Dinsdag 22 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De dag begint weer zoals we nu al een paar weken zien: het is weer lekker zonnig en warm. Het wordt bijna eentonig, maar het zal niet snel vervelen. We weten dat er, ook hier in het zuiden van Italië, het weer toch ook echt wat minder wordt. Vanaf december komen er altijd een paar stormen langs, er is een grotere kans op regen en de temperatuur zal zakken. Dat is ook de reden dat we er van genieten zolang dit nog duurt. We hebben beiden nog een korte broek en slippers aan. Ik doe een paar boodschappen in het dorp en daar valt het op dat de Italianen al aan dragen van de wintergarderobe zijn begonnen zijn. Ze hebben allemaal lange broeken aan en donkere kleding. Vaak hebben ze al een jas aan en soms is dat de winterjas. Ik val helemaal een beetje uit de toon. Vorige week waren we in het kleine haventje in Giardini, waar we de hele zomer met de grote RIB hebben aangelegd als we naar de kant gingen. Bij de kiosk daar verhuren ze in de zomer ook parasols en ligbedden. Nu was alles opgeruimd en er zat niemand meer op het strand terwijl het 28 graden en zonnig was. De beheerder vertelde, dat de Sicilianen na 8 september niet meer naar het strand gaan. Ze kijken op de kalender en het maakt niet uit wat voor weer het is. We reden langs een stuk strand waar wat meer hotels zijn, daar zaten wel nog mensen, maar waarschijnlijk allemaal toeristen. En zo zal het ook met het dragen van warme kleding zijn, ze kijken op de kalender wanneer de korte broek wordt opgeborgen.

Frans klust vandaag weer in de garage. Hij is lekker bezig met de elektrische buitenboordmotor en geeft het nog niet op, er moet volgens hem toch een manier zijn om de batterijen te vernieuwen.

Maandag 21 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We waren gisteravond moe van het weekend, we hebben het fantastisch gehad en heel veel indrukken opgedaan. Doordat we een nacht in Montalbano hebben geslapen konden we de tweede dag door een heel ander stuk van het eiland rijden. We hebben onderweg al plannen gemaakt om nog een ander stuk van Sicilië te gaan bekijken. Hopelijk blijft het nog even mooi weer.

We slapen een beetje uit vanochtend, we hebben niets speciaals op het programma staan. Daarom is het ontbijt wat later en direct de koffie er achteraan. We genieten ook vandaag weer van het heerlijke weer, het is zonnig en warm. Toen we gisteren op de boot terug kwamen, zagen we direct dat er weer Etna-stof naar beneden was gekomen. We hadden de hele dag gezien dat er dikke donkere wolken uit de kraters kwamen, maar dachten dat het de andere kant op zou waaien. Helaas is het ook in Riposto gevallen. Frans spuit de boot af met de hogedrukspuit. Het is nog een heel karwei want iedere keer als je denkt dat het nu wel schoon is blijkt er toch nog zwart stof te liggen of van hogere delen van de boot naar beneden te stromen. Hij is een paar uur bezig en dan ziet de boot er weer heel anders uit. Hopelijk blijft het zo een paar dagen, maar gezien de enorme rookpluimen, die ook vandaag weer opstijgen, zal het deze week niet de laatste keer zijn dat hij deze klus heeft gedaan. Als de boot weer droog is kunnen we nog net genieten van de laatste zonnestralen. Het wordt vroeg donker en dat gaat heel snel

. En natuurlijk wordt het ‘s avonds ook een stuk frisser in deze tijd van het jaar.

Zondag 20 oktober 2019. Van Montalbano terug naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na een nacht heerlijk slapen in Montalbano staan we op tijd op. Er zitten luiken voor de 2 smalle deuren en het badkamerraampje, daarom was het heel donker in de kamer. Als we wat open doen komt er direct heerlijk zonlicht binnen en in korte broek en shirtje stappen we naar buiten. Het lijkt wat helderder dan gisteren, we lopen eerst nog langs het uitzichtpunt om een paar foto’s te nemen voor we in de auto stappen. We rijden eerst een stuk naar het zuiden richting de Etna. Het is vandaag een totaal ander landschap dan gisteren. Het is wat weidser met in de verte wel hoge bergen. We zien vandaag enorm veel koeien en schapen, soms lopen ze achter een hek, maar vaak lijkt het alsof ze vrij lopen wel met grote bellen om. We rijden richting een groot meer, het blijkt nog moeilijk om er vlak bij te komen. De navigatie stuurt ons een paar keer door super-smalle straatjes in dorpen en een aantal maal moeten we keren. De auto van George is toch breed en vooral lang, zodat we korte bochten moeilijk kunnen nemen. En vaak is het zo steil, dat we vrezen niet om te kunnen keren als het nodig is of bang zijn voor tegenliggers. Maar uiteindelijk komen we vlak bij het meer en parkeren als we niet verder kunnen door een slagboom. We dachten een rustige wandeling te maken het laatste stukje maar als we uit de auto stappen horen we veel mensen. In het bos waar we eerst door gaan blijken vaste barbecues te staan en veel picknicktafels. Het is een drukte van jewelste, het ruikt er heerlijk want alle barbecues zijn aan. Het is toch ongelofelijk op 20 oktober. Het is zelfs erg warm als we een stuk lopen, natte shirtjes…verhitte hoofden. We zien in de verte dat er een stuwdam is in het meer, daar gaan we met de auto naar toe. Het staat niet op de kaart en de navigatie, maar uiteindelijk vinden we hem. Het blijkt allemaal niet meer in bedrijf en het water staat super laag. In het meer zien we trouwens ook hele plakkaten droog gevallen. We lopen over de stuw heen en zien dat de weg aan de andere kant doorgaat. Maar als we met de auto proberen, lopen we toch vast en moeten terug om een andere weg te vinden om weer een beetje richting Riposto te komen. We gaan het laatste stuk van Catania naar Riposto over de snelweg. Het is mooi geweest, we zijn om 18 uur weer aan boord na een fantastisch weekend vol herfstkleuren, maar toch nog zo zomers.

Zaterdag 19 oktober 2019. Van Riposto met de auto naar Montalbano. 

We hebben dit weekend de beschikking over de auto van George. Na de koffie vertrekken we richting de bergen. We hebben even genoeg water gezien deze zomer. Het weer ziet er goed uit, het is heerlijk zonnig. We rijden eerst langs Giardini-Naxos om de waterslang en hogedrukspuit op te halen. De collega’s hebben die gebruikt bij het schoonmaken van de boeien. Als we naar het kleine haventje rijden langs het strand zitten daar veel mensen heerlijk onder parasols en er zijn nog heel wat zwemmers. Het is onvoorstelbaar dat het al de tweede helft van oktober is en iedereen heeft hier nog dunne zomerkleding aan. We merken alleen dat het in de avond wat frisser wordt.

We rijden vanaf Giardini-Naxos de bergen in langs de rand van de Etna. We gaan in noordwestelijke richting en kregen de tip om bij Argimusco te gaan kijken. Het zijn uitgesleten rotspartijen die op een hoogvlakte in het binnenland liggen. We lopen er de hele route naar boven en zijn dan op 1400 meter. Het is kouder hier en af en toe gaat de zon weg. We staan onderweg ettelijke keren stil om te genieten van het geweldige uitzicht rondom met in de verte de Etna. Vrij snel kunnen we ook de zee zien aan de noordkant van Sicilië. Het is niet helemaal helder, maar toch zien we heel in de verte ook de vulkaaneilanden daar liggen. Als we terug zijn bij de auto rijden we richting Montalbano. Halverwege stoppen we om te kijken of we een overnachtingsplek kunnen vinden. Frans vindt iets midden in het centrum, we denken dat we wel iets anders vinden als er geen kamer vrij is. We rijden Montalbano in en de navigatie wijst ons de weg, die steeds smaller en steeds steiler wordt. Op een gegeven moment zien we boven aan een straat nog net op tijd een auto aankomen en kan Frans de stoep op sturen om plaats te maken voor de tegenligger. Ondertussen kijken we naar de huisnummers, waar we moeten zijn, dat is natuurlijk helemaal bovenaan terwijl we rijden in een straat, waar nog net de auto door kan. Als we op een kruising stoppen is daar ook het adres waar we moeten zijn. We bellen het nummer dat bij een deur staat en terwijl Frans in zijn beste Italiaans vraagt of er een kamer vrij is, komt de eigenaar al aanrijden. Die moet ons onderweg naar boven hebben zien rijden. Alles is bezet, hij heeft alleen nog een éénkamer appartement met douche vrij. Wij vinden het prima en lopen eerst nog even rond om bij daglicht foto’s te kunnen maken. Later gaan we terug naar beneden om lekker te eten, en een glas Siciliaanse wijn drinken natuurlijk. 

Vrijdag 18 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na de koffie gaat Frans nog een paar uur nar de garage om wat aan ‘zijn projecten’ te werken. Hij probeert voor George nog steeds een oplossing te vinden voor de grote onderwaterboei die hij enige tijd geleden maakte. Die boei moet de ketting die aan het betonblok vast zit, omhoog houden, zodat hij niet over het beton schuurt. Ze hadden van alles bedacht en berekend en toen ze hem testten op het mooringfield, bleek dat hij vol liep met water. Frans heeft hem open gezaagd en kan nu zien dan het binnenste van de boei zich niet heeft gehecht aan de buitenwand en daar is water tussen gelopen. Ook is hij bezig met de elektrische buitenboordmotor, die hij kreeg van Cam en Vikkie van de trimaran, die hij in het begin van het zomerseizoen heeft omgevaren van Portopalo naar het mooringfield. Cam is bijna de hele zomer in de buurt van het mooringfield geweest, er moesten wat technische problemen worden opgelost voor ze verder konden. Cam had een elektrische motor van het merk, dat Frans graag wilde kopen. De motor was alleen kapot. Frans heeft er op het mooringfield al wat aan gesleuteld en had hem ook opgeladen zodat hij hem kon proberen achter op de grote rib. De motor liep een paar minuten en toen was hij leeg. Nu weet Frans dat de batterijen niet goed meer zijn. Maar die kan hij er niet uit krijgen, ze zitten ingegoten. Daarom moet het hele onderdeel vervangen worden en niet alleen de batterijen. Hij geeft het nog niet op en zoekt nog naar een goedkope oplossing.

Na zo’n lange tijd op het water hebben we zin om morgen met de auto de bergen in te gaan en iets meer te zien van het binnenland. George gaat met de camper weg vanaf vandaag en wij kunnen de gewone auto lenen. We gaan aan het eind van de middag langs de supermarkt om wat proviand in te slaan voor de komende twee dagen. We weten uit ervaring dat in de bergen heel weinig plaatsen zijn waar je iets te eten en drinken kunt kopen. We weten wel waar we ongeveer naar toe gaan en hopen iets noordelijker in het binnenland in een plaatsje te kunnen slapen, zodat we twee dagen daar rond kunnen kijken en niet naar Riposto terug hoeven morgenavond.

Donderdag 17 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

We rennen eerst ons gebruikelijke rondje van iets meer dan 5 kilometer. Ik heb het gevoel dat het een stuk slechter gaat dan de vorige keer, maar ik blijk er uiteindelijk maar 9 seconden langer over te hebben gedaan. Valt dus weer mee. Komt misschien omdat het behoorlijk hard waait. We moeten een beetje bijkomen en zitten heerlijk buiten in de zon, eerst met het ontbijt en niet veel later met koffie. Ondertussen fiets ik naar de garage om de wasmachine te vullen en haal het later weer op. Frans soldeert wat draden aan zijn nieuwe GPS en dan is het tijd om naar de trein te lopen. We gaan naar Giardini om afscheid te nemen van een aantal mensen die we hebben ontmoet in de periode dat we op het mooringfield lagen. We schudden handen bij de bakker, die elke morgen mijn bestelling klaar had staan voor de boten op het mooringfield. We brengen cadeautjes naar de kiosk in het kleine haventje, waar we altijd met de RIB aan hebben gelegd. En we drinken een glas wijn met de mensen van het botenverhuurbedrijf in het haventje, die ons maandenlang hebben geholpen aan te leggen als de kade eigenlijk al vol lag en Frans daar kwam met een boot vol mensen, die aan de kant geholpen moesten worden. Soms hadden we hulp nodig als er lijnen aangepakt moesten worden of de RIB lag in de weg omdat er eigenlijk geen plaats was. Er was altijd een helpende hand of een kop koffie als het druk was. En dan is het leuk om vandaag herinneringen op te halen en een Hollands cadeautje te brengen. Na een paar uur lopen we naar het visrestaurant op de kade, waar we 2 jaar terug een keer hebben gegeten. We zeiden de hele zomer dat we daar naar terug wilden, maar door alle drukte is het er niet van gekomen. Op de heenweg vanaf de trein kwamen we er langs en het zou om 19 uur open zijn. Helaas is het nu om 20 uur nog gesloten, we moeten dus nog maar een keer terug. Misschien is dit de vrije middag, maar het kan ook zijn, dat ze het seizoen al hebben afgesloten. Er zijn al een heleboel zaken gesloten en we zien ook niet veel toeristen meer. Jammer, want het is nog prachtig warm weer. We treinen naar Riposto en lopen naar een restaurant waar we al meerdere keren hebben gegeten. Hier heeft Frans met zijn karaoke-uitvoering een onuitwisbare indruk gemaakt op de eigenaar, die ons ook nu weer heel hartelijk begroet. We krijgen na de maaltijd nog een drankje van hem aangeboden.

Woensdag 16 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vandaag nog steeds heerlijk zonnig, het lijkt op zomer. Shirtje en korte broek aan alsof het juli is. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, want in juli is het vaak zo warm, dat je niets kan doen en al helemaal niet midden op de dag. Maar nu genieten wij van de heerlijke temperatuur en het super weer, terwijl het half oktober is.

Frans gaat nog een paar uur klussen in de garage doen, en ik ‘klus’ op de boot. Ondanks het mooie en warme weer begin ik toch wat kleding uit te zoeken. Omdat we alles in plastic boxen hebben zitten in een achterhut, moet ik eerst wat losse- en veel gebruikte spullen uit de hut halen om er bij te kunnen. Bijna alle zwemspullen kunnen worden opgeborgen en ik zoek de sportspullen uit. Dat zit allemaal in de achterste boxen, waar ik alleen bij kan als ik een gedeelte uitruim. De heel zomerse kleding kan ook al in de boxen en dunne truien zijn misschien binnenkort nodig, die komen wat voor aan. Omdat het zulk mooi en warm weer is nu, blijkt dit toch een warme bezigheid. Ik kom allerlei spullen tegen, die we al drie jaar niet meer gebruiken en ik wacht tot Frans terug is met weg gooien. Hij zegt natuurlijk: dat kan toch best in die boxen? Maar nee, we moeten echt een beetje opruimen. Soms kom ik spullen tegen waarvan ik het bestaan al niet meer wist. Dat is het gevaar als je alles in boxen pakt, je komt het niet meer tegen. Het blijft op de boot altijd een beetje worstelen met de ruimte en als je er op woont heb je veel spullen nodig. Aan het eind van de dag heb ik toch een paar vuilniszakken gevuld en alles weer geordend. We sluiten de dag af met een uurtje buiten zitten in de laatste zonnestralen. Als de zon achter de bergen is verdwenen wordt het wat frisser en verhuizen we naar binnen.

Dinsdag 15 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans wil vandaag kijken waarom onze televisie het gisteren ineens niet meer deed. En ik heb er direct een tweede klus bij bedacht, hij maakt een lichtstrip ter hoogte van het zitgedeelte in de boot, zodat we wat meer licht hebben bij de tafel. Eerst checkt hij alle aansluitingen van de televisie, maar hij kan niets ontdekken. En dan ineens doet de tv het weer, misschien was er gisteren een slechte antenneverbinding. Gelukkig doet ie het weer, we hebben na een half jaar televisie-loos-tijdperk altijd even de behoefte om weer gewoon het nieuws te kijken en mooie natuurprogramma’s, die ze hier uitzenden. Al met al heeft het wel een uur geduurd en ik besluit naar de supermarkt te gaan. Het is de eerste keer na de zomer dat ik op de fiets met mijn rugzak onderweg ga. Het is erg warm, het lijkt wel midden in de zomer. De heuvel op valt niet mee, maar het is goed om weer een beetje te trainen. De rugzak is weer vol en zwaar, de terugweg is gelukkig bergaf. Ik moet een beetje wennen aan al het verkeer om me heen. Na al die maanden op het mooringfield, en alleen af en toe een stuk auto rijden, is het vreemd om weer te fietsen. De rijstijl van de Sicilianen is in de auto al moeilijk te volgen, maar als je op de fiets zit houden ze helemaal geen rekening met je. Ze zijn ook helemaal niet gewend aan fietsers en doen onbegrijpelijke dingen. Ze slaan ineens af, ze toeteren als ze naast je rijden zodat je bijna van de fiets valt en als het ze echt dwars zit roepen ze ook nog uit de auto naar je. Maar goed, ik stap af en toe af met mijn zware rugzak en als de kust veilig is rijd ik verder. Heelhuids kom ik bij de boot aan. Frans heeft de lichtrail gemonteerd, nu schijnt de zon nog, we zijn benieuwd hoe het vanavond uitziet als het donker is. We zitten nog even buiten en gaan dan naar binnen, want ondanks het prachtige weer overdag wordt het toch vroeg donker en wat kouder. Het licht ziet er super uit, Frans kan weer een klusje van de lijst strepen.

Maandag 14 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag zijn we al weer een week terug in de haven na het zomerseizoen in de baai bij Taormina. Het lijkt alsof het veel langer is, misschien komt dat omdat dit onze vierde winter in Riposto wordt. We weten de weg, we kennen de mensen in de winkels en zij herkennen ons, het is bijna een beetje ’thuis komen’. We hebben alleen nog helemaal geen wintergevoel, want het is nog echt zomer. We hebben korte broeken aan en slippers en nemen ‘s avonds voor de vorm een truitje mee, wat we meestal niet aantrekken omdat het nog steeds warm is.

We doen eerst vanmorgen ons vaste hardlooprondje en zitten daarna de hele ochtend buiten. We liggen weer met de punt van de boot naar de steiger, zodat we aan de achterkant vrij uitzicht over het water hebben. Het is even wat klauteren om aan boord te komen over het anker, maar we hebben op deze manier zo veel privacy dat we dat er wel voor over hebben. Nu het nog zulk mooi weer is lopen er de hele dag mensen over de steiger, die in de kuip maar ook door het luik naar binnen kunnen kijken als je andersom ligt. Nu heeft niemand in de gaten dat wij de hele ochtend lezen en koffie drinken, we zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen van een paar drukke maanden. Frans was vaak de halve dag aan het wachten tot er ineens een paar boten tegelijk kwamen en mensen vaak direct naar de kant wilden. ‘s Avonds bleven ze vaak tot laat weg en wilden dan nog opgehaald worden, zodat Frans in het donker nog een aantal keren naar de kade moest. En ‘s morgens was het weer vroeg dag omdat we ook de ontbijtservice verzorgden en op tijd bij de bakker moesten zijn. Het werd allemaal enorm gewaardeerd en natuurlijk is iedereen met vakantie, dus de stemming is perfect. We hebben eigenlijk nooit vervelend commentaar gehad. Maar het moest wel allemaal gebeuren en naast George waren wij degenen die op het mooringfield lagen met de boot en dus 7 dagen in de week en 24 uur per dag beschikbaar waren. De andere collega’s waren er nooit ‘s avonds en ‘s nachts en ook niet ‘s morgens heel vroeg als er boten vertrokken, die losgemaakt wilden worden van de boeien. We hebben een heerlijke zomer gehad en gaan morgen met de collega’s ergens lunchen ter afsluiting.

Zondag 13 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben een langzame start vandaag, maar dat mag ook want het is zondag. We hebben vijf maanden lang geleefd zonder verschil tussen de dagen. Iedere dag was hetzelfde op het mooringfield. We hadden alleen rekening te houden met de zondag voor het verzorgen van de ontbijtservice. De bakker was op zondag gesloten, zodat we bij een cafetaria de croissantjes moesten ophalen. En de weekenddagen hadden we vaak veel dagjesmensen, die met de boot kwamen om een dag lekker te zwemmen en te relaxen. Soms kwamen ze om te vissen, de vangst was altijd heel mager.

Na de koffie gaat Frans nog even naar de garage. Hij wil kijken of de collega’s daar zijn, maar die blijken heel ergens anders de auto’s van George aan het wassen te zijn. Hij heeft ze de hele dag niet gezien in Riposto. Ondertussen ruimt hij wat spullen op en knutselt wat aan een project van de boeien, hij is lekker bezig.

We hebben afgesproken, dat hij drie uur terug is aan boord en dat is ook zo. We lopen eerst een stuk langs de kust, waar we ‘s morgens altijd hard lopen. Halverwege is een mooi terras, direct op de rotsen langs de zee. Het heeft een prachtig uitzicht over de zee en in de verte de haven van Riposto. Het is prachtig weer, zelfs een beetje warm. Voor alle zekerheid hebben we een dunne trui mee genomen, maar dat is totaal onnodig ook op de terugweg. Het is nog heerlijk zomerweer hier in tegenstelling tot alle berichten uit Nederland, waar het herfst is. We hebben hier een prachtige ‘nazomer’ en genieten nog van het buiten zitten zolang het kan.