Zondag 9 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We staan niet super vroeg op, het is tenslotte zondag. Op de kade is het al vroeg een drukte van belang, waarschijnlijk doordat het gisteren een feestdag was en de winkels waren gesloten in de middag en avond. Vandaag hebben we dezelfde openingstijden en iedereen moet daarom in de ochtend boodschappen doen. Zelfs de viswinkels op de kade, dat zijn er 4 op een rij, doen goede zaken, het is een drukte van belang. Ik ga alleen langs de groenteman om fruit te halen, maar ook daar staat de winkel vol klanten. Het is altijd interessant om te zien wat de Italianen kopen. Ik schrijf nu wel ‘groenteman’ en ze verkopen er ook heel veel groenten en fruitsoorten, maar daarnaast hebben ze olijven, brood, worst, wijn en bv. noten. Voor me zijn er drie klanten die amandelen kopen en dan soms met kilo’s tegelijk. Jammer dat de mensen hier heel weinig Engels spreken (en ik onvoldoende Italiaans) want ik zou graag weten wat ze met die noten doen. Ik heb het idee, dat ze het in gebak verwerken en misschien heeft het iets met Kerst te maken. Moet ik eens aan Donatella, de vrouw van George, vragen. Haar moeder is Amerikaans en daarom spreekt ze goed Engels. Daarbij kookt ze heel graag en weet veel van de Italiaanse keuken, van haar krijg ik altijd uitleg over de verschillende soorten groenten, die ze hier verkopen.

We zitten de hele dag heerlijk buiten in de zon. In de ochtend is het zelfs zo warm dat de trui uitgaat , ‘s middags komt her een klein beetje wind waardoor het wat koeler wordt, maar de zon is nog steeds heel warm. Gisteravond hadden we plotseling heel erg harde wind in de haven. Het zijn dan korte periodes van een half uur en dan wordt het wat rustiger, maar na een kwartier begon het steeds weer. Ik ben nog buiten gaan kuiken maar waaide bijna van het dek af. Gelukkig liggen we goed vast aan de steiger en botst er geen buurboot tegen ons aan omdat de boxen aan beide kanten niet bezet zijn. Aan de andere kant van de steiger liggen wat kleinere boten en kennelijk liggen die niet heel strak aan de moorings want ze hangen zeker 4 meter scheef aan die kant. Gelukkig hangen er voldoende stootwillen tussen en gebeurt er niets, zo lijkt het tenminste in het donker.

Zaterdag 8 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn heel vroeg op vanochtend, het is nog donker en een beetje koud als we naar de douche lopen. Omdat de zon nog niet schijnt hebben we wel nog een prachtig uitzicht op de Etna en zien we de lavastroom die wel langer lijkt dan gisteravond. We hebben afgesproken met George, hij moet op tijd in Catania zijn, Frans en ik gaan mee in de auto. We rijden eerst naar Syracuse waar we deze week al eerder waren. We kijken bij de camperfirma naar de nieuwe camper van George en passen of zijn gasflessen er wel in kunnen. Frans meet een paar kastjes op waar planken in gemaakt moeten worden. Volgende week worden de laatste klusdingen aan de camper gedaan en zal George hem ophalen. George wil om 10 uur bij de firma weg gaan om op tijd in Catania te zijn, maar we moeten hem een paar keer zeggen hoe laat het is en dat het al 10 uur is geweest, als hij in gesprek is met de verkoper. Later zeggen we tegen hem, dat hij wel van Malta komt maar net een Italiaan is, hij kan vreselijk lang met iedereen praten.

We rijden weer terug naar Catania, gelukkig is het heel erg rustig op de weg, we zijn ruim op tijd en kunnen nog koffie drinken. George heeft een afspraak met potentiële kopers van een boot die hij beheert voor de (Nederlandse) eigenaar. De boot staat bij een werf op de kant, Frans is er samen met George al een paar keer in geweest. Ze hebben een lijst gemaakt wat er aan de boot moet gebeuren. De boot ziet er aan de buitenkant prachtig uit, hij is mooi gepoetst en aan de onderkant schoon gemaakt en er zit nieuwe antifouling op. De kopers komen uit Noord-Italië en zijn speciaal een paar dagen naar Sicilië gekomen om de boot te bezichtigen. Ze gaan aan boord en als ze naar binnen gaan, kijken Frans en ik ook even. Ik ben altijd erg benieuwd hoe een boot er van binnen uitziet, hij heeft een prachtige indeling en het ziet er gezellig uit. Maar technisch gezien moet er het nodige aan de boot gebeuren, George heeft veel tijd nodig om het allemaal uit te leggen. Wij zitten intussen buiten in de kuip, heel hoog omdat de boot op de kant staat. We kijken uit over een stuk van de haven van Catania, het is winderig maar lekker zonnig weer en er valt van alles te zien. Er komen veel zeilboten binnen en kinderen krijgen zeilles van een roepende instructeur in een motorbootje. Het is niet zo erg dat we moeten wachten.

Als we terugrijden is het nog steeds erg stil op de weg, het is vandaag in Italië een feestdag. Vorige week schreef ik al dat er hier nog veel mensen op zaterdag werken, vandaag is het stil alsof het een zondag is, de winkels zullen vanmiddag ook niet open zijn. Als we terug zijn in de haven zitten we heerlijk buiten tot het om half 4 wat bewolkt wordt. Af en toe verdwijnt de zon en is het direct een stuk kouder.

Vrijdag 7 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het regent aan het begin van de nacht en dat houdt een paar uur aan. Als we opstaan is het donker in de lucht en voelt behoorlijk koud aan. Het was ook de voorspelling, dat het vandaag niet zo mooi zou zijn en dat komt uit. We zijn ontzettend blij dat we gisteren naar Syracuse waren, we hadden beslist vandaag niet zo rond kunnen kijken en het gevoel hebben dat het zomer is. De tocht heen en terug is natuurlijk ook veel mooier als de zon schijnt. Het blijft de hele ochtend donker en en blaast een stevige wind, die het ook koud maakt. Ik ga toch op de fiets nar Giarre en dan is het zo tegen de berg op fietsend al snel warm, zeker met een rugzak op. Ik vertrek op een tijdstip dat ik niet echt in de spits moet fietsen de smalle weg naar boven. De weg is niet zo smal, maar er staan aan één kant auto’s en na iedere zijstraat wisselt dat, dus je slingert wat heen en weer. Meestal stap ik wel af als ik zie dat er auto’s achter me aan komen en me willen passeren. De rijstijl van de Italianen hebben we al vaker beschreven: ze racen door de bebouwde kom. Daar komt nog bij dat ze eigenlijk altijd bellen en dat is nooit hands-free. Als je afstapt om ze te laten passeren kan je helemaal goed zien wat ze aan het doen zijn. Afgezien van bellen zijn ze ook berichten aan het intypen en kijken dan meer op hun telefoonscherm dan op de weg. Vandaag kwam er een dame langs, die in de ene hand een sigaret had en in de andere hand een telefoon en ze kon nog net met 1 pink sturen, zonder een blik op de weg te werpen. Dan ben ik blij dat ik ben afgestapt en soms op het trottoir ga staan.

Vanmiddag belt George of ik mee ga naar een winkelcentrum bij Catania, Frans gaat ook mee. Ik denk dat we naar het winkelcentrum gaan waar ik vaker met de trein en de bus naar toe ga. Maar het blijkt veel verder weg te zijn, we rijden bij Catania een stuk het binnenland in. George en Donatella doen hun inkopen en we rijden weer terug, het is inmiddels na 5 uur en daarom donker. Ook zitten we midden in de spits rondom Catania. Ben blij dat wij niet hoeven rijden.

Vanaf de kant van Catania hebben we een nog beter zicht op de Etna. De wolken zijn inmiddels opgetrokken en we zien dat de lavastroom langer wordt en nog steeds komen er vuurballen uit een van de Etna kraters

Donderdag 6 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We zijn heel vroeg op omdat we om 8 uur vertrekken naar Syracuse, dat ten zuiden van Catania aan de kust ligt. We gaan met George in de auto, hij heeft een afspraak in Syracuse. Donatella en tweeanderen gaan ook mee, George heeft een grote auto waar we met 6 personen in passen. Zijn afspraak is om 10 uur en we draaien om kwart voor 10 het terrein van het bedrijf waar hij moet zijn, op, netjes op tijd dus. Wij wachten met zijn vieren buiten, het is prachtig weer, we kijken wat rond en gaan uiteindelijk op een muurtje zitten wachten tot de bespreking is afgelopen. We rijden samen verder richting Syracuse. Het is druk en het is een grote stad waar wij helemaal niet meer aan gewend zijn, maar George rijdt als een Italiaan (ofschoon hij van Malta komt) en loodst die dikke auto van hem door de smalle straatjes waar veel auto’s scheef in de rij staan of zelfs dubbel geparkeerd zijn. Als we midden in de stad zijn worden we aangehouden, er is een politiecontrole, de agent vraagt alle papieren en het rijbewijs. Hij kijkt eens naar ons allemaal in de auto en groet, wij groeten allemaal terug en hij loopt weg. Het duurt en het duurt, we kunnen door een andere auto niet precies zien wat hij doet, maar we denken dat ze in de computer kijken naar de gegevens van de papieren. Als hij terug komt begint hij in rap Italiaans met George te praten en kunnen wij het niet meer volgen. We rijden verder en George legt uit dat hij dacht dat George taxi aan het rijden was met zoveel mensen in de auto, ook omdat op zijn papieren staat dat hij een bedrijf heeft. We lachen natuurlijk en plagen George dat hij stiekem aan het bijverdienen is. We vinden met enige moeite een parkeerplaats en lopen de oude stad in. Frans en ik zijn hier twee jaar terug een keer geweest, het is een heel gezellige stad met veel prachtige gebouwen. Omdat het oude gedeelte op een eiland ligt heb je overal water en kleine haven en een prachtige baai. Het is nog steeds heel warm en zonnig weer, we vinden een restaurant met een groot terras op de binnenplaats, waar we heerlijk buiten kunnen zitten. Er moet volgens Italiaanse gewoonte geluncht worden en dat betekent een volwaardige warme maaltijd met zelfs een mandje brood er bij. Het is allemaal heerlijk en heel gezellig. Na afloop lopen we nog een stuk door de stad en langs het water weer terug naar de auto. Pas om 17 uur rijden we het terrein van de haven op. Het was een heerlijke dag.

Woensdag 5 december 2018. Porto dell’Etna. Riposto op Sicilië.

We hebben gisteravond weer kunnen genieten van een vuurspuwende Etna, het was heel duidelijk te zien dat een grote stroom lava naar beneden kwam en af en toe zagen we grote vuurballen de lucht in gaan. Het is enorm fascinerend en we blijven kijken. Af en toe gaat Frans buiten om met de verrekijker te kijken, dan zien we het iets beter, maar het blijft 25 km weg en dat is en heel eind. Toch denken we dat de lavastroom wel een paar kilometer moet zijn. Er is nog lang geen kans, dat de mensen in de dorpen op de helling gevaar lopen, tenzij er een enorme explosie komt. De lavastroom gaat slechts 15 km per dag en als die breder en langer wordt dan zien ze al aankomen welke richting het op gaat en beginnen ze wallen te maken om de stroom te geleiden. Zo hebben we het op foto’s gezien van de laatste grote uitbraak tientallen jaren terug.

Het is vandaag prachtig helder weer en lekker zonnig. Er steekt halverwege de dag een sterke wind op, die het wat frisser maakt. Maar als we in de kuip een beetje uit de wind gaan zitten is het heerlijk warm en zitten we gewoon in een T-shirt met korte mouwen. De wind duurt een paar uur en is aan het eind van de middag weer helemaal gaan liggen. Als om 4 uur de zon onder gaat achter de bergen wordt het direct koud en gaan we naar binnen. Binnen een half uur wordt dan de boot, die door de zon lekker is opgewarmd, koud en moeten we direct truien aan en de kachel aan. Het zijn enorme temperatuursverschillen op een dag.

Frans kijkt op de computer na waar het bestelde onderdeel van de koelkast is, het duurt nu wel erg lang. Het blijkt dat het ergens is blijven hangen, omdat het adres niet zou kloppen. Heel vreemd, want George heeft het besteld tezamen met een onderdeel voor zijn kachel en dat is wel aangekomen. Het probleem is nu, dat het niet duidelijk is waar het pakje nu gebleven is . Je zou zeggen dat ze het dan naar het postkantoor van Riposto sturen en dat we het kunnen ophalen daar. Maar helaas werken de posterijen in Italië niet zo, het is als eens eerder voorgekomen dat er een pakje zoek was en ze hier op het postkantoor ontdekten, dat het gewoon in de kast van het postkantoor een dorp verder lag. Als niemand er dan naar vraagt en het gaat zoeken, blijft het rustig liggen.

Dinsdag 4 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Samen met Gillian loop ik om 9 uur naar het station in Giarre, we gaan naar het grote winkelcentrum in Catania. Als we bij het loket komen hangt er een brief over een staking vandaag. We bestellen een treinkaartje en de lokettist zegt ook dat er vandaag een staking is, maar dat onze trein, die over 5 minuten vertrekt, wel rijdt. We wagen de gok het is alleen de vraag of we wel weer terugkomen met de trein. Maar we hebben beiden zoiets van: dat zien we dan wel weer. We zijn vroeg en zullen in de loop van de middag weer terug gaan. Ik heb snel in de tekst gezien dat de staking tot 16.57 uur (?) zal duren. Dat is de uiterste tijd dat we op een trein moeten wachten als het echt een grote staking is, maar waarom rijdt dan deze trein van half 10 wel, terwijl er ook staat dat de staking om 9.00 uur begint. We treinen naar Catania en lopen naar het grote busstation. Gillian is hier nog nooit geweest en dacht dat we naar een ander busstation zouden lopen, er is er kennelijk nog een waar ik dan nog nooit geweest ben. Als we aan komen lopen staat de bus klaar die we moeten hebben, we trekken een sprintje maar dat is eigenlijk niet nodig, de bus vertrekt 2 minuten later. We winkelen in het winkelcentrum en drinken lekker koffie en we kijken mensen. Het is niet druk maar toch genoeg te zien. Soms ben ik alleen als ik zo koffie drink, maar nu samen kunnen we beiden commentaar leveren en uitwisselen. Als we weer terug willen en naar het bushokje op de rondweg langs het winkelcentrum lopen rijdt er net een bus langs. Jammer, als we een minuut eerder waren geweest zouden we het gehaald hebben. Ik ben in de veronderstelling dat er elk half uur een bus gaat, maar het blijkt dat er pas na ruim een uur een bus langs komt. Er is nergens, ook niet bij het busstation, te lezen hoe laat de bussen rijden.

Vanaf het busstation lopen we weer terug naar de trein, we zijn heel nieuwsgierig of er wel een trein terug gaat naar Riposto en lopen onderweg te bedenken wat we anders doen. Het is pas 3 uur en daarom zou het 2 uur duren tot de staking is afgelopen. En dan moet je nog maar afwachten of alles direct begint te rijden. Op de elektronische borden staat onze trein gewoon aangekondigd, maar er wordt van alles omgeroepen dat we niet verstaan. Ook komen we niet uit de Engelse tekst, het is echt onverstaanbaar. We kijken naar de andere wachtenden en iedereen blijft rustig staan als wij denken dat we naar een ander perron moeten, dus dat zal dan wel niet kloppen. Uiteindelijk komt onze trein gewoon op tijd en zijn we met deze sneltrein in 20 minuten weer terug in Giarre-Riposto. Heel apart: we hebben niets gemerkt van een staking vandaag……

Maandag 3 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Gisteravond was de top van de Etna mooi te zien en daarom konden we heel goed de uitbarsting zien. Zelfs zonder kijker zag je de lavastroom en af en toe lichtte de bovenkant helemaal op en zagen we een grote vuurbal er uit spatten. We zijn verschillende keren naar buiten gegaan om met de kijker te kijken en vandaag zei iemand dat je zelfs de keien omlaag zag rollen. Frans zou ontzettend graag dichterbij gaan kijken, maar het hele gebied is afgesloten. In maart 2017 zagen we ook een uitbarsting, maar die was wat meer aan de kant van Catania, zodat wij vanuit Riposto er minder goed zicht op hadden. We kwamen toen een keer met de auto terug van Catania en zijn op een parkeerplaats gaan staan om te kunnen kijken.

Frans repareerde vorige week mijn versnelling en nu fiets ik weer iets gemakkelijker de berg op als ik boodschappen ga doen. Toch moeten we nog een fietsenmaker zoeken, want het is nog steeds niet helemaal in orde, hij slaat een paar versnellingen over en dat blijft lastig. Maar na een paar binnen-zit-dagen door de regen is het weer heerlijk om lekker te kunnen fietsen. George zegt vaak, dat ik best samen met hun boodschappen mag doen als zij met de auto gaan en dat is bijna iedere dag. Ik zeg dan dat ik er graag gebruik van maak als het lang slecht weer is, ik vind het fietsen heerlijk. Alleen moet ik niet te veel in mijn karretje gooien en blijven denken aan mijn rugzak en het gewicht dat ik op de rug kan meenemen. De Sicilianen zie je nooit fietsen of lopen, iedereen heeft hier een auto en de kade bv staat altijd vol schots en scheef geparkeerde auto’s. Ze willen altijd pal voor de deur staan en vaak kan er echt niemand door en gaan ze rustig nog even naar binnen om boodschappen te doen. Soms blijft er iemand in de auto zitten maar als die dan niet op de bestuurdersplaats zit, kan iedereen toeteren en gebeurt er niets tot de chauffeur met boodschappen weer instapt.

Het is de hele dag zonnig maar de top van de Etna blijft onzichtbaar door wat wolken. Als ik dit stukje typ is de zon net onder en zijn er alleen nog wat flarden te zien. Hopelijk trekt alles straks weg en kunnen wij vanavond weer genieten van een spectaculair uitzicht op de uitbarstingen en de lavastroom.

Zondag 2 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is een beetje grijs weer als we opstaan, maar toch een heel stuk beter dan gisteren. Toen was er zoveel regen, dat we zelfs de paraplu op hadden bij het boodschappen doen, dat gebeurt niet vaak.

We gaan wel in een T-shirt naar de douche, maar als we terug komen wordt het al snel kouder en doen we de kachel aan en zelfs dan is het nodig om een trui aan te trekken. Zo zitten we lekker met koffie en wat te lezen, het is tenslotte zondag.

Ineens wordt het om twaalf uur zonnig en binnen een half uur is het zo warm dat we lekker buiten zitten. Doordat de zon zo laag staat schijnt hij onder de bimini door en is de kuip zonder schaduw, af en toe is het echt heel warm. In het begin van de zonnige middag hebben we geen zicht op de Etna, die is ingepakt in dikke wolken. In de loop van de middag trekt die wolkenpartij wat op maar er blijven wat slierten over, zodat we net de top van de Etna niet kunnen zien. Graag zouden we natuurlijk de uitbarsting en het vuur zien, maar ik betwijfel of dat overdag zichtbaar is. We hopen nu dat de flarden nog wat optrekken en we straks als het donker is wel wat kunnen zien daar boven.

En dan ineens is het om half 4 afgelopen met de warmte. In 10 minuten wordt het zo fris dat we naar binnen gaan en dan wordt het ook heel snel donker. Het gaat nu heel snel in deze weken en tot 21 december zullen de dagen steeds korter worden. Als we maar mooi weer hebben met zon overdag, dan kunnen we in de komende weken net als vandaag wel fijn buiten zitten, een heel verschil met Nederland.

Zaterdag 1 december 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

We gaan om half één naar bed en als ik naar buiten kijk is het helemaal helder en zien we een enorme vuurmassa boven de krater van de Etna. Tenminste, het zal een grote vuurmassa zijn daarboven, we zitten ongeveer 25 kilometer van die krater af en het ziet er behoorlijk groot uit zo in de verte. Af en toe word het minder en dan ineens is er in het vuur een helverlichte bol te zien. Frans gaat nog buiten met de verrekijker kijken, maar helaas zijn we er zo ver vanaf dat we het niet veel duidelijker kunnen zien. We hebben in de afgelopen jaren op diverse plaatsen foto’s gezien van uitbarstingen, waarschijnlijk zijn die van af een plek dichterbij gemaakt en niet op zo’n grote afstand als wij. De vorige keer dat er een uitbarsting was hadden verschillende mensen foto’s en filmpjes op hun telefoon, meestal was dat vanaf de televisie opgenomen. We hebben nu nog geen melding van deze uitbarsting op de televisie gezien en zullen vanavond kijken of we het Siciliaanse nieuws kunnen ontvangen en of daar misschien melding wordt gemaakt van deze uitbarsting.

Het is vanochtend aan het regenen. Als we naar de douche gaan zijn het maar een paar druppels, in de loop van de dag gaat het steeds harder. Het blijft de hele dag grauw en nat en het is een stuk kouder dan voorgaande dagen, het kacheltje is de hele dag aan. Door de hoge luchtvochtigheid voelt het in de boot snel koud aan en zeker als je stil zit heb je aan een trui niet genoeg.

Frans is nog wat aan het klussen in de garage. Als hij tussen de middag terug komt om te lunchen vindt hij het echt ‘Sinterklaas-weer’ en zo is het. Dit grauwe natte weer doet aan Nederland denken. Helaas hebben wij de meegebrachte pepernoten op en is hier geen speculaas te koop. We moeten het doen met gekruide amandelkoekjes, die ons een beetje aan Sinterklaassnoepgoed doen denken.

Vrijdag 30 november 2018. Porto dell’Etna, Riposto op Sicilië.

Het is nog steeds mooi weer hier op Sicilië. Dat is niet overal zo in het Middellandse Zee-gebied, in een groot deel van Griekenland is een stevige storm, ook in een stuk waar wij deze zomer geweest zijn. Afgezien van wat wind gisteren hebben wij nog niet veel last gehad de laatste weken. En net als de afgelopen dagen is het ook vanochtend weer prachtig zonnig en heler weer. Gisteren zagen we in de ochtend de Etna met enorm veel sneeuw, na het wegdooien een paar dagen geleden was er weinig meer over, maar nu was er toch weer een flink pak gevallen. Vanochtend zien we dat er door de witte sneeuw al weer veel zwarte lava te zien is, er is al weer wat weg gedooid denken we. Maar later deze ochtend vertelt George, dat er op het nieuws is verteld dat de Etna vannacht weer een uitbarsting had. Jammer dat we het niet gezien hebben, achteraf twijfelen we of we het wel konden zien, want het was bewolkt gisteravond en dan hangt er juist bij een punt van de Etna een dikke rand wolken. Maar vanavond zullen we extra opletten, alhoewel het niet wil zeggen dat er weer een uitbarsting zal zijn. Alleen als er echt een lavastroom te zien is kunnen we die bij helder weer zien.

We gaan vanochtend samen naar de garage om op te ruimen. Frans heeft nog een extra kist gemaakt voor onder de werkbank om spullen op te kunnen bergen. Er staan nog een aantal dozen en tassen met losse spullen die uitgezocht moeten worden: wat hoort bij de boot van George en wat is van de moorings in Taormina, die daar de hele zomer liggen. Als we later terug zijn op onze eigen boot zeg ik tegen Frans, dat wij zoveel spullen niet hebben, maar dat dat komt omdat we geen garage hebben. Frans mist dan wel eens zo’n fijne werkbank om aan te werken, maar ik weet zeker dat hij veel meer spullen zou hebben en zou bewaren als we meer ruimte hadden. En nu heeft hij van George alles mooi geordend, maar kan George het ook weer terugvinden? Als we er tegen George iets over zeggen, moet hij lachen en zegt hij dat hij belt als er iets zoek is.