Vrijdag 18 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Na de koffie gaat Frans nog een paar uur nar de garage om wat aan ‘zijn projecten’ te werken. Hij probeert voor George nog steeds een oplossing te vinden voor de grote onderwaterboei die hij enige tijd geleden maakte. Die boei moet de ketting die aan het betonblok vast zit, omhoog houden, zodat hij niet over het beton schuurt. Ze hadden van alles bedacht en berekend en toen ze hem testten op het mooringfield, bleek dat hij vol liep met water. Frans heeft hem open gezaagd en kan nu zien dan het binnenste van de boei zich niet heeft gehecht aan de buitenwand en daar is water tussen gelopen. Ook is hij bezig met de elektrische buitenboordmotor, die hij kreeg van Cam en Vikkie van de trimaran, die hij in het begin van het zomerseizoen heeft omgevaren van Portopalo naar het mooringfield. Cam is bijna de hele zomer in de buurt van het mooringfield geweest, er moesten wat technische problemen worden opgelost voor ze verder konden. Cam had een elektrische motor van het merk, dat Frans graag wilde kopen. De motor was alleen kapot. Frans heeft er op het mooringfield al wat aan gesleuteld en had hem ook opgeladen zodat hij hem kon proberen achter op de grote rib. De motor liep een paar minuten en toen was hij leeg. Nu weet Frans dat de batterijen niet goed meer zijn. Maar die kan hij er niet uit krijgen, ze zitten ingegoten. Daarom moet het hele onderdeel vervangen worden en niet alleen de batterijen. Hij geeft het nog niet op en zoekt nog naar een goedkope oplossing.

Na zo’n lange tijd op het water hebben we zin om morgen met de auto de bergen in te gaan en iets meer te zien van het binnenland. George gaat met de camper weg vanaf vandaag en wij kunnen de gewone auto lenen. We gaan aan het eind van de middag langs de supermarkt om wat proviand in te slaan voor de komende twee dagen. We weten uit ervaring dat in de bergen heel weinig plaatsen zijn waar je iets te eten en drinken kunt kopen. We weten wel waar we ongeveer naar toe gaan en hopen iets noordelijker in het binnenland in een plaatsje te kunnen slapen, zodat we twee dagen daar rond kunnen kijken en niet naar Riposto terug hoeven morgenavond.

Donderdag 17 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

We rennen eerst ons gebruikelijke rondje van iets meer dan 5 kilometer. Ik heb het gevoel dat het een stuk slechter gaat dan de vorige keer, maar ik blijk er uiteindelijk maar 9 seconden langer over te hebben gedaan. Valt dus weer mee. Komt misschien omdat het behoorlijk hard waait. We moeten een beetje bijkomen en zitten heerlijk buiten in de zon, eerst met het ontbijt en niet veel later met koffie. Ondertussen fiets ik naar de garage om de wasmachine te vullen en haal het later weer op. Frans soldeert wat draden aan zijn nieuwe GPS en dan is het tijd om naar de trein te lopen. We gaan naar Giardini om afscheid te nemen van een aantal mensen die we hebben ontmoet in de periode dat we op het mooringfield lagen. We schudden handen bij de bakker, die elke morgen mijn bestelling klaar had staan voor de boten op het mooringfield. We brengen cadeautjes naar de kiosk in het kleine haventje, waar we altijd met de RIB aan hebben gelegd. En we drinken een glas wijn met de mensen van het botenverhuurbedrijf in het haventje, die ons maandenlang hebben geholpen aan te leggen als de kade eigenlijk al vol lag en Frans daar kwam met een boot vol mensen, die aan de kant geholpen moesten worden. Soms hadden we hulp nodig als er lijnen aangepakt moesten worden of de RIB lag in de weg omdat er eigenlijk geen plaats was. Er was altijd een helpende hand of een kop koffie als het druk was. En dan is het leuk om vandaag herinneringen op te halen en een Hollands cadeautje te brengen. Na een paar uur lopen we naar het visrestaurant op de kade, waar we 2 jaar terug een keer hebben gegeten. We zeiden de hele zomer dat we daar naar terug wilden, maar door alle drukte is het er niet van gekomen. Op de heenweg vanaf de trein kwamen we er langs en het zou om 19 uur open zijn. Helaas is het nu om 20 uur nog gesloten, we moeten dus nog maar een keer terug. Misschien is dit de vrije middag, maar het kan ook zijn, dat ze het seizoen al hebben afgesloten. Er zijn al een heleboel zaken gesloten en we zien ook niet veel toeristen meer. Jammer, want het is nog prachtig warm weer. We treinen naar Riposto en lopen naar een restaurant waar we al meerdere keren hebben gegeten. Hier heeft Frans met zijn karaoke-uitvoering een onuitwisbare indruk gemaakt op de eigenaar, die ons ook nu weer heel hartelijk begroet. We krijgen na de maaltijd nog een drankje van hem aangeboden.

Woensdag 16 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is vandaag nog steeds heerlijk zonnig, het lijkt op zomer. Shirtje en korte broek aan alsof het juli is. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, want in juli is het vaak zo warm, dat je niets kan doen en al helemaal niet midden op de dag. Maar nu genieten wij van de heerlijke temperatuur en het super weer, terwijl het half oktober is.

Frans gaat nog een paar uur klussen in de garage doen, en ik ‘klus’ op de boot. Ondanks het mooie en warme weer begin ik toch wat kleding uit te zoeken. Omdat we alles in plastic boxen hebben zitten in een achterhut, moet ik eerst wat losse- en veel gebruikte spullen uit de hut halen om er bij te kunnen. Bijna alle zwemspullen kunnen worden opgeborgen en ik zoek de sportspullen uit. Dat zit allemaal in de achterste boxen, waar ik alleen bij kan als ik een gedeelte uitruim. De heel zomerse kleding kan ook al in de boxen en dunne truien zijn misschien binnenkort nodig, die komen wat voor aan. Omdat het zulk mooi en warm weer is nu, blijkt dit toch een warme bezigheid. Ik kom allerlei spullen tegen, die we al drie jaar niet meer gebruiken en ik wacht tot Frans terug is met weg gooien. Hij zegt natuurlijk: dat kan toch best in die boxen? Maar nee, we moeten echt een beetje opruimen. Soms kom ik spullen tegen waarvan ik het bestaan al niet meer wist. Dat is het gevaar als je alles in boxen pakt, je komt het niet meer tegen. Het blijft op de boot altijd een beetje worstelen met de ruimte en als je er op woont heb je veel spullen nodig. Aan het eind van de dag heb ik toch een paar vuilniszakken gevuld en alles weer geordend. We sluiten de dag af met een uurtje buiten zitten in de laatste zonnestralen. Als de zon achter de bergen is verdwenen wordt het wat frisser en verhuizen we naar binnen.

Dinsdag 15 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans wil vandaag kijken waarom onze televisie het gisteren ineens niet meer deed. En ik heb er direct een tweede klus bij bedacht, hij maakt een lichtstrip ter hoogte van het zitgedeelte in de boot, zodat we wat meer licht hebben bij de tafel. Eerst checkt hij alle aansluitingen van de televisie, maar hij kan niets ontdekken. En dan ineens doet de tv het weer, misschien was er gisteren een slechte antenneverbinding. Gelukkig doet ie het weer, we hebben na een half jaar televisie-loos-tijdperk altijd even de behoefte om weer gewoon het nieuws te kijken en mooie natuurprogramma’s, die ze hier uitzenden. Al met al heeft het wel een uur geduurd en ik besluit naar de supermarkt te gaan. Het is de eerste keer na de zomer dat ik op de fiets met mijn rugzak onderweg ga. Het is erg warm, het lijkt wel midden in de zomer. De heuvel op valt niet mee, maar het is goed om weer een beetje te trainen. De rugzak is weer vol en zwaar, de terugweg is gelukkig bergaf. Ik moet een beetje wennen aan al het verkeer om me heen. Na al die maanden op het mooringfield, en alleen af en toe een stuk auto rijden, is het vreemd om weer te fietsen. De rijstijl van de Sicilianen is in de auto al moeilijk te volgen, maar als je op de fiets zit houden ze helemaal geen rekening met je. Ze zijn ook helemaal niet gewend aan fietsers en doen onbegrijpelijke dingen. Ze slaan ineens af, ze toeteren als ze naast je rijden zodat je bijna van de fiets valt en als het ze echt dwars zit roepen ze ook nog uit de auto naar je. Maar goed, ik stap af en toe af met mijn zware rugzak en als de kust veilig is rijd ik verder. Heelhuids kom ik bij de boot aan. Frans heeft de lichtrail gemonteerd, nu schijnt de zon nog, we zijn benieuwd hoe het vanavond uitziet als het donker is. We zitten nog even buiten en gaan dan naar binnen, want ondanks het prachtige weer overdag wordt het toch vroeg donker en wat kouder. Het licht ziet er super uit, Frans kan weer een klusje van de lijst strepen.

Maandag 14 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

Vandaag zijn we al weer een week terug in de haven na het zomerseizoen in de baai bij Taormina. Het lijkt alsof het veel langer is, misschien komt dat omdat dit onze vierde winter in Riposto wordt. We weten de weg, we kennen de mensen in de winkels en zij herkennen ons, het is bijna een beetje ’thuis komen’. We hebben alleen nog helemaal geen wintergevoel, want het is nog echt zomer. We hebben korte broeken aan en slippers en nemen ‘s avonds voor de vorm een truitje mee, wat we meestal niet aantrekken omdat het nog steeds warm is.

We doen eerst vanmorgen ons vaste hardlooprondje en zitten daarna de hele ochtend buiten. We liggen weer met de punt van de boot naar de steiger, zodat we aan de achterkant vrij uitzicht over het water hebben. Het is even wat klauteren om aan boord te komen over het anker, maar we hebben op deze manier zo veel privacy dat we dat er wel voor over hebben. Nu het nog zulk mooi weer is lopen er de hele dag mensen over de steiger, die in de kuip maar ook door het luik naar binnen kunnen kijken als je andersom ligt. Nu heeft niemand in de gaten dat wij de hele ochtend lezen en koffie drinken, we zijn nog steeds een beetje aan het bijkomen van een paar drukke maanden. Frans was vaak de halve dag aan het wachten tot er ineens een paar boten tegelijk kwamen en mensen vaak direct naar de kant wilden. ‘s Avonds bleven ze vaak tot laat weg en wilden dan nog opgehaald worden, zodat Frans in het donker nog een aantal keren naar de kade moest. En ‘s morgens was het weer vroeg dag omdat we ook de ontbijtservice verzorgden en op tijd bij de bakker moesten zijn. Het werd allemaal enorm gewaardeerd en natuurlijk is iedereen met vakantie, dus de stemming is perfect. We hebben eigenlijk nooit vervelend commentaar gehad. Maar het moest wel allemaal gebeuren en naast George waren wij degenen die op het mooringfield lagen met de boot en dus 7 dagen in de week en 24 uur per dag beschikbaar waren. De andere collega’s waren er nooit ‘s avonds en ‘s nachts en ook niet ‘s morgens heel vroeg als er boten vertrokken, die losgemaakt wilden worden van de boeien. We hebben een heerlijke zomer gehad en gaan morgen met de collega’s ergens lunchen ter afsluiting.

Zondag 13 oktober 2019. Porto dell’ Etna, Riposto op Sicilië.

We hebben een langzame start vandaag, maar dat mag ook want het is zondag. We hebben vijf maanden lang geleefd zonder verschil tussen de dagen. Iedere dag was hetzelfde op het mooringfield. We hadden alleen rekening te houden met de zondag voor het verzorgen van de ontbijtservice. De bakker was op zondag gesloten, zodat we bij een cafetaria de croissantjes moesten ophalen. En de weekenddagen hadden we vaak veel dagjesmensen, die met de boot kwamen om een dag lekker te zwemmen en te relaxen. Soms kwamen ze om te vissen, de vangst was altijd heel mager.

Na de koffie gaat Frans nog even naar de garage. Hij wil kijken of de collega’s daar zijn, maar die blijken heel ergens anders de auto’s van George aan het wassen te zijn. Hij heeft ze de hele dag niet gezien in Riposto. Ondertussen ruimt hij wat spullen op en knutselt wat aan een project van de boeien, hij is lekker bezig.

We hebben afgesproken, dat hij drie uur terug is aan boord en dat is ook zo. We lopen eerst een stuk langs de kust, waar we ‘s morgens altijd hard lopen. Halverwege is een mooi terras, direct op de rotsen langs de zee. Het heeft een prachtig uitzicht over de zee en in de verte de haven van Riposto. Het is prachtig weer, zelfs een beetje warm. Voor alle zekerheid hebben we een dunne trui mee genomen, maar dat is totaal onnodig ook op de terugweg. Het is nog heerlijk zomerweer hier in tegenstelling tot alle berichten uit Nederland, waar het herfst is. We hebben hier een prachtige ‘nazomer’ en genieten nog van het buiten zitten zolang het kan.

Zaterdag 12 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Om 9.00 uur wordt Frans opgehaald om naar Giardini te gaan. Het strandhuisje moet beter beschermd worden tegen slecht weer. Er zijn metalen platen aangeschaft en die moeten gelast worden. Het is weer een prachtige ochtend met veel zon, het zal een warme klus worden. Ondertussen fiets ik nog een aantal keren naar de wasmachine om de ‘zomer-was’ weg te werken. Het is een extra grote wasmachine, maar vanochtend kom ik er toch met zo’n grote tas, dat het er niet in 1 keer in kan. Dat wordt dus fietsen, maar dat is goed voor de broodnodige lichaamsbeweging, passend bij ons plan om meer te bewegen. Het is alleen niet zo leuk om steeds hetzelfde stuk te fietsen en zeker niet op zaterdagochtend als het erg druk is op de weg. Ze zijn hier echt geen fietsers gewend en passeren strak langs je of komen ineens op het idee om te gaan parkeren en snijden je voorwiel er bijna af. Maar het loopt weer goed af allemaal en net als ik tussendoor bedenk wat ik nog meer kan doen, roept George op de steiger, dat hij naar Giardini gaat. Of ik mee wil om te kijken hoe ver ze zijn. Al mijn goede voornemens om de boot van binnen te poetsen zijn in een seconde weg en binnen een minuut zitten we in de auto op weg naar Giardini. Frans is bijna klaar en overlegt met George nog een paar dingen en dan wordt er opgeruimd. Het is genoeg voor vandaag, het was een heel warme klus.

Het eind is in zicht, bijna alle spullen zijn nu in Riposto opgeborgen. Maandag nog het appartement opleveren en dat is het het eind van het seizoen van het mooringfield. Tijdens het wachten op Frans drink ik koffie bij de kiosk op de kade waar ik een mooi uitzicht heb op het eind van de baai, waar 14 dagen geleden nog het mooringfield was. Er zijn in de verte alleen een paar vissersbootjes te zien en 1 zeilboot, die voor anker ligt. Het ziet er een beetje kaal uit in vergelijking met de afgelopen maanden. Toen kon je de boeien in de verte zien en de boten, die daar lagen. En onze eigen boot samen met die van George. 

Vrijdag 11 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We vinden dat we voldoende hebben gerust na de eerste keer hard lopen aan het begin van de week en daarom staan we vroeg op om te rennen. Ondanks het tijdstip schijnt de zon al volop en is het warm. Het is altijd verbazingwekkend hoeveel mensen er zo vroeg al aan het wandelen zijn. We lopen over een voetpad met een fietspad er naast, dat langs de zee ligt. We hoeven alleen maar over een heel smal trottoir dat langs de haven loopt en dan zijn we al op dat pad. Verschillende keren moeten we van de stoep af op het fietspad omdat er mensen lopen. Een enkeling zien we rennen zoals wij. Eigenlijk is het niet verwonderlijk dat hier veel mensen wandelen, want in het dorp zijn bijna geen trottoirs en meestal zijn ze maar 50 cm breed. Het lopen gaat een stuk beter dan de eerste keer en hopelijk hebben we morgen niet zo’n spierpijn. Het is goed om na de zomermaanden, waarin we heel veel op de boot waren, weer een beetje meer te bewegen.

De ochtend rommelen we een beetje aan boord. Frans krijgt het navigatieprogramma nog niet aan de gang en is daar een paar uur zoet mee. Ik fiets een paar keer naar de wasmachine, het is fantastisch weer om de was te drogen aan boord omdat de hele dag de zon schijnt. Er zijn veel spullen, die we deze zomer gebruikt hebben die, na het wassen, opgeborgen gaan worden. De laatste portie moet morgen nog maar een paar uur in de zon. Het is toch altijd vochtig aan boord en als de spullen niet echt helemaal droog zijn hebben we snel schimmel in het goed.

Frans gaat halverwege de middag met George naar Giardini om nog wat dingen te regelen daar. De laatste spullen van de boeien zijn schoon en worden vanmiddag naar de garage gebracht. Frans zal nog wat extra versterking op het strandhuisje zetten, dat daar deze winter blijft staan. Ik ben benieuwd of het allemaal heel blijft, de golven kunnen in de winter vier meter hoger komen dan in de zomer. De huisjes staan wel op een verhoging maar er is maar weinig strand op dat punt.

En zo zijn we al weer vijf dagen in de haven en het voelt alsof we niet weg geweest zijn. We hebben hier zo’n ander leven dan op het mooringfield en we hebben de draad van vorige winter gewoon weer opgepakt. We hebben nog geen zicht op hoeveel mensen hier de winter blijven. Een aantal van de vrienden van de afgelopen winters komen niet meer terug. Sommige hebben een andere winterligplaats gevonden, anderen blijven de komende tijd niet aan boord wonen en hebben de boot op de kant gezet.

Donderdag 10 oktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Er komen vannacht een aantal fikse regenbuien over en ook vanochtend vroeg regent het. Daardoor maken we niet veel tempo om vroeg op te staan. Het is donker en grijs en belooft niet veel goeds voor vandaag. Maar dat valt dan weer mee, om negen uur is het droog en zonnig, iets dat we totaal niet verwachtten een paar uur geleden. We kunnen zelfs buiten ontbijten, de banken in de kuip zijn al weer droog na al dat water. We zien vanaf de boot de top van de Etna, die vandaag weer heel onrustig is. Er komen enorme witte en licht-grijs gekleurde wolken uit de kraters. We hebben dan altijd het gevoel dat we dichtbij zouden willen kijken, maar helaas lukt dat niet zonder gids en ook zij gaan niet verder naar boven als er zulke uitbarstingen zijn. Het is jammer dat er in dit jaargetijde zo vaak wolken rond de Etna hangen. We kunnen maar zelden, zoals vandaag, zien wat daar boven gebeurt. We hopen op een heldere nacht zodat we kunnen zien of er lava naar beneden komt.

Frans zoekt spullen bij elkaar om naar Giardini te gaan. Er moeten wat haken gemaakt worden in het strandhuisje om de lange boeienlijn, die het zwemgebied van het mooringveld markeerde, aan op te hangen. Igor en een collega zijn daarginds nog steeds bezig met het schoonmaken van alle spullen die de hele zomer in het water hebben gelegen. En dat moet dan ook ergens opgeborgen worden en getransporteerd worden naar Riposto. Frans bedacht gisteren, dat de zwemlijn met die enorme berg met kleine drijvers veel beter in Giardini kon blijven. George was het er mee eens en vandaag zouden ze dat gaan regelen. Maar George heeft nog wat andere afspraken en verschuift de klus naar morgen. Frans kan daarom vandaag verder met de klusjes aan boord waar hij gisteren aan begonnen is. Het kost natuurlijk veel meer tijd dan hij in gedachten had en af en toe zoekt hij alle kastjes en dozen af naar een onderdeeltje, wat nodig is. Halverwege de middag bedenkt hij, dat hij een noodzakelijk onderdeel al eerder heeft gebruikt voor wat anders. Inmiddels heeft hij een kastje helemaal voor niets uitgepakt en komt tot de ontdekking na het weer inpakken, dat niet alles meer past. Zo woekeren we met ruimte op de boot, er komt regelmatig iets van gereedschap bij en er gaat nooit iets van boord. Af en toe lees ik iets over een ‘tiny house’, dat gevoel heb ik nu ook vaak. Alleen kun je daar nog wel iets ‘buiten’ zetten, of hebben mensen er in de buurt een garagebox bij. Als wij iets ‘buiten’ zetten ligt het direct in het water. Nog afgezien van het grote probleem dat alles roest aan boord.

Woensdag 9 0ktober 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan niet sporten vanochtend, ondanks dat we hele goede voornemens hadden. Gisteren hadden we beiden spierpijn en niet zo’n beetje! Ik had het gisteren gewoon moeilijk toen we 40 minuten de winkelstraat omhoog moesten lopen naar Giarre om de fietsen op te halen. Normaal loop ik altijd pittig door, ook al gaat het de berg op. Maar nu zakte het tempo steeds meer en ik had pijn aan mijn spieren in de benen. Daarom doen we nog maar een dag rustig aan. Frans heeft een afspraak met de directeur en een monteur van de werf, die in de haven is. Ze zullen kijken naar een Nederlands jacht, waarvan de motor het niet doet. We hebben samen het jacht verplaatst naar een andere ligplaats, het is een klant van George. Toen deed ineens de motor het niet en hebben we ons laten slepen door de havenmeesters. Inmiddels is er wel iets gerepareerd, dat kapot was, maar de motor doet het nog niet.

Ik ga verder met het opruimen van de spullen van het mooringfield. Ik heb een wasmachine vol handdoeken van de RIB van Frans en ga tussendoor terug om alles in de droger te doen. Toch wel gemakkelijk als je zo’n hele berg hebt. Ondertussen is Frans weer terug en begint aan een klusje op onze boot. Hij monteert een nieuwe GPS om de navigatie weer op het grote scherm te kunnen zien. Deze zomer hadden we dat programma niet echt nodig als we op en neer gingen van Taormina naar Riposto. En we konden het navigatieprogramma op de computer van Frans zien. Maar volgend jaar moeten we weer vanuit de kuip naar binnen kijkend de route kunnen zien.

We ontbijten buiten in de zon en ook van de koffie genieten we buiten. En dan ineens komt er een vreselijke stortbui, maar is het na een half uur toch weer bijna droog. Aan het eind van de middag regent het nog wat en het blijft een beetje somber. De temperatuur is hoog, echt weer voor een korte broek en T-shirt ondanks de regen. Aan de ene kant is het nog zomer met zon en warmte, aan de andere kant begint hier ook de herfst met dikke wolken en af en toe een bui.