Vrijdag 22 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een koude dag vandaag, er is vanochtend wel zon en we ontbijten ook buiten, maar al snel moeten we naar binnen omdat het te koud wordt. De temperatuur is laag en er is een beetje wind waardoor het koud aanvoelt. Halverwege de ochtend loop ik het dorp in en dan is het nog wel zonnig, na 11 uur is er lichte bewolking waardoor we ook de warmte van de zon moeten missen. En ‘s middags trekt de wind dusdanig aan dat we weer heen en weer rollen en er allerlei lijnen bij andere boten tegen de mast aan slaan. Er is hierdoor veel lawaai en er zijn buiten de overwinteraars weinig mensen op hun boot, waardoor er ook niemand iets doet aan die klapperende lijnen.

Frans is lekker bezig in de garage, er is langzamerhand voor alle klussen zoveel gereedschap aangeschaft, dat hij al een prachtig bord heeft gemaakt om veel dingen op te hangen. De zeer eenvoudige werktafel is inmiddels veranderd in een mooie werkbank waaronder hij grote bakken op wieltjes maakte om dingen netjes op te bergen. Een paar dagen geleden bedacht hij dat een tweetal lades tussen de bakken en de werkbank ook wel handig zou zijn, daar is hij deze week mee bezig geweest. Gisteren is een klant van George op zijn boot aangekomen en blijken er een paar dingen niet in orde te zijn. Na de lunch gaat Frans met hem kijken wat er precies moet gebeuren. En zo dienen de volgende klusjes zich al weer aan terwijl Frans nog met zijn lades bezig is.

Ik ga aan het eind van de middag naar de bakker, de dunne trui is inmiddels vervangen door mijn warme winterjack, het is een heel verschil in weer en temperatuur op 1 dag.

Donderdag 21 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans gaat vandaag met George een boot terug varen van Catania naar Riposto, ik ga mee om de auto weer terug te rijden. We halen eerst Pino op, die een werf heeft midden in Riposto, hij gaat mee om eventuele technische storingen op te lossen. Natuurlijk staat die niet voor de deur klaar op de afgesproken tijd maar het duurt even voor hij ook in de auto stapt. We vragen ons ondertussen af hoe hij met een kraan en oplegger de boten op zijn terrein krijgt, er staan een aantal redelijk grote motorboten. Onderweg moeten we nog een paar jerrycans diesel vullen, maar bij de pomp die George heeft uitgekozen is ‘even’ geen elektriciteit. De bediende zegt dat het 5 minuten duurt, maar George heeft er een hard hoofd in en we rijden door. Op de snelweg komen we voor Catania in een enorme file, die achteraf alleen door de tolpoortjes veroorzaakt wordt. Pino moet nog even iets afgeven bij een metaalbedrijf, dat in een heel andere wijk is dan waar de haven aan grenst, we kriskrassen dus nog even door de stad die megadruk is zo ‘s morgens vroeg. George moet ook nog heel ergens anders iets ophalen en zo rijden we 2 uur na vertrek uit Riposto in de haven van Catania. Onder normale omstandigheden en zonder al die boodschappen zouden we daar 40 minuten over doen. Het is echt Italiaans, ze plannen ergens op een bepaalde tijd te zijn en dan wordt het uiteindelijk veel later.

De boot ligt al aan de kade in het water, de mannen tanken eerst de diesel in de boot en checken de motor. Gelukkig doet die het direct en na nog wat controles varen ze uit. Er komt net een enorme ferry de haven in, gelukkig is de havenkom heel groot maar George stuurt toch maar even flink langs de kant. Als ze dichtbij de ferry zijn, kan je van de kant af zien dat de kapitein van zo’n enorme boot echt dat kleine zeilbootje daar beneden niet kan zien als ze dicht bij elkaar zijn.

Ik ga met de auto terug en heb gelukkig onze oude TomTom mee om de weg naar de snelweg dwars door de stad heen weer te vinden. Alleen is het navigatieapparaat niet meer geüpdatet en blijken er onderweg verschillende straten éénrichtingsverkeer geworden. Daarom wordt het nu helemaal zigzaggen door de stad, maar het gaat prima, veel geleerd van het autorijden van George. Elkaar wat gunnen, iemand er even tussen laten, ritsen en voorrang verlenen waar het moet: daar hebben ze hier op Sicilië nog nooit van gehoord. Iedereen rijdt door elkaar, ze zitten constant in de verkeerde baan en rijden met enorme snelheid. Als het even wat breder is rijden ze ineens met 3 auto’s naast elkaar, maar de breedte is voor sommige automobilisten aanleiding om zomaar de auto neer te zetten en even te parkeren, soms wel driedubbel dik. En om toch ook verder te komen moet je je er tussen wringen, nou daar ben ik nog niet zo goed in, maar het wordt al beter.

Omdat ik met de auto ben ga ik even langs het grote winkelcentrum om een paar zware dingen in te slaan. Als ik, terug in de haven, de auto parkeer, komt Donatella aanlopen op weg naar de mannen, die net zijn binnen gevaren. Dat komt mooi uit, kunnen we nog helpen met de lijnen aanpakken.

Woensdag 20 februari 2019. Porto dell’Etna op Sicilië.

Het is koud vanochtend als we opstaan, Frans zet de kachel even aan en dat gebeurt niet vaak. Na een half uur kan hij al weer uit, het is net even en paar graden warmer en de zon begint ook steeds feller te schijnen zodat het beter aanvoelt. Ik schreef het eerder al: we hebben met mooi rustig weer en zon een beetje het gevoel dat de winter over is, maar dat kan half februari nog niet. Ook hier is het nog steeds winter. We zagen op het Nederlandse nieuws, dat de eerste lentedag was genoteerd, omdat het boven de 15 graden was in De Bilt. Er zullen hier wel andere temperaturen gelden voor lentedagen, maar het blijft wat fris. Het scheelt al behoorlijk als er geen of weinig wind is en niet alleen in verband met het stof van de Etna. Die puft er ook vandaag nog stevig op los, er komen dikke donkergrijze wolken uit de grote krater, die gelukkig naar het zuiden weg waaien. Ook uit de kleinere kraters komen nog steeds wolken gruis en stof. Het blijft de hele dag kouder dan anders en zelfs met 2 truien aan is het in de zon koud, zodat we begin van de middag de boot al afsluiten en binnen zitten.

Doordat het een paar dagen geleden waaide hebben we tegen het eind van de dag wat deining in de haven, de boot rolt heen en weer. Het duurt een paar uur en dan stopt het net zo plotseling als het is begonnen. Als we buiten zitten hebben we er minder erg in, dan dat we binnen zijn, het is verder niet zo storend.

Vandaag geen boodschappen te doen. Ik beschreef gisteren mijn speurtocht naar een pakje thee, maar dat was natuurlijk niet het enige dat ik mee nam. Ik had voor alle zekerheid mijn boodschappenrugzak op de rug, we hebben geen bagagedragers op de fietsen en daarom ook geen fietstassen. En iets aan het stuur vind ik erg lastig en gevaarlijk fietsen. En als je dan in supermarkten loopt, waar je normaal niet komt, zijn er altijd lekkere of handige dingen die in de rugzak passen omdat je toch niet veel mee hoeft te nemen. Helaas is het oog wel eens groter dan mijn kastruimte aan boord, pas op de boot denk ik na waar ik die voorraad nu weer ga stoppen, maar ook dat is weer gelukt. Vandaag met veel moeite een paar foto’s geplaatst bij het blog van afgelopen weekend, ik zal proberen de stofwolk van de Etna te plaatsen!

Dinsdag 19 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De start van de dag is weer geweldig, we zitten lekker buiten met ons ontbijt en overleggen wat er vandaag gedaan moet worden. Frans gaat naar de garage en heeft een afspraak met George om langs een paar winkels te gaan om spullen te zoeken en te kopen. Gisteren waren ze voor iets bij een grote bouwmarkt, die helaas niet had wat ze zochten. Toen ze daarna naar een kleinere winkel dichterbij de garage gingen vragen, bleek die precies te hebben wat er nodig was. Zo gaat dat wel vaker, ze zoeken soms een onderdeeltje voor het een of ander en moeten diverse zaken af om het te vinden. Soms moet het dan ook nog besteld worden, ze zijn soms uren onderweg en komen dan nog met lege handen terug. En soms krijgen ze niet de juiste informatie als ze bellen: er moest vorige week een busje opgehaald worden, dat voor reparatie in Catania in de garage stond. George belt ‘s morgens of het klaar is en krijgt de mededeling, dat alles klaar is en hij hem op kan komen halen. Als hij een paar uur later aankomt, blijkt de auto niet klaar en kan hij onverrichter zake weer terug naar Riposto, zo gaat dat veel vaker. Wij zullen niet snel wennen aan de manier van zaken doen in Sicilië, je weet nooit zeker of ze de beloften na komen.

Ik ga op de fiets ook langs verschillende winkels op zoek naar thee. We denken nog altijd aan de zeer uitgebreide assortimenten in de Nederlandse supermarkten, maar hier is dat een heel ander verhaal omdat dit waarschijnlijk veel meer een ‘koffieland’ is. Eerst fiets ik naar een supermarkt in Giarre, die vorige week wegens een verbouwing gesloten was. Nu hangt er een heel andere naam op de gevel en lees ik dat hij zaterdag pas open gaat. Jammer, want het was een hele grote supermarkt met een mooie koffie- en thee-afdeling. Misschien volgende week nog maar eens terug gaan. Het is superfijn weer, dus ik besluit naar de andere kant van Giarre te fietsen waar nog 2 supermarkten zijn. Altijd goed om eens van een heel ander punt ergens naar toe te fietsen, want ik kom door allerlei straten waar ik nog nooit gefietst heb. Ik weet wel ongeveer waar ik naar toe moet en kom op een gegeven moment weer op bekend terrein, maar zit iets ‘te hoog’. Ik ben dus veel te ver de berg op gefietst en ik laat me weer een eind afzakken. De eerste winkel heeft niet wat ik zoek en ik besluit naar de andere- te gaan, maar weet niet meer waar die precies is. Ik fiets wat rond en kan het niet vinden, dus ga richting haven. Drie straten verder zie ik de derde supermarkt toch nog, maar die heeft ook mijn gezochte thee niet. Een hele fietstocht zonder gevonden te hebben wat ik zocht, maar het was een heerlijke tocht.

Maandag 18 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We beginnen de dag lekker buiten met het ontbijt in de ochtendzon. Het is niet alleen het zonnetje wat lokt, maar zo hebben we een beter zicht op de Etna. Er komt namelijk een enorme donker grijze rookpluim uit een krater, die gelukkig de andere kant opwaait. Maar daarnaast zijn er verschillende andere kleine rookpluimen te zien die duidelijk uit andere kraters komen. Het is wonderbaarlijk dat het zo blijft ‘rommelen’ daarboven en het blijft een fascinerend gezicht ook omdat het steeds veranderd. Soms verandert de kleur van de rook of de richting, in de loop van de middag draait het stof duidelijk meer deze kant op. Eigenlijk kun je iedere paar minuten kijken en is het uitzicht al weer anders. Wij kunnen het nieuws er over niet goed volgen op de televisie of internet, maar de onderzoekers schijnen ook niet te weten hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, zo zeggen de Italianen als we er naar vragen.

Frans begint aan een klusje wat al even op hem wacht. Hij heeft voor we uit Nederland vertrokken de banken in de kuip voorzien van nieuwe teak latten en kit. Alleen de twee kleine luikjes op de spiegel moeten nog gedaan worden. Hij heeft van platen hout luiken gemaakt zodat hij het werk in de garage kan doen, alleen twee kleine stukjes die vast op de spiegel zitten moet hij hier op de boot in orde maken.

Door het mooie weer zijn er steeds meer eigenaren op de boten te zien, veel mensen komen klusjes doen. Soms is het hele dagen stil rondom ons en nu hoor je overal stemmen, er is meer reuring in de haven. Het blijft lekker zonnig de hele dag, terwijl de temperatuur niet hoog is. George en Donatella zijn nog een nacht in Noto gebleven na ons heerlijke weekend, zij melden dat het daar vannacht 1 graad boven nul was. Er stond naast hun een caravan met een gezin met 2 hele kleine kinderen, de caravan was vanochtend bevroren, waarschijnlijk hebben ze niet veel verwarming. Ook het gras was bevroren, het is daar dus een hele koude nacht geweest, wat niet vaak voor komt. We denken door de zon vaak dat het voorjaar is, maar ook hier is het nog gewoon winter.

Zondag 17 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We starten de dag met een heerlijk en uitgebreid ontbijt bij onze B&B op de camperplaats waar George en Donatella met de camper staan. Het is prachtig weer maar wel een beetje koud. We gaan met zijn vieren in de auto naar een natuurgebied, het heet voluit: Riserva Nationale Oasi Faunistica di Vendicari en ligt ten zuiden van Noto, waar we gisteren waren. We lopen eerst richting de kust en komen uit bij een voormalige tonijnverwerkingsfbriek, waar de ruïnes nog van staan. We lopen een stuk over het strand en daarna door het natuurgebied. We hebben geen plattegrond en zijn op een moment ineens niet meer zeker van de weg terug. Natuurlijk hebben we geen zin in het teruglopen over precies hetzelfde pad en besluiten door te lopen. Ondertussen genieten we van machtige uitzichten over zee, mooie bloemen en een prachtig wisselend landschap. Af en toe zien we het grote meer in het midden van het terrein, waar enorme aantallen flamingo’s waden. We komen bij een hek en wringen ons er door om op een breed pad uit te komen. Maar dat leidt naar een doodlopende weg en we passeren 2 keer een bord dat we op privéterrein lopen. Gelukkig komt ons iemand achterop, die een eind verder blijkt te wonen en daar land bewerkt. Hij wijst ons verder de weg langs zijn land en we vinden na 20 minuten een gewone weg en komen plotseling precies bij de auto weer uit. We rijden naar Marzamemi aan de kust, waar we van een Italiaanse lunch genieten op het buitenterras van een restaurant. Een Italiaanse lunch is eigenlijk gewoon een diner halverwege de middag, George kiest 4 gerechten en laat alles midden op tafel neerzetten, zodat we van alles kunnen proeven en alles smaakt even heerlijk. Als we terug zijn bij de camper nemen we afscheid en gaan samen in de auto terug naar de haven. We hebben het gevoel dat we een beetje met vakantie zijn geweest en wat hebben we een geluk gehad met het weer: het was niet zo warm, maar wel heel zonnig. En dat na gisterochtend, toen het even hard regende en er uit zag alsof het avond was, zo donker.

Zaterdag 16 februari 2019, Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We vertrekken vroeg naar Noto, waar we hebben afgesproken met Donatella en George. We gaan vandaag de stad bekijken en blijven daar overnachten. Noto ligt 120 km ten zuiden van Riposto. We rijden naar de snelweg en vervolgen de reis over deze weg met de oude TomTom als navigatie.  We hebben nog een papieren kaart en verder moeten we het met de borden doen. We draaien halverwege de reis de snelweg af, omdat de TomTom dat aangeeft en op de kaart staat dat de snelweg nog niet helemaal is doorgetrokken tot het volgende stuk, er ontbreekt een paar km. Achteraf hadden we rustig moeten blijven rijden, want tot twee maal toe moeten we op een andere weg een stuk terug rijden om uiteindelijk weer richting Noto te rijden op dezelfde snelweg als waar we begonnen. Het zit allemaal wat ingewikkelder in elkaar dan wij gewend zijn. We komen op tijd aan en kort daarna draaien George en Donatella met de camper het terrein op.  Het is een camperterrein met B&B er bij. Na koffie worden we meteen busje van de eigenaar naar het centrum van Noto gebracht. We lopen een eind langs prachtige kerken en gebouwen, beklimmen een toren bij een kerk voor het geweldige uitzicht en gaan binnen bij een huis van een prins uit 1800. Van de eigenaar van het camperterrein kregen we een goed tip voor een echt Siciliaans restaurant en ondanks de lage temperatuur kunnen we door de warmte van de zon buiten onder het afdak van het terras eten.  We lopen nog een stuk door de stad en worden weer opgehaald door het busje, het is een heerlijke middag, maar we kunnen niet meer buiten zitten, het is echt nog winter. Morgen gaan we naar een natuurgebied hier in de buurt met de auto en daar een stuk wandelen.

Vrijdag 15 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het waait vannacht nog behoorlijk terwijl het een stuk minder is als we opstaan. Het is nog wel koud maar al vroeg weer heerlijk zonnig en dat maakt dat we aan het voorjaar en de zomer denken.

Gisteren schreven we over de Etna en de grijze wolken, die er uit komen, ook vandaag was de top weer duidelijk te zien. Door het draaien van de wind is de prachtig witte sneeuw op een groot gedeelte van de helling helemaal grijs geworden. Alleen aan de noord-oostelijke kant die we kunnen zien is het nog wit. Dat betekent dat er ook onze richting op nog steeds stof en gruis neerdaalt op de huizen en schepen. We zien het binnen ook als we ergens overheen vegen, wat een paar dagen niet is aangeraakt, dan is je hand grijs/zwart van het Etnastof. Ik zie zelfs op de witte wijzerplaat van mijn horloge, dat het daar binnendringt.

Door het voorjaarsweer en de zon, denken we aan onze prachtige tocht van vorige zomer en ook het jaar daarvoor. Onze plannen voor de komende zomer zijn nog niet helemaal duidelijk en hangen nog van wat verschillende dingen af. We hebben tot 1 mei een plaats in de haven van Riposto gereserveerd. En misschien gaan we wel net als vorige zomers naar Griekenland, waar zo veel prachtige dingen te zien zijn en we op hele mooie plaatsen hebben gelegen met de Bolbliksem. Gisteren lukte het om een foto in het blog te plaatsen en vandaag gaan we het weer proberen. Nu een foto van half juni 2018 in Panormou. We lagen een paar dagen in een kleine baai met nog een paar andere boten, het anker was uit en we waren met 2 lijnen aan de achterkant van de boot naar de kant vastgebonden. We gingen met het bijbootje naar de overkant waar bij een huis een kleine steiger was met een vissersbootje. Van daar uit konden we naar het dorpje lopen om boodschappen te doen in een winkeltje dat niet groter was dan 5 bij 3 meter, er was niet veel te krijgen, geen verse groente en fruit.

Donderdag 14 februari 2019. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Frans heeft tezamen met alle weersvoorspellingsprogramma’s beloofd dat het vandaag wat minder hard zou waaien, helaas waait het nog hard als we wakker worden. Het is wel, net als gisteren, heel zonnig, maar nog steeds behoorlijk koud. De nieuwe voorspellingen geven aan dat het tussen de middag beter zal worden en de wind wat af zal nemen. We ‘wachten’ er de hele ochtend op maar pas halverwege de middag wordt de wind wat zwakker. Het komt inmiddels wel uit een andere richting, dus we hangen nu scheef over de stuurboordkant.

Door de harde wind is het nog steeds helder rondom de top van de Etna, we zien de hele ochtend dikke spierwitte rook uit de krater komen. Het is zo intrigerend en het wisselt zo snel, dat we telkens kijken. Plotseling wordt de rook donker grijs en dik. We lopen met de filmcamera en fototoestel naar buiten om toch weer vast te leggen hoe het er uitziet. We hebben natuurlijk veel foto’s, maar evengoed lukt het door damp en wolken vaak niet om mooie foto’s te maken. Vanaf de boot gezien staan er nog behoorlijk wat huizen ‘in de weg’, daarom lopen we naar de hoofdkade om beter zicht te hebben op de vulkaan en duidelijkere foto’s te maken. We zullen proberen om vandaag één van de foto’s te plaatsen in het blog, wat twijfelachtig is door de slechte internetkwaliteit in de haven. De update van mijn computer duurde vandaag ruim 6 uur, het valt extra op als je net in Nederland bent geweest en daar supersnel internet hebt gehad.

Woensdag 13 februari 2019. Terug in Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

De afgelopen dagen ben ik even in Nederland geweest op familiebezoek. Het reizen van hier af en weer terug duurt steeds een hele dag. Er is zeker in de winter geen rechtstreekse vlucht, ik stapte op de heenweg over in Milaan en daar was maar 1 uur tijd voor. Het lijkt in theorie voldoende maar in Catania vertrekt het vliegtuig wel eens 20 minuten te laat, gelukkig was dat nu niet het geval. Aangekomen in Milaan stopt het vliegtuig een eind van het hoofdgebouw a waarna je met de bus naar de aankomsthal gebracht wordt. Lijkt nog allemaal normaal, ware het niet dat je afgezet wordt bij de hal waar de bagagebanden zijn en je terug moet lopen naar de vertrekhal en daarom opnieuw door de beveiliging gaat. Als je reist met wat apparatuur, snoertjes, broekriem, horloge, sjaal, jas en telefoon en alles moet af, uit en op de band en je wordt daarna nog gefouilleerd, dan neemt dat behoorlijk wat tijd in beslag terwijl er 3 uur eerder in Catania dezelfde procedure is geweest. En dat alles in een niet zo vriendelijke sfeer, een heel verschil met Schiphol. Na twee heerlijke dagen in Nederland ging de terugweg over Rome waar ik gelukkig niet weer door de beveiliging gecontroleerd werd.

Vandaag waait er een zeer harde wind, het is prachtig zonnig maar behoorlijk koud. De afgelopen paar dagen zag Frans al af en toe 44 knoop op de teller en vandaag loopt het op tot 37 knoop. De boot hangt af en toe behoorlijk scheef doordat de wind er scheef op staat. En zoals ik vorige week ook al schreef is het een oorverdovend lawaai. Door de harde wind zijn er geen wolken rond de top van de Etna die witte wolken uitpuft. Door de lage temperatuur is de sneeuwgrens weer gezakt en komt nu weer dicht bij de huizen van de hoger gelegen dorpen, het zal erg koud zijn, ook door de harde wind. Hopelijk wordt het weer de komende dagen wat beter omdat we plannen hebben om het weekend een paar dagen naar het zuiden van Sicilië te gaan.