Zaterdag 15 juni 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan vroeg op, Frans gaat vandaag verder met de klussen op de grote catamaran. Maar ondanks zijn vroege start is het al heel snel erg warm. Hij is begonnen met het repareren van een raam aan de voorkant, de kitrand moet er een stuk uit en dan opnieuw kitten. Eerst zit hij voor een gedeelte in de schaduw van de giek, maar dat is maar een korte tijd.

We moeten met onze kleine bijboot naar een ander gedeelte van de haven waar de catamaran ligt en er is geen loopplank naar de steiger. De catamaran ligt een paar meter van de steiger en de loopplank is erg zwaar en onhandig en eigenlijk te kort. Maar onze bijboot heeft geen motor, die is in de reparatie en één van de ringen waar een peddel in zit, is er af. We kunnen niet roeien, we peddelen samen door de haven. Soms moeten we even naar de kant, dan komt er iemand in of uit varen, we worden er al behoorlijk handig in. Als Frans aan boord is ga ik via het bijbootje naar de steiger en loop terug naar onze boot. Om tien uur breng ik lopend koffie en om één uur lassen we een lunchpauze in, het is echt te warm om op het dek te werken, we peddelen samen weer terug. Gelukkig is die klus klaar en zijn er alleen nog een paar dingen binnen die gemaakt moeten worden, maar ik twijfel of binnen werken prettiger is. De boot is afgesloten als Frans daar niet is en het is daarom binnen ook heel benauwd en warm. We mogen niet mopperen over het weer, we hebben er langer op moeten wachten dan andere jaren. Het valt wel op dat het hier in de haven veel warmer is dan dat we heerlijk in de baai bij Taormina liggen. We hopen snel weer terug te kunnen, waarschijnlijk gaan we maandag, tenzij er nog een vraag van George tussendoor komt.

Vrijdag 14 juni 2019. Porto op Sicilië dell’Etna, Riposto.

We zijn vroeg op want we willen de trein van kwart over acht halen in Giarre. We gaan naar Catania om de boot van onze Duitse buurman op te halen, die we 10 dagen geleden daar heen brachten. Hij is op de werf uit het water geweest en het onderwaterschip en de schroef zijn weer mooi schoon. Als we in Catania aankomen met de trein moeten we een stukje lopen naar de werf en komen we langs een hele grote winkel met scheepsbenodigdheden. Als Frans speciale dingen nodig heeft, die in Riposto niet verkocht worden, gaat hij vaak naar deze winkel. Hij heeft nu wat spullen nodig om een paar dingen te repareren aan een grote catamaran, die vorige week in de baai bij Taormina lag. Hij is daar toen aan boord geweest samen met George en ze hebben wat afspraken gemaakt daarover. Als we straks terug zijn in Riposto wil hij nog een paar uur aan de catamaran werken, maar dan zijn de winkels gesloten voor de middagpauze tot 16 uur of zelfs sommigen zelfs 17 uur. We lopen daarna naar de werf en verder door naar een van de havens in Catania, waar de werf de boot voor een nacht gestald heeft. We gooien los en varen weg op de motor, die een heel ander geluid geeft. We kunnen ook veel meer toeren draaien en de boot gaat een stuk harder. Buiten de haven proberen we nog een uur de genua een beetje mee te laten trekken, maar het helpt niet heel erg en als die een beetje klappert rollen we hem in. Toen we heen gingen deden we er vier uur over, harder ging de boot niet nu doen we het, met een beetje snelheid meer, in drie uur. We varen de haven van Riposto in, het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Op het water hadden we er niet veel erg in en zaten we onder de bimini in de vaarwind, in de haven is het direct een stuk warmer. Frans gaat klussen op de catamaran en ik gebruik de middag om twee wassen te draaien in de garage. Het duurt allemaal wat langer, want we hebben geen fiets op de steiger, die zijn tijdelijk opgeslagen, Het is daarom heen en weer lopen en dat kost meer tijd.

Donderdag 13 juni 2019. Van de baai bij Taormina naar Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De heren hebben het al een paar dagen geleden gezegd: er komt wat wind, maar vooral deining, de baai binnen. We zouden gisteren weer naar de andere kant van de baai gaan, uiteindelijk leek het toen mee te vallen en zijn we gebleven. We maakten een achterlijn vast aan de boei dichter bij de kust zodat we beter op de golven lagen en het was prima. George ligt altijd twee boeien verder en tussen ons in lag een Nederlands zeiljacht en ook die gaven een lange lijn aan voor een achterboei. Zo hebben we met z’n drieën vannacht gelegen en het viel allemaal erg mee, we rolden af en toe een beetje vannacht maar het was best uit te houden.

Vanochtend kunnen we helaas niet zwemmen, omdat het nog vroeg in de zomer is zijn er af en toe kleine kwallen die gemeen steken, het is beter om niet te zwemmen. Jammer maar ik heb er toch geen prikkende plekken voor over, er komen nog genoeg dagen dat we kunnen zwemmen. We gaan beiden mee met George naar de kant, zodat we kunnen overleggen wat we gaan doen. Onder het koffiedrinken bespreken de mannen wat er vandaag gedaan wordt aan de boeien, maar als ze op de weerberichten kijken, wordt besloten om voor een paar dagen terug te varen naar de haven van Riposto. Er komt een deining de baai in, die voor ons bij de boeien nog niet vervelend is, maar in de loop van de dag zal de deining pal uit het oosten komen en daarom recht de baai in lopen. Voor ons komt het goed uit om terug te varen, Frans moet nog wat repareren op een grote catamaran die inmiddels in de haven van Riposto ligt. Hij ontmoette de eigenaar en paar dagen geleden, toen de boot aan een boei lag en er wat kleine problemen waren. De eigenaar is inmiddels terug naar Peru en komt over twee weken weer naar Italië om verder te zeilen met de boot. Wij gaan eerst morgen met de trein naar Catania en zullen de boot van onze buurman terugvaren, we hebben die boot vorige week naar de werf gevaren. Hij is nu weer keurig schoon en de eigenaar komt morgen aan boord. Zo hebben we heerlijk van alles te doen en zijn veel onderweg, zowel met eigen boot als met die van anderen. Het is nog steeds heerlijk weer, fantastisch zonnig maar het begint wel steeds warmer te worden. Vandaag was het in de schaduw onder de buiskap 31 graden, we beginnen er al weer een beetje aan te wennen.

Woensdag 12 juni 2019. De baai bij Taormina.

Als we wakker worden ziet het er een beetje donker uit, er is geen zon. Het begint zacht te regenen en ik krijg direct een ‘Nederland-gevoel’ en dank dat het nu de hele dag wel zal regenen. Maar gelukkig is dat niet zo en tegen 10 uur is de regen voorbij en dan is het direct ook weer zonnig en warm. Doordat het regende is ons zwemuurtje er wel bij in geschoten, ik zag het niet zitten om zonder zon in dat hele koude water te gaan en Frans had ook niet veel moed om er in te springen.

Frans is nog even op de boot bezig en ik ga na het ontbijt met George en Donatella naar de kant. We drinken eerst koffie en doen daarna wat boodschappen. Het is voor mij de eerste keer dat ik door de winkelstraat loop en Donatella wijst me alle belangrijke punten, waar we soms ook voor de andere boten dingen moeten halen en waar de wasserij is. Niet belangrijk voor ons, maar de gasten hebben soms hele balen was en willen dat weer schoon hebben.

Als George ons me de rib komt halen brengt hij Frans naar de kant, die spullen in Riposto in de garage gaat halen, samen met de duiker. Als George en ik terug zijn bij onze boot, ziet hij dat er gereedschap van Frans in de kleine dinghy ligt, Frans heeft geprobeerd om de motor aan de gang te krijgen wat helaas mislukt is. George zal straks de dinghy met motor komen halen en naar de monteur brengen, dan moet het gereedschap er uit zijn. Als George weg is wil ik dat meteen doen maar er zitten lange lijnen aan de rubberboot en normaal houdt een van ons de boot vast en de ander springt er in. Nu is er geen Frans en ik kukel natuurlijk precies tussen de achterkant van de Bolbliksem en de rubberboot in het water, helemaal kopje onder. Ik hoop dat niemand het gezien heeft en er is verder niets gebeurd, mijn bril heb ik nog steeds op als ik boven kom. Het water is hier zo vreselijk zout dat ik direct mijn kleren en haar moet wassen, een paar gemorste druppels zijn niet veel later witte zoutkristallen. Ik heb van mijn kleinzoon een mooi en “heel duur” rood horloge gekregen en dat had ik natuurlijk om. Ik krijg hem niet direct aan de telefoon als ik wil informeren wat ik moet doen. De eerste uren is er niets te zien, maar later zie ik een heel klein beetje vocht bij de wijzerplaat. Ik denk er verder niet meer aan, en als kleinzoon belt om te vragen wat er is, zie ik wat meer vocht. In de loop van het gesprek zeg ik iets over de tijd en dan hoor ik dat het 2 uur later is dan dat ik zie op mijn horloge en krijg het advies van hem om mijn horloge maar in de zon te leggen. Ik vrees alleen dat het niet alleen een vochtprobleem is, maar dat het zout ook schade heeft berokkend aan mijn “dure” horloge.

Dinsdag 11 juni 2019. In de baai bij Taormina.

Als we opstaan is het licht bewolkt met een vage zon, gelukkig trekt de bewolking snel op en hebben we weer heerlijk weer. Maar voordat de zon echt schijnt gaan we zwemmen, dat wil zeggen: Frans gaat in het water en poetst de waterlijn van de boot en ik zwem mijn ‘verplichte’ rondjes om de boot. Ik weet niet zeker of het begint te wennen, maar het lijkt ietsje minder koud vandaag. Maar nog steeds komen we beiden uit het water met hele koude ledematen en het duurt even voor we weer zijn opgewarmd. Gelukkig hebben we de afgelopen dagen bijna geen kwallen meer gezien, de eerste dagen hier was dat echt verschrikkelijk, er dreven hele kluwens kleine kwallen in prachtige kleuren, maar ze steken behoorlijk. De duiker heeft er een tegen zijn gezicht gekregen (dat is het enige plekje huid wat hij bloot heeft in zijn duikerspak) en hij had helemaal een opgezwollen wang die rood was. Hij zegt dat hoe mooier de kleur, hoe ernstiger de verwondingen. De afgelopen dagen heb ik er af en toe nog wel een gezien, maar nu zijn ze allemaal weg.

Er zijn een paar drijvende ballen, die schoon gemaakt moeten worden en ik heb Frans beloofd de RIB een beetje schoon te maken. Het is inmiddels behoorlijk warm en als ik klaar ben ga ik met mijn voeten in het koude water hangen om een beetje af te koelen. Het is echt warm en zo dadelijk moet ik nog in de auto. Ik heb Donatella beloofd haar naar Acireale te brengen, zij heeft daar een afspraak, en we gaan op de terugweg spullen halen in Riposto. Natuurlijk moeten we ook wat boodschappen doen als we dan toch langs de favoriete winkels komen en we slaan meteen lekker veel fruit in. We rijden nog even langs de garage, want daar liggen nog steeds veel spullen van het mooringfield en als we alles verzameld hebben gaan we weer terug. We worden in Giardini opgehaald door George en Frans met de RIB en zijn uiteindelijk 5 uur onderweg geweest.

Maandag 10 juni 2019. In de baai bij Taormina.

We beginnen de dag met zwemmen maar, zeker nu de zon nog niet vol schijnt, is het bere-koud. Dat vind ik tenminste, Frans heeft er minder last van. Hij is gisteren gestart met het schoonmaken van de waterlijn van de boot, op sommige stukken zit gewoon mos op de scheiding tussen water en lucht. We hebben sterk de indruk dat het vooral de laatste maand erg is aangegroeid. We liggen in de winter aan het eind van de steiger en tegenover ons is een brug op de kade, waar zoet water uit komt, dat ook langs de boot stroomt. Je hebt meer aangroei als je alleen op zout water ligt en wij hebben door dat zoete water toch minder aangroei, ook al liggen we natuurlijk ook gewoon in zeewater. De laatste maand zijn we verplaatst naar een box aan het begin van de steiger en hebben we geen voordeel meer gehad van het zoete water, én natuurlijk is de maand Mei warmer en is er meer zon zodat het aangroeiproces flink gestimuleerd wordt. Ook is het inmiddels een jaar geleden dat we uit het water zijn geweest, dat was in Crotone aan het begin van de zomer, voor we naar Griekenland gingen. Het jaar daarvoor zijn we in precies dezelfde week geweest, afgelopen jaar zei de eigenaar van de werf dat we best een half jaar over konden slaan want de boot was nog behoorlijk schoon. We dachten toen dat we weer naar Griekenland zouden gaan deze zomer en de op de terugweg langs Crotone om de boot te poetsen. Nu is het anders gelopen en hebben we eigenlijk een beetje spijt dat we niet in Catania de boot hebben laten poetsen. De onderkant van de boot valt nog erg mee en de schroef is door de duiker al een stuk schoon gemaakt, de waterlijn is een groene mos-band.

Donatella en ik gaan nog een keer met de dame van het grote motorjacht naar de kant om een paar boodschappen te doen. We rijden richting het zuiden, dat is de weg die we ook vanuit Riposto naar hier rijden en we gaan eerst naar de groentehal. Het staat er natuurlijk vol auto’s en de winkel is aan de andere kant van de weg, de dames springen uit de auto en ik zeg dat ik omkeer en terug kom. Het is natuurlijk superdruk en waar kan ik dan inrijden om te keren? Ik bedenk, dat ondanks de drukte ik eerst maar naar links een zijweg of oprit in ga en altijd achteruit de weg weer op kan rijden bij het keren. Als ik rechts afsla weet ik niet of ik ergens kan keren. Voor mijn gevoel rijd ik zeker een kilometer verder dan de groentehal, maar later blijkt het wel mee te vallen. Ik kom gekeerd weer keurig op de weg en rijd terug en dan is er inmiddels een inimini plaatsje voor de zaak waar de dames binnen zijn. Ik ga ook Italiaans parkeren: de neus van de auto zo ver mogelijk in dat kleine parkeerplaatsje en wachten tot de auto voor me weg gaat en ik er verder in kan. Het lukt allemaal en ik help een Italiaanse bestuurder, die achteruit die drukke weg op wil rijden, weer terug op de weg. Hij zwaait en roept, dat is natuurlijk leuk, ik hoop ook altijd dat als ik op een onmogelijk stuk moet invoegen, er een aardig iemand stopt die ziet dat je er anders niet opkomt. Heb ik toch nog niet helemaal de Italiaanse manier van autorijden in me.

Zaterdag 8 juni 2019. van Giardini Naxos terug naar de noordelijke kant van de baai.

We hebben afgesproken om vanochtend eerst terug te varen naar het mooringfield maar om 8 uur belt George, dat hij eerst wil kijken of het er rustig genoeg is. Frans gaat mee, ze varen eerst naar de kant en beginnen daar de auto uit te laden van gisteren en de spullen, die nodig zijn voor de volgende boeien, naar de kade te vervoeren. Zo gaan er toch weer een paar uur voorbij en intussen geniet ik van het drukke leven aan de andere kant van de baai dan waar we ‘normaal’ liggen. Er waren vannacht veel zeilboten om ons heen en er is kennelijk nog en boot vlak bij ons komen liggen, hebben we niets van gemerkt. Het is prachtig weer, zonnig en erg warm. Op het strand zijn veel mensen te zien de parasols hebben uitgeklapt en het belooft een mooie dag te worden.

We varen om naar het mooringfield aan het eind van de ochtend en als we vast liggen aan ‘onze’ boei maakt Frans direct een lange lijn vast aan de achterkant van de boot en de boei dichter bij de kant, zodat we beter op de deining liggen. Ik ga met de auto naar Riposto om wat spullen uit de garage te halen voor de boot van George. Donatella is daar nog en hun camper staat weer keurig in de garage, die nu behoorlijk leeg begint te raken. We gaan eerst koffie drinken in “ons eigen” koffietentje bij de kade, waar we vaker samen zijn geweest. Het is inmiddels zo warm, dat we de koffie maar voor iets kouds wisselen. Inmiddels krijgen we een telefoontje dat we wat spullen bij de winkel moeten halen. Het is lunchtijd in het dorp en alle winkels zijn gesloten. Het is half 4 en we zeggen tegen elkaar dat de winkel vast om 4 uur open gaat….nee dus….de eigenaresse komt pas om 5 uur aan rijden. Dan duurt het nog een half uur voor we de spullen hebben uitgezocht en we lopen weer terug naar de garage. Donatella gaat op haar scooter naar Giardini en ik met alle spullen in de auto. Het is fijn dat beide RIBs aan de kade liggen, we kunnen zo alles uitladen en in de RIBs leggen en we varen terug naar de beider boten. Het was een lange en heel warme dag, zou nu eindelijk de echte zomer beginnen?

Vrijdag 7 juni 2019. In de baai bij Giardini Naxos.

We liggen nog achter ons anker aan de andere kant van de baai dan waar de boeien liggen. Het heet hier Giardini Naxos. Heel in de verte kunnen we de oranje boeien zien. We hebben heerlijk geslapen en liggen hier, bij deining uit het zuiden, een stuk rustiger dan aan de boeien. Het is vanochtend eerst nog wat kil maar in de loop van de dag wordt het prachtig zonnig en behoorlijk warm. Op dit soort dagen ben ik extra blij met onze bimini, die schaduw maakt boven de kuip. En het is vooral belangrijk om schaduw te hebben omdat we nog niet erg aan de zon gewend zijn. Tot deze week hebben we nog vaak een lange broek aan gehad en een shirt met mouwen. De eerste week van juni is de zon behoorlijk krachtig midden op de dag en onze huid moet daar nog een beetje aan ‘wennen’.

Frans wordt al vroeg opgehaald door George en naar de kant gebracht. Daar staat Giuseppe met het busje, ze gaan samen eerst naar Catania om nieuwe persluchtflessen te halen, die George besteld heeft. Ze gaan nog langs de zeilmaker en dan terug naar Riposto naar de garage. Daar zijn een hele serie lijnen gebracht die besteld zijn. Frans weet precies welke dingen hij mee moet nemen en in welke lengte sommige lijnen gemaakt moeten worden voor de boeien en andere zaken. En alle einden van de lijnen moeten afgewerkt worden en soms gesplitst, zodat ze daar een aantal uren aan het werk zijn. Ze zouden van Riposto naar Giardini de trailer met een dinghy meenemen die in een opslagloods staat, maar de sleutel van de loods is bij George aan boord. Dat krijg je nu: er zijn zo veel spullen in gebruik en het ligt allemaal op verschillende plaatsen. Gelukkig hebben ze het strandhuisje om spullen op te slaan, maar alles moet wel eerst uit Riposto opgehaald worden. Bij kleine dingen kan je nog wel eens ‘teveel’ hier naar toe transporteren, maar een trailer met dinghy kun je niet zomaar ergens neer zetten en als ze dan naar Riposto gaan, moet alles van tevoren gepland zijn. Dat wordt een keer extra rijden, maar er zal nog wel meer naar hier vervoerd moeten worden.

George gaat een paar keer naar het mooringfield en meldt dat het nog steeds onrustig is door de lange deining. We gaan dus vandaag niet terug. Aan het eind van de middag komt er wel een zeilboot, George maakt hem vast met een lange lijn aan een tweede boei, zoals wij ook een paar nachten hebben gedaan, hopelijk hebben ze een redelijk nacht. Wij willen graag morgen terug, maar als de weerberichten het juist hebben moeten we volgende week weer een paar nachten hier liggen. Gelukkig is de oversteek maar 20 minuten.

Donderdag 6 juni 2019. Van de ene kant van de baai bij Taormina, naar de andere kant.

We hebben een onrustige nacht gehad, er was gisteren voorspeld dat er deining de baai zou inlopen, en uit een richting waar wij last van zouden krijgen. Maar de hele dag en het begin van de avond bleef het rustig weer zonder die voorspelde deining. We zijn de nacht in gegaan en langzamerhand kwam toch die deining en lagen we behoorlijk te rollen. Dat alleen zou nog wel uit te houden zijn, maar Frans was met een grote rib teruggekomen, die vol lag met van die enorme boeien en ander materiaal. Daarom was hij zwaar geladen en bonkte de hele nacht enorm tegen de boot aan. We hadden natuurlijk stootwillen ertussen gehangen, maar de rib bewoog zich tegengesteld aan de boot en vooral als hij zich verwijderde van de boot gaaf dat flinke rukken aan de lijnen en dus ook aan de boot. Het was niet plezierig en we hadden een onrustige nacht. Om 5 uur wilde Frans uitproberen of het zou helpen als we een hele lange lijn aan de rib zouden binden, zodat hij verder van de boot zou dobberen. Het hielp wel iets, maar binnen de kortste keren lag hij tegen de achterkant van de boot aan, maar daar zat de bijboot die hem gedeeltelijk tegenhield. Het hielp dus wel iets, maar inmiddels begon het al licht te worden en konden we niet echt meer in slaap komen. We bedenken tijdens het ontbijt, dat we de rib bij deze deining beter aan een boei vast kunnen maken, zodat hij niet tegen de boot aan bonkt.

Om 9 uur wordt Frans opgehaald en beginnen ze de boeien te leggen, die al klaar liggen in de rib. Na een paar uur komen ze plotseling langs zij en vragen of ik mee ga naar de kant om koffie te drinken. In Giardini komt ook Donatella aanrijden, die nog een paar nachten in de camper in Riposto slaapt. In de garage liggen nog veel spullen van het mooringfield en daarom kan de camper er nog niet in. De mannen zoeken de spullen bij elkaar voor de volgende serie boeien en brengen ons dan weer terug naar de boten. Er komt steeds meer deining en we vrezen weer een onrustige nacht, we besluiten om naar de andere kant van de baai te varen, volgens George is het daar rustige liggen achter een wal. Het is een half uur varen en dan liggen we voor anker ongeveer 750 meter van het strand. Het is hier heel anders: de boeien liggen dicht langs de rotskant en hier hebben we zandstrand met hele stukken ligbedjes en parasols. En ook al is het ver weg, we horen over het water veel meer geluiden van de kant en van de plezierbootjes. Het doet ons sterk aan de zomers in Griekenland denken, waar we ook soms zo bij een strand lagen. En ook hier is nog wat deining, maar wel een heel stuk minder dan de andere kant. We denken hier wel een paar dagen te blijven en zodra het rustig is varen we weer terug naar het mooringfield.

Woensdag 5 juni 2019. De baai van Taormina bij Giardini.

We brengen vandaag een boot weg die uit het water gaat op de werf in Catania. We staan heel vroeg op, als de wekker om half 6 gaat hebben we beiden nog wel zin om even om te draaien, maar we hebben een afspraak. We moeten natuurlijk eerst met de rib naar de kant, gelukkig vinden we aan de kleine kade nog een plekje om de rib te stallen. Het plaatsje is maar klein, maar we duwen de andere boten wat opzij en dan passen we er tussen. Het is maar een kort stukje lopen naar het station, we zijn ruim op tijd. In 17 minuten met de sneltrein naar Giarre en we lopen in een bijna verlaten Riposto naar beneden naar de haven. We komen langs de vishal en daar zijn ze alles al aan het klaarzetten. We zien, dat ze een enorme tonijn aan het schoonmaken zijn, hij is zeker 2 meter lang. Later vertelt iemand dat ze hier voor de kust de afgelopen dagen meerdere hele grote vissen hebben gevangen. Ze zijn al verkocht voor ze aan land komen en gaan direct naar de betere restaurants.

De zeilboot, die we gaan wegbrengen, zit natuurlijk onder het Etna stof, we besluiten om hem eerst aan de achterkant maar af te spuiten. Daar zitten we in de kuip en anders hebben we onze kleren straks onder de zwarte vlekken, die er niet meer uit gaan, zo heb ik gisteren ervaren. Beter om eerst schoon te maken en maar een kwartiertje later wegvaren. Als we de haven uit varen komt de boot maar langzaam op gang, in het begin zien we bij vol gas maar 3 knoop op de teller. Later wordt het iets beter en zien we de snelheid oplopen naar 5 knoop, waarschijnlijk is er zo veel aangroei aan de schroef, dat hij niet sneller wil draaien. En de onderkant van de boot zal ook wel vol zitten met slierten, zodat dat ook remt. Het is dus niet voor niets dat de boot schoongemaakt wordt. We hebben afgesproken, dat we ongeveer om 13 uur in de haven van Catania zijn, gelukkig zijn we op tijd, om kwart over twaalf legt Frans aan de kade aan, de mensen van de werf staan ons al op te wachten. Na een kopje koffie lopen we door de stad naar het station. We kijken nog even op de markt, maar daar is het al te laat voor, die zijn al aan het opruimen, maar ook hier zijn gedeeltes van enorme vissen te zien, de rest is al verkocht.

We treinen weer terug naar onze rib in Giardini en varen terug naar de boot. Frans kleedt zich om en gaat terug om George nog een paar uur te helpen met het boeien leggen. Vanmorgen was George alleen met de duiker en hebben ze een paar kleine boeien gedaan, nu nog even een paar grote boeien.