Donderdag 20 juli 2017. Ioannou

We worden om 8 uur wakker en merken, dat de verwachte sterke wind, die om 5 uur zou beginnen, nog niet merkbaar is. Het waait nog wel behoorlijk, maar lang niet de sterkte, die we in de weerberichten gisteren zagen. En dat blijft een gedeelte van de ochtend ook nog zo. Het is zoveel minder, dan gisteren, dat we weer kunnen zwemmen. Alhoewel de boot nog behoorlijk heen en weer zwiept op het water en we dat zwemmend niet bij kunnen houden. Het is daarom ook opletten, dat je niet vlak langs de boot zwemt als die ineens je richting op beweegt. Maar het is weer heerlijk om in het water te zijn. Door de wind is het wat frisser, maar nog steeds een heel aangename temperatuur.

Frans zoekt de andere pomp op voor de bijboot, na het verlies van onze grote pomp gisteren. En hij controleert of er een lek in de losse bodem zit, waardoor hij steeds een beetje leeg loopt. Alle naden worden gecontroleerd, er is geen lek te vinden. Maar als hij op het vlakke gedeelte test, lijkt het alsof het daar wel lekt. Misschien is het materiaal wel wat vergaan na zoveel jaren. Morgen nog maar eens kijken.

Om 11 uur trekt de wind toch weer aan en krijgen we nog een paar uur sterkere wind met harde windstoten, maar niet meer zo erg als gisteren. Aan het eind van de middag is er nog slechts een stevige wind over en hopen we dat we het ergste nu gehad hebben. Morgen de zee nog maar wat uit laten razen en als het beter wordt gaan we plannen maken voor ons vertrek hier.

Woensdag 19 juli 2017. Ioannou

Na een redelijk rustige nacht worden we om 6 uur wakker van de wind, die sterker wordt. Het gaat precies zoals de voorspelling gisteren aangaf. De wind wordt steeds sterker, er wordt behoorlijk aan de ketting en het anker getrokken, maar de boot blijft keurig op de plaats. Het is weer een stralend zonnige dag, maar door de zeer harde wind kunnen we niet veel buiten zitten. De chocoladevlokken vliegen van het beschuitje en de koffie is in een paar minuten afgekoeld. En alles moet goed vastgehouden worden, want de wind waait alles weg. De bijboot zit achter de boot vast met 3 lijnen, maar weet zich toch nog op de kop te keren. En de pomp lag er nog in, omdat de boot af en toe een beetje bijgepompt moet worden; die ligt er nu dus niet meer in. Overmorgen zoeken, of we hem onder water nog kunnen vinden. We zitten af en toe binnen en lezen wat. De mensen van de buurboot zwaaien naar ons en steken de duim op of alles nog oké is. We kijken naar de boten, die kennelijk niet goed vast liggen en gaan verplaatsen: moeilijk om met zulke harde wind een beter plekje te vinden en dan nog te ankeren. Gelukkig wordt de wind een klein beetje minder in de middag, maar hij blijft behoorlijk krachtig. We gaan nu de avond in en volgens de voorspellingen blijft het vannacht redelijk en wakkert het morgenochtend om 5 uur weer aan om dan weer de hele dag krachtig te blazen. We moeten er even doorheen, maar we zijn blij met onze keuze voor deze baai.

Een rust, na een stormachtige dag:

 

Dinsdag 18 juli 2017. Ioannou

We klussen vandaag een beetje. Frans is gisteren gestart met het poetsen van het roestvrijstaal van de boot. Vooral door het zout komen er vlekken en aanslag op. Het is een hele klus, dus vandaag weer een stuk en dan morgen verder. De dag is begonnen met bewolking, die er af en toe dreigend uitziet, maar we hebben geen regen. Wel heel harde wind, die in de loop van de dag sterker wordt, precies zoals verwacht. We liggen goed hier, het anker zit goed vast, maar toch wordt je er een beetje onrustig van. Het is harde wind met van die uitschieters, die nog sterker zijn. Er zijn geen hoge golven, maar het water is natuurlijk ook onrustig.

Er zijn verschillende boten weg gevaren vandaag. Een paar varen de ingang van de baai uit, maar komen na drie kwartier weer terug. Ook onze Nieuw-Zeelandse buren proberen het. Ze komen terug en gaan weer naast ons liggen. Ze roepen, dat het niet gaat door de harde wind en hoge golven buiten op zee en dat ze 2 dagen gaan wachten. Tja, dat hebben wij ook bedacht. 1 boot vaart uit richting de haven waar wij een paar dagen geleden ook waren. De haven ligt nu pal in de wind en er is geen plaats. Het is een grote boot van 17 meter en wij weten dat je er bijna niet kan draaien, zeker niet met een lange boot. We zien ze weer terugkomen, ook hun is het niet gelukt.

Voor het eerst sinds weken eten we binnen warm. Door de wind is het niet aangenaam meer om buiten te zitten. Nu de zon weg is, is het koeler geworden.

En zo gaan we de nacht in, we weten dat het de hele nacht hard blijft waaien. Morgen ook nog en pas vrijdag wordt het iets minder.

Maandag 17 juli 2017. Ioannou

Als we wakker worden ziet het er buiten een beetje grijs uit. Er is wat wind en bewolking om ons heen. Er zitten wat donkere wolken tussen, waar wat regen uit zou kunnen komen. Door de wind bewegen de wolken zich behoorlijk snel en als we na een paar minuten binnen weer buiten kijken, is het ineens heel anders. Ik ga vandaag met de watertaxi naar het vaste land van Paros. De afgelopen dagen kwam de watertaxi al heel vroeg en soms meer dan 2 keer per uur. Maar toen was het prachtig zonnig en ook nog weekend. De boten zaten steeds vol met toeristen, die aan het strand in de verte of het strandje aan de andere kant van de baai wilden zitten. Vanaf half negen zit ik klaar en kijk uit naar de taxiboten, maar er komt niets. Frans brengt me om 10 uur naar de steiger, waar de boten aanleggen en ik vraag in het restaurant een stukje verder, of ze weten wanneer de taxi komt. Dat weten ze ook niet, hij vaart alleen niet als het heel slecht weer is en inmiddels is de zon gaan schijnen en de wind gaan liggen. Frans gaat weer terug naar de boot en ik besluit te wachten. Om kwart voor 11 komt de taxi aan met 3 mensen. Achteraf gezien zijn er gewoon geen klanten geweest aan de andere kant en was er geen reden om naar de aanlegsteiger te varen. Zij weten ook niet, dat er iemand is, die andersom wil varen, eerst naar het vaste land en dan weer naar het strand terug. De tocht duurt 20 minuten en dan ben ik in Naoussa. We waren hier 2 jaar terug ook, toen we met de rugzak 9 eilanden hebben bezocht in de vakantie. Daarom weet ik waar de bus stopt, die me naar Paroikia brengt. Toch wel leuk om 3 kwartier in de bus te zitten en wat van het landschap te zien. Vodafone is heel snel gevonden en binnen 20 minuten hebben we weer internet. Missie geslaagd! Ik loop weer terug naar de bus. Het is enorm druk. Er gaan bussen in allerlei richtingen en er komen ferry’s aan en vertrekken. Hordes mensen komen en gaan en velen zitten te wachten. De bus die ik moet hebben vertrekt ieder half uur en als ik aan kom lopen, zie ik dat er zich een groep mensen in probeert te proppen, die minstens dubbel zo groot is als dat er plaatsen zijn. Ik ga weer terug naar de terrassen om niet in de brandende zon te hoeven staan en wacht daar een tijd op de volgende bus, dan heb ik een zitplaats. Terug in Naoussa doe ik nog een paar boodschappen en meld me weer bij de taxiboot. Als ik terug ben bij de steiger bij het strand pikt Frans me op met de bijboot. Omdat de taxi aanlegt met de achterkant naar de steiger, stapt iedereen daar uit. Maar Frans legt aan de zijkant van de boot aan en ik geef hem snel de boodschappentassen aan en spring in de bijboot. De kapitein kan nog net zwaaien als we wegvaren.

Zondag 16 juli 2017. Iannou op Paros

We hebben niet veel plannen voor vandaag, het wordt een lees-en luierdag. We gaan eerst uitgebreid zwemmen. Frans kijkt nog een keer bij het anker, de beugel ligt nog maar 10 cm boven de zandgrond, het anker heeft zich helemaal ingegraven. Prima, dus. Het waait vandaag af en toe wat meer dan anders en de temperatuur is wat lager. Nog steeds is het heerlijk warm en zonnig, maar wij vergelijken het nog steeds met die paar dagen ruim 44 graden in de schaduw vorige week.

Omdat Frans het toch niet helemaal kan laten, doet hij toch nog een paar klusjes. Ook ruimen we de bakskist uit, waar al zijn gereedschap in ligt. Lekker een beetje schoon maken en alles weer op de goede plaats zetten.

Er liggen vandaag weer boten om ons heen, die duidelijk maar voor een dag of een paar uur hier blijven. Nu ik dit schrijf is het avond en zijn we met 15 zeilboten overgebleven en 1 enorme motorboot. 1 Zeilboot ligt 75 meter van ons vandaan en de rest een paar honderd meter verder. En we liggen hier lekker beschermd tegen de wind, de golven en de deining. We kunnen de hele dag de boten zien die in- en uit de baai varen. Die bewegen enorm op en neer, zodra ze buiten de rotsrand zijn, die ons bescherming biedt. We blijven hier daarom nog een paar dagen, we hebben het prima naar ons zin en genieten.

Zaterdag 15 juli 2017. Iannou op Paros

We zijn vannacht wat gedraaid met de boot en liggen nu in een andere richting, dan gisteravond. Frans gaat rondkijken tijdens het zwemmen en meet de diepte als we nog verder zouden doordraaien. Niet ver van de boot liggen stenen op de bodem en daar is het 2 meter diep. Omdat de boot 2.20 m diep steekt, is dat wel een beetje vervelend. Het zal allemaal wel niet maar misschien draaien we toch daar heen en als de ketting bij sterke wind wat strakker komt te staan dan nu, liggen we wel erg dicht bij die stenen. We besluiten hier weg te varen en naar de overkant van de grote baai te gaan en daar voor anker te gaan, vlak bij de haven in Naoussa, waar we gisteren waren. Ons internetabonnement is verlopen, dat kan ik verlengen in Paroikia, aan de andere kant van het eiland, waar de ferry ook aankomt. Je kan er vanuit Naoussa met de bus komen. We varen weg en komen na 10 minuten tot de ontdekking, dat we wel heerlijk rustig hebben gelegen aan deze kant van de enorme baai en zo vlak achter de rotsen. Het waait hard, er zijn korte golven met af en toe schuimkoppen en er staat een behoorlijke stroming. Naarmate we dichter bij de overkant komen en eigenlijk al de baai indraaien, waar we willen liggen, beslissen we, dat we dit niet gaan doen. Het is op deze manier niet aantrekkelijk om voor anker te gaan met zulke harde wind en Frans zou me naar de kant moeten brengen met de bijboot. Ik denk, dat ik drijfnat aan de kant zou komen en het is niet zeker of hij met de kleine motor wel weer terug komt naar de boot. We keren om en varen terug naar de andere kant waar we vandaan kwamen. Frans neemt het stuurwiel over, want het kost gewoon enorme kracht om de boot in de juiste richting te krijgen, we moeten er nu recht tegenin. Het is dus helemaal niet een verkeerd plekje om de harde wind, die de komende dagen verwacht wordt, af te wachten. We ankeren 200 meter van onze vorige ankerplaats en iets verder van de kant. Frans meet nog voor alle zekerheid of hier niet ook ondiepere plekken zijn, maar gelukkig is alles in orde. Het was dus een uitje van een uur om er achter te komen, dat ons plan niet lukt. Maar verleggen moesten we toch. In de loop van de dag zien we 2 watertaxi’s heen en weer varen naar een steiger een stuk verder in de richting van een groot strand. Er zijn daar taverna’s en parasols op de kant. De taxi’s zetten mensen af, sommigen lopen langs de rotswand naar het kleine strandje iets voorbij de boot. Maandag zal ik proberen met de watertaxi naar Naoussa en te komen.

Vrijdag 14 juli 2017. Van Ormos Rinia naar Ormos Ay Ioannou op Paros

We vertrekken weer vroeg. We willen heel graag een plaatsje hebben in de haven. Dan moet je niet te vroeg zijn, want dan zijn er nog geen boten weggevaren. Maar je moet ook niet te laat zijn, want halverwege de dag komen de eerste nieuwe boten al weer. We hoeven vandaag maar 15 mijl te varen. Zodra we de baai uit zijn gaan de zeilen omhoog en we ruimen ze pas weer op als we voor de haven zijn. Dus heerlijk de hele ochtend gezeild, dat betekent ook rust, want als de motor moet draaien maakt dat toch wel veel lawaai. In de pilot staat dat je de havenmeester moet bellen en dat een bootje je op komt halen. Een kwartier voor we invaren belt Frans op. Een heel aardige meneer aan de telefoon. We kunnen zo invaren en een plekje zoeken, we moeten ons niets aantrekken van mensen die ons weg sturen en alles is gratis. Nou dat klinkt goed allemaal. We varen de kleine haven in. Aan de rechterkant is een pier, daar liggen allemaal zeilboten, er is geen plek meer. Maar recht voor ons aan de kade zijn 2 open plaatsen. We varen met de voorkant naar de kade en leggen alles vast. Altijd weer spannend, maar het lukt prima. We zetten de zonnetent op, want het is warm en maken koffie. Als we net een beetje ontspannen voelen we beide een lichte schok door de boot. Ik ga voor bij de kade kijken of we misschien toch langzaam tegen de kade aan zijn gevaren. Nee, we liggen er een meter vanaf, dus de boeg kan hem niet geraakt hebben. Dan duikt Frans het water in, we hebben het gevoel, dat de kiel de bodem raakt. Klopt, zegt hij. We speuren op de kant nog naar een andere plek en worden door anderen gewezen op het havenkantoor. Daar zitten een paar mensen buiten, die zeggen, dat er geen plaats is en dat we beter weg kunnen gaan, want met de verwachte wind is dit niet een goed plekje. We vragen nog hoe het kan, dat we zo’n aardige meneer aan de telefoon hebben gehad, maar dat blijkt helemaal niet iemand van de haven te zijn. Het is de oude eigenaar vertellen ze en nu is het van de gemeente. Hij neemt alleen nog steeds de telefoon op en zegt dan allemaal dingen, die niet kloppen om de Gemeente dwars te zitten. We varen maar weer uit en gaan ankeren in de grote baai aan de overkant van de haven. Daar liggen een paar grote motorboten en wat zeiljachten. We kiezen een mooi plekje uit en als Frans zegt, dat ik achteruit moet varen, zodat hij het anker kan laten vallen op een goede plaats, weigert de motor weer. We drijven in een paar seconden richting zo’n groot motorjacht. We gooien heel snel het anker uit en roepen naar de mensen daar, dat we eerst de motor maken en dan daar weg gaan. Ze vragen of ze moeten helpen. Nee, helaas moet Frans die klus zelf klaren. Hij ziet direct als hij het motorruim open maakt, dat het bijna het zelfde probleem is als de vorige keer, de as is er weer uit geschoten. Het is warm binnen en door die 2 km varen op de motor is de motor ook heel warm, dus het valt niet mee. Hij is 3 uur bezig om het weer in orde te maken en ziet direct waar het aan gelegen heeft, dat het niet vast zat. Als het klaar is gaan we eerst een nieuwe ankerplaats zoeken en genieten van een glas wijn. Frans heeft een ankerbiertje verdiend met deze warme klus!

Donderdag 13 juli 2017. Van Finikas op Syros naar South Bay op Nisos Rinia

We staan vroeg op en varen om 6 uur uit. Het is niet donker meer, maar ook niet helemaal licht. We zijn niet de eersten, er vaart vlak voor ons een andere boot uit. We hadden eerst een andere plan om in een haven te gaan liggen. Maar we kiezen toch voor de baai aan de zuidkant van een heel klein eiland. Voor de haven zouden we vroeg weg moeten en dat plan is gebleven terwijl het niet echt nodig is. We hoeven maar 5 uur te varen. De eerste 2 uur zijn totaal zonder wind. We varen op de motor over een vlakke zee zonder rimpel of golf. Het duurt ook een paar uur voor we andere boten zien, we komen alleen een paar vissersbootjes tegen. Frans probeert nog een vis te vangen, maar als we langs een visser varen, die achter ons de vaarlijn kruist, is hij zijn nieuwe lijn met mooie kunstaas kwijt. Hij moppert.

We hebben wel de hele tijd het grootzeil op, zodat we ieder zucht wind kunnen vangen, maar pas na  2 uur kunnen we echt zeilen. En natuurlijk als we de ingang van de baai kunnen zien, begint het fors te waaien en maken we goed snelheid. Jammer, maar toch alles opruimen voor we gaan ankeren. Er liggen een paar boten en we weten, dat we heel ver in kunnen varen. Op 5 meter diepte laat Frans het anker vallen. Hij gaat direct het water in om met de duikbril te kijken of het anker echt wel in zand ligt en zich heeft ingegraven. Gelukkig, het ging in 1 keer goed. Het is 11 uur als we liggen. Het duurt niet lang of de hele baai stroomt vol met enorme motorboten, catamarans en grote huurboten. We liggen al redelijk ver de baai in, maar vooral motorboten proberen of ze nog dichter bij het strand kunnen liggen. Iedereen is heerlijk aan het zwemmen. We hebben gelezen, dat hier een warme bron is, we zien vanaf de boot ook vlak bij het strand een palmboom, riet en bomen. Maar als we met de bijboot gaan kijken, is het allemaal droog. We struinen het strand af en lopen langs de rotskust. We zwemmen en lezen wat. En dan om 19 uur begint de grote uittocht. De enorme motorjachten en andere boten varen weg en we blijven met 5 anderen over, die hier ook de nacht blijven.

Het plan is om morgen naar een haven op Paros te gaan om een paar dagen te kunnen genieten van land en faciliteiten. We willen graag wat van het eiland zien, wandelen en misschien een stuk met de bus. Maar we weten eigenlijk nooit of het gaat zoals we vooraf bedenken…….

Woensdag 12 juli 2017. Van Ayios Ioannis op Kythnos naar Finikas op Syros.

We varen direct weg na het zwemmen en aankleden, het is dan kwart over zeven. We zijn niet de eersten, er is van de 4 boten, die vannacht achter ons lagen, al 1 weg. Verder is het nog heel stil. We ontbijten onderweg. De zeilen kunnen direct op en de motor kan daarom snel uit. De eerste mijlen varen we snel, er is mooie wind en uit de goede richting. Maar dan begint het weer, in een paar seconden valt de wind weg en liggen we met klapperende zeilen stil op bijna spiegelglad water. En soms is dat na 10 minuten de motor aan weer over en “gaat de wind weer aan”. Dan zeilen we weer. We hoeven vandaag niet ver, zo’n 20 mijl. We komen daarom vroeg in de middag aan in Finikas op het eiland Syros. We ankeren en Frans gaat met de duikbril kijken of het anker goed ligt. Hij ziet, dat ons anker mooi op een stuk zand ligt en al wat is ingegraven. Alleen ligt aan de kade een enorm motorjacht van zeker 30 meter, die 2 ankers heeft uitgegooid in de baai. En ons anker ligt precies tussen 2 kettingen, die een paar meter uit elkaar liggen. Er is dus een probleem als dat motorjacht weg zou gaan. We varen met de bijboot naar de kant en vragen aan de buurboot of ze weten of die boot weg gaat. Ze denken van niet, er is alleen een monteur aan boord. Uren later horen we ineens een fluit op de kant en staat er iemand op de punt van het jacht en een havenmeester op de kade. Ze roepen, dat we een stuk naar links of naar rechts moeten, maar we moeten in ieder geval weg daar. Nu is er een enorme baai en aan de andere kant liggen ook boten, dus daar zoeken we een mooie plaats en ankeren opnieuw. Het is alleen lastig als de zonnetent op staat. Gelukkig zijn er niet heel veel andere boten, want ik kan niet veel zien om ons heen.  Frans zegt later, dat een Engelse boot net nog even onze ankerboei op wilde vissen om daar aan te gaan liggen. Ze verspelen hun lange haak maar hebben dat volgens ons helemaal niet in de gaten gehad. Frans geeft goed aan welke kant we op moeten en nu liggen we een paar honderd meter verder. Gaan we voortaan dus ook op letten. Als we in de verte een motorjacht zien liggen, weten we dat die meer dan 125 meter ketting uit hebben en vaak 2 ankers.

Dinsdag 11 juli 2017. Van Fykiadha naar Ayios Ioannis

We zijn van plan om naar Merikha te varen om boodschappen te doen We hebben in Aegina voor het laatst inkopen gedaan en na een dag of 6 begint het een en ander op te raken. Omdat het maar 2 mijl varen is, gaan we niet super vroeg weg. We zwemmen nog en om 11 uur starten we de motor. Als Frans het anker ophaalt geeft hij aan of ik iets vooruit moet varen, welke kant ik op moet sturen en wanneer ik een beetje terug moet. Dit alles is om de ankerlier niet al te zwaar te belasten. We maken altijd een klein ankerboeitje aan het anker vast, zodat we weten waar het anker ligt. Het anker is al van de bodem los, als Frans vraagt om nog iets naar achteren te varen en dan hoor ik een vreemde tik. De motor draait, ik geef meer gas, maar er gebeurt niets. Er is een behoorlijk sterke wind en we drijven direct naar de boot vlak achter ons. Frans komt naar achteren rennen en we rollen heel snel de genua uit, zodat we vaart krijgen en kunnen sturen, met de sterke zijwind deed de boot niet meer wat wij graag wilden. Er zijn gelukkig niet heel veel buurboten in de buurt, behalve die ene, die we nog net kunnen ontwijken. Eerst maar de baai uit en anker opruimen. Frans denkt kooortsachtig na, wat het zou kunnen zijn. Inmiddels hebben we zo’n enorme vaart, dat we al bijna bij de ingang van de baai van Merikha zijn. Maar daar ankeren of aanleggen zonder dat we een motor hebben, is niet geweldig. Frans duikt het motorruim in en heeft heel snel gevonden wat er aan de hand is: de schroefas is losgeschoten. Inmiddels hebben we het zeil al een beetje ingedraaid om vaart te minderen zodat de schroef minder mee blijft draaien. Frans studeert in de documentatie van de motor en denkt het zelf te kunnen repareren. We rollen het hele zeil in en blijven voor de kust van Kythnos dobberen. De sterke wind blaast ons in zuidelijke richting en langzaam iets meer terug naar de kust. In anderhalf uur heeft Frans de as weer op zijn plaats. Gelukkig! Een topreparatie in ongunstige omstandigheden. We zijn beide opgelucht, dat het is gelukt. We varen verder naar de zuidpunt van Kythnos en dan langs de oostkust weer naar het noorden om bij een ankerbaai te komen, vanwaar we morgen naar het oosten kunnen varen.

We liggen nu in Ayios Ioannis en hebben nieuwe plannen gemaakt voor morgen. We proberen op het volgende eiland bij een plaatsje boodschappen te doen. En nu liggen we al weer in zo’n prachtige baai 100 meter van een strand met 2 huisjes. En rechts van ons op de berg staat een kerkje, dat is het enige wat wij en nog 3 andere boten, zien. Alles heel stil en rustig na een hectische start van deze dag.