik maak wat te eten en drinken. We vinden dat we genoeg hebben gedaan voor vandaag. Morgen nog een hele dag en dan varen we zaterdag uit naar Crotone. We maken eerst vanavond alle papieren in orde. We moeten ons afmelden bij een gezondheidsorganisatie hier in Riposto en ons vooraf aanmelden in Crotone. Natuurlijk zijn alle formulieren in het Italiaans, dus als we er niet uit komen, hebben we morgen nog om hulp te vragen bij het invullen.

Woensdag 17 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan extra vroeg op vandaag om te wandelen. Het is de afgelopen dagen op de terugweg van onze route al behoorlijk warm. We hopen dat een eerdere start een betere temperatuur oplevert. En dat blijkt ook zo. Het is iets koeler en we hebben er een beetje wind bij die ook maakt dat we het niet zo warm hebben. We mogen echt niet klagen, we vinden het heerlijk dat het eindelijk weer lekker weer is. Het heeft natuurlijk ook te maken met de nieuwe regels rondom het virus. De volledige lockdown-situatie was geen pretje. Nu hebben we weer wat bewegingsvrijheid en is het ook nog zulk heerlijk weer. Dit weer is normaal voor de maand juni, vooral het beetje wind. Straks in juli en augustus zal er minder wind zijn en een hogere temperatuur. We zijn benieuwd hoe we ons daar aan gaan aanpassen. Misschien moeten we dan vaker uit de haven, misschien voorzichtig een trip maken met de boot, bv. naar de Ionische Eilanden. We zien wel….

Eerst gaan we zaterdag naar Crotone. We hebben vandaag de bevestiging gehad, dat we volgende week maandagochtend uit het water kunnen en dat de werf zal poetsen en de onderkant opnieuw zal schilderen met antifouling. Nu nog even twee dagen hard werken om de boot klaar te maken voor vertrek. We breken morgen de achtertent af en zetten de bimini met zonnepanelen weer op. Ondertussen ga ik door met het schoonmaken en vooral stof-vrij maken van de boot. Vandaag de keuken gedaan. Er was enorm veel stof in de boot en natuurlijk hangt het nog steeds in de lucht binnen. Wat een beetje tegen valt is dat zelfs de spullen als servies, wat in de kastjes staat, bedekt is met stof. Glaswerk, bekers, schalen…..alles moet afgewassen worden, behalve de spullen die we gisteren nog gebruikten. Hopelijk gaat het stof ook langzamerhand uit de lucht binnen, anders moet ik alles over een paar dagen weer afwassen.

Dinsdag 16 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De grote schoonmaakactie vordert niet snel vandaag, we zijn gewoon vroeg opgestaan en hebben daarom een lange dag voor ons. Er is niet veel eten meer aan boord, dus ik moet echt even de kade op en langs vier winkels. Door de strenge coronaregels duurt dat allemaal veel langer. We mogen niet met meer dan drie mensen bij de bakker binnen zijn, we moeten heel lang bij de kassa van de supermarkt wachten omdat de klanten voor ons alles ingepakt moeten hebben voor de volgende klant wordt geholpen. Bij de groenteman gaat het ook niet snel allemaal. En natuurlijk moet er onder de hand heel veel gepraat worden overal. Zo ben ik bijna twee uur onderweg. Frans gaat eerst naar de werkplaats om nog een paar lijnen te knopen en vertrekt dan samen met zijn collega Igor naar het boeienveld. Daar blijken nog een paar andere klusjes te zijn en uiteindelijk komt hij pas om 17:00 uur weer terug aan boord. Ondertussen fiets ik nog een paar keer naar de wasmachine en zo is het voor dat ik het weet al weer eind van de middag. Het water is natuurlijk op en Frans wil zelf vullen, omdat hij gisteren de inspectie luiken van de watertank open heeft gehad. En het luikje van de watermeter is er uit geweest. Hij vult de tank daarom echt propvol om te kijken of er nu nog iets lekt, dat blijkt inderdaad het geval, Frans neemt, na een flinke laag uit de tank gepompt te hebben, onmiddellijk maatregelen, morgen wéér testen.

Ondertussen is het de hele dag weer lekker weer, het is wel warm en midden op de dag waait het behoorlijk. Maar we krijgen toch echt het gevoel dat we midden in de zomer zitten. Op de boten rondom ons wordt ook stevig geklust en schoon gemaakt. Langzamerhand komen de Italianen ook weer naar de haven. Sommige nemen vistuig mee en varen voor een paar uur uit. Het gewone leven begint heel langzaam weer op gang te komen.

Maandag 15 juni 2020. porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We starten vandaag met het stofvrij maken van de boot na de mega-klus aan de bodem van de boot. Het ontruimen van de voorhut is een hele toer. Frans staat beneden in de hut en geeft alles aan. Ik zoek een plekje voor alle spullen, zodat we er nog door kunnen en ik alles schoon kan maken. Niet alles lukt door het luik, de reserve-zeilen zijn te groot en te zwaar om door het luik te tillen. Met enige moeite krijgen we die door de kajuit gedragen. Als alles buiten is en we de deksels van de watertank zien, ontdekken we dat daar bij het vullen van de tank waarschijnlijk altijd een klein beetje water langs loopt. Die moeten er dus uit en opnieuw gekit worden. Frans denkt dat dit een gunstig moment is om dan ook een meter in te bouwen, zodat we kunnen zien hoeveel water er nog in de tank zit. Dat is altijd een beetje gokken en het verrast ons wel eens als de tank plotseling leeg is. Hij belooft me, dat het niet zo veel werk is, maar ik heb mijn twijfels. En die worden bewaarheid ook. Hij moet naar de garage om de deksels goed schoon te maken en maakt daar een kleine deksel met de nieuwe water meter. Het is natuurlijk weer veel meer werk dan Frans bedacht en beloofd heeft. Ondertussen maak ik buiten op het dek alles schoon en stofvrij. We besluiten een paar dingen, die we nu al 4 jaar met ons mee slepen en nooit gebruiken, weg te doen. Dat ruimt lekker op. En we leggen een paar dingen in een andere volgorde neer, omdat we nu met een lege hut beginnen.

Het is een erg warme dag, maar we hebben het geluk dat er een beetje wind staat. Frans heeft binnen daardoor wat ventilatie. Buiten waait het stof dat ik overal uit klop door de wind weg. Hopelijk blijft er niet te veel achter. Het is weer een lange dag en verder dan de voorhut zijn we niet gekomen. Morgen weer een dag……

Zondag 14 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We mogen van onszelf een uurtje uitslapen omdat het zondag is. Maar achteraf weet ik niet of dat het wel waard was. Het is behoorlijk warm als we langs de zee lopen. Zeker het stuk terug, als we met de zon in de rug lopen, hebben we beiden last van de warmte. Misschien toch maar beter om vroeg te beginnen. Onderweg kijken we natuurlijk naar de zee, waar gisteren die enorme walvis zwom. Zo jammer dat wij hem niet zagen. En nu kijken we wel, maar we weten dat de walvis vast al mijlen ver weg is. Die is natuurlijk onderweg naar andere wateren en blijft echt niet voor de kust van Sicilië heen en weer zwemmen. Maar toch…. je denkt dan dat hij misschien niet alleen was, of dat er meerdere onderweg zijn.

We zijn van plan om vandaag, als de laatste puntjes op de ‘i’ gezet zijn in het klusproject van Frans, te starten met het schoonmaken. Maar het is zoals het altijd gaat: er moet toch nog ergens een afwateringsgaatje gemaakt worden en iets geschuurd. En ook moet alles onder de vloerdelen fantastisch schoon zijn. Tussen de middag besluiten we om niet meer te beginnen aan het schoonmaken vandaag. Het afwerken en daarna het opruimen van al het gereedschap duurt nog even en dan wordt het veel te laat om nog te beginnen met uitruimen van de voorhut en het afspuiten van alle dingen die nu onder het stof zitten. Dat wordt allemaal niet meer droog en waar moeten we met die natte spullen heen. Het heeft nu al zo lang geduurd, dat we die ene dag ook nog wel kunnen wachten. Ik denk optimistisch, dat het stof dat nu in de lucht hangt dan ook wat beter is neergedaald. Ik ga nog langs de winkel om extra schoonmaakmiddelen te halen en dan moeten we morgen vroeg starten met het laatste stukje van deze enorme klus. Dan maken we er weer ‘onze fijne boot’ van, want zo leven met stof en een aantal vloerdelen er uit, daar hebben we wel genoeg van. Ik schreef het al eerder: het is jammer dat al het werk van Frans nu onder de vloerdelen verdwijnt.

Zaterdag 13 juni 2020. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Als we tijdens onze ochtendwandeling in Torre zijn en over de korte pier lopen, staan daar mensen te fotograferen en aan de kant komen mensen aanlopen, die naar de zee wijzen. Er komt een politieauto aan en ook de agenten staan te turen. We kijken ook, maar zien niet waar iedereen zo opgewonden over doet. We blijven ook staan, maar komen er niet achter wat er aan de hand is. Als ik een vriendin spreek in de loop van de ochtend vraag ik haar wat er in Torre was vanmorgen. We zoeken beide nog op internet of er bij het nieuws iets over wordt gezegd, maar we kunnen niets vinden. Pas ‘s avonds om 10 uur horen we wat er aan de hand was. Er zwom redelijk dicht bij de kust in zuidelijke richting een enorme walvis. George heeft hem gezien en verteld dat het echt een enorm grote was. George vertelt dat hij een paar keer een enorme rug boven water zag. Wat jammer dat we dat nu gemist hebben. Morgen extra goed kijken als we langs de zee wandelen. Grote kans dat hij dan al lang veel verder is dan Sicilië, maar je weet maar nooit.

Frans gaat verder met zijn mega-klus, waarvan het eind in zicht is. Als we geluk hebben en het droogt goed, is het aan het eind van de dag hopelijk klaar. Ik ga al vroeg naar de werkplaats een beetje op te ruimen. De meeste spullen, die nodig zijn op het boeienveld, zijn vervoerd naar het haventje in Giardini. Van daaruit wordt alles met een grote RIB naar het boeienveld gebracht, waar de duiker de boeien aan de betonblokken vast maakt. En tussendoor worden er al boten aangelegd, vandaag is de derde motorboot aangekomen. Het gaat nu eindelijk beginnen, dit lijkt een goede start van het verlate seizoen.

Na een paar uur komt Frans me helpen opruimen. Er ligt veel gereedschap, wat gebruikt is voor het in elkaar zetten van de boeien en het op maat maken van de lijnen. Dat kan híj beter opruimen, hij weet precies waar alles hoort te liggen. In de middag ga ik alleen terug om flink te stofzuigen en te dweilen. Na een paar uur ziet het er al veel beter uit. Er is in ieder geval ruimte om de camper van George weer binnen te zetten. Tijdens het schoonmaken en klaar maken van de boeien heeft die 2 weken buiten gestaan.